اسب ایسلندی

اسب ایسلندی یک نژاد کوچک و محکم است که در ایسلند از نسل اسب‌هایی که توسط مهاجران نورس بیش از هزار سال پیش آورده شدند، پرورش یافته است. با اینکه اندازه بیشتر افراد این نژاد در محدوده پونی قرار می‌گیرد، این نژاد همیشه اسب نامیده می‌شود نه پونی. یکی از خالص‌ترین نژادهای اسب در جهان است که قرن‌هاست از نظر ژنتیکی در انزوا نگه داشته شده است.

این نژاد بیشتر به خاطر حرکاتش شناخته می‌شود. علاوه بر قدم، یورتمه و چهار نعل که اکثر اسب‌ها دارند، بسیاری از اسب‌های ایسلندی دو حرکت اضافی دارند: تولت، یک گام نرم چهارضربی، و پِیس پرنده، یک گام جانبی دو ضربی سریع که برای مسافت‌های کوتاه مسابقه استفاده می‌شود. این حرکات اسب را برای سواری در مسافت‌های طولانی و زمین‌های ناهموار بسیار راحت می‌کنند.

اسب‌های ایسلندی دوستانه، خوش‌اخلاق و کنجکاو هستند و دارای خصلتی مطمئن و سخت‌کوش هستند. آن‌ها دیر بالغ می‌شوند و معمولاً تا چهار یا پنج سالگی زین نمی‌خورند، اما تا دهه بیست و سی سالگی سالم و مفید می‌مانند.

برای چه کسی مناسب است

اسب ایسلندی برای سوارکارانی مناسب است که یک مرکب سالم و کم‌دردسر با حرکات نرم می‌خواهند. خلق‌وخوی آرام و اندازه قابل مدیریت آن را برای بسیاری از سوارکاران قابل دسترس می‌کند، اگرچه انرژی و اراده قوی آن به مدیریت مطمئن نیاز دارد. این نژاد برای سواری در مسیرهای پیاده‌روی، استقامت، درایو تفریحی و آب‌وهوای سرد یا مرطوب بسیار مناسب است.

این نژاد به اسب‌هایی برمی‌گردد که توسط مهاجران نورس و سلتیک در دوره اسکان، تقریباً بین سال‌های ۸۷۰ تا ۹۳۰ میلادی، به ایسلند آورده شدند. این حیوانات عمدتاً از اسکاندیناوی و جزایر بریتانیا می‌آمدند و تنها اسب‌های موجود در جزیره بودند. انتخاب طبیعی توسط آب‌وهوای سخت و علوفه محدود، نوعی فشرده و بادوام را شکل داد.

حدود سال ۹۸۲ میلادی، پارلمان ایسلندی، آلتینگ، قوانینی را در مورد محدود کردن واردات اسب تصویب کرد. یک بار که اسبی ایسلند را ترک کند، نمی‌تواند بازگردد و ورود اسب‌های زنده از خارج مجاز نیست. در نتیجه، این نژاد حدود هزار سال در وضعیت بسته مانده است که یکی از طولانی‌ترین دوره‌های انزوای ژنتیکی هر جمعیت اسبی در جهان است.

در بیشتر تاریخ خود، اسب ایسلندی محور زندگی روزمره بود. قرن‌ها در کشوری بدون جاده یا وسایل نقلیه چرخ‌دار، مردم و کالاها را حمل می‌کرد، در مزارع کار می‌کرد و اصلی‌ترین وسیله عبور از رودخانه‌ها و زمین‌های ناهموار بود. گام تولت به این دلیل ارزشمند بود که سوارکار را قادر می‌ساخت مسافت‌های طولانی را با راحتی طی کند.

از قرن نوزدهم به بعد، این نژاد به عنوان اسب سواری و ورزشی به اروپا و آمریکای شمالی گسترش یافت. امروز اسب‌های ایسلندی در اروپا، آمریکای شمالی و ایسلند پرورش می‌یابند و سوابق پرورش و استانداردهای داوری به صورت بین‌المللی هماهنگ می‌شوند، اما جمعیت ایسلندی منبع ژنتیکی نژاد باقی می‌ماند.

اسب ایسلندی کوچک اما محکم است، با بدنی عمیق، پاهای کوتاه و عضلانی، و ساختاری قوی که با وجود قد متوسط، سوارکاران بزرگسال را حمل می‌کند. سر بیانگر است با پروفیل مستقیم یا کمی مقعر و گردن کوتاه و خوش‌ساخت است. این نژاد در زمستان پوشش ضخیم و دوگانه‌ای می‌رویاند که در تابستان به پوشش کوتاه‌تری تبدیل می‌شود. یال و دم انبوه و زبر است و پیشانی اغلب بلند است.

پوشش و رنگ‌ها

کمتر نژادی طیف رنگی اینچنین گسترده‌ای دارد. پرورش‌دهندگان ایسلندی تعداد زیادی از رنگ‌ها و الگوهای پوشش با نام‌های سنتی خاص خود را می‌شناسند. رنگ‌های پایه رایج کستنه‌ای، بور و سیاه هستند که با ژن‌های رقت ترکیب می‌شوند تا سایه‌های دون، پالومینو و نقره‌ای، و همچنین خاکستری، روان و پینتو تولید کنند. پوشش زمستانی ضخیم یک تطبیق عملی با آب‌وهوای سرد، مرطوب و بادگیر ایسلند است نه یک ویژگی زیباشناختی.

اسب ایسلندی به دوستانه و خوش‌اخلاق بودن شهره است. این نژاد نسبت به محیط و مردم کنجکاو است. بسیاری از افراد این نژاد به جای ترسیدن، مطمئن هستند، ویژگی‌ای که توسط قرن‌ها زندگی در محیطی با شکارچیان طبیعی کم شکل گرفته است. این آرامش، نژاد را راحت‌تر از آنچه سطح انرژی‌اش پیشنهاد می‌دهد، قابل مدیریت می‌کند.

با مردم، این نژاد معمولاً محبت‌آمیز و مشتاق است. زیر زین سخت‌کوش و فعال است، با استقامت زیاد، اما عصبی نیست. با غریبه‌ها، اکثر اسب‌های ایسلندی علاقه‌مند و قابل دسترس هستند تا محتاط. با سایر اسب‌ها بسیار اجتماعی هستند و به طور سنتی در گله نگهداری می‌شوند؛ اسب‌هایی که در گروه بزرگ می‌شوند به راحتی با همراهان جدید کنار می‌آیند.

اعتماد این نژاد می‌تواند به لجاجت تبدیل شود، بنابراین مدیریت سازگار و منصفانه اهمیت دارد. یک اسب ایسلندی که به نگهبان خود احترام می‌گذارد، مشارکت‌جو و پاداش‌دهنده است. اسبی که می‌آموزد دستورات را نادیده بگیرد ممکن است زننده شود. هوش آن‌ها به این معناست که هر دو عادت خوب و بد را به سرعت یاد می‌گیرند.

اسب ایسلندی یکی از آسان‌ترین نژادها برای نگهداری است. با شرایط سرد و مرطوب سازگار است و به طور کلی با زندگی در فضای باز و سرپناه به جای اصطبل دائمی رشد می‌کند. الزامات اصلی مراقبت از پوشش ضخیم، ریزش فصلی شدید و نیاز نژاد به حرکت و همراهی ناشی می‌شود.

آراستن

• چند بار در هفته برس بزنید تا پوشش متراکم مدیریت شود و لجن و موهای شل حذف شوند.
• آراستن را در طول ریزش‌های بهاره و پاییزه، که ریزش مو زیاد است، افزایش دهید.
• یال ضخیم، پیشانی و دم را برای جلوگیری از گره شانه بزنید.
• سم‌ها را به طور منظم تمیز کنید و برای بیماری پوسیدگی سم، به خصوص در زمین مرطوب، بررسی کنید.
• از چیدن بیش از حد در زمستان خودداری کنید مگر اینکه اسب در کار سنگین باشد و در اصطبل باشد، زیرا پوشش طبیعی حفاظت اصلی آب‌وهوایی آن است.

ورزش

• بیرون‌روی روزانه فراهم کنید؛ این نژاد برای حرکت و چراکردن برای مدت طولانی ساخته شده است.
• کار سواری یا کشش منظم پیشنهاد دهید تا از استقامت آن استفاده شود و ذهناً آرام بماند.
• از مسیرهای پیاده‌روی و سواری طولانی استفاده کنید که با حرکات و استقامت نژاد سازگار است.
• اسب‌های بی‌کار را مشغول نگه دارید، زیرا یک اسب ایسلندی خسته‌کننده ممکن است زننده شود.

محیط

نژاد با شرایط سخت بهتر از بیشتر کنار می‌آید و محیط باز با سرپناه و همراهان گله را ترجیح می‌دهد. در مرتع غنی مستعد افزایش وزن است، بنابراین چرا اغلب باید محدود شود. حصار ایمن مهم است زیرا نژاد ورزشکار و کنجکاو است.

اسب ایسلندی در چراگاه کم‌بازده تکامل یافته و یک حیوان با متابولیسم مقرون به صرفه است، قادر به حفظ وضعیت با غذای کمتر از بسیاری از نژادهای دیگر. علوفه با کیفیت خوب، چمن یا علف خشک، باید اساس رژیم غذایی را تشکیل دهد. بسیاری از اسب‌های ایسلندی در آب‌وهوای معتدل اصلاً به دانه نیاز ندارند. مرتع غنی اغلب باید برای جلوگیری از چاقی و مشکلات بهداشتی مرتبط محدود شود.

تنقلات و مکمل‌ها

اکثر اسب‌های ایسلندی با علوفه خوب فقط به منبع نمک یا مواد معدنی و آب تازه دائمی نیاز دارند. در مناطقی که چمن یا علف خشک فاقد مواد معدنی ضروری است، یک مکمل متعادل متناسب با علوفه محلی می‌تواند شکاف‌ها را پر کند. با توجه به تمایل نژاد به افزایش وزن، تنقلات باید کم و گاهی باشند؛ گزینه‌های ایمن شامل مقادیر کمی هویج یا سیب است.

اسب ایسلندی به طور کلی سالم و به طرز قابل توجهی طویل‌العمر است، با بسیاری از اسب‌هایی که تا اواخر بیست سالگی فعال می‌مانند و برخی که به ۴۰ سال می‌رسند. قرن‌ها انتخاب طبیعی در آب‌وهوای سخت، حیوانی سالم و بادوام تولید کرد. مشکلات اصلی بهداشتی این نژاد از متابولیسم مقرون به صرفه آن ناشی می‌شود که آن را مستعد چاقی می‌کند، و از انزوای طولانی ژنتیکی که اسب‌های صادراتی را بدون مواجهه با برخی بیماری‌ها و انگل‌ها در جاهای دیگر رها می‌کند.

مراقبت پیشگیرانه

• وضعیت بدن را لاغر نگه دارید و دسترسی به چمن غنی را محدود کنید.
• از کنترل حشرات و روکش‌های محافظ برای کاهش خطر اگزمای تابستانه استفاده کنید، به خصوص در مناطق مرطوب با حشرات خونخوار زیاد.
• یک برنامه منظم کرم‌زدایی و مراقبت دندانی با راهنمایی دامپزشک حفظ کنید.
• بازدیدهای منظم نعلبند برای مراقبت از سم برنامه‌ریزی کنید.
• واکسیناسیون‌ها را طبق نیازهای محلی به روز نگه دارید، زیرا اسب‌های صادراتی فاقد مواجهه طبیعی اسب‌های پرورش‌یافته در ایسلند هستند.

اسب ایسلندی باهوش، مشتاق و سریع‌یادگیر است که آموزش آن را پاداش‌دهنده می‌کند. این همچنین به این معناست که به همان سرعتی که عادت‌های خوب را یاد می‌گیرد، عادت‌های بد را هم می‌آموزد. این نژاد دیر بالغ می‌شود و به طور سنتی تا چهار یا پنج سالگی زین نمی‌خورد تا بدن زمان رشد داشته باشد. طبیعت مطمئن آن به مدیریت واضح و سازگار خوب پاسخ می‌دهد و با روش‌های ناسازگار یا سخت می‌تواند سرسخت شود.

آموزش حرکات بخش مشخصه‌ای از کار با این نژاد است. اکثر اسب‌های ایسلندی به طور طبیعی تولت می‌کنند، اما توسعه یک تولت تمیز و متعادل و در برخی اسب‌ها، پِیس پرنده، زمان و سواری ماهرانه می‌برد. اسبی که خیلی سریع فشار داده می‌شود یا بدون تعادل سواری می‌شود، ممکن است کیفیت حرکاتش را از دست بدهد.

مبانی

۱. با کار آرام زمینی شروع کنید تا قبل از سواری اعتماد و احترام ایجاد شود. ۲. پس از اینکه اسب به اندازه کافی بالغ شد، زین و سوارکار را به تدریج معرفی کنید. ۳. قدم، یورتمه و چهار نعل زیر زین را قبل از اصلاح تولت تثبیت کنید. ۴. تولت را از طریق کار متعادل و رو به جلو به جای سرعت توسعه دهید. ۵. آموزش پِیس را برای اسب‌هایی که استعداد نشان می‌دهند، پس از اینکه آماده و متعادل شدند، کنار بگذارید.

اسب ایسلندی دیر بالغ می‌شود و پرورش معمولاً تا زمانی که مادیان‌ها و نریان‌ها حدود چهار سال یا بیشتر داشته باشند، مطابق با رشد جسمی دیررس نژاد، به تأخیر می‌افتد. مانند سایر اسب‌ها، مادیان یک کره تنها حمل می‌کند؛ دوقلوها نادر و معمولاً ناخواسته هستند. آبستنی حدود یازده ماه طول می‌کشد، بنابراین مادیانی که اوایل تابستان جفت‌گیری می‌کند، بهار بعدی زایمان می‌کند.

مادیان‌ها اغلب در فضای باز در شرایط گله زایمان می‌کنند که با طبیعت مقاوم و اجتماعی نژاد سازگار است. کره‌ها معمولاً قوی هستند و در داخل گله بزرگ می‌شوند و رفتار اجتماعی را از سایر اسب‌ها یاد می‌گیرند. در چند ماهگی از شیر گرفته می‌شوند و تا چند سال بعد زین نمی‌خورند.

از آنجایی که نژاد بسته و منزوی است، پرورش‌دهندگان تأکید زیادی بر شجره‌نامه، ساختار بدنی و کیفیت حرکات دارند. استانداردهای بین‌المللی داوری هر دو توانایی سواری و ساختار بدنی را ارزیابی می‌کنند و دام‌های پرورشی اغلب قبل از استفاده رسماً ارزیابی می‌شوند.