پایگورا

بز پیگورا یک بز الیافی کوچک از ایالات متحده آمریکا است که از تلاقی بز پیگمی و بز آنگورا پدید آمده است. هر کدام از این دو نژاد به دلیل ویژگی‌های متمایزی انتخاب شده‌اند: بز پیگمی پیکری فشرده و خلق‌وخویی ثابت و دوستانه دارد، در حالی که بز آنگورا پشمی بلند و درخشان به نام موهر تولید می‌کند. حاصل این تلاقی حیوانی است که در فضای کم نگهداری می‌شود و در عین حال پشمی ارزشمند برای چیدن دارد.

بزهای پیگورا عمدتاً به خاطر الیاف‌شان نگهداری می‌شوند که ریسندگان و صنعت‌گران دستی آن را به دلیل نرمی و تنوع می‌پسندند. هر بز می‌تواند یکی از سه نوع پشم تولید کند که از پشم ظریف شبیه کشمیر تا کلاف‌های موجدار شبیه موهر را در بر می‌گیرد و بسیاری از حیوانات بین این دو حالت قرار دارند. این نژاد کوچک و آرام برای کسانی که می‌خواهند بز را به عنوان همدم نگه دارند و نه گله تجاری نیز مناسب است.

بزهای پیگورا بالغ قامتی کوتاه دارند و بسیار سبک‌تر از نژادهای شیری یا گوشتی هستند. به همین دلیل نگهداری، پشم‌چینی و حمل‌ونقل آن‌ها ساده‌تر از بزهای بزرگ است. این حیوانات گله‌ای و اجتماعی هستند و نباید تنها نگهداری شوند.

برای چه کسانی مناسب است

بز پیگورا برای ریسندگان دستی، تولیدکنندگان کوچک الیاف و کشاورزان کم‌زمین مناسب است. خلق‌وخوی آرام این نژاد آن را برای خانواده‌های دارای فرزند گزینه‌ای معقول می‌سازد، به شرطی که بزرگسالی مسئولیت تغذیه و حصارکشی را بر عهده بگیرد. کسانی که قصد نگهداری تنها یک بز دارند باید بدانند که حداقل دو بز ضرورت دارد، زیرا یک بز تنها دچار استرس می‌شود.

پیگورا نژادی نوین با منشأ مستند آمریکایی است. این نژاد در اوایل دهه ۱۹۸۰ در ایالت اورگان توسط کاترین یورگنسن پدید آمد که هدفش ترکیب اندازه کوچک بز پیگمی با پشم بز آنگورا بود. هدف داشتن بزی بود که یک نفر بتواند در خانه آن را نگهداری و پشم‌چینی کند و در عین حال مقدار مناسبی الیاف برداشت کند.

هر دو نژاد والدین پیش از این تلاقی، تاریخچه‌ای طولانی داشتند. بز آنگورا که به خاطر موهرش نگهداری می‌شود ریشه در منطقه آنکارا در ترکیه کنونی دارد و در قرن نوزدهم به ایالات متحده وارد شد. بز پیگمی از بزهای کوچک آفریقای غربی نشأت می‌گیرد که به آمریکای شمالی آورده شدند و به عنوان حیوانی مقاوم با پیکر فشرده محبوبیت یافتند.

از ترکیب این دو نژاد، یورگنسن فرزندانی پدید آورد که پشمی نرم‌تر و ظریف‌تر از آنگورای خالص داشتند، بر پیکری به اندازه بز پیگمی. علاقه‌مندان به الیاف به این نژاد روی آوردند و انجمن پرورش‌دهندگان پیگورا در سال ۱۹۸۷ برای ثبت دام‌ها و تعیین استاندارد نژاد تأسیس شد.

استاندارد نژاد، میزان اجداد پیگمی و آنگورا در یک بز پیگورای ثبت‌شده را محدود می‌کند تا نژاد در محدوده تعریف‌شده‌ای باقی بماند و به سمت هیچ‌یک از والدین بازنگردد. امروزه پیگورا بیشتر در ایالات متحده آمریکا یافت می‌شود و عمدتاً توسط ریسندگان دستی و مزارع کوچک الیافی نگهداری می‌شود.

بز پیگورا حیوانی کوچک و متناسب با پوزه‌ای پهن، گوش‌هایی ایستاده یا کمی به عقب متمایل و استخوان‌بندی محکم است که از نژاد پیگمی به ارث رسیده است. هر دو جنس ممکن است شاخ داشته باشند، هرچند برخی حیوانات در بزغاله‌گی سرزنی می‌شوند. بارزترین ویژگی این نژاد پشم آن است که بیشتر بدن را می‌پوشاند و پیش از پشم‌چینی می‌تواند بسیار انبوه باشد.

پوشش و رنگ

پشم پیگورا به سه نوع تقسیم می‌شود. نوع A بلند و درخشان با کلاف‌ها یا حلقه‌های فر است و به موهر آنگورا نزدیک‌تر است. نوع C کوتاه، ظریف و گرم است و بیشتر شبیه کشمیر است. نوع B یک آمیختگی میانی است که ویژگی‌های هر دو نوع دیگر را نشان می‌دهد. الیاف به خاطر نرمی مورد توجه است و رنگ‌پذیری خوبی دارد.

رنگ‌ها شامل سفید، سیاه، قهوه‌ای، خاکستری و انواع الگوهای مختلط و سایه‌دار می‌شود. پشم سفید به دلیل قابلیت رنگ‌پذیری رایج‌تر است، اما پیگوراهای رنگی هم برای تولید الیاف طبیعی نگهداری می‌شوند. بیشتر حیوانات دو بار در سال پشم‌چینی می‌شوند، پیش از آنکه پشم به طور طبیعی شروع به ریزش کند.

بز پیگورا در میان بزهای الیافی به خلق‌وخویی متعادل شناخته می‌شود. اکثرشان نسبت به انسان دوستانه، در دست‌گرفتن آرام و کنجکاو بدون پررویی هستند. بسیاری با کسی که آن‌ها را تغذیه و آراستن می‌کند پیوند نزدیکی می‌بندند و او را در محوطه دنبال می‌کنند.

با اعضای خانواده از جمله کودکان، پیگوراها معمولاً ملایم هستند، هرچند وجود شاخ به این معنی است که کودکان خردسال باید زیر نظر باشند. با غریبه‌ها در ابتدا محتاط هستند و پس از کمی آشنایی گرم‌تر می‌شوند. با سایر بزها اجتماعی هستند و در گروه کوچک بهترین عملکرد را دارند. جایگاه خود را در گله بدون تعارض زیادی مشخص می‌کنند.

بازیگوش هستند، به خصوص در دوران بزغاله‌گی، و از بالا رفتن روی کنده‌های درخت، تنه‌ها و سکوهای کوتاه لذت می‌برند. صدادهی آن‌ها متعادل است. در وقت تغذیه یا جداشدن از گله صدا می‌زنند، اما مدام صدا نمی‌کنند. یک پیگورای بی‌حوصله یا تنها ممکن است دچار استرس شود و پر سر و صدا شود. همدم و مقداری تحریک محیطی آن‌ها را آرام نگه می‌دارد.

چون پیگورا نژادی الیافی است، مراقبت از پوشش بخش بزرگ‌تری از روتین روزانه را نسبت به بیشتر بزها تشکیل می‌دهد. پشم می‌تواند گره بخورد و مواد خارجی را در خود نگه دارد. به همین دلیل در طول فصل رشد به رسیدگی نیاز دارد و دو بار در سال نیز باید پشم‌چینی شود.

آراستن

• پشم را به طور منظم برس بزنید یا تمیز کنید تا علوفه، خار و گره‌ها برطرف شوند
• تقریباً دو بار در سال، پیش از ریزش طبیعی پشم در بهار و پاییز، پشم‌چینی کنید
• هر ۶ تا ۸ هفته سم‌ها را هرس کنید
• در حین آراستن، پوست و پشم را از نظر شپش یا کنه بررسی کنید
• پشم را خشک نگه دارید، زیرا پشم مرطوب و گره‌خورده ارزش کمتری دارد و می‌تواند پوست را اذیت کند

ورزش

• روزانه دسترسی به پارچه یا مرتع حصارکشی‌شده برای چرا و تحرک فراهم کنید
• کنده درخت، تنه یا سکوهای محکم برای بالا رفتن قرار دهید
• حداقل دو بز نگه دارید تا با هم تعامل داشته باشند و فعال بمانند
• از حبس طولانی‌مدت بزها در محوطه کوچک خودداری کنید

محیط

بزهای پیگورا به حصارکشی محکم نیاز دارند، زیرا بزها مرزها را آزمایش می‌کنند و می‌توانند از شکاف‌ها عبور کنند. به سرپناهی خشک و بدون جریان هوا برای شب‌ها و هوای بد نیاز دارند که بستر تمیز داشته باشد. وقتی پشم کامل دارند سرما را به خوبی تحمل می‌کنند، اما باید در برابر باران و باد طولانی‌مدت محافظت شوند، به خصوص پس از پشم‌چینی که عایق اندکی روی بدن دارند.

پیگورا حیوانی چراگر است که با رژیم غذایی مبتنی بر علوفه بهترین عملکرد را دارد. مرتع، برگ، بوته و علوفه خشک با کیفیت باید بخش اصلی غذای آن را تشکیل دهد. بزها در انتخاب غذا گزیده‌اند و هنگام دسترسی به طبیعت، مغذی‌ترین گیاهان را برمی‌گزینند. آب تازه و تمیز باید همیشه در دسترس باشد و یک مکمل معدنی آزاد مخصوص بز برای تأمین مس و سایر مواد مغذی مورد نیاز ارائه شود.

پذیرایی و مکمل‌ها

مقادیر کمی هویج، سیب یا سایر محصولات مناسب بز می‌توانند گاه‌به‌گاه به عنوان پذیرایی استفاده شوند، اما باید بخش کوچکی از رژیم غذایی باقی بمانند. تغذیه بیش از حد دانه به چاقی و مشکلات گوارشی منجر می‌شود. یک مکمل معدنی آزاد مخصوص بز، و در برخی مناطق مکمل سلنیوم، ممکن است بر اساس شرایط خاک توسط دامپزشک محلی توصیه شود.

پیگورا نژادی مقاوم با طول عمر معمول ۱۲ تا ۱۵ سال در صورت مراقبت مناسب است. اکثر مشکلات بهداشتی همان مشکلات کلی بزها هستند و با مراقبت‌های معمول، کنترل انگل و تغذیه مناسب قابل مدیریت هستند. اندازه کوچک این نژاد، جابجایی و معاینه را نسبت به نژادهای بزرگ ساده‌تر می‌کند.

مراقبت پیشگیرانه

• بررسی‌های دامپزشکی منظم را برنامه‌ریزی کنید و برنامه واکسیناسیون محلی را دنبال کنید
• انگل‌ها را پایش کنید و بر اساس نیاز درمان کنید، نه طبق تقویم ثابت
• هر ۶ تا ۸ هفته سم‌ها را هرس کنید
• مواد معدنی مخصوص بز برای پیشگیری از کمبودها فراهم کنید
• حیوانات جدید را پیش از افزودن به گله قرنطینه کنید

بزهای پیگورا زود به بلوغ جنسی می‌رسند و بزهای ماده می‌توانند در سال اول آبستن شوند، هرچند بسیاری از پرورش‌دهندگان صبر می‌کنند تا بز ماده به خوبی رشد کرده باشد. جفت‌گیری معمولاً زمان‌بندی می‌شود تا بزغاله‌ها در هوای مساعدتر متولد شوند. دوره آبستنی تقریباً پنج ماه است و پس از آن بز ماده معمولاً یک یا دو بزغاله به دنیا می‌آورد. دوقلوزایی در این نژاد رایج است.

بزغاله‌های تازه متولدشده کوچک و فعال هستند و باید به زودی پس از تولد آغوز بخورند. مادرها معمولاً توجه خوبی به بزغاله‌هایشان دارند. بزغاله‌ها طی چند هفته شروع به چریدن می‌کنند و معمولاً در سن دو تا سه ماهگی از شیر گرفته می‌شوند. تولیدمثل ثبت‌شده از استاندارد نژاد پیروی می‌کند که نسبت اجداد پیگمی و آنگورا را محدود می‌کند تا فرزندان به عنوان پیگورا شناخته شوند.

چون هر دو جنس ممکن است شاخ داشته باشند و بزهای نر سالم بوی تند دارند، پرورش‌دهندگان جایگاه و شیوه مدیریت را بر این اساس برنامه‌ریزی می‌کنند. بسیاری از نگهدارندگان بزهای نری که برای تولیدمثل به کار نمی‌روند را اخته می‌کنند، زیرا بزهای اخته پشم عالی تولید می‌کنند و به حیوانات الیافی یا خانگی آرامی تبدیل می‌شوند.