بالدوین

بالدوین نژادی بی‌مو از خوکچه هندی اهلی (Cavia porcellus) است. توله‌ها با کرکی کوتاه به دنیا می‌آیند، اما این کرک در هفته‌های نخست زندگی، از سر تا سراسر بدن، می‌ریزد. تا زمان بلوغ، حیوان کاملاً بی‌مو می‌شود، به‌جز مقدار کمی کرک که ممکن است روی پاها و پوزه باقی بماند. پوست نمایان، نرم، گرم و کمی چروکیده است و بافتی دارد که اغلب آن را به لاستیک تشبیه می‌کنند.

بالدوین خوکچه‌ای هندی با اندازه متوسط است و وزنی تقریباً برابر با خوکچه‌های هندی پرمو با هیکل مشابه دارد. نبود کرک باعث می‌شود شکل بدن، چین‌های پوست و نشانه‌های رنگی آن به‌خوبی دیده شود. رنگ در این نژاد در رنگدانه پوست ظاهر می‌شود نه در کرک، بنابراین یک بالدوین می‌تواند یک‌رنگ یکدست باشد یا لکه‌هایی با همان الگوهایی که در نژادهای پرمو دیده می‌شود داشته باشد.

این نژاد به‌عنوان حیوان همدم نگهداری می‌شود و به دوستانه، ملایم و کنجکاو بودن شهرت دارد. از آنجا که پوست آن نمایان است، بالدوین در مقایسه با خوکچه هندی پرمو به توجه بیشتری از نظر دما، نور آفتاب و نحوه دست‌گرفتن نیاز دارد.

چه کسانی برای نگهداری آن مناسب‌اند

بالدوین برای نگهدارندگانی مناسب است که بتوانند محیطی ثابت در فضای داخلی خانه و مراقبت روزانه پیوسته فراهم کنند. پوست بی‌موی این حیوان گرمای بدن را سریع از دست می‌دهد و در برابر سرما، کوران هوا و نور مستقیم آفتاب حساس است، بنابراین این نژاد برای خانه‌هایی که می‌توانند دمای اتاق را ثابت نگه دارند مناسب‌تر است. صاحبان این حیوان همچنین باید برای مصرف غذای بیشتری که با سوخت‌وساز سریع‌تر این نژاد همراه است آماده باشند. بالدوین‌ها در جفت یا گروه‌های کوچک عملکرد خوبی دارند، زیرا خوکچه‌های هندی حیواناتی اجتماعی‌اند که از همراهی هم‌نوعان خود بهره می‌برند.

بالدوین نژادی نسبتاً جدید است که خاستگاه آن ایالات متحده آمریکا است. این نژاد از یک جهش ژنتیکی خودبه‌خودی پدید آمد که در نتاج پرورشی خوکچه‌های هندی وایت‌کرستد ظاهر شد. برخلاف اسکینی‌پیگ که خاستگاه آزمایشگاهی دارد، بالدوین در میان جامعه علاقه‌مندان به خوکچه هندی و نگهداری آن به‌عنوان حیوان خانگی شکل گرفت.

بی‌مویی در بالدوین‌ها ناشی از یک ژن مغلوب است. یک توله باید این ژن را از هر دو والد به ارث ببرد تا این ویژگی را نشان دهد، به همین دلیل دو خوکچه هندی پرمو که هردو حامل این ژن باشند می‌توانند نتاج بی‌مو تولید کنند. همین الگوی توارث بود که به پرورش‌دهندگان امکان داد پس از شناسایی این جهش، آن را به‌طور آگاهانه بازتولید کنند.

بالدوین از نظر نحوه شکل‌گیری بی‌مویی با اسکینی‌پیگ تفاوت دارد. بالدوین با کرک کامل متولد می‌شود و در هفته‌های بعد آن را از دست می‌دهد، در حالی که اسکینی‌پیگ تقریباً بی‌مو متولد می‌شود. از آنجا که این دو نژاد جهش‌های متفاوتی دارند، آمیزش آن‌ها با یکدیگر به‌طور قابل‌اعتماد نتاج بی‌مو تولید نمی‌کند.

بالدوین از خاستگاه خود در ایالات متحده در میان علاقه‌مندان به خوکچه هندی گسترش یافت و امروزه در چندین کشور به‌عنوان حیوان همدم نگهداری می‌شود. این نژاد همچنان نسبت به نژادهای پرمو کمیاب‌تر است و معمولاً از طریق پرورش‌دهندگان متخصص به دست می‌آید، نه فروشگاه‌های عمومی حیوانات خانگی.

ویژگی مشخصه بالدوین بدن بی‌موی آن است. توله‌ها زندگی را با کرک آغاز می‌کنند، اما این کرک در هفته‌های نخست می‌ریزد و پوستی صاف باقی می‌ماند که اغلب دور گردن، پاها و شانه‌ها چین و چروک دارد. مقدار کمی کرک ممکن است روی پاها و اطراف پوزه باقی بماند. پوست سطح نمایان برای رنگ است، بنابراین نشانه‌هایی که در کرک نژادهای پرمو دیده می‌شود، در این نژاد به‌صورت رنگدانه پوست ظاهر می‌شود.

بدن این نژاد، مانند سایر خوکچه‌های هندی، محکم و گرد است و پاهایی کوتاه و سری پهن دارد. گوش‌ها بزرگ‌اند و در دو طرف سر قرار دارند و چون چیزی آن‌ها را نمی‌پوشاند، نسبت به نژادهای پرمو بیشتر جلب توجه می‌کنند.

کرک و رنگ‌ها

از آنجا که بالدوین در بلوغ فاقد کرک است، رنگ آن به‌طور کامل از پوست می‌آید. همان ژنتیک رنگی که در خوکچه‌های هندی پرمو دیده می‌شود در این نژاد هم اعمال می‌شود، بنابراین پوست می‌تواند یک‌رنگ یکدست باشد یا لکه‌هایی با الگوهایی مانند داچ، لاک‌پشتی یا رُوان داشته باشد. بالدوین‌های روشن‌پوست بیشتر از انواع تیره‌پوست در معرض آفتاب‌سوختگی قرار دارند. نوزادان برای مدت کوتاهی رنگ کامل خود را در کرک اولیه نشان می‌دهند، پیش از آنکه کرک بریزد و رنگدانه پوست جای آن را به‌عنوان رنگ نمایان بگیرد.

بالدوین‌ها به دوستانه و مهربان بودن شهرت دارند. آن‌ها معمولاً دست‌گرفتن را به‌خوبی تحمل می‌کنند و اغلب خود به دنبال تماس می‌روند، تا حدی به این دلیل که پوست بی‌موی آن‌ها گرمای دست انسان یا یک هم‌نوع را برایشان خوشایند می‌کند. اغلب آن‌ها ملایم‌اند و با کسانی که آرام و پیوسته آن‌ها را دست می‌گیرند، زود خو می‌گیرند.

این نژاد با اعضای خانواده اجتماعی و پاسخگو است و یاد می‌گیرد افرادی را که به آن غذا می‌دهند و دست می‌گیرند بشناسد. در برابر افراد غریبه، بالدوین ممکن است در ابتدا محتاط باشد و معمولاً بی‌حرکت می‌ماند یا عقب می‌کشد تا زمانی که احساس امنیت کند، که این رفتاری طبیعی برای یک حیوان شکار است. با گذشت زمان و دست‌گرفتن آرام، به‌تدریج باز می‌شود.

بالدوین در کنار سایر خوکچه‌های هندی عموماً خوش‌رفتار است. خوکچه‌های هندی حیواناتی گله‌ای‌اند و بیشتر آن‌ها در جفت یا گروه‌های کوچک از افراد سازگار بهتر عمل می‌کنند. بالدوینی که با یک خوکچه هندی پرمو نگهداری می‌شود ممکن است حتی از گرمای اضافی هم‌خانه‌ای پرمو خود بهره ببرد. این نژاد کنجکاو است و اشیا، صداها و غذاهای تازه را بررسی می‌کند و اغلب با جیک‌جیک و خرخرهای مشخصه این گونه صدا تولید می‌کند.

مراقبت از بالدوین با مراقبت از خوکچه هندی پرمو تفاوت دارد، زیرا پوست آن نمایان است و باید محافظت شود. این حیوان نمی‌تواند برای گرما یا محافظت در برابر آفتاب به کرک تکیه کند، بنابراین نگهدارنده این نقش را از طریق محل نگهداری و برنامه روزانه بر عهده می‌گیرد.

بهداشت و نظافت

• پوست را با پارچه‌ای نرم و کمی مرطوب به‌آرامی پاک کنید تا گرد و غبار و آلودگی برطرف شود؛ حمام دادن باید فقط گاه‌به‌گاه باشد، زیرا شست‌وشوی زیاد پوست را خشک می‌کند
• در صورت خشک یا پوسته‌پوسته‌شدن پوست، با مشورت دامپزشک مقدار کمی مرطوب‌کننده بدون عطر و بی‌خطر برای حیوانات به کار ببرید
• چین‌های پوست، پاها و گوش‌ها را به‌طور منظم از نظر کثیفی، قرمزی، خراش یا زخم بررسی کنید
• ناخن‌ها را هر چند هفته یک‌بار کوتاه کنید، زیرا در این نژاد بلندشدن بیش از حد ناخن به‌دلیل نبود کرک به‌وضوح دیده می‌شود

ورزش

• هر روز زمانی در فضایی امن و محصور روی زمین برای حرکت، کاوش و جست‌وجوی غذا فراهم کنید
• فضای ورزش را گرم و بدون کوران هوا نگه دارید، زیرا فعالیت بیرون از قفس همچنان پوست برهنه را در معرض قرار می‌دهد
• تونل، سکوهای کوتاه و مخفیگاه اضافه کنید تا حرکت طبیعی حیوان تشویق شود
• از چرخ و توپ خودداری کنید، زیرا برای خوکچه‌های هندی نامناسب و ناایمن‌اند

محیط نگهداری

بالدوین را در فضای داخلی خانه، در اتاقی با دمای ثابت و مطلوب، دور از نور مستقیم آفتاب، بخاری و کوران سرد نگه دارید. بستر قفس باید نرم و بدون گرد و غبار باشد، زیرا بستر تیز و ساینده می‌تواند پوست برهنه را تحریک کند. هر روز بخش‌های آلوده را تمیز کنید و به‌طور منظم بستر را به‌طور کامل تعویض کنید تا محیط زندگی خشک بماند، زیرا رطوبت برای پوست برهنه دشوارتر از پوست پرمو است.

رژیم غذایی بالدوین همان اصول پایه‌ای است که برای هر خوکچه هندی دیگری در نظر گرفته می‌شود، با این تفاوت که بدن بی‌موی این نژاد برای حفظ گرما انرژی بیشتری مصرف می‌کند و در نتیجه غذای کمی بیشتری نیاز دارد. مانند همه خوکچه‌های هندی، بالدوین قادر به ساخت ویتامین C در بدن خود نیست و باید این ویتامین را هر روز از طریق غذا دریافت کند. علف خشک (یونجه یا تیموتی) به‌صورت نامحدود پایه اصلی رژیم غذایی است و دندان‌های همیشه در حال رشد و دستگاه گوارش را سالم نگه می‌دارد. آب تازه باید همیشه در دسترس باشد.

تنقلات و مکمل‌ها

به‌جای محصولات آماده و شیرین، از سبزیجات تازه و تکه‌های کوچک میوه به‌عنوان تنقلات استفاده کنید. فلفل دلمه‌ای، سبزیجات برگ‌دار و جعفری منابع خوبی از ویتامین C هستند و می‌توانند بخشی از جیره روزانه سبزی را تشکیل دهند. مکمل ویتامین C را فقط با تجویز دامپزشک اضافه کنید. رژیم متعادلی از علف خشک، پلت غنی‌شده و سبزیجات تازه معمولاً این نیاز را برطرف می‌کند. تنقلات شیرین یا نشاسته‌ای را محدود نگه دارید، زیرا به دستگاه گوارش آسیب می‌زنند و وزن اضافی ایجاد می‌کنند.

خوکچه هندی بالدوین در صورت نگهداری خوب معمولاً ۵ تا ۷ سال عمر می‌کند. این نژاد در معرض همان مشکلات سلامتی رایج در همه خوکچه‌های هندی قرار دارد، مانند رشد بیش‌ازحد دندان، کمبود ویتامین C و عفونت تنفسی، و علاوه بر آن‌ها خطرهای پوستی ناشی از نداشتن مو را نیز دارد. چون مویی برای پنهان کردن مشکلات وجود ندارد، کاهش وزن، توده‌های زیرپوستی و آسیب پوستی معمولاً زودتر در این نژاد تشخیص داده می‌شود و همین موضوع درمان به‌موقع را آسان‌تر می‌کند.

مراقبت پیشگیرانه

• دمای اتاق را ثابت و گرم نگه دارید و حیوان را از نور مستقیم آفتاب دور نگه دارید
• ویتامین C روزانه از طریق غذا و علف خشک نامحدود تأمین کنید
• پوست، چشم‌ها، بینی، دندان‌ها و ناخن‌ها را به‌طور منظم بررسی کنید
• بستر را تمیز، خشک و نرم نگه دارید تا تحریک پوستی کاهش یابد
• وزن خوکچه هندی را مرتب اندازه‌گیری کنید تا تغییرات زودتر مشخص شود
• معاینات دوره‌ای را با دامپزشکی که در زمینه حیوانات کوچک غیرمتعارف تجربه دارد، هماهنگ کنید

بالدوین باید در فضای داخلی، در قفسی جادار و تک‌طبقه با کف صاف نگهداری شود. آلونک‌های بیرونی مناسب این نژاد نیستند، زیرا بدون پوشش مو نمی‌تواند نوسان دما، رطوبت یا تابش مستقیم آفتاب را تحمل کند. قفس باید فضای کافی برای حرکت، غذا خوردن و استراحت حیوان داشته باشد، به‌علاوه جا برای حداقل یک همدم، چون خوکچه‌های هندی اجتماعی هستند و در جفت یا گروه بهتر زندگی می‌کنند. بستر نرم و بدون گرد و غبار از پوست برهنه محافظت می‌کند و مخفیگاه‌های امن، پناهگاهی گرم برای عقب‌نشینی حیوان فراهم می‌کنند.

فهرست آماده‌سازی محل نگهداری

• قفسی با کف صاف و به‌اندازه کافی بزرگ برای تعداد خوکچه‌های هندی نگهداری‌شده
• بستر نرم و بدون گرد و غبار که به‌طور منظم عوض و لکه‌گیری شود
• یک مخفیگاه گرم و بسته یا تونل فلیس برای هر حیوان
• قفسه یا توده علف خشک که همیشه پر نگه داشته شود
• کاسه غذای سرامیکی سنگین و بطری آب سالم
• قرار گرفتن دور از پنجره‌های در معرض آفتاب مستقیم، وسایل گرمایشی و درهای دارای کوران هوا

پرورش بالدوین به دقت نیاز دارد، زیرا صفت بی‌مویی مغلوب است: توله باید ژن آن را از هر دو والد به ارث ببرد تا بی‌مو به دنیا بیاید. به همین دلیل، دو حامل پرمو می‌توانند توله بی‌مو تولید کنند، در حالی که جفت‌گیری دو بالدوین همیشه توله بی‌مو به دنیا می‌آورد. پرورش‌دهندگان مسئول این جفت‌گیری‌ها را با دقت مدیریت می‌کنند تا نسل سالم بماند و از باروری ماده‌ها در سن خیلی کم یا با فاصله خیلی کوتاه جلوگیری شود.

ماده‌ها زود به بلوغ جنسی می‌رسند، گاهی در ۴ تا ۶ هفتگی، اما نباید پیش از رسیدن به بلوغ جسمی و وزن مناسب باردار شوند. اگر ماده‌ای برای اولین بار پس از حدود ۶ تا ۷ ماهگی باردار شود، خطر عوارض بالا می‌رود، زیرا استخوان‌های لگن به‌هم جوش می‌خورند و ممکن است زایمان ایمن را دشوار کنند؛ به همین دلیل زمان اولین باروری باید با دقت در بازه توصیه‌شده انتخاب شود.

دوره بارداری حدود ۵۹ تا ۷۲ روز طول می‌کشد که برای یک جونده کوچک زمان نسبتاً طولانی است. خوکچه‌های هندی نوزادان کامل‌رشدیافته به دنیا می‌آورند، به این معنا که توله‌ها با چشمان باز، بدنی کامل و توانایی حرکت و جویدن غذای جامد در همان روزهای نخست متولد می‌شوند. توله‌های بالدوین با یک پوشش مویی موقت به دنیا می‌آیند و طی هفته‌های بعد، از سر شروع به ریختن مو می‌کنند. مادر به آن‌ها شیر می‌دهد، اما توله‌ها تقریباً بلافاصله شروع به چشیدن علف خشک و پلت می‌کنند و معمولاً حدود سه هفتگی از شیر گرفته می‌شوند.