غش‌کننده (میوتونیک)

بز میوتونیک که با نام بز غش‌کننده نیز شناخته می‌شود، یک نژاد اهلی برای تولید گوشت و نگهداری به‌عنوان حیوان خانگی است که در ایالات متحده پدید آمده است. نام این نژاد از میوتونی مادرزادی (myotonia congenita) گرفته شده، یک بیماری ارثی که هنگام ترس یا هیجان ناگهانی باعث انقباض و سفت شدن چند ثانیه‌ای عضلات اسکلتی می‌شود. بز هوشیاری خود را از دست نمی‌دهد؛ صرفاً عضلاتش سفت می‌شود و بزهای جوان‌تر یا آنهایی که شدت بیشتری دارند ممکن است تا شل شدن عضلات به پهلو بیفتند.

این یک نژاد آرام، دوستانه و خوش‌طبع است. بزهای میوتونیک در مقایسه با بسیاری از نژادهای دیگر آرام‌ترند و تمایل کمتری به بالا رفتن یا پریدن از موانع دارند، چرا که بیماری عضلانی مانع از حرکات ورزشی ناگهانی می‌شود. همین ویژگی محصور کردن آنها را آسان می‌کند و آنها را هم به‌عنوان حیوان مزرعه و حیوان خانگی و هم به‌عنوان نژاد گوشتی محبوب کرده است.

بزهای بالغ به اندازه متوسط می‌رسند و بیشتر آنها بین ۴۳ تا ۶۴ سانتی‌متر در ناحیه گرده ارتفاع دارند. رنگ‌های پوشش بسیار متنوع است و برخی حیوانات شاخ دارند. طول عمر با مراقبت معمول معمولاً ۱۰ تا ۱۵ سال است.

مناسب برای چه کسی است

این نژاد برای نگهدارندگانی مناسب است که بزی آرام و کم‌فرار برای یک مزرعه یا خانه روستایی کوچک می‌خواهند. طبع آرام و تمایل اندک به بالا رفتن آن را برای تازه‌واردان به دنیای بزداری قابل‌مدیریت می‌کند. این نژاد همچنین به‌عنوان حیوان همراه یا دام پایه برای تولید گوشت کارایی دارد.

تاریخچه مستند این نژاد از دهه ۱۸۸۰ میلادی در شهرستان مارشال، تنسی آغاز می‌شود. روایت‌ها از کارگری به نام جان تینسلی حکایت می‌کنند که همراه گروه کوچکی از بزها که هنگام ترس سفت می‌شدند به آنجا رسید. پس از مدت کوتاهی رفت و بزهایی که از او ماند، جمعیت پایه این نژاد را تشکیل دادند.

از آن جمعیت بنیادی، بزها در سراسر منطقه پراکنده شدند. جمعیت قابل‌توجهی در اطراف شهرستان مارشال شکل گرفت و سپس در تگزاس، جایی که پرورش‌دهندگان حیوانات درشت‌تری را برای تولید گوشت انتخاب کردند. چون این بزها به‌راحتی محصور می‌شدند، گاهی در کنار گله‌های گوسفند نگهداری می‌شدند؛ هنگام نزدیک شدن شکارچی، بز سفت می‌شد به‌جای آنکه گله را پراکنده کند.

در بیشتر قرن بیستم این نژاد یک حیوان منطقه‌ای و کاری بود که عمدتاً در میان کشاورزان محلی شناخته می‌شد. در اواخر همان قرن، با ارزش‌گذاری نگهدارندگان بر طبع آرام و ویژگی متمایز آن، علاقه به این نژاد افزایش یافت. انجمن‌های نژادی در ایالات متحده برای ثبت شجره‌نامه و حفاظت از جمعیت تأسیس شدند.

بز میوتونیک امروزه به‌عنوان یک نژاد میراثی آمریکایی شناخته می‌شود. سازمان‌های حافظ نژادهای اهلی آن را به‌عنوان یک اولویت حفاظتی فهرست کرده‌اند، چرا که تعداد آنها در مقایسه با نژادهای تجاری اصلی محدود مانده است.

بز میوتونیک بدنی فشرده و پر از عضله دارد که بر روی پاهایی نسبتاً کوتاه تا متوسط قرار گرفته است. سر از نظر طول متوسط است و پوزه‌ای پهن و چشمانی بزرگ و برجسته دارد که اغلب حتی در حالت استراحت نیز کمی حیرت‌زده به نظر می‌رسند. هر دو جنس می‌توانند شاخ داشته باشند. گوش‌ها متوسط و به طرفین کشیده‌اند.

پوشش و رنگ‌ها

طول پوشش میان خطوط نژادی متفاوت است. برخی حیوانات در تمام سال پوشش کوتاهی دارند، در حالی که برخی دیگر در هوای سرد پوشش بیرونی بلندتری با زیرپوشش شبیه کشمیر می‌رویانند. رنگ بسیار متغیر است. سیاه و سفید رایج است، اما الگوهای تک‌رنگ و ترکیبی در قهوه‌ای، بژ، کرم و رُوان نیز دیده می‌شوند. هیچ رنگ واحدی نماد این نژاد نیست.

بز میوتونیک از آرام‌ترین نژادهای بز است. با مردم دوستانه و خوش‌طبع است و با اداره منظم به‌راحتی رام می‌شود. بیماری عضلانی این بزها را کمتر واکنشی و کمتر ورزشکار از سایر نژادها می‌کند، به همین دلیل پریدن و بالا رفتن آنها به‌مراتب کمتر است. این ویژگی یکی از دلایلی است که نگهدارندگان آنها را آسان برای محصور کردن توصیف می‌کنند.

با اعضای خانواده و نگهدارندگان آشنا این نژاد آرام و اجتماعی است. در برابر غریبه‌ها بیشتر حیوانات در ابتدا محتاطند اما به‌سرعت آرام می‌گیرند. چون ترس ناگهانی می‌تواند سفتی عضلانی ایجاد کند، اداره آرام استرس غیرضروری را کاهش می‌دهد. این بزها حیوانات گله‌ای هستند و با حداقل یک بز همراه بهتر زندگی می‌کنند تا اینکه تنها نگهداری شوند.

با سایر حیوانات خانگی و دام‌ها معمولاً مسالمت‌آمیزند. طبع آرامشان به‌طور تاریخی به نگهداری آنها در کنار گله‌های گوسفند و سایر دام‌ها کمک کرده است.

آراستگی و نظافت

• در فصل تعویض پوشش، حیوانات با پوشش بلندتر را برس بزنید تا موهای ریخته‌شده جدا شوند
• سم‌ها را هر ۶ تا ۸ هفته یا به‌تناسب رشد کوتاه کنید
• در جریان اداره‌های روتین، پوشش را از نظر انگل‌های خارجی بررسی کنید
• شاخ‌ها و هرگونه زخم را از نظر آسیب تحت نظر داشته باشید

فعالیت و تحرک

• روزانه دسترسی به چراگاه یا محوطه ورزشی برای چرا و حرکت فراهم کنید
• فعالیت ملایم را مجاز بدانید؛ این نژاد در مقایسه با سایر بزها کمتر بالا می‌رود و می‌پرد
• کف زمین را نسبتاً صاف و عاری از خطر نگه دارید، چون بز ترسیده ممکن است سفت شود و بیفتد

محیط زندگی

بزهای میوتونیک به یک سرپناه خشک و بدون کوران برای سایه و محافظت در برابر باران، باد و سرما نیاز دارند. حصار می‌تواند پایین‌تر و ساده‌تر از نژادهای ورزشکار باشد چرا که این بزها به‌ندرت از حصار بالا می‌روند، هرچند باید در برابر شکارچیان محکم باشد. دسترسی دائمی به آب پاک و مکمل مواد معدنی مخصوص بز فراهم کنید. همراه برایشان نگه دارید چون بزها اجتماعی هستند و تنهایی آنها را تحت فشار قرار می‌دهد.

بز میوتونیک هم مرتع‌خور است و هم برگ‌خور. محور اصلی رژیم غذایی باید علوفه باکیفیت باشد: چراگاه، گیاهان بوته‌ای و علف یا یونجه هنگامی که چراگاه کافی نیست. بزها با معده چهارقسمتی الیاف را هضم می‌کنند، بنابراین مصرف پیوسته علوفه از سلامت شکمبه حمایت می‌کند. دانه یا کنسانتره فقط زمانی اضافه می‌شود که علوفه به‌تنهایی نیاز را برآورده نمی‌کند؛ مانند اواخر آبستنی، شیردهی یا دوران رشد.

خوراکی‌های جایزه و مکمل‌ها

یک مکمل معدنی آزاد ویژه بز با مس و سلنیوم مناسب برای منطقه خود تهیه کنید، چرا که بزها نیازهای خاصی به ریزمغذی‌ها دارند. نمک و آب پاک را همیشه در دسترس قرار دهید. مقادیر اندکی میوه یا سبزیجات می‌توانند گاهی به‌عنوان خوراکی جایزه داده شوند، اما باید بخش کوچکی از رژیم غذایی باشند تا مصرف علوفه کاهش نیابد.

بز میوتونیک یک نژاد مقاوم و سالم به‌شمار می‌رود که معمولاً ۱۰ تا ۱۵ سال زندگی می‌کند. میوتونی مادرزادی که ویژگی متمایز این نژاد است، به خودی خود دردناک یا خطرناک نیست؛ عضلات آسیب‌دیده فقط به‌طور گذرا منقبض می‌شوند و سپس شل می‌گردند. این ویژگی ممکن است از برخی آسیب‌ها پیشگیری کند، چون این بزها کمتر از حصار بالا می‌روند و می‌پرند. مراقبت‌های بهداشتی معمول گله‌ای اکثر نگرانی‌های دیگر را پوشش می‌دهد.

مراقبت پیشگیرانه

• با یک دامپزشک برنامه واکسیناسیون و ضدانگل را تنظیم کنید
• سم‌ها را در چرخه‌های منظم هرس کنید و بستر خشک نگه دارید
• مواد معدنی آزاد مناسب تهیه کنید تا از کمبود و مشکلات ادراری جلوگیری شود
• وضعیت بدنی را زیر نظر داشته باشید و حیوانات جدید یا بیمار را جدا کنید
• به‌جای ضدانگل‌دهی گسترده، شمارش منظم تخم انگل در مدفوع انجام دهید

بزهای میوتونیک در سال اول به بلوغ جنسی می‌رسند، هرچند بسیاری از پرورش‌دهندگان تا زمانی که بزهای ماده به‌خوبی رشد کرده باشند صبر می‌کنند، اغلب تا حدود ۸ تا ۱۲ ماهگی یا بیشتر. بزهای ماده چندفصله بوده و در طول فصل جفت‌گیری تقریباً هر ۲۱ روز یک‌بار چرخه می‌زنند. دوره آبستنی به‌طور متوسط حدود ۱۵۰ روز، نزدیک به پنج ماه است.

تعداد بزغاله‌های هر زایمان معمولاً یک تا سه است و دوقلوزایی در بزهای ماده بالغ شایع است. بزغاله‌ها معمولاً در بدو تولد فعال هستند و به‌زودی می‌ایستند و شیر می‌خورند. میوتونی به‌صورت ارثی منتقل می‌شود و بزغاله‌ها ممکن است از همان ابتدا سفتی نشان دهند؛ این واکنش اغلب با رشد آنها برجسته‌تر می‌شود.

بزهای ماده معمولاً مادران مراقبی هستند. بزغاله‌ها از شیر مادر تغذیه می‌کنند و در طی هفته‌های اول شروع به چریدن می‌کنند، سپس در حدود ۸ تا ۱۲ هفتگی بسته به برنامه مدیریتی از شیر گرفته می‌شوند. محیط زایمان پاک و خشک فراهم کنید و نوزادان را از نظر گرما و شیرخوردن موفق زیر نظر بگیرید.