لونکاریا

لونکاریا نژادی از خوکچه هندی پرمو است که در سوئد پرورش یافته است. ویژگی اصلی آن پوششی ضخیم و زبر است که در سراسر بدن به شکل فرها و حلقه‌های سفت درمی‌آید و در مقایسه با نژادهای صاف‌مو یا گل‌سرخی، ظاهری خشن و کمی نامرتب به آن می‌دهد. نگهدارندگان اغلب نام نژاد را به «لونک» کوتاه می‌کنند.

از نظر خلق‌وخو، لونکاریا آرام و رام است. با نگهداری و دست‌زدن منظم معمولاً زود جا می‌افتد و با کسانی که از او مراقبت می‌کنند پیوندی نزدیک برقرار می‌کند. مانند همه خوکچه‌های هندی، این نژاد نیز حیوانی اجتماعی و گله‌ای است و بهترین حالت را در همراهی دست‌کم یک خوکچه هندی دیگر دارد.

پوشش مویی مهم‌ترین تعهد نگهداری این نژاد است. فرها به‌آسانی بستر، خوراک و فضولات را در خود گیر می‌اندازند، بنابراین لونکاریا به آرایش مو و نظافت قفس بیشتری نسبت به خوکچه‌های کوتاه‌مو نیاز دارد. در ازای این کار، همراهی آرام و باثبات به دست می‌آید که برای صاحبانی که از مراقبت مستقیم لذت می‌برند مناسب است.

چه کسی مناسب اوست

این نژاد خلقی آرام دارد و به همین دلیل برای خانه‌های آرام و نگهدارندگانی که می‌خواهند خوکچه‌ای اهلی و قابل‌لمس داشته باشند گزینه‌ای مناسب است. برای کسانی که پت کم‌زحمت می‌خواهند انتخاب چندان مناسبی نیست، چون پوشش فرفری آن برای سالم ماندن و باز نشدن گره‌ها به مراقبت پیوسته نیاز دارد.

لونکاریا خاستگاهی سوئدی دارد. ریشه این نژاد به جهشی در پوشش مو بازمی‌گردد که در یک خوکچه هندی پرمو از نوع پرویی پدیدار شد و مویی تولید کرد که به‌جای رشد صاف و بلند، به‌صورت فرهای سفت درمی‌آمد.

پرورش‌دهندگان سوئدی برای تثبیت این پوشش فرفری به‌عنوان ویژگی‌ای پایدار و ارثی تلاش کردند و نتیجه کار به‌عنوان نژادی مستقل با نام لونکاریا شناخته شد. این نژاد گاهی در کنار دیگر خوکچه‌های هندی پرمو و فرفری مانند تکسل و مرینو دسته‌بندی می‌شود، اما پوشش لونکاریا زبرتر و متراکم‌تر است.

سه گونه پوشش در این نژاد بر پایه نوع پرمویی که از آن پرورش یافته‌اند شرح داده می‌شود: لونکاریای پرویی، لونکاریای شلتی، و لونکاریای کرونت. تفاوت اصلی این گونه‌ها در نحوه ریزش مو و وجود یا نبود تاج یا گل‌سرخی‌هاست.

لونکاریا هنوز بیشتر در سوئد و سایر کشورهای اسکاندیناوی رایج است. خارج از این منطقه نسبتاً کمیاب است و دسترسی به آن تا حد زیادی به شمار اندک پرورش‌دهندگانی بستگی دارد که این خط نژادی را حفظ می‌کنند.

لونکاریا خوکچه‌ای هندی فشرده و با اندازه متوسط است که بدنی محکم و معمول نژادهای پرمو دارد. آنچه این نژاد را متمایز می‌کند پوشش اوست: ضخیم، زبر در لمس، و رشدیافته به شکل فرها و حلقه‌های مشخص که بدن، سر و قسمت پشتی را می‌پوشاند. موها به‌جای آنکه صاف روی بدن بخوابند، از بدن فاصله می‌گیرند و همین ویژگی خطوط کلی نژاد را گرد و پرحجم نشان می‌دهد.

فرها از بدو تولد وجود دارند و با رشد حیوان سفت‌تر می‌شوند. برخلاف پوشش ابریشمی تکسل، پوشش لونکاریا زبر و فنری است.

پوشش مو و رنگ‌ها

لونکاریا در رنگ‌ها و الگوهای بسیاری دیده می‌شود، زیرا رنگ مستقل از ژن فرفری‌بودن پوشش است. رنگ‌های یکدست، آگوتی (خال‌خالی) و پوشش‌های الگودار مانند لاک‌پشتی و خالدار هلندی همگی در این نژاد دیده می‌شوند. مو به‌طور پیوسته رشد می‌کند، بنابراین طول آن با افزایش سن بیشتر می‌شود مگر آنکه کوتاه شود. کیفیت و تراکم فر ویژگی‌های اصلی مورد داوری در این نژادند، نه هیچ رنگ خاصی.

لونکاریا خلقی آرام و یکنواخت دارد. این نژاد عموماً آرام و رام است و با دست‌زدن ملایم و پیوسته به موجودی مطمئن و دوست‌داشتنی نسبت به نگهدارندگانش تبدیل می‌شود. بسیاری از افراد این نژاد از بغل‌شدن لذت می‌برند و پس از احساس امنیت، آرام می‌نشینند.

با اعضای خانواده، این نژاد صبور و بردبار است، به همین دلیل انتخابی معقول برای خانواده‌هایی با کودکان بزرگ‌تر و آرام است که نحوه درست دست‌زدن به خوکچه هندی را آموخته‌اند. با افراد غریبه، لونکاریا ممکن است در ابتدا محتاط باشد و با آشنایی بیشتر با افراد جدید، کم‌کم گرم می‌گیرد.

خوکچه‌های هندی حیواناتی گله‌ای هستند و لونکاریا نیز از این قاعده مستثنا نیست. او وقتی با دست‌کم یک خوکچه هندی دیگر زندگی کند شادتر است و اگر تنها نگه داشته شود ممکن است گوشه‌گیر شود. جفت‌های هم‌جنس یا یک نر عقیم‌شده در کنار یک ماده از ترکیب‌های رایج‌اند. این نژاد با صداهای معمول خوکچه هندی، از جمله خرخر آرام و صدای «ویک» هنگام غذادادن، ارتباط برقرار می‌کند، اما نژادی به‌ویژه پرسروصدا نیست.

لونکاریا به دلیل پوشش مویش یکی از پرزحمت‌ترین نژادهای خوکچه هندی برای نگهداری است. مراقبت از این نژاد بر تمیز و بدون گره نگه‌داشتن این پوشش، در کنار برآوردن نیازهای استاندارد هر خوکچه هندی، متمرکز است.

آرایش مو

• موها را روزانه یا تقریباً هر روز شانه بزنید تا از گره‌خوردن فرها جلوگیری شود.
• قسمت پشتی و شکم را مرتب برای بستر، خوراک و فضولات گیرافتاده بررسی کنید.
• پوشش مو را، به‌ویژه اطراف باسن و پاها، کوتاه کنید تا قابل مدیریت و تمیز بماند.
• فقط در صورت نیاز و با شامپوی مخصوص حیوانات کوچک حمام دهید و پس از آن پوشش را کاملاً خشک کنید.
• ناخن‌ها را مرتب بررسی و با رشد آن‌ها کوتاه کنید.

تحرک و ورزش

• روزانه زمانی برای فعالیت در فضایی امن و محصور یا محوطه‌ای باز فراهم کنید.
• محفظه اصلی را همیشه به‌اندازه‌ای بزرگ نگه دارید که حرکت آزاد را ممکن کند.
• تونل و مخفیگاه اضافه کنید تا فعالیت طبیعی حیوان تشویق شود.

محیط نگهداری

لونکاریا را در داخل خانه، در دمایی پایدار و معتدل و دور از نور مستقیم آفتاب، جریان هوای سرد و رطوبت نگه دارید. خوکچه‌های هندی به گرما حساس‌اند و پوشش سنگین و فرفری این نژاد خطر گرمازدگی را واقعی می‌کند. از بستر نرم و بدون گردوغبار استفاده کنید و محفظه را مرتب تمیز کنید، زیرا پوشش مو هرچه را لمس کند در خود نگه می‌دارد.

لانکاریا همان رژیم غذایی هر خوکچه هندی دیگری را دارد. پایه این رژیم علف خشک به مقدار نامحدود است که دندان‌های پیوسته در حال رشد این جانور را می‌ساید و به هضم سالم کمک می‌کند. در کنار علف خشک، رژیم روزانه شامل سهمی اندازه‌گیری‌شده از گرانول ساده خوکچه هندی و مقداری سبزی تازه است.

خوکچه‌های هندی توانایی ساخت ویتامین C در بدن خود را ندارند، پس این ویتامین باید هر روز از طریق غذا تأمین شود. سبزی‌های برگ‌سبز تازه و چند سبزی پرویتامین C مانند فلفل دلمه‌ای این نیاز را برآورده می‌کنند و بسیاری از برندهای گرانول نیز با ویتامین C غنی‌سازی شده‌اند. آب تازه و تمیز باید همیشه در دسترس باشد.

تنقلات و مکمل‌ها

تنقلات باید کم و گاه‌به‌گاه باشند. یک تکه فلفل دلمه‌ای یا قطعه کوچکی هویج گزینه‌های مناسبی هستند. بیشتر خوکچه‌های هندی که رژیم متنوعی از سبزی و گرانول غنی‌شده دارند نیازی به مکمل اضافه ندارند، اما دامپزشک ممکن است در صورت پایین بودن دریافت ویتامین C، مصرف مکمل آن را پیشنهاد دهد. از تنقلات تجاری شیرین و قطره‌های ماست‌مانند ویژه جانوران کوچک پرهیز کنید.

با نگهداری خوب، لانکاریا معمولاً ۵ تا ۷ سال عمر می‌کند. این نژاد مستعد همان بیماری‌هایی است که سایر خوکچه‌های هندی به آن دچار می‌شوند و کرک ضخیمش مشکلات پوستی و انگلی بیشتری اضافه می‌کند که باید مراقبشان بود. بهترین ابزار هشدار زودهنگام، مشاهده روزانه اشتها، مدفوع و میزان فعالیت است، زیرا خوکچه‌های هندی بیماری خود را خوب پنهان می‌کنند.

مراقبت پیشگیرانه

• علف خشک نامحدود و ویتامین C روزانه تأمین شود.
• کرک را شانه بزنید و پوست را از نظر انگل و زخم بررسی کنید.
• قفس را تمیز و خشک نگه دارید تا از مشکلات پا و پوست جلوگیری شود.
• جانور را به‌طور منظم وزن کنید تا کاهش وزن پنهان زودتر شناسایی شود.
• برای معاینه از دامپزشکی با تجربه در حیوانات کوچک یا غیرمعمول کمک بگیرید.

لانکاریا در فضای داخلی و در قفسی جادار نگهداری می‌شود. مساحت کف قفس اهمیت بیشتری نسبت به ارتفاع آن دارد، زیرا خوکچه‌های هندی به‌جای بالا رفتن می‌دوند. قفس بزرگ‌تر امکان تحرک بیشتر را فراهم می‌کند و با دادن فضای کافی برای دوری از بستر آلوده، کرک را تمیزتر نگه می‌دارد. خوکچه‌های هندی را به‌صورت جفت یا گروه‌های کوچک نگهداری کنید، زیرا خوکچه تنها مستعد استرس است.

تهویه خوب، بستر نرم و جاذب رطوبت، و مکانی خنک و باثبات، همگی برای این نژاد کرک‌دار اهمیت دارند.

فهرست وسایل لازم

• قفسی بزرگ با کف یکپارچه و دیواره‌های ایمن.
• دو مخفیگاه یا بیشتر تا هر خوکچه بتواند عقب‌نشینی کند.
• قفسه علف خشک یا منبع دائمی آن.
• ظرف آب و غذای سنگین یا ثابت‌شده.
• بستر نرمی که برای تمیز نگه داشتن کرک، به‌طور مرتب تعویض شود.
• تونل یا وسایل ساده برای تحرک و سرگرمی.

لانکاریا در سنین پایین به بلوغ جنسی می‌رسد؛ ماده‌ها از حدود ۴ تا ۶ هفتگی و نرها از ۸ تا ۱۰ هفتگی توان باروری پیدا می‌کنند، به همین دلیل باید جنس‌ها را زود از هم جدا کرد تا از بارداری ناخواسته جلوگیری شود. پرورش مسئولانه صبر می‌کند تا ماده به رشد کافی برسد، معمولاً حدود ۴ تا ۶ ماهگی، و پیش از آن نخستین زایمان را رقم نمی‌زند.

پرورش‌دهندگان مسئول به زمان‌بندی نخستین زایمان ماده توجه ویژه دارند. اگر ماده پیش از حدود ۸ تا ۱۰ ماهگی جفت‌گیری نکند، استخوان‌های لگنش به هم جوش می‌خورد و زایمان طبیعی را دشوار می‌سازد، از این رو زمان‌بندی نخستین زایمان با دقت برنامه‌ریزی می‌شود.

دوران بارداری حدود ۵۹ تا ۷۲ روز طول می‌کشد که نسبت به بسیاری از پستانداران کوچک دیگر طولانی‌تر است. تعداد توله در هر زایمان کم است، معمولاً ۱ تا ۴ توله. توله‌های خوکچه هندی زودرشد هستند: با کرک کامل و چشمان باز به دنیا می‌آیند و ظرف چند ساعت قادر به حرکت و جویدن غذای جامد می‌شوند، هرچند تا چند هفته اول همچنان از شیر مادر تغذیه می‌کنند.

توله‌های لانکاریا از بدو تولد کرک‌های مشخصی دارند. پرورش‌دهندگان بر پایه تراکم کرک، کیفیت فرفری بودن مو و خلق‌وخوی سالم گزینش می‌کنند و برای پرهیز از خطرهای سلامتی ناشی از جفت‌گیری زودهنگام یا خویشاوندی نزدیک، جفت‌ها را با دقت انتخاب می‌کنند.