پاسو پرویی

اسب پاسو پرویی نژادی است که طی چند قرن در پرو شکل گرفته و بیش از هر چیز به خاطر گامی نرم و کاملاً هم‌آهنگ به نام پاسو یانو شهرت دارد؛ گامی چهارضربه‌ای که از بدو تولد در اسب وجود دارد و نیازی به آموزش ندارد. سوارکاران این نژاد را برای ساعت‌های طولانی سواری می‌پسندند، زیرا برخلاف اسب یورتمه‌رو، تکان شدیدی به سوارکار منتقل نمی‌کند.

این نژاد دو ویژگی را در کنار هم دارد که کمتر با هم دیده می‌شوند: زیر زین پرانرژی و مصمم است و همان چیزی را نشان می‌دهد که پرورش‌دهندگان پرویی «بریو» می‌نامند، اما در زمین آرام و خوش‌رفتار باقی می‌ماند. یک پاسو پرویی اصیل سر و گردن خود را با وقار و غرور حمل می‌کند.

مشخص‌ترین حرکت این نژاد ترمینو نام دارد: چرخشی رو به بیرون در دست‌های جلو که از شانه آغاز می‌شود. این حرکت که در هیچ نژاد دیگری دیده نمی‌شود، به حرکت دست‌های جلو حالتی شبیه شنا می‌دهد، در حالی که سرینِ اسب پایین و رانشی باقی می‌ماند.

مناسب چه کسانی است

پاسو پرویی برای سوارکارانی مناسب است که راحتی در مسافت‌های طولانی را می‌خواهند، مانند علاقه‌مندان به سواری در طبیعت یا کسانی که ساعت‌های زیادی روی زین می‌گذرانند. خلق‌وخوی یکنواخت آن، سواری را برای افرادی که از نظر بدنی چندان قوی نیستند نیز ممکن می‌سازد، هرچند انرژی سرشار آن نیازمند دستی مطمئن و ثابت است. این نژاد همچنین در نمایش‌های زیر زین و در رژه‌ها و مراسم به کار می‌رود.

این نژاد به اسب‌هایی می‌رسد که مهاجران اسپانیایی در قرن شانزدهم به آمریکای جنوبی آوردند. فاتحان اسپانیایی از سال ۱۵۳۲ وارد پرو شدند و اسب ژنت اسپانیایی، نژادی با گام‌های جانبی نرم، را همراه با اسب‌های بربر و اندلسی با خود آوردند.

پرو برخلاف اروپا شبکه راه‌سازی گسترده‌ای نداشت و مزارع بزرگ در دره‌های ساحلی، کویرها و مناطق کوهستانی پراکنده بودند. صاحبان این مزارع به اسب‌هایی نیاز داشتند که بتوانند آن‌ها را با راحتی و در گامی ثابت مسافت‌های طولانی ببرند؛ از این رو پرورش‌دهندگان نسل‌اندرنسل گام نرم چهارضربه‌ای، استقامت و خلق‌وخوی مطیع را انتخاب کردند.

بخش بزرگی از تاریخ این نژاد در انزوای نسبی و در مزارع پرویی سپری شد. بدون آمیزش زیاد با نژادهای دیگر، این گام به‌طور ژنتیکی تثبیت شد و به‌طور قابل‌اعتمادی به کره‌ها منتقل شد؛ به همین دلیل امروزه تقریباً در همه پاسوهای پرویی اصیل به‌طور طبیعی دیده می‌شود.

در قرن بیستم این اسب از مرزهای پرو فراتر رفت و پرورش‌دهندگانی در آمریکای شمالی و دیگر نقاط جهان دفاتر ثبت نژاد برای مستندسازی نسب‌ها بنیان نهادند. پاسو پرویی به‌عنوان نماد ملی پرو شناخته می‌شود و نباید آن را با پاسو فینو، نژادی متفاوت با گام خاص خود که در بخش‌های دیگر آمریکای لاتین شکل گرفته، اشتباه گرفت.

پاسو پرویی اسبی است متوسط‌اندام و متناسب که بیشتر برای استقامت ساخته شده تا برای قد بلند. سینه‌ای عمیق، شانه‌های قوی و شیب‌دار و عضلاتی گرد دارد که از گام پیوسته آن پشتیبانی می‌کند. گردن نسبتاً سنگین است و به‌صورت قوس‌دار حمل می‌شود، و سر اندازه‌ای متوسط با حالتی هوشیار و مغرور دارد.

یال و دم ظریف و پرپشت هستند و دم پایین و نزدیک به بدن حمل می‌شود. حرکت در سرین پایین و کشیده است، در حالی که دست‌های جلو حرکت چرخشی ترمینو را که مشخصه این نژاد است نشان می‌دهند.

پوشش بدن و رنگ‌ها

پاسو پرویی در طیف گسترده‌ای از رنگ‌های یکدست دیده می‌شود، در کنار برخی رنگ‌های رقیق‌شده و رُآن. بای و چستنات رایج‌ترین رنگ‌ها هستند و مشکی، قهوه‌ای، خاکستری، پالومینو و باکسکین نیز دیده می‌شوند. نشانه‌های سفید روی صورت و پاها پذیرفته‌شده است. پوشش بدن کوتاه و ظریف است، در حالی که یال، پیشانی‌مو و دم بلند و ابریشمی رشد می‌کنند.

پاسو پرویی به ترکیب بریو و ملایمت شهرت دارد. بریو واژه‌ای است که پرورش‌دهندگان برای توصیف انرژی روبه‌جلو، شجاعت و اراده اسب برای ادامه حرکت به کار می‌برند؛ زیر زین، اسب پرانرژی و پاسخ‌گو است و میل روشنی به پیش‌روی نشان می‌دهد.

در زمین و در کنار انسان‌ها، همان اسب معمولاً آرام و خوش‌خو است. این نژاد پیوندی قوی با نگهدارنده خود برقرار می‌کند و معمولاً مطیع و مایل به همراهی است، که مدیریت روزانه آن را ساده می‌کند. در جمع اسب‌های دیگر نیز عموماً اجتماعی است و به‌خوبی در گله جای می‌گیرد.

در برابر غریبه‌ها، یک پاسو پرویی مطمئن معمولاً هوشیار است تا عصبی، و حالت باوقار آن به همان اندازه بخشی از شخصیتش است که ساختار بدنی‌اش. این نژاد برای صاحبی مناسب است که بتواند انرژی آن را با مدیریتی ثابت و منصفانه هدایت کند.

تیمار

• بدن را چند بار در هفته برس بکشید تا پوشش تمیز Ùˆ پوست سالم بماند.
• یال Ùˆ دم بلند را با دقت شانه بزنید Ùˆ باز کنید تا دچار شکستگی نشود.
• سم‌ها را روزانه پاک کنید Ùˆ از نظر سنگ، Ú¯Ù„ فشرده Ùˆ نشانه‌های پوسیدگی سیاهه بررسی کنید.
• در صورت نیاز حمام دهید Ùˆ پاها را پس از آن خشک کنید تا از مشکلات پوستی جلوگیری شود.
• در هنگام تیمار چشم‌ها، پره‌های بینی Ùˆ پوست را برای علائم اولیه مشکل بررسی کنید.

تمرین

• برای حفظ آمادگی اسب Ùˆ تمیز ماندن گام، به‌طور منظم کار زیر زین یا در دست انجام دهید.
• رهاسازی روزانه در پادوک یا چراگاه به ذهن Ùˆ بدن اسب Ú©Ù…Ú© می‌کند.
• برای حفظ انگیزه اسب، بین سواری در طبیعت Ùˆ تمرین در میدان تنوع ایجاد کنید.
• پیش از سواری‌های طولانی‌تر، آمادگی بدنی را به‌تدریج افزایش دهید.

محیط نگهداری

پاسو پرویی با دسترسی به چراگاه و سایبان یا اصطبلی برای پناه از گرما، باد و باران به خوبی رشد می‌کند. با سرپناه مناسب و مراقبت پیوسته، به آب‌وهواهای گوناگون سازگار می‌شود، و همراهی سایر اسب‌ها به آرامش این نژاد اجتماعی کمک می‌کند.

پایه تغذیه پاسو پرویی علوفه است. علف خشک باکیفیت یا چرا باید بخش عمده جیره روزانه را تشکیل دهد، تقریباً ۱.۵ تا ۲ درصد از وزن بدن به‌صورت علوفه در هر روز. بسیاری از این اسب‌ها متابولیسم کارآمدی دارند، بنابراین دانه فقط زمانی افزوده می‌شود که کار روزانه به انرژی اضافی نیاز داشته باشد.

آب تمیز و تازه باید همیشه در دسترس باشد، همراه با منبعی از نمک یا مواد معدنی. اسب را در ساعت‌های ثابت تغذیه کنید و جیره‌های بزرگ را به وعده‌های کوچک‌تر تقسیم کنید تا به هضم کمک کند.

تشویقی‌ها و مکمل‌ها

مقدار کمی هویج یا سیب تشویقی مناسبی است. مکمل متعادل ویتامین و مواد معدنی زمانی که علوفه به‌تنهایی نیازها را برآورده نمی‌کند می‌تواند کمک‌کننده باشد، و دام‌پزشک می‌تواند برای اسب‌های مسن‌تر یا آن‌هایی که کار سنگین دارند مکمل‌های لازم را توصیه کند. هر تغییری در خوراک را طی یک هفته یا بیشتر اعمال کنید.

پاسو پرویی نژادی مقاوم با عمر کاری طولانی است. بسیاری از افراد این نژاد تا اوایل دهه سوم زندگی سالم و فعال باقی می‌مانند، و طول عمر ۲۵ تا ۳۰ سال با مراقبت خوب معمول است. این نژاد اختلال ژنتیکی مشخصی ندارد، اما نگرانی‌های سلامتی مشترک با سایر اسب‌ها را دارد.

مراقبت دام‌پزشکی منظم، توجه به رژیم غذایی و مدیریت خوب سم از عوامل اصلی سلامت این نژاد در طول عمر طولانی آن هستند.

مراقبت پیشگیرانه

• معاینات دام‌پزشکی سالانه یا شش‌ماهه Ùˆ واکسیناسیون‌های اصلی را برنامه‌ریزی کنید.
• بر اساس برنامه انگل‌زدایی زیر نظر دام‌پزشک Ùˆ آزمایش مدفوع اقدام کنید.
• دندان‌ها را دست‌کم سالی یک‌بار بررسی Ùˆ سوهان بکشید.
• سم‌ها را هر شش تا هشت هفته یک‌بار اصلاح کنید.
• وضعیت بدنی را زیر نظر داشته باشید تا هم از چاقی Ùˆ هم از کم‌وزنی جلوگیری شود.

پاسو پرویی باهوش، مشتاق و سریع در برقراری پیوند با مربی است، که آن را نسبت به مدیریت صبورانه پاسخ‌گو می‌کند. از آنجا که گام چهارضربه‌ای ذاتی است، آموزش این گام را نمی‌سازد، بلکه تعادل، ریتم و جمع‌شدگی را اصلاح می‌کند. بریوی اسب به او انگیزه روبه‌جلو می‌دهد، بنابراین بیشتر کار در جهت‌دهی به این انرژی و ساختن پاسخ‌های نرم و ثابت است.

کار زمینی پیش از سواری و همراه با آن، اعتماد و احترام می‌سازد. این نژاد به روش‌های خشن و اجباری واکنش ضعیفی نشان می‌دهد و به نشانه‌های روشن، منصفانه و تکرارپذیر بسیار بهتر پاسخ می‌دهد.

اصول پایه

۱. کار را با مدیریت و کار زمینی برای آموزش هدایت، ایستادن و تسلیم شروع کنید. ۲. تجهیزات را معرفی کنید و در جلسات کوتاه اسب را با آرامش به وزن سوارکار عادت دهید. ۳. پیش از افزودن گام مخصوص، حرکت، توقف و هدایت در گام معمولی را جا بیندازید. ۴. گام طبیعی را با تماس سبک و ریتم ثابت توسعه دهید. ۵. با افزایش اعتمادبه‌نفس اسب، انتقال‌ها، کار جانبی و سواری در طبیعت را اضافه کنید.

اسب‌های پاسو پرویی معمولاً در حدود چهار تا پنج سالگی به بلوغ جسمی می‌رسند، هرچند اغلب تا زمانی که برای تحمل کار به‌اندازه کافی بالغ نشده‌اند سوار نمی‌شوند. مادیان‌ها معمولاً پس از رشد کامل جفت‌گیری می‌کنند، و پرورش‌دهندگان ساختار بدنی سالم، گام طبیعی روشن و خلق‌وخوی خوب را برای انتخاب در نظر می‌گیرند.

دوره آبستنی حدود یازده ماه طول می‌کشد و مادیان تقریباً همیشه یک کره به دنیا می‌آورد. دوقلوزایی در اسب‌ها نادر است و به‌طور کلی نامطلوب، زیرا خطر بالایی هم برای مادیان و هم برای کره‌ها دارد. کره تازه‌متولدشده در ساعات نخست زندگی می‌ایستد و شیر می‌خورد.

یکی از ویژگی‌های تعیین‌کننده این نژاد آن است که گام آن به‌طور پایدار به نسل بعد منتقل می‌شود. از آنجا که این ویژگی طی قرن‌ها پرورش بسته تثبیت شده، کره‌های اصیل از سنین پایین به‌طور قابل‌اعتمادی گام نرم چهارضربه‌ای را نشان می‌دهند. اسب‌های جوان از شیر گرفته می‌شوند، از همان ابتدا برای ایجاد اعتماد مدیریت می‌شوند، و به‌تدریج در مسیر آماده‌سازی برای کار زیر زین با رشدشان پیش می‌روند.