پیلگریم

غاز زائر یک نژاد اهلی است که در ایالات متحده پرورش یافته است. این نژاد در رده وزنی متوسط قرار دارد و افراد بالغ آن معمولاً بین گروه‌های سبک‌وزن و سنگین‌وزن جای می‌گیرند. ویژگی برجسته این نژاد پرهای تشخیص جنسیتی است: نرهای بالغ اغلب سفید هستند، در حالی که ماده‌های بالغ خاکستری با نشانه‌های سفید می‌باشند. این تفاوت رنگی از هنگام تفریخ مشهود است و تا بزرگسالی ادامه دارد، که به نگه‌دارندگان امکان می‌دهد بدون نیاز به دست‌کاری یا بررسی مخرج، نر را از ماده تشخیص دهند.

این نژاد دارای خلق‌وخوی آرام و یکنواخت است. غازهای زائر اغلب دوستانه، ملایم، آرام و خوش‌طبیعت توصیف می‌شوند و نسبت به چندین نژاد دیگر غاز کمتر پرخاشگر هستند. این ویژگی آن‌ها را به گزینه‌ای رایج برای مزارع کوچک، مناطق روستایی و گله‌های خانوادگی تبدیل می‌کند که در آن‌ها غازها با مردم و سایر طیور در یک فضا زندگی می‌کنند.

غازهای زائر برای چندین هدف نگه‌داری می‌شوند، از جمله علف‌چینی، تولید گوشت، تولید تخم و زینت. آن‌ها بر روی چمن چرا می‌کنند و در فصل رشد، زمانی که مرتع در دسترس است، می‌توانند بخش قابل توجهی از نیازهای غذایی خود را تأمین کنند.

مناسب برای چه کسی است

غاز زائر برای نگه‌دارندگانی مناسب است که یک غاز چراگر آرام می‌خواهند و ارزش تشخیص جنسیت از روی رنگ را درک می‌کنند. برای کسانی که برای اولین بار غاز نگه می‌دارند و می‌توانند چمن، آب برای فرو بردن سر و سرپناه فراهم کنند مناسب است. افرادی که به گله‌ای آرام برای علف‌چینی باغ‌ها یا مراتع نیاز دارند، یا غازها را در کنار کودکان نگه می‌دارند، این نژاد را قابل مدیریت می‌یابند. برای کسانی که فضای چرای بیرونی ندارند کمتر مناسب است، زیرا این نژاد به دسترسی منظم به مرتع نیاز دارد.

غاز زائر یک نژاد آمریکایی است. این نژاد با اسکار گرو، پرورش‌دهنده پرندگان آبزی، در ارتباط است؛ او در اوایل قرن بیستم تلاش کرد الگوی رنگی تشخیص جنسیتی را در یک غاز با اندام متوسط تثبیت کند. روایات، نام این نژاد و انتقال آن را با جابجایی خانواده گرو از آیووا به میزوری در دوران رکود بزرگ دهه ۱۹۳۰ مرتبط می‌دانند.

غازهایی با تشخیص جنسیتی از روی رنگ کرک و پر، که تفاوت رنگی بر اساس جنس دارند، در گله‌های اروپایی قدیمی‌تر شناخته شده بودند و این ویژگی پیش از استانداردسازی غاز زائر در گله‌های منطقه‌ای وجود داشت. کار گرو این ویژگی را با یک تیپ بدنی متوسط ثابت و خلق‌وخوی آرام ترکیب کرد تا یک نژاد قابل تشخیص ایجاد شود.

غاز زائر در سال ۱۹۳۹ به استاندارد کمال انجمن طیور آمریکا پذیرفته شد. این پذیرش یک توصیف مکتوب برای اندازه، رنگ و شکل مشخص کرد که پرورش‌دهندگان می‌توانستند به سمت آن انتخاب کنند.

شمار این نژاد از آن زمان در نوسان بوده است. این نژاد گاهی اوقات توسط گروه‌های حفاظت از دام در ایالات متحده به عنوان نژادی نگران‌کننده از نظر حفاظتی فهرست شده، که توجه مجدد نگه‌دارندگان کوچک و پرورش‌دهندگان طیور میراثی را جلب کرده است.

غاز زائر دارای بدنی متوسط و خوش‌ترکیب با گردنی نسبتاً بلند و سینه‌ای صاف است. پرنده حالت نسبتاً تراز دارد و فاقد وضعیت ایستاده‌ای است که در برخی نژادهای سبک‌تر دیده می‌شود. برجستگی‌ای روی منقار وجود ندارد. شکم ممکن است در پرندگان بالغ ساده باشد یا کمی دو لوبه نشان دهد.

برجسته‌ترین ویژگی، تفاوت رنگی بر اساس جنس است. نرهای بالغ عمدتاً سفید هستند با منقار و پاهای روشن و چشمان آبی. ماده‌های بالغ خاکستری هستند، اغلب خاکستری نرم کبوتری یا زین اسبی، با سفیدی دور صورت و در زیر شکم، چشمان تیره، و منقار و پاهای تیره‌تر. جوجه‌های تازه متولد شده نیز تفاوت دارند: نرها زرد روشن‌تر با منقارهای روشن هستند، و ماده‌ها خاکستری سبز تیره‌تر با منقارهای تیره‌تر.

پوشش و رنگ‌ها

پرها نزدیک و صاف هستند نه مجعد یا خشن. سفیدی نر تمیز است، با منقار و پاهای صورتی تا نارنجی. خاکستری ماده از روشن تا متوسط متغیر است و با نشانه‌های سفید صورت همراه است که اغلب با بالا رفتن سن پرنده افزایش می‌یابد. ارتباط قابل اعتماد بین جنس و رنگ، ویژگی‌ای است که غاز زائر را از اکثر نژادهای دیگر غاز متمایز می‌کند، و پرورش‌دهندگان برای حفظ وضوح و ثبات آن انتخاب می‌کنند.

غاز زائر دارای خلق‌وخوی آرام و یکنواختی است. این نژاد به طور گسترده دوستانه، ملایم، آرام و خوش‌طبیعت توصیف می‌شود. غازهای زائر نسبت به چندین نژاد سنگین‌تر یا هیجان‌زده‌تر کمتر پرخاشگر هستند، که بخشی از دلیل نگه‌داری آن‌ها در کنار کودکان و در گله‌های مختلط است.

با خانواده و نگه‌دارندگان آشنا، غازهای زائر قابل دسترسی هستند و می‌توانند با تماس منظم و آرام از سن جوانی رام شوند. در برابر غریبه‌ها هوشیار هستند و صدای هشدار می‌دهند، زیرا غازها طبیعتاً مراقب هستند، اما مستعد حمله مداوم نیستند. در طول فصل جفت‌گیری، نرها ممکن است از لانه‌ها و جوجه‌ها بیشتر محافظت کنند، بنابراین نگه‌دارندگان باید در بهار انتظار رفتار دفاعی‌تری داشته باشند.

با سایر حیوانات خانگی و طیور، غازهای زائر معمولاً بدون مشکل خاصی در یک گله جا می‌گیرند، به شرطی که فضا، غذا و آب کافی داشته باشند. مانند هر غازی، آن‌ها نظم اجتماعی برقرار می‌کنند و ممکن است در هنگام تغذیه پرندگان کوچک‌تر را تعقیب کنند. غازها اجتماعی هستند و در جفت یا گروه بهتر از تنها نگه‌داری می‌شوند.

غازهای زائر مقاوم و کم‌نیاز هستند، به شرطی که نیازهای اولیه‌شان تأمین شود. آن‌ها پرندگان چراگر هستند و بهترین عملکرد را با دسترسی روزانه به چمن، همراه با آب آشامیدنی تمیز و سرپناه در برابر آب‌وهوای شدید و شکارچیان دارند.

نگه‌داری

• آبی فراهم کنید که به اندازه کافی عمیق باشد تا غاز بتواند سر خود را فرو ببرد و چشم‌ها و سوراخ‌های بینی خود را تمیز کند.
• پاها و پاچه‌ها را برای بریدگی، تورم یا علائم بیماری پنجه بررسی کنید، به ویژه روی زمین سخت یا مرطوب.
• در حین نگه‌داری، پرها را از نظر انگل‌های خارجی بررسی کنید؛ غازها در شرایط خوب عمدتاً پرهای خود را تمیز نگه می‌دارند.
• منقار و ناخن‌ها را فقط در صورت مشاهده رشد بیش از حد یا آسیب کوتاه کنید؛ این به ندرت لازم است.
• انتظار داشته باشید یک بار در سال پرریزی شدید رخ دهد که طی آن بسیاری از پرها ریخته و دوباره رشد می‌کنند.

ورزش

• چرای روزانه و راه رفتن روی مرتع یا محوطه بزرگ را فراهم کنید.
• فضا برای چرا بدهید، که هم ورزش فراهم می‌کند و هم بخشی از رژیم غذایی است.
• در صورت امکان دسترسی به برکه، استخر یا وان آب بزرگ برای حمام کردن و شنا فراهم کنید.
• گله را با هم نگه دارید، زیرا حرکت و چرا در گروه برای غازها طبیعی است.

محیط

غازهای زائر در سرما با سرپناهی خشک و بدون کوران هوا و بستر تمیز به خوبی دوام می‌آورند. در آب‌وهوای گرم به سایه و دسترسی مداوم به آب نیاز دارند. حصارکشی باید غازها را در داخل نگه دارد و شکارچیانی مانند روباه و سگ را به ویژه در شب، که گله باید در یک خانه امن بسته شود، از دسترسی محروم کند.

غازهای زائر چراگران کارآمدی هستند و می‌توانند بخش بزرگی از رژیم غذایی خود را از چمن در طول فصل رشد تأمین کنند. مرتع باید با علوفه فرموله شده تکمیل شود، به ویژه برای جوجه‌ها، پرندگان تولیدمثلی و در زمستان که علف کمیاب است. از علوفه مناسب پرندگان آبزی یا طیور بدون دارو استفاده کنید؛ برخی علوفه‌های جوجه دارویی برای پرندگان آبزی مناسب نیستند. سنگدان نامحلول فراهم کنید تا پرندگان بتوانند غذا را آسیاب کنند، و همیشه آب تازه نزدیک علوفه تأمین کنید.

تنقلات و مکمل‌ها

سبزیجات برگی، کاهو، کلم و سبزیجات خرد شده تنقلات مناسبی هستند که باید با اعتدال داده شوند. غلات کامل مانند گندم را می‌توان در زمستان برای انرژی اضافی ارائه داد. پرندگان تولیدمثلی از علوفه‌ای با کلسیم اضافه، یا یک منبع جداگانه از صدف اویستر خرد شده، برای حمایت از تولید تخم بهره می‌برند. تنقلات را در سهم کوچکی از کل رژیم غذایی نگه دارید تا پرندگان روی یک جیره متعادل بمانند.

غاز زائر یک نژاد محکم است که هیچ اختلال خاص نژادی گزارش‌شده‌ای ندارد. با مدیریت خوب، پرندگان معمولاً ۱۰ تا ۱۵ سال زندگی می‌کنند. اکثر مشکلات سلامتی از عوامل مدیریتی مانند انگل‌ها، کف پای مرطوب یا سخت، رژیم غذایی ضعیف یا استرس ناشی از شکارچیان ناشی می‌شوند نه ضعف ارثی. آب تمیز، سرپناه خشک و مرتع خوب از اکثر مشکلات رایج جلوگیری می‌کند.

مراقبت پیشگیرانه

• برای محافظت از پاها، بستر تمیز و خشک و زمین با زهکشی خوب فراهم کنید.
• علوفه مناسب پرندگان آبزی برای تأمین نیازهای نیاسین و کلسیم ارائه دهید.
• آب را تمیز و به اندازه کافی عمیق برای فرو بردن سر نگه دارید تا از چشم‌ها و سوراخ‌های بینی محافظت شود.
• پرندگان جدید را قبل از اضافه کردن به گله قرنطینه کنید.
• مسکن را در برابر شکارچیان، به ویژه در شب، ایمن کنید.
• پرندگان را هر روز از نظر تغییر در اشتها، راه رفتن یا مدفوع مشاهده کنید.

غازهای زائر پرندگانی مرتعی هستند که برای حیاط‌ها، پرچین‌ها و مزارع کوچک مناسب هستند. آن‌ها به چمن باز برای چرا، سرپناهی خشک و تهویه‌دار برای شب‌ها و آب‌وهوای بد، و آب برای نوشیدن و حمام کردن نیاز دارند. سرپناه نیازی به تجمل ندارد، اما باید خشک بماند، اجازه جریان هوا بدون کوران را بدهد، و در برابر شکارچیان محکم بسته شود. یک خانه کوچک با بستر کم یا بخشی از یک انبار به خوبی کار می‌کند.

فهرست راه‌اندازی

• خانه شبانه ضد شکارچی با در محکم.
• بستر خشک و تهویه خوب بدون کوران هوا.
• آب آشامیدنی تمیز به اندازه کافی عمیق برای فرو بردن سر.
• آب حمام مانند وان، استخر یا برکه.
• سایه در تابستان و سرپناه در برابر باد و باران.
• منطقه چرا عاری از گیاهان سمی و باقیمانده آفت‌کش.
• حصارکشی که به طور منظم از نظر شکاف بررسی می‌شود.

تخم‌های غاز زائر را می‌توان به طور طبیعی زیر یک غاز مادر مرغ یا در انکوباتور تفریخ کرد. غازها اغلب مادران خوبی هستند، و انکوباسیون طبیعی در گله‌های کوچک رایج است. برای انکوباسیون مصنوعی، تخم‌های غاز به دمای ثابت، رطوبت دقیق، چرخش منظم و دوره‌های خنک‌سازی و مرطوب‌سازی نیاز دارند که یک پرنده نشسته را تقلید می‌کنند. از آنجایی که این نژاد تشخیص جنسیتی دارد، جوجه‌ها را می‌توان کمی پس از تفریخ بر اساس رنگ جدا کرد.

مراحل تفریخ

۱. تخم‌های تمیز را جمع‌آوری کنید و انتهای تیز را رو به پایین برای حداکثر ۷ تا ۱۰ روز قبل از قرار دادن در انکوباتور نگه دارید. ۲. تخم‌ها را در یک انکوباتور کالیبره شده در حدود ۳۷.۵ درجه سانتیگراد (۹۹.۵ درجه فارنهایت) قرار دهید. ۳. تخم‌ها را چندین بار در روز بچرخانید و رطوبت را نزدیک ۵۰ تا ۵۵ درصد نگه دارید. ۴. از حدود هفته دوم، تخم‌ها را روزانه خنک کنید و به آرامی مرطوب کنید تا یک غاز برگشته تقلید شود. ۵. تخم‌ها را برای بررسی رشد شمع بگیرید و هر تخم شفاف یا فاسدی را خارج کنید. ۶. چرخش را در حدود روز ۲۶ تا ۲۸ متوقف کنید و رطوبت را برای تفریخ افزایش دهید. ۷. جوجه‌های تفریخ شده را بگذارید در انکوباتور خشک شوند قبل از اینکه آن‌ها را به یک برودر گرم منتقل کنید.