کوارتر هورس آمریکایی

اسب کوارتر آمریکایی نژادی سبک و همه‌کاره است که در ایالات متحده پرورش یافته است. نام این نژاد از توانایی‌اش در پیشی گرفتن از نژادهای دیگر در مسابقه‌های یک‌چهارم مایل یا کمتر می‌آید، جایی که به سرعتی می‌رسد که اسب‌های اندکی می‌توانند در آن مسافت کوتاه با آن برابری کنند. امروز این نژاد یکی از پرشمارترین اسب‌های نگهداری‌شده در جهان است و در کار مزرعه، سوارکاری به سبک وسترن و انگلیسی، مسابقه و سوارکاری تفریحی خانوادگی به کار می‌رود.

این نژاد به سبب مزاج پایدار و خوش‌خو در کنار قدرت ورزشی ارزش دارد. ساختار جمع‌وجور و عضلانی به آن شتاب سریع و توانایی چرخش تنگ می‌بخشد، ویژگی‌هایی که برای کار با دام و رویدادهای زمان‌بندی‌شده میدانی مناسب است. بسیاری از این اسب‌ها غریزه‌ای طبیعی برای کار با گاو نشان می‌دهند که اغلب حس گاو نامیده می‌شود و به اسب آموزش‌دیده اجازه می‌دهد حرکت گاو را پیش‌بینی و سد کند، بی‌آنکه سوارکار راهنمایی چندانی بدهد.

اسب‌های کوارتر معمولاً آرام و انس‌گیر با انسان هستند، و همین آن‌ها را به گزینه‌ای رایج برای سوارکاران تازه‌کار و میان‌رده و نیز رقابت‌کنندگان باتجربه بدل می‌کند. همان اسبی که آخر هفته الگوی بشکه می‌دود یا گاوها را جدا می‌کند، اغلب همزمان به عنوان یک اسب آرام برای گشت‌وگذار یا تازه‌کارها هم به کار می‌آید.

مناسب چه کسانی است

اسب کوارتر به گستره وسیعی از صاحبان می‌خورد. مزاج آرام و طبیعت بخشنده‌اش آن را برای صاحبان اسب تازه‌کار و سوارکارانی که در حال ساختن اعتمادبه‌نفس هستند مناسب می‌کند. در همان حال، سرعت، چابکی و تربیت‌پذیری‌اش کاربرد رقابتی در رویدادهای رودئو، ریینینگ، کاتینگ و وسترن پلژر را پشتیبانی می‌کند. صاحبان به فضایی برای رهاسازی، درکی پایه از مراقبت اسب و زمان برای کار و ورزش منظم نیاز دارند.

ریشه‌های این نژاد به اوایل دهه ۱۶۰۰ در آمریکای مستعمراتی بازمی‌گردد. مهاجران انگلیسی در امتداد ساحل اقیانوس اطلس اسب‌هایی از گونه ثوروبرد انگلیسی آوردند که با اسب‌هایی از تبار اسپانیایی آمیخته شدند؛ اسب‌هایی که پیش‌تر از راه اکتشافات اسپانیایی در آن منطقه حضور داشتند. حاصل آن اسبی جمع‌وجور و پرعضله با سرعتی چشمگیر در مسافت‌های کوتاه بود.

مستعمره‌نشینان ویرجینیا و کارولیناها این اسب‌ها را در کوچه‌های روستا و مسیرهای پاک‌شده می‌دواندند، اغلب در مسافت‌هایی حدود یک‌چهارم مایل. اسب‌هایی که در این مسابقه‌های تن‌به‌تن برنده می‌شدند، نام نژاد را رقم زدند. چون مسابقه‌ها کوتاه و روی مسیرهای مستقیم برگزار می‌شد، پرورش‌دهندگان به جای استقامت لازم برای مسیرهای بلندتر، شتاب سریع و کفل نیرومند را برمی‌گزیدند.

با حرکت اسکان‌گزینی به سمت غرب در دهه ۱۸۰۰، همان ویژگی‌هایی که این اسب‌ها را دونده‌های خوبی می‌کرد، آن‌ها را به اسب‌های کاری بسیار خوبی نیز بدل کرد. چابکی، ذهن آرام و حس گاوشان با نیازهای دامداری در دشت‌های باز جور بود. این اسب به بخشی جدانشدنی از زندگی مزرعه در سراسر غرب و جنوب‌غربی آمریکا تبدیل شد.

این نژاد در سال ۱۹۴۰ با تأسیس انجمن اسب کوارتر آمریکایی در تگزاس به‌طور رسمی سازمان یافت؛ انجمنی که یک ثبت‌نامه و استاندارد نژادی برپا کرد. ثبت‌نام در دهه‌های پس از آن به‌سرعت رشد کرد و اسب کوارتر به پرشمارترین نژاد اسب ثبت‌شده در ایالات متحده تبدیل شد.

اسب کوارتر ساختاری چهارشانه و عضلانی و شاخص دارد. تنه جمع‌وجور و از ناحیه سینه عمیق است، با کمری کوتاه و کفلی پهن و نیرومند که نیروی رانش برای شروع‌های سریع را فراهم می‌کند. سر کوتاه و ظریف است، با نیم‌رخی صاف، چشمانی هوشمند و فاصله‌دار و گوش‌هایی کوچک و گوش‌به‌زنگ. پاها قوی و پرعضله هستند و زیر قابی پایین و متوازن جای گرفته‌اند.

پوشش مو و رنگ‌ها

سورل که سایه‌ای سرخ‌قهوه‌ای است، رایج‌ترین رنگ در این نژاد است و شاه‌بلوطی درست پس از آن قرار دارد. ثبت‌نامه گستره وسیعی از رنگ‌های یکدست و رقیق‌شده را به رسمیت می‌شناسد، از جمله بی، مشکی، قهوه‌ای، پالومینو، باک‌اسکین، دان، خاکستری، رون سرخ و آبی، و گرولو. نشانه‌های سفید روی صورت و پاها رایج و پذیرفته‌شده است. مو در ماه‌های گرم کوتاه است و به تن می‌چسبد، و در هوای سرد برای عایق‌بندی پرپشت‌تر می‌شود.

اسب کوارتر به مزاج یکنواخت و پایدارش شناخته می‌شود. بیشتر این اسب‌ها زیر فشار آرام‌اند و به رام‌سازی پیوسته خوب پاسخ می‌دهند، و این یکی از دلایلی است که این نژاد چنین گسترده از سوی تازه‌کاران و خانواده‌ها به کار می‌رود. در کنار انسان این نژاد گرایش به مهربانی و همکاری دارد، و بسیاری از این اسب‌ها با یک رام‌کننده ثابت پیوند کاری نزدیکی می‌سازند.

یک اسب کوارتر خوب رام‌شده در برخورد با غریبه‌ها معمولاً آرام و پذیرا است، هرچند هر اسبی به معرفی‌های محتاطانه و آرام واکنش نشان می‌دهد. در کنار اسب‌های دیگر این نژاد عموماً بی‌دردسر در گله جا می‌افتد و در رهاسازی گروهی راحت است. بسیاری از اسب‌های کوارتر همچنین در کنار گاو و دیگر دام‌ها آرام کار می‌کنند، ویژگی‌ای که به پیشینه مزرعه‌ای نژاد گره خورده است.

طبیعت مطیع و متعادل به این معنا نیست که نژاد فاقد انگیزه است. اسب‌های کوارتر ورزشکار و سریع‌آموز هستند و اغلب از داشتن کار لذت می‌برند. اسبی که بدون ورزش یا کار ذهنی کافی نگهداری شود می‌تواند بی‌قرار شود، پس فعالیت منظم به حفظ همان رفتار آرامی که نژاد به آن شناخته می‌شود کمک می‌کند.

اسب کوارتر نژادی سرسخت و بدون نیازهای مراقبتی غیرمعمول است، اما مانند هر اسب دیگری به توجه پیوسته روزانه نیاز دارد. آرایش منظم مو و پوست را سالم نگه می‌دارد و به رام‌کننده فرصت می‌دهد آسیب، ورم یا نشانه‌های بیماری را وارسی کند.

آرایش

• چند بار در هفته برس بزنید، و روزانه در دوره ریزش شدید بهار و پاییز
• از شانه کاری برای بلند کردن گل‌ولای و موی شل استفاده کنید و پس از آن برس بدن بکشید
• سم‌ها را روزانه و پیش و پس از سواری پاک کنید
• چشم‌ها، سوراخ‌های بینی و ناحیه ریشه دم را در صورت نیاز تمیز کنید
• هر ۶ تا ۸ هفته یک بار برای سم‌گیری یا نعل‌بندی نوبت نعل‌بند بگذارید
• یال و دم را از گره و خار پاک نگه دارید

ورزش

• هرگاه ممکن بود رهاسازی روزانه در پادوک یا مرتع فراهم کنید
• برای حفظ تناسب و ذهن آرام، اسب را به‌طور منظم سوار یا به کار وادار کنید
• فعالیت را با کار میدان، گشت‌های تفریحی و کار زمینی متنوع کنید
• پیرامون تلاش‌های سنگین‌تر گرم و سرد کنید تا از عضلات و مفاصل محافظت شود

محیط

این نژاد با گستره‌ای از اقلیم‌ها سازگار می‌شود. اسب‌ها به سرپناه در برابر باد، باران و آفتاب تند نیاز دارند، خواه یک آلاچیق سرباز یا یک اصطبل، در کنار جایی خشک برای استراحت. مرتع یا رهاسازی روزانه هم سلامت جسمی و هم روانی را پشتیبانی می‌کند. حصار باید ایمن و به‌خوبی نگهداری‌شده باشد، و آب تازه باید همیشه در دسترس باشد.

مانند همه اسب‌ها، اسب کوارتر جانوری علفخوار است که دستگاه گوارشش برای پردازش علوفه در مقادیر اندک در سراسر روز ساخته شده است. پایه رژیم باید علف یا یونجه باکیفیت خوب باشد که حدود ۱٫۵ تا ۲ درصد وزن بدن در روز داده شود. خوراک غله و کنسانتره تنها زمانی افزوده می‌شود که علوفه به‌تنهایی نیاز انرژی یک اسب کاری یا در حال رشد را برآورده نکند. بسیاری از اسب‌های کوارتر که به‌راحتی سیر می‌شوند به‌سادگی اضافه‌وزن می‌گیرند، پس باید سهم غذا با میزان واقعی کار جور شود تا از چاقی جلوگیری شود.

تنقلات و مکمل‌ها

مقادیر اندک هویج یا سیب در حد اعتدال تنقلاتی ایمن‌اند. یک قالب نمک یا مواد معدنی باید همیشه در دسترس باشد. اسب‌هایی که رژیمشان بیشتر علوفه است اغلب از یک متعادل‌کننده جیره یا مکمل ویتامین و مواد معدنی برای پر کردن کمبودها بهره می‌برند، به‌ویژه جایی که خاک محلی از برخی مواد معدنی فقیر است. برای اطمینان از نیاز یک اسب مشخص با یک دامپزشک یا متخصص تغذیه اسب همکاری کنید.

اسب کوارتر نژادی نیرومند و دیرزی است، با طول عمر معمول ۲۵ تا ۳۰ سال زیر مراقبت خوب. بیشتر نیازهای سلامتی مانند هر اسب دیگری است: مراقبت دامپزشکی معمول، کار دندان، کنترل انگل و توجه به سلامت سم و مفصل. این نژاد شمار اندکی از بیماری‌های ارثی را حمل می‌کند که چند تای آن‌ها به دودمان‌های خاص گره خورده‌اند، و آزمایش ژنتیک به‌طور گسترده برای غربالگری اسب‌های مولد و کاهش گسترش آن‌ها به کار می‌رود.

مراقبت پیشگیرانه

• معاینه دامپزشکی سالانه یا دو بار در سال و واکسیناسیون‌های اصلی
• وارسی دندان و سوهان‌کاری تقریباً سالی یک بار
• برنامه انگل‌زدایی برنامه‌ریزی‌شده بر پایه شمارش تخم انگل در مدفوع
• مراقبت منظم نعل‌بند هر ۶ تا ۸ هفته
• آزمایش ژنتیک اسب‌های مولد برای HYPP و PSSM
• امتیازدهی وضعیت بدنی برای نگه‌داشتن وزن در محدوده سالم

اسب کوارتر از تربیت‌پذیرترین نژادهای اسب است، و همین بخش بزرگی از محبوبیتش برای کار و رقابت را می‌سازد. مزاج مطیع، ذهن تیز و میل به همکاری به این معناست که نژاد مهارت‌های تازه را به‌آسانی می‌گیرد و آن‌ها را خوب نگه می‌دارد. همان ویژگی‌ها اسب کوارتر را برای سوارکاران تازه‌کار که در کنار یک اسب باتجربه یاد می‌گیرند مناسب می‌کند، و نیز برای رشته‌های پیشرفته‌ای چون ریینینگ، کاتینگ و بشکه‌دوانی.

پیوستگی بیش از زور اهمیت دارد. نشانه‌های روشن و تکرارپذیر و زبان بدن آرام به اسب کمک می‌کند بفهمد چه از او خواسته می‌شود. جلسه‌های کوتاه و متمرکز معمولاً نتیجه بهتری از تمرین طولانی و تکراری می‌دهند، تمرینی که می‌تواند علاقه اسب را کند کند.

پایه‌ها

۱. پیش از تربیت سواره، از راه رام‌سازی آرام و کار زمینی منظم اعتماد بسازید ۲. نخست هدایت، ایستادن و تسلیم شدن به فشار را روی زمین بیاموزید ۳. زین و افسار را به‌تدریج معرفی کنید و برای پذیرش هر گام زمان بدهید ۴. کار سواره را در محیطی آرام و محصور با نشانه‌های ساده برای رفتن، ایستادن و چرخیدن آغاز کنید ۵. کارهای تازه را یکی‌یکی بیفزایید و بر مهارت‌هایی که اسب از پیش دارد بسازید ۶. هر جلسه را با موفقیت پایان دهید تا اسب مطمئن و مطیع بماند

اسب‌های کوارتر در حدود چهار تا پنج سالگی به بلوغ جسمی می‌رسند، هرچند مادیان‌ها می‌توانند زودتر آبستن شوند. بیشتر پرورش‌دهندگان صبر می‌کنند تا مادیان به‌خوبی رشد کند و سپس او را جفت‌گیری دهند. فصل جفت‌گیری اسب‌ها به‌طور طبیعی در روزهای بلندتر بهار و تابستان می‌افتد، و بسیاری از برنامه‌ها زایمان را برای اوایل سال زمان‌بندی می‌کنند.

آبستنی به‌طور میانگین حدود ۳۴۰ روز، یا تقریباً ۱۱ ماه، طول می‌کشد و تقریباً همیشه یک کره‌اسب تنها به دنیا می‌آورد. دوقلوزایی نادر و پرخطر است، پس معمولاً از سوی دامپزشک از آن جلوگیری می‌شود. یک کره‌اسب تازه‌متولد معمولاً طی یک تا دو ساعت نخست پس از تولد می‌ایستد و شیر می‌خورد.

کره‌ها در ماه‌های نخست زندگی شیر می‌خورند و نزدیک مادیان می‌مانند، و از شیر گرفتن معمولاً حدود چهار تا شش ماهگی انجام می‌شود. پرورش‌دهندگان مسئول اسب‌های مولد را برای بیماری‌های ارثی مانند HYPP و PSSM آزمایش می‌کنند و بر پایه فرم بدنی سالم، مزاج آرام و توانایی ورزشی گزینش می‌کنند. رام‌سازی زودهنگام و ملایم کره، آن طبیعت انس‌گیر با انسان را که نژاد به آن شناخته می‌شود می‌سازد.