پرشرون

پرشرون یک اسب باربر سنگین از منطقه پرش در شمال‌غربی فرانسه است. این یکی از پرشمارترین نژادهای باربر در جهان است و همچنان برای کار در مزارع، کشیدن کالسکه، رژه‌ها و آمیزش با اسب‌های سبک‌تر محبوب می‌باشد.

با اینکه در شمار بزرگ‌ترین نژادهای اسب قرار دارد، پرشرون به خاطر خلق و خوی آرام و یکنواخت شناخته می‌شود. کسانی که با این اسب کار می‌کنند آن را مطیع و سریع‌الفهم توصیف می‌کنند؛ همین ویژگی‌ها باعث شده بود که در دوران حمل‌ونقل اسبی، اسب محبوبی هم برای بارکشی سنگین و هم برای کار شهری باشد. این نژاد قدرت را با نوعی حرکت روان و پرتحرک ترکیب می‌کند که برای اسبی با این وزن غیرمعمول است.

بیشتر اسب‌های پرشرون خاکستری یا سیاه هستند و تأثیر قابل توجهی از نژاد عربی در سر ظریف و اندام ورزشی‌شان دیده می‌شود. پرشرون‌های مدرن هم با یراق و هم زیر زین استفاده می‌شوند و با اسب‌های دیگر آمیزش خوبی دارند و اسب‌های ورزشی و تفریحی با جسامت و شخصیت خوب تولید می‌کنند.

برای چه کسی مناسب است

پرشرون برای صاحبانی مناسب است که توانایی نگهداری و تغذیه یک اسب بسیار بزرگ را دارند و به دنبال همراهی ثابت و قابل آموزش برای کار با یراق، کالسکه‌رانی یا سواری عمومی هستند. خلق و خوی آرام این نژاد آن را قابل دسترس می‌کند، اما اندازه بزرگش نیازمند حصارکشی محکم، تجهیزات مستحکم و مدیریت مطمئن است. این یک نژاد کاری است و بهترین عملکرد را با وظایف منظم و دسترسی به فضای آزاد دارد.

نام پرشرون از پرش گرفته شده، استانی قدیمی در شمال‌غربی فرانسه در جنوب نرماندی. این نژاد در طی قرن‌ها از مادیان‌های محلی درشت‌هیکل و تأثیرات اسب‌های عربی و شرقی آورده شده به منطقه شکل گرفت. این سهم عربی اغلب دلیل سر ظریف و حرکت پرتحرک نژاد دانسته می‌شود.

برای بیشتر تاریخ اولیه‌اش، پرشرون به عنوان اسبی همه‌کاره و قدرتمند برای کار در مزرعه، بارکشی و کار با کالسکه پرورش داده می‌شد. با رشد حمل‌ونقل جاده‌ای در فرانسه، از این اسب برای کشیدن دیلیژان‌ها و گاری‌های سنگین استفاده شد و پرورش‌دهندگان به دنبال نمونه‌هایی با استقامت و قدم و تروت سریع در مسافت‌های طولانی بودند.

قرن نوزدهم سازماندهی رسمی و اقبال فراوان در خارج از کشور را به ارمغان آورد. یک کتاب نژادنامه فرانسوی برای این نژاد تأسیس شد و تعداد زیادی پرشرون صادر شدند، به ویژه به ایالات متحده، جایی که این نژاد به یکی از رایج‌ترین اسب‌های باربر در مزارع تبدیل شد.

مکانیزاسیون در قرن بیستم تعداد اسب‌های باربر را به شدت کاهش داد و پرشرون همراه با سایر نژادهای سنگین افت کرد. این نژاد به لطف پرورش‌دهندگان متعهد زنده ماند و از آن زمان تعداد آن بهبود یافته است. امروزه پرشرون‌ها در فرانسه، آمریکای شمالی و بسیاری از کشورهای دیگر برای کالسکه‌رانی، کشاورزی، جنگلداری و آمیزش پرورش می‌یابند.

پرشرون یک اسب باربر بزرگ با تنه عمیق، عضلات قوی و استخوان‌بندی پهن و محکم است. سر آن برای یک نژاد باربر نسبتاً ظریف است، با پروفیل مستقیم یا کمی اخدودی، پیشانی پهن و چشمان درشت که تأثیر عربی را در ریشه‌های نژاد منعکس می‌کنند. گردن کلفت و قوسی، شانه‌ها شیب‌دار، و پاها تمیز و قوی با نسبتاً کمی مو در قوزک در مقایسه با برخی نژادهای سنگین دیگر هستند.

این نژاد در قدم و تروت با گامی بلند و آزاد حرکت می‌کند که آن را از انواع باربر سنگین‌تر و کندتر متمایز می‌سازد. رنگ یک ویژگی تعریف‌کننده است: بیشتر پرشرون‌ها خاکستری یا سیاه هستند و بسیاری از اسب‌های خاکستری تیره به دنیا می‌آیند و با افزایش سن روشن‌تر می‌شوند.

پوشش بدن و رنگ‌ها

خاکستری و سیاه رنگ‌های شاخص این نژاد هستند و چندین کتاب ثبت نژاد آن‌ها را ترجیح می‌دهند یا الزامی می‌دانند. پرشرون‌های خاکستری معمولاً نزدیک به سیاه به دنیا می‌آیند و سال به سال روشن‌تر می‌شوند و اغلب در پیری تقریباً سفید می‌شوند. رنگ‌های دیگر مانند کهر، شاهی و ابلق در برخی جمعیت‌ها ظاهر می‌شوند اما پذیرش آن‌ها بسته به کتاب ثبت نژاد متفاوت است. نشانه‌های سفید، در صورت وجود، معمولاً به صورت و پاهای پایین محدود می‌شوند.

پرشرون شهرت دارد که طبیعتی ثابت و تمایل به کار دارد. این نژاد زیر فشار آرام می‌ماند، ویژگی‌ای که در تیم‌های کالسکه‌رانی، رویدادهای عمومی و محیط‌های شلوغ که یک اسب وحشت‌زده خطرناک خواهد بود، ارزشمند است. این خونسردی در کنار هوشمندی، پرشرون را قادر می‌سازد که روال‌ها و وظایف را به سرعت درک کند.

با انسان‌ها این نژاد عموماً دوستانه و صبور است و اغلب زیر نظارت با سوارکاران مبتدی هم کار می‌کند، هرچند اندازه بزرگش همچنان نیازمند احتیاط است. در کنار اسب‌های دیگر، پرشرون‌ها تمایل به اجتماعی بودن دارند و به خوبی در گله‌ها و جفت‌های کالسکه جا می‌گیرند. این نژاد سخت‌کوش است و از داشتن وظیفه لذت می‌برد؛ بسیاری از افراد این نژاد در حین برس‌زدن، یراق‌کشیدن و مدیریت صبر چشمگیری نشان می‌دهند.

نظافت

• چند بار در هفته برس بزنید تا کثیفی و موهای ریخته شده پاک شوند و پوست بررسی شود
• هر روز سم‌ها را تمیز و بررسی کنید چون سم‌های بزرگ وزن زیادی تحمل می‌کنند
• به قسمت پایین پاها و هرگونه موی قوزک توجه کنید تا از بیماری‌های پوستی جلوگیری شود
• در صورت نیاز حمام بدهید، به ویژه برای اسب‌های خاکستری که در مسابقات نگهداری می‌شوند
• هر ۶ تا ۸ هفته یک‌بار برای تراشیدن سم یا نعل زدن با نعلبند برنامه‌ریزی کنید

ورزش

• هر روز در یک منطقه بزرگ و محصور امکان چرخش فراهم کنید
• برای حفظ تناسب اندام و عضلات کار منظم با یراق یا زین بدهید
• آمادگی را به تدریج افزایش دهید تا مفاصل یک اسب این‌قدر سنگین محافظت شود
• از کار سنگین و سریع روی زمین سفت که به پاها و سم‌ها فشار می‌آورد خودداری کنید

محیط

پرشرون به اصطبل راحتی با درهای عریض، سقف بلند و اتاقک‌هایی متناسب با اسبی غول‌پیکر نیاز دارد. حصارها، دروازه‌ها و تجهیزات باید به اندازه کافی قوی باشند. این نژاد طیف گسترده‌ای از آب‌وهوا را تحمل می‌کند اما از سرپناه، سایه در گرما و کف خشک برای محافظت از سم‌ها و پاها بهره می‌برد.

پرشرون مانند همه اسب‌ها حیوانی چراکننده است که باید عمدتاً از علوفه تغذیه کند. یونجه یا مرتع با کیفیت خوب پایه رژیم غذایی را تشکیل می‌دهد و مقدار روزانه با وزن زیاد بدن اسب مقیاس می‌شود. اسب‌های باربر می‌توانند مصرف‌کنندگان کارآمدی باشند، بنابراین غلات باید با بار کاری واقعی تطبیق داده شوند تا از اضافه وزن جلوگیری شود. دسترسی مداوم به آب تمیز و منبع نمک مهم است و چند وعده کوچک بهتر از یک وعده بزرگ به دستگاه گوارش اسب کمک می‌کند.

تنقلات و مکمل‌ها

مقدار کمی هویج یا سیب تنقلات مطمئنی هستند. یک مکمل متعادل ویتامین و مواد معدنی می‌تواند کمبودها را جبران کند وقتی علوفه به تنهایی نیازها را برآورده نمی‌کند، به ویژه در مراتع ضعیف. هر تغییر در غذا باید طی چند روز به تدریج انجام شود تا خطر قولنج کاهش یابد. برای رژیم‌های متناسب با رشد، کار یا شرایط خاص با دامپزشک یا متخصص تغذیه اسب مشورت کنید.

پرشرون یک نژاد محکم با عمر معمول ۲۰ تا ۲۵ سال است هنگامی که به خوبی مراقبت شود. اندازه بزرگش بار اضافی روی سم‌ها، پاها و مفاصل وارد می‌کند، بنابراین کنترل وزن، مراقبت خوب از سم و کف مناسب برای راحتی اسب اساسی هستند. مثل سایر اسب‌های باربر، این نژاد ممکن است مستعد برخی بیماری‌های پوستی و عضلانی باشد و مراقبت‌های دامپزشکی روتین به تشخیص زودهنگام مشکلات کمک می‌کند.

مراقبت پیشگیرانه

• معاینات دامپزشکی سالانه برنامه‌ریزی کنید و واکسیناسیون‌ها را طبق منطقه به‌روز نگه دارید
• یک برنامه منظم انگل‌زدایی و مراقبت دندانی حفظ کنید
• هر ۶ تا ۸ هفته سم‌ها را بتراشید یا نعل بزنید
• وضعیت بدن را برای جلوگیری از اضافه وزن پایش کنید
• اصطبل‌ها را تمیز و پاها را خشک نگه دارید تا از بیماری پوستی جلوگیری شود

خلق و خوی آرام و ذهن تیز پرشرون، آموزش را برای اسبی با این اندازه نسبتاً آسان می‌کند. این نژاد به مدیریت ثابت و صبورانه به خوبی پاسخ می‌دهد و تمایل دارد درس‌های آموخته شده را حفظ کند. کار زمینی اولیه به ویژه ارزشمند است چون یک اسب بزرگ باید برای هدایت، بستن و مدیریت با نعلبند و دامپزشک ایمن باشد. بسیاری از پرشرون‌ها به راحتی با کار یراق کنار می‌آیند و این نژاد همچنین برای سواری و رشته‌های مختلف آموزش می‌بیند.

اصول اولیه

۱. آموزش هدایت، ایستادن و تسلیم شدن در برابر فشار ملایم در زمین ۲. ایجاد پذیرش آرام از برس‌زدن، مدیریت سم و تجهیزات ۳. معرفی یراق یا زین در جلسات کوتاه و کم‌فشار ۴. افزودن کار با یراق یا سواری گام به گام همزمان با آرام ماندن اسب ۵. حفظ ثبات جلسات و پایان دادن با موفقیت واضح

پرشرون‌ها در همان محدوده اسب‌های بزرگ دیگر به بلوغ تولیدمثلی می‌رسند، اگرچه به نژادهای سنگین اغلب زمان بیشتری داده می‌شود تا رشدشان تکمیل شود قبل از اینکه به کار یا تکثیر گمارده شوند. مادیان‌ها معمولاً در طول فصل طبیعی تولیدمثل در بهار و تابستان جفت‌گیری می‌کنند. دوره بارداری حدود ۱۱ ماه طول می‌کشد و تقریباً همیشه یک کره تولید می‌شود؛ دوقلو در اسب‌ها نادر و پرخطر است.

کره‌ها بزرگ به دنیا می‌آیند و در عرض چند ساعت می‌ایستند و شیر می‌خورند. معمولاً حدود چهار تا شش ماه از شیر گرفته می‌شوند و سپس طی چند سال به اندازه و عضلات کامل خود می‌رسند. چون ساختار باربری فشار روی مفاصل در حال رشد وارد می‌کند، تغذیه دقیق و رشد بدون تعجیل برای پرشرون‌های جوان مهم است. تصمیمات تکثیر باید ساختار بدنی، خلق و خو و سلامت را در نظر بگیرد و بسیاری از پرورش‌دهندگان کره‌ها را در یک کتاب نژادنامه پرشرون معتبر ثبت می‌کنند.