بوئر

بز بور یک نژاد خانگی است که در آفریقای جنوبی برای تولید گوشت توسعه یافته است. این نژاد از پرکارترین نژادهای گوشتی در جهان به شمار می‌رود و ارزش آن در سرعت رشد عضله و آرامش رفتاری است. یک بز بور بالغ، سنگین و پهن‌تنه است و با پوشش سفید و سر رنگی به‌راحتی قابل تشخیص است.

این نژاد مقاوم بوده و با طیف گسترده‌ای از آب‌وهوا، از مراتع خشک تا چراگاه‌های مرطوب‌تر، سازگاری دارد. بزهای بور گرما را خوب تحمل می‌کنند و از بوته‌ها و علف‌های هرزی که دیگر دام‌ها معمولاً نادیده می‌گیرند چرا می‌کنند. ماده‌ها مادران قابل‌اطمینانی هستند و اغلب دوقلو بزرگ می‌کنند.

آرامش طبیعی این نژاد بخشی از شهرت آن است. بزهای بور عموماً ساکت، دوستانه، و آسان برای جابجایی هستند که هم برای گله‌های تجاری بزرگ و هم برای پرورش‌دهندگان خرد مناسب است.

مناسب برای چه کسانی است

بز بور برای کسانی مناسب است که نژادی گوشتی با رشد سریع و سهولت در مدیریت می‌خواهند. این نژاد هم در مزارع کوچک و هم در واحدهای بزرگ تجاری کارآمد است. افرادی که بز را صرفاً به عنوان حیوان خانگی نگه می‌دارند ممکن است با اندازه و وزن این نژاد غافلگیر شوند، بنابراین حصارکشی مستحکم و فضای کافی الزامی است.

نام بز بور از واژه آفریکانس به معنای «کشاورز» گرفته شده است. این نژاد در آفریقای جنوبی توسعه یافت و بخش اصلی کار اصلاح‌نژادی در ناحیه کیپ شرقی در اوایل قرن بیستم انجام شد.

کشاورزان آن منطقه از بزهای بومی اقوام محلی استفاده کردند و دام‌ها را بر اساس اندازه بدن، نرخ رشد، باروری، و استحکام جسمی انتخاب کردند. طی چند دهه، این انتخاب به پیدایش یک نوع گوشتی متمایز انجامید، نه یک نژاد شیری یا کرکی.

در اواسط قرن بیستم، انجمن پرورش‌دهندگان در آفریقای جنوبی تأسیس شد تا استاندارد مشخصی تعریف و سوابق ثبت شوند. این استانداردسازی به تثبیت ظاهر مشخص نژاد، یعنی بدن سفید با سر قرمز یا قهوه‌ای، کمک کرد.

از اواخر قرن بیستم، بز بور در سطح بین‌المللی گسترش یافت. صادرات به استرالیا، نیوزیلند، و آمریکای شمالی این نژاد را در آن مناطق جاگیر کرد و اکنون به عنوان یکی از نژادهای پیشرو گوشتی شناخته می‌شود و برای بهبود کیفیت لاشه با نژادهای دیگر آمیخته می‌شود.

بز بور بدنی پهن و عمیق دارد که روی پاهای قوی قرار گرفته و عضله‌سازی سنگینی در ران و کمر نشان می‌دهد. پروفیل سر این نژاد کمی محدب است که گاه «بینی رومی» نامیده می‌شود، و گوش‌ها بلند و آویزان در کنار گونه‌ها هستند. هر دو جنس معمولاً شاخ‌هایی با انحنای رو به عقب دارند.

الگوی کلاسیک شامل بدن سفید با سر و گردن قرمز یا قهوه‌ای است، اگرچه رنگ‌بندی کامل و خال‌های دیگر نیز دیده می‌شود. پوست این نژاد اغلب رنگدانه دارد که محافظتی در برابر آفتاب فراهم می‌کند.

پوشش و رنگ‌ها

پوشش بدن کوتاه و مسطح است که نیاز به آراستن را کم می‌کند. الگوی سنتی بدن سفید با سر رنگی بیشترین شناخت را دارد، اما استانداردهای نژادی در چند کشور، حیوانات تک‌رنگ و لکه‌دار را نیز می‌پذیرند. رنگدانه‌دار بودن پوست در نواحی در معرض آفتاب مانند پستان و شکم عموماً ترجیح داده می‌شود.

بزهای بور به داشتن مزاجی ثابت و متعادل شناخته می‌شوند. آن‌ها عموماً ساکت هستند و دستکاری را به‌خوبی تحمل می‌کنند که یکی از دلایل محبوبیت این نژاد میان تولیدکنندگان تجاری و تازه‌کاران است. در تعامل با انسان، معمولاً دوستانه و کنجکاو هستند نه ترسو.

در داخل گله، بزهای بور جامعه‌پذیر هستند و به سلسله‌مراتب مشخصی عادت می‌کنند. در صورتی که معرفی به آرامی انجام شود، با سایر بزها و دام‌ها به‌خوبی کنار می‌آیند. نرها در فصل جفت‌گیری قوی‌تر و تهاجمی‌تر می‌شوند، بنابراین نیاز به مدیریت مطمئن و جداسازی دارند.

ماده‌ها مادران توجه‌کننده‌ای هستند و در هفته‌های اول به بزغاله‌های خود نزدیک می‌مانند. آرامش طبیعی این نژاد نیاز به حصارکشی مناسب را نفی نمی‌کند، چرا که بزها توانایی بالا رفتن و آزمودن ضعف‌های حصار را دارند.

بزهای بور در مقایسه با بسیاری از نژادها مقاوم و کم‌توقع هستند، اما همچنان به مراقبت منظم و روتین نیاز دارند. پوشش کوتاه آن‌ها آراستن را ساده می‌کند، در حالی که اندازه و عادات چرایشان، حصارکشی و کف مناسب را به دغدغه‌های اصلی روزانه تبدیل می‌کند.

آراستن

• گاهی با برس بزنید تا موهای ریخته برداشته شود و پوست از نظر انگل بررسی شود
• هر ۶ تا ۱۰ هفته یک‌بار سم‌ها را ببرید؛ روی زمین نرم بیشتر
• در حین مدیریت روتین، گوش‌ها، چشم‌ها، و پوشش را بررسی کنید

ورزش

• هر روز دسترسی به مرتع یا حیاط بزرگ برای چرا از علف و درختچه فراهم کنید
• سنگ، تنه درخت، یا سکو برای بالا رفتن قرار دهید که بزها از آن‌ها استفاده می‌کنند
• حیوانات را در گروه نگه دارید، زیرا بزها اجتماعی هستند و در تنهایی آسیب می‌بینند

محیط نگهداری

بزهای بور با گرما و شرایط خشک خوب کنار می‌آیند اما از طولانی شدن مرطوبی و سرما ناخوشایندشان است. سرپناهی خشک، بدون وزش، بستر تمیز، و زهکشی مناسب مشکلات سم و دستگاه تنفسی را کاهش می‌دهد. حصار باید حداقل ۱٫۲ متر ارتفاع داشته و محکم باشد، زیرا بزها فشار می‌آورند، بالا می‌روند، و نقاط ضعیف را پیدا می‌کنند.

پایه رژیم غذایی یک بز بور علوفه است. آن‌ها از درختچه‌ها، علف‌های هرز، و برگ‌ها چرا می‌کنند و همچنین علف می‌خورند؛ یک مرتع متنوع بیشتر نیازهایشان را تأمین می‌کند. وقتی چرا ضعیف است، یونجه باکیفیت جایگزین می‌شود. خوراک کنسانتره برای بزغاله‌های در حال رشد، ماده‌های آبستن در اواخر آبستنی، و ماده‌های شیرده اضافه می‌شود، اما برای حیوانات بی‌کار باید محدود شود تا از اضافه وزن جلوگیری شود.

آب تمیز باید همیشه در دسترس باشد و یک مخلوط معدنی ویژه بز از سلامت استخوان و متابولیسم حمایت می‌کند. بزها به مس نیاز دارند که در معدنیات مخصوص بز گنجانده شده است؛ معدنیات گوسفند جایگزین مناسبی نیستند زیرا مس را محدود می‌کنند.

خوراک‌های تنوعی و مکمل‌ها

مقادیر کمی هویج، سیب، یا کدو حلوایی به عنوان خوراک تنوعی مناسب هستند. یک معدنی فله‌ای ویژه بز، و سلنیوم در مناطقی که خاک فقیر است، از رشد و باروری حمایت می‌کند. هر خوراک جدید را طی یک هفته یا بیشتر به تدریج معرفی کنید تا شکمبه بتواند سازگاری پیدا کند.

بز بور نژادی قوی است و مشکلات نژادی خاص کمی دارد. با مدیریت مناسب حدود ۸ تا ۱۲ سال عمر می‌کند. بیشتر مشکلات بهداشتی از انگل‌ها، رطوبت کف، و فشارهای تولیدمثلی ناشی می‌شود نه از ضعف ارثی. یک برنامه بهداشت گله با آزمایش‌های مدفوع منظم و جدول واکسیناسیون اکثر مشکلات را قابل کنترل می‌کند.

مراقبت پیشگیرانه

• شمارش تخم انگل در مدفوع را به‌طور منظم انجام دهید و بر اساس نتایج، نه برنامه ثابت، درمان کنید
• بر اساس توصیه دامپزشک محلی، علیه بیماری‌های کلستریدیایی مانند CDT واکسینه کنید
• سم‌ها را به‌طور منظم ببرید و آغل‌ها را با زهکشی مناسب نگه دارید
• حیوانات تازه‌وارد را پیش از مخلوط کردن با گله قرنطینه کنید
• معدنیات مخصوص بز فراهم کنید و در دوران آبستنی و شیردهی خوراک را تنظیم کنید

بز بور به خاطر باروری بالا شناخته می‌شود. ماده‌ها می‌توانند در حدود ۶ تا ۸ ماهگی به آمادگی جفت‌گیری برسند، اگرچه بسیاری از پرورش‌دهندگان تا رسیدن به اندازه بزرگ‌تر و نزدیک به یک سالگی صبر می‌کنند. نرها از جوانی بارور هستند و در فصل جفت‌گیری تهاجمی‌تر می‌شوند، بنابراین معمولاً خارج از فصل تولیدمثل از ماده‌ها جدا نگه داشته می‌شوند.

برخلاف نژادهای کاملاً فصلی، بزهای بور می‌توانند در بیشتر طول سال جفت‌گیری کنند که به تولیدکنندگان امکان می‌دهد بیش از یک چرخه زایش در دو سال برنامه‌ریزی کنند. آبستنی حدود ۱۵۰ روز طول می‌کشد. دوقلو شایع است و سه‌قلو نیز اتفاق می‌افتد که بخشی از دلیل بهره‌وری بالای این نژاد است.

ماده‌ها مادران خوب و توجه‌کننده‌ای هستند و معمولاً بدون کمک زایمان می‌کنند. بزغاله‌ها با شیر مادر به‌سرعت رشد می‌کنند و در هفته‌های اول شروع به چریدن علوفه می‌کنند. اغلب در حدود ۳ ماهگی از شیر گرفته می‌شوند، بسته به وضعیت ماده و برنامه پرورش‌دهنده.