حبشی

آبیسینین یکی از قدیمی‌ترین نژادهای شناخته‌شده خوکچه هندی است که به عنوان حیوان خانگی نگهداری می‌شود. ویژگی اصلی آن پوشش مویی است که به شکل روزت رشد می‌کند: چرخش‌های دایره‌ای موی که از یک نقطه مرکزی به بیرون گسترش می‌یابند و به حیوان ظاهری ژولیده و برجسته می‌دهند. یک آبیسینین با نشان‌گذاری خوب چندین روزت را در آرایشی متوازن روی بدن خود دارد و در محل برخورد چرخش‌ها، برجستگی‌هایی از موی ایستاده شکل می‌گیرد.

فراتر از پوشش مویی، این حیوانی اجتماعی و پرتحرک است. آبیسینین‌ها دوستانه، بازیگوش، کنجکاو و برون‌گرا هستند و معمولاً با افرادی که از آن‌ها مراقبت می‌کنند به‌راحتی ارتباط برقرار می‌کنند. آن‌ها پرصدا هستند و از طریق جیک‌جیک، خرخر و صدای بلند و نوک‌تیز «ویک» که بسیاری از صاحبان آن را با زمان غذا مرتبط می‌دانند، ارتباط برقرار می‌کنند. مانند همه خوکچه‌های هندی، این حیوانات گله‌ای هستند و بهترین حالت را زمانی دارند که همراهی داشته باشند، خواه از سوی فردی که زمان منظمی را با آن‌ها می‌گذراند و خواه از سوی خوکچه هندی دیگر.

یک آبیسینین بالغ معمولاً بین ۷۰۰ تا ۱۲۰۰ گرم وزن دارد و طول آن حدود ۲۰ تا ۲۵ سانتی‌متر است. با مراقبت خوب، این نژاد معمولاً ۵ تا ۷ سال عمر می‌کند.

برای چه کسانی مناسب است

آبیسینین برای صاحبانی مناسب است که خواهان یک حیوان خانگی کوچک، تعاملی و پرشخصیت هستند و می‌توانند به نگهداری روزانه و نظافت منظم قفس متعهد باشند. پوشش مویی روزت‌دار به مراقبت بیشتری نسبت به موی صاف و کوتاه نیاز دارد، بنابراین برای افرادی که حاضرند چند بار در هفته آن را شانه کنند گزینه مناسبی است. این نژاد برای خانواده‌هایی با کودکان بزرگ‌تر که می‌توانند حیوانی کوچک را با ملایمت و زیر نظر بزرگ‌ترها نگه دارند مناسب است. افرادی که به دنبال حیوانی آرام و کم‌تعامل هستند شاید نژاد آرام‌تری را ترجیح دهند، زیرا آبیسینین‌ها پرجنب‌وجوش و پرصدا هستند.

خوکچه‌های هندی (Cavia porcellus) هزاران سال پیش در ارتفاعات آند در آمریکای جنوبی، در منطقه‌ای که امروزه پرو، بولیوی و اکوادور را در بر می‌گیرد، اهلی شدند. مردمان آند آن‌ها را به عنوان منبع غذایی نگه می‌داشتند و در زندگی فرهنگی و آیینی خود از آن‌ها استفاده می‌کردند. این حیوانات مدت‌ها پیش از شناخته‌شدن در بیرون از قاره، در محیط‌های خانگی پرورش داده می‌شدند.

خوکچه‌های هندی در قرن شانزدهم میلادی، همراه بازرگانانی که پس از تماس اروپا و آمریکای جنوبی بازمی‌گشتند، به اروپا رسیدند. در آنجا این حیوانات در میان خانواده‌های مرفه نگهداری می‌شدند و به‌تدریج به گونه‌های متمایز از نظر پوشش مویی و رنگ که امروز شناخته می‌شوند، توسعه یافتند.

آبیسینین یکی از انواع پوشش مویی است که سابقه دیرینه‌ای دارد. نام این نژاد گمراه‌کننده است: هیچ ارتباط مستندی میان این نژاد و آبیسینی (نام تاریخی منطقه اتیوپی) وجود ندارد و منشأ این نام‌گذاری روشن نیست. پوشش مویی روزت‌دار حاصل پرورش گزینشی برای الگوی چرخشی موست، نه ویژگی‌ای که به یک خاستگاه جغرافیایی خاص مرتبط باشد.

آبیسینین از سوی سازمان‌های پرورش‌دهندگان خوکچه هندی به عنوان یک نژاد استاندارد شناخته می‌شود. این سازمان‌ها تعداد و آرایش ایده‌آل روزت‌ها را برای حیوانات نمایشی توصیف می‌کنند. بیشتر آبیسینین‌های نگهداری‌شده امروز، حیوانات خانگی همراه هستند نه حیوانات نمایشی، اما استاندارد نژاد همچنان بر شیوه انتخاب کیفیت پوشش مویی توسط پرورش‌دهندگان تأثیر می‌گذارد.

آبیسینین بدنی فشرده و قوی‌بنیه دارد که مشخصه خوکچه‌های هندی است، با سری پهن، پاهایی کوتاه و بدون دم قابل مشاهده. آنچه این نژاد را متمایز می‌کند پوشش مویی آن است. به جای آنکه صاف روی بدن بخوابد، موها به شکل روزت رشد می‌کنند؛ چرخش‌هایی که از یک نقطه مرکزی به بیرون می‌پیچند. جایی که روزت‌های مجاور به هم می‌رسند، مو به سمت بالا برجسته می‌شود و طرح کلی زبر و خاردار به حیوان می‌دهد. یک آبیسینین با کیفیت نمایشی، آرایشی متقارن از روزت‌های واضح را نشان می‌دهد که اغلب برجستگی‌هایی در امتداد پشت و دور بدن دارد.

پوشش مویی و رنگ‌ها

پوشش مویی آبیسینین متوسط، زبر در لمس و متراکم است. موی آن بلندتر از خوکچه‌های هندی با موی صاف اما کوتاه‌تر از پوشش موج‌دار نژادهای موبلند است و به همین دلیل از زمین فاصله دارد. رنگ‌ها و الگوها متنوع هستند. رنگ‌های یکدست (تک‌رنگ) شامل سیاه، سفید، کرم و قرمز می‌شوند. گونه‌های الگودار شامل آگوتی (موهای نواردار که ظاهری خالدار می‌دهند)، برندل (ترکیب موهای تیره و روشن)، لاک‌پشتی (لکه‌هایی از دو رنگ) و روآن هستند. رنگ چشم عموماً از رنگ پوشش مویی پیروی می‌کند و از قهوه‌ای تیره تا صورتی یا قرمز در برخی گونه‌های روشن متغیر است.

آبیسینین به عنوان یکی از پرانرژی‌ترین و پرشخصیت‌ترین نژادهای خوکچه هندی شهرت دارد. این حیوان دوستانه، بازیگوش، کنجکاو و برون‌گرا است و هنگامی که فضای امن و زمان بیرون از قفس در اختیار داشته باشد، فعالانه به کاوش می‌پردازد. بسیاری از صاحبان این نژاد را بازیگوش و کمی شیطان توصیف می‌کنند، زیرا این حیوانات محیط اطراف خود را بررسی می‌کنند و به‌ویژه در مورد غذا واکنش شدیدی به روال‌های عادی نشان می‌دهند.

در تعامل با انسان، یک آبیسینین که به‌خوبی اجتماعی شده باشد، معاشرتی است و دست نوازش ملایم را تحمل می‌کند، هرچند مانند بیشتر خوکچه‌های هندی ممکن است در ابتدا محتاط باشد و برای اعتماد کردن به زمان نیاز داشته باشد. در برابر افراد غریبه ممکن است تا زمانی که به صدا یا بوی تازه عادت کند، محتاط بماند. با سایر خوکچه‌های هندی معمولاً معاشرتی رفتار می‌کند و جفت‌های هم‌جنس یا گروه‌های سازگار اغلب به‌خوبی در کنار هم زندگی می‌کنند. آشناسازی باید با احتیاط و در محیطی خنثی انجام شود. خوکچه‌های هندی حیواناتی شکار هستند و نباید در کنار شکارچیان نگهداری شوند یا بدون نظارت در کنار سگ، گربه یا کودکان خردسال باشند.

این نژاد پرصدا است. جیک‌جیک مکرر، خرخر هنگام رضایت و صدای بلند «ویک» برای درخواست غذا از رفتارهای معمول این نژاد است. این ارتباط صوتی طبیعی است و بخشی از آن چیزی است که آبیسینین را حیوانی تعاملی می‌سازد.

آبیسینین نسبت به نژادهای با موی صاف به مراقبت بیشتری نیاز دارد، زیرا خرده‌ریز و بستر داخل برجستگی‌های پوشش مویی گیر می‌کند. توجه روزانه به محیط زندگی و نگهداری منظم، حیوان را سالم و رام نگه می‌دارد.

آراستگی

• پوشش مویی را دو تا سه بار در هفته با یک برس نرم شانه کنید تا موهای شل و خرده‌ریز از آن خارج شود.
• روزت‌ها را از نظر بستر، غذا یا کچلی گیر کرده، به‌ویژه در قسمت عقب بدن، بررسی کنید.
• ناخن‌ها را هر چهار تا شش هفته یک بار یا در صورت نیاز کوتاه کنید.
• تنها در صورت لزوم حمام دهید، از شامپوی مخصوص حیوانات کوچک استفاده کنید و پس از آن پوشش مویی را کاملاً خشک کنید.
• در حین آراستگی، گوش‌ها و چشم‌ها را از نظر ترشح یا کثیفی بررسی کنید.

ورزش

• هر روز زمانی برای بیرون بودن از قفس در فضایی امن و محصور فراهم کنید.
• تونل، مخفی‌گاه و اشیای امن ارائه دهید تا رفتار طبیعی جست‌وجوی غذا و کاوش تشویق شود.
• زمان بازی روی زمین را زیر نظر داشته باشید و آن را دور از سیم‌ها، شکاف‌ها و سایر حیوانات نگه دارید.
• مطمئن شوید خود قفس برای حرکت روزانه، نه فقط خوابیدن، به اندازه کافی بزرگ است.

محیط

آبیسینین را در داخل خانه، در محفظه‌ای جادار و دور از نور مستقیم خورشید، کوران هوا و دماهای شدید نگه دارید. دامنه دمایی مناسب حدود ۱۸ تا ۲۴ درجه سلسیوس است. به جای سیم، از کف صاف برای محافظت از پاها استفاده کنید و آن را با بستری بدون گرد و غبار مانند خاک‌روب کاغذی یا فلیس بپوشانید. نظافت نقطه‌ای را روزانه و نظافت کامل را هفته‌ای یک بار انجام دهید. خوکچه‌های هندی اجتماعی هستند، بنابراین در صورت امکان نگه‌داشتن یک همدم سازگار به‌شدت توصیه می‌شود.

خوکچه‌های هندی گیاه‌خوارانی هستند که دستگاه گوارش آن‌ها برای رژیمی سرشار از فیبر شکل گرفته است. پایه رژیم غذایی خوکچه آبیسینیایی علوفه خشک نامحدود، مانند یونجه تیموتی یا علف چمن‌زار، است که باید همیشه در دسترس باشد و هم به هضم غذا و هم به سایش طبیعی دندان‌ها کمک می‌کند. خوکچه‌های هندی توانایی ساخت ویتامین C در بدن خود را ندارند، بنابراین رژیم غذایی باید این ویتامین را از طریق سبزیجات تازه و پلت غنی‌شده تأمین کند. آب تازه و تمیز باید همیشه در دسترس باشد، معمولاً از طریق یک بطری آب‌خوری نوک‌دار.

تنقلات و مکمل‌ها

سبزیجات سرشار از ویتامین C اصلی‌ترین راه تقویت رژیم غذایی هستند، برای نمونه فلفل دلمه‌ای، سبزیجات برگ‌سبز و مقدار کمی جعفری. میوه‌هایی مانند یک برش سیب یا چند دانه توت‌فرنگی به‌دلیل قند بالا فقط گاه‌به‌گاه و به مقدار کم قابل ارائه هستند. از تنقلات تجاری دانه‌ای یا ماست پرهیز کنید. دامپزشک ممکن است در صورت تردید مکمل ویتامین C توصیه کند، اما یک رژیم غذایی تازه و متعادل معمولاً این نیاز را برطرف می‌کند.

با نگهداری و تغذیه مناسب، خوکچه هندی آبیسینیایی نژادی مقاوم است که معمولاً ۵ تا ۷ سال زندگی می‌کند. بیشتر مشکلات سلامتی در خوکچه‌های هندی از تغذیه نامناسب، مشکلات دندانی یا بهداشت ضعیف ناشی می‌شوند و بسیاری از آن‌ها قابل پیشگیری هستند. از آنجا که خوکچه‌های هندی بیماری خود را پنهان می‌کنند، باید تغییرات در اشتها، وزن، مدفوع یا سطح فعالیت را با دقت زیر نظر داشت، زیرا خوکچه‌ای که غذا خوردن را متوقف می‌کند می‌تواند به سرعت رو به وخامت برود.

مراقبت پیشگیرانه

• علوفه خشک نامحدود به همراه ویتامین C روزانه از سبزیجات تازه بدهید.
• محفظه نگهداری را تمیز، خشک و دارای تهویه مناسب نگه دارید.
• وزن حیوان را هفته‌ای یک‌بار بسنجید تا کاهش وزن زودهنگام مشخص شود.
• کف سخت و بستر نرم برای محافظت از پاها فراهم کنید.
• پیش از بروز مشکل، دامپزشکی با تجربه در حیوانات خانگی کوچک و غیرمتداول پیدا کنید.

خوکچه‌های هندی به فضای کف بیشتری نسبت به آنچه بسیاری از قفس‌های حیوانات خانگی کوچک ارائه می‌دهند نیاز دارند. خوکچه آبیسینیایی پرجنب‌وجوش است و از محفظه‌ای بزرگ و تک‌طبقه با فضای کافی برای دویدن، همراه با مخفیگاه‌هایی برای عقب‌نشینی، بهره می‌برد. آن را در فضای داخلی نگهداری کنید، زیرا این نژاد نسبت به سرما، رطوبت، جریان هوا و گرما حساس است. کف سخت از پاها محافظت می‌کند و لایه‌ای ضخیم از بستر بدون گرد و غبار فضا را خشک و راحت نگه می‌دارد.

فهرست آماده‌سازی محفظه

• محفظه‌ای بزرگ با کف سخت و اندازه متناسب با تعداد حیوانات.
• بستر بدون گرد و غبار در لایه‌ای ضخیم و خشک.
• یک مخفیگاه یا پناهگاه به ازای هر خوکچه هندی.
• تأمین علوفه خشک نامحدود، همراه با کاسه غذای سنگین و بطری آب‌خوری نوک‌دار.
• اسباب جویدنی ایمن و تونل برای غنی‌سازی محیط.
• مکانی آرام، دور از جریان هوا و سایه‌دار در فضای داخلی.

خوکچه‌های هندی زود به بلوغ جنسی می‌رسند: ماده‌ها از حدود چهار تا شش هفتگی و نرها کمی دیرتر توانایی تولیدمثل پیدا می‌کنند. با این حال، پرورش نباید بدون برنامه‌ریزی انجام شود. نگرانی اصلی مربوط به لگن ماده است. اگر یک ماده برای نخستین بار پس از حدود هفت تا هشت ماهگی آبستن شود، ممکن است استخوان‌های لگن دیگر به‌راحتی از هم باز نشوند، وضعیتی که زایمان را خطرناک می‌کند. بارداری و زایمان همچنین خطراتی مانند مسمومیت آبستنی به همراه دارند. به همین دلایل، پرورش بهتر است به نگهدارندگان باتجربه‌ای سپرده شود که می‌توانند حمایت دامپزشکی فراهم کنند.

دوره بارداری حدود ۵۹ تا ۷۲ روز طول می‌کشد که برای یک جونده کوچک نسبتاً طولانی است. هر زایمان معمولاً دو تا چهار توله دارد، هرچند تعداد بیشتر نیز رخ می‌دهد. توله‌های خوکچه هندی زودرس هستند: با پوشش کامل مو، چشمان باز و دندان به دنیا می‌آیند و در عرض چند ساعت می‌توانند حرکت کنند و غذای جامد بجوند. با این حال، تا دو تا سه هفته نخست همچنان از شیر مادر تغذیه می‌کنند تا از شیر گرفته شوند.

هنگام پرورش خوکچه آبیسینیایی، پرورش‌دهندگان بر پایه کیفیت پوشش مو انتخاب می‌کنند و هدف آن‌ها الگوی متقارن گل‌سرخی‌ها مطابق استاندارد نژاد است. صفت پوشش مو به شکل ساده‌ای منتقل نمی‌شود، بنابراین هر توله‌ای از والدین گل‌سرخی‌دار لزوماً معیارهای نمایشگاهی را برآورده نمی‌کند. جنس‌ها باید پیش از رسیدن توله‌ها به سن بلوغ جنسی از هم جدا شوند تا از بارداری‌های ناخواسته جلوگیری شود.