هارلکین ولزی

هارلکوین ولزی یک اردک اهلی متوسط است که در ولز پرورش یافته. این نژاد به رده سبک‌وزن تعلق دارد؛ نرها حدود ۲.۳ کیلوگرم و ماده‌ها حدود ۲ کیلوگرم وزن دارند. این نژاد از اردک کاکی کمپبل منشأ می‌گیرد و همان شهرت تخم‌گذاری پرتوان کمپبل را دارد، اما با پوششی رنگارنگ‌تر و دارای الگو.

نام این نژاد از پرهایش می‌آید. «هارلکوین» به الگوی شکسته و لکه‌لکه اشاره دارد که ظاهری نرم و دلپذیر به پرنده می‌دهد، به جای یک رنگ یکدست. این نژاد دومنظوره است، یعنی هم برای تخم و هم در برخی مزارع کوچک برای گوشت نگهداری می‌شود. تعداد تخم‌ها برای یک اردک زیاد است؛ ماده‌ها معمولاً ۲۴۰ تا ۳۳۰ تخم در سال می‌گذارند.

خلق‌وخو یکی از ویژگی‌های بارز این نژاد است. هارلکوین‌های ولزی آرام، خوش‌طبع و رام هستند. این خصوصیات آن‌ها را برای گله‌های خانوادگی و نگهداران تازه‌کار مناسب می‌کند. این اردک‌ها به خوبی چرا می‌کنند و وقتی با روالی منظم پرورش بیابند، معمولاً نزدیک خانه می‌مانند.

برای چه کسانی مناسب است

هارلکوین ولزی برای کسانی مناسب است که می‌خواهند از یک پرنده آرام و قابل مدیریت تخم منظم دریافت کنند. خلق‌وخوی آرامش آن را برای خانواده‌های دارای فرزند و افراد تازه‌کار در نگهداری اردک مناسب می‌کند. این نژاد به آب تمیز و فضایی برای چراخوری نیاز دارد و بیشتر برای باغ یا مزرعه کوچک مناسب است، نه برای محیط‌های محصور بدون فضای باز.

این نژاد در ولز توسط لزلی بونه، پرورش‌دهنده اردکی که کاکی کمپبل نگه می‌داشت، ایجاد شد. در سال ۱۹۴۹ او متوجه جهش‌های رنگی در جوجه‌اردک‌های کمپبلش شد. پرنده‌های روشن‌تر و لکه‌لکه توجهش را جلب کردند و او شروع به انتخاب و پرورش آن‌ها کرد تا الگوی جدید را تثبیت نماید.

بونه پرنده‌های حاصل را هارلکوین ولزی نامید، به مناسبت پرهای الگودار و کشوری که در آن پرورش یافتند. از آنجا که پایه این نژاد کاکی کمپبل بود، نژاد جدید توانایی تخم‌گذاری قوی کمپبل را به همراه رنگ‌آمیزی روشن‌تر به ارث برد.

تعداد این نژاد در اواخر دهه ۱۹۶۰ پس از از دست رفتن یک گله کاهش یافت و پس از آن مخزن ژنی از تعداد کمی پرنده بازمانده بازسازی شد. هارلکوین‌های ولزی در سال ۱۹۶۸ با ورود تخم‌های نطفه‌دار به ایالات متحده رسیدند و در واردات بعدی دهه ۱۹۸۰ نیز دام تولیدمثل وارد شد.

این نژاد همچنان کمتر از نیای خود کاکی کمپبل رایج است. گروه‌های حفاظتی آن را به عنوان نژاد قابل توجه فهرست کرده‌اند و نگهداران برای هر دو ویژگی تخم‌گذاری و ظاهرش آن را حفظ می‌کنند.

هارلکوین ولزی بدنی باریک و کمی صاف دارد که برای نژادهای سبک‌وزن تخم‌گذار مشخصه است. این اردک لاغر است نه سنگین، با گردنی بلند، سری ظریف و بدنی که در زاویه‌ای متعادل از زمین نگه داشته می‌شود. کل تصویر یک اردک زیبا و فعال است، نه یک پرنده گوشتی حجیم.

پرها هویت نژاد را می‌سازند. به جای یک بلوک رنگی یکدست، پرها الگویی شکسته و لکه‌لکه در رنگ‌های ملایم دارند. نرها و ماده‌ها پس از بلوغ به وضوح از هم متمایز می‌شوند.

پوشش پر و رنگ‌ها

نرها سری سبز تیره، سینه‌ای به رنگ کلارت قرمزی خال‌دار با کرم، و بدنی به رنگ خاکستری و قهوه‌ای روشن دارند. ماده‌ها در کل رنگ روشن‌تری دارند، با زمینه فاون کرمی که با نشانه‌های تیره‌تر شکسته شده و ظاهری مهتابی روی پشت و بال‌ها دارند. هر دو جنس می‌توانند نواری از پرهای درخشان روی بال داشته باشند. پاها و انگشتان نارنجی تا قهوه‌ای هستند و اغلب با افزایش سن تیره‌تر می‌شوند. جوجه‌اردک‌های یک‌روزه اغلب می‌توانند از روی رنگ منقار جنس‌بندی شوند، ویژگی عملی که پرورش‌دهندگان آن را ارزشمند می‌دانند.

هارلکوین ولزی به خاطر خلق‌وخوی یکنواخت و خوش‌طبعش شناخته شده است. پرنده‌ها آرام هستند و وقتی به نگهدارشان عادت کنند، به ندرت هراسان می‌شوند. بسیاری از آن‌ها به قدری رام می‌شوند که از دست غذا می‌خورند. این آرامش بخش بزرگی از دلیل توصیه این نژاد برای خانواده‌ها و افراد تازه‌کار است.

با انسان‌ها این نژاد دوستانه و کنجکاو است، بدون اینکه توجه‌طلب باشد. با کودکان معمولاً بردبار است، هرچند مانند همه اردک‌ها، دست‌کاری ملایم و رویکرد آرام را ترجیح می‌دهد. با سایر اردک‌ها معاشرتی است و بدون دردسر زیاد در گله جای می‌گیرد و معمولاً با مرغ‌ها و سایر مرغ‌خانگی‌های حیاط در صورت داشتن فضا و تغذیه جداگانه به آرامی کنار می‌آید.

این اردک‌ها فعالانه چرا می‌کنند و بیشتر روز را به دنبال کبک‌ها، حشرات و سبزه‌ها می‌گردند. تهاجمی نیستند و نرها معمولاً کمتر از نژادهای سنگین‌تر دست‌وپاچلفتی هستند. پرنده‌ها پرحرف اما نه افراطی هستند، با ماده‌ها که از نرها بلندتر صدا می‌کنند.

هارلکوین‌های ولزی در مقایسه با بسیاری از نژادهای تزئینی مقاوم و کم‌نیاز هستند، اما نیازهای استاندارد همه اردک‌ها را دارند: آب تمیز، جایگاه خشک و فضای چرا. برای زندگی به حوض نیازی ندارند، هرچند از آبی که بتوانند سرشان را در آن فرو ببرند و چشم و بینی‌شان را تمیز کنند بهره‌مند می‌شوند.

نظافت

• اردک‌ها خودشان را نظافت می‌کنند؛ برای پوشش پر نیازی به کوتاه کردن یا آراستن نیست.
• آبی به عمق کافی برای فرو بردن سر فراهم کنید تا بتوانند چشم و منقارشان را تمیز نگه دارند.
• در طول مراقبت‌های معمول، پاها و پاهای اردک را برای بریدگی، تورم یا بیماری کف پا بررسی کنید.
• انتظار یک پوست‌اندازی سنگین‌تر یک یا دو بار در سال داشته باشید.

ورزش

• هر روز دسترسی به حیاط، محوطه یا مرتع برای چرا بدهید.
• فضا برای راه رفتن و لاپاوزدن؛ این نژاد فعال است و از محبوس بودن خوشش نمی‌آید.
• یک استخر کم‌عمق یا تشت بزرگ آب از حمام و پیراستن طبیعی حمایت می‌کند.
• در صورت امکان مناطق چرا را دور بزنید تا زمین گلی نشود.

محیط

یک جایگاه ضدشکارچی با بستر خشکی مثل کاه یا خاک‌اره، تهویه خوب و سایه برای هوای گرم فراهم کنید. این نژاد سرما را خوب تحمل می‌کند وقتی خشک و دور از کوران باشد. در آب‌وهوای گرم، سایه و آب دائمی اولویت هستند، چون اردک‌ها عرق نمی‌کنند و سریع دچار گرمازدگی می‌شوند.

هارلکوین‌های ولزی با خوراک تجاری آبزی‌پرور یا طیوری که برای سن و وضعیت تخم‌گذاری‌شان مناسب باشد به خوبی رشد می‌کنند. جوجه‌اردک‌ها به کرامبل آغازین نیاز دارند، پرنده‌های در حال رشد به جیره رشد منتقل می‌شوند، و ماده‌های تخم‌گذار به جیره تخم‌گذاری با حدود ۱۶ تا ۱۸ درصد پروتئین و کلسیم اضافه برای کیفیت پوسته نیاز دارند. آغازین جوجه برای طیور باید بدون دارو باشد مگر اینکه برچسب آن برای اردک‌ها مناسب نشان دهد. چرا کرمک، حشرات و سبزه‌هایی را تأمین می‌کند که رژیم غذایی را کامل می‌کنند، اما باید مکمل خوراک متعادل باشد نه جایگزین آن.

خوراکی‌های ویژه و مکمل‌ها

سبزیجات برگ‌دار، نخود فرنگی، سبزیجات خردشده و کرم‌شب‌تاب را به میزان معتدل به عنوان خوراکی بدهید. شن غیرمحلول فراهم کنید تا اردک‌ها بتوانند غذایشان را آسیاب کنند، چون دندان ندارند، و پوسته صدف خردشده را جداگانه برای ماده‌های تخم‌گذاری که به کلسیم اضافه نیاز دارند تأمین کنید. نیاسین برای جوجه‌اردک‌ها مهم است؛ اگر خوراک از نظر نیاسین کم باشد، مکملی مثل مخمر آبجو رشد سالم پاها را حمایت می‌کند.

هارلکوین ولزی نژادی مقاوم با مشکلات بهداشتی ارثی کمی است. با جایگاه خوب، آب تمیز و رژیم غذایی مناسب، پرنده‌ها معمولاً ۸ تا ۱۲ سال زندگی می‌کنند. بیشتر مشکلات بهداشتی این نژاد به مدیریت مربوط هستند تا ژنتیک، که یعنی بسیاری از آن‌ها با مراقبت منظم قابل پیشگیری هستند.

مراقبت پیشگیرانه

• جایگاه را خشک، تمیز و تهویه‌شده نگه دارید.
• آب تمیز به اندازه کافی برای فرو بردن سر و حمام فراهم کنید.
• جیره متناسب با مرحله زندگی با نیاسین و کلسیم کافی بدهید.
• پاها و پاهای اردک را برای نشانه‌های اولیه بیماری کف پا به طور منظم بررسی کنید.
• از سرپناه ضدشکارچی استفاده کنید و گله را شب‌ها ببندید.
• پرنده‌های جدید را قبل از اضافه کردن به گله قرنطینه کنید.

هارلکوین‌های ولزی با بیشتر تنظیمات حیاط خلوت و مزارع کوچک سازگار هستند. آن‌ها برای حفاظت شبانه به یک جایگاه امن و برای چرا و حمام در طول روز به یک منطقه بیرونی نیاز دارند. این نژاد به حوض طبیعی نیازی ندارد، اما یک استخر کم‌عمق یا تشت بزرگ آب رفاه را بهبود می‌دهد و به پرنده‌ها امکان می‌دهد پرهایشان را در وضعیت خوبی نگه دارند. از آنجا که اردک‌ها فعالانه چرا می‌کنند، فضا را به محبوس بودن ترجیح می‌دهند.

فهرست راه‌اندازی

• جایگاه ضدشکارچی با قفل‌های امن و تهویه خوب.
• بستر خشکی که به طور منظم تعویض می‌شود تا از رطوبت جلوگیری شود.
• آب آشامیدنی تمیز در همه اوقات موجود باشد.
• یک تشت حمام یا استخر کم‌عمق روی پایه‌ای با زهکشی.
• سایه برای هوای گرم و بادشکن برای سرما.
• یک حیاط یا محوطه حصارکشی‌شده برای چرای روزانه.

تخم‌های هارلکوین ولزی حدود ۲۸ روز طول می‌کشد تا بشکافند، دوره انکوباسیون استاندارد برای اکثر اردک‌های اهلی به جز موسکووی. تخم‌ها می‌توانند زیر یک اردک یا مرغ کرچ گذاشته شوند یا در انکوباتور جوجه‌کشی شوند. برخی ماده‌های هارلکوین ولزی کرچ می‌شوند و مادران خوبی هستند، هرچند قابلیت اطمینان بین پرنده‌های مختلف متفاوت است. تخم‌های اردک به رطوبت بیشتری نسبت به تخم مرغ نیاز دارند و از برگشتن منظم و در بسیاری از تنظیمات، مه‌افشانی سبک در طول انکوباسیون بهره‌مند می‌شوند.

مراحل جوجه‌کشی

۱. تخم‌های تمیز را جمع کنید و آن‌ها را با نوک رو به پایین برای حداکثر ۷ تا ۱۰ روز قبل از گذاشتن نگهداری کنید. ۲. انکوباتور را قبل از اضافه کردن تخم به دمای ثابت ۳۷.۵ درجه سانتی‌گراد گرم کنید. ۳. تخم‌ها را چندین بار در روز بچرخانید و رطوبت را نزدیک ۵۵ درصد نگه دارید. ۴. حدود روز ۷ و ۱۴ کندل کنید تا رشد را بررسی کنید و تخم‌های شفاف یا غیرزنده را بردارید. ۵. در روز ۲۵، چرخاندن را متوقف کنید، رطوبت را بالا ببرید و از باز کردن انکوباتور اجتناب کنید (قفل‌شدن). ۶. اجازه دهید جوجه‌اردک‌ها بیرون بیایند و قبل از انتقال به مهتابه گرم به طور کامل خشک شوند.