روئن

رون یک اردک اهلی سنگین‌وزن است که در فرانسه پرورش یافته. نقش پرها با اردک وحشی تقریباً یکسان است، اما این پرنده دو تا سه برابر بزرگ‌تر و بسیار سنگین‌تر از آن است که پرواز کند. یک نرِ رون در وضعیت خوب اغلب ۳٫۵ تا ۴٫۵ کیلوگرم وزن دارد و این جایگاه رون را در میان بزرگ‌ترین نژادهای استاندارد اردک نگه‌داشته‌شده در مزارع و گله‌های کوچک ثابت می‌کند.

دو نوع متمایز زیر یک نام وجود دارد. رون تولیدی یا عادی یک اردک مزرعه‌ای کاربردی با ایستادگی عمودی‌تر است، در حالی که رون نمایشگاهی پرنده‌ای عمیق‌تر و چهارگوش‌تر است که طبق استاندارد سخت نمایش با شکمی که تقریباً به زمین می‌رسد پرورش می‌یابد. هر دو رنگ‌بندی اردک وحشی و ماهیت آرام و بی‌دردسر نژاد را دارند.

رون‌ها در رشد کند هستند و حرکاتشان آهسته است. چرا می‌کنند، سرما را تحمل می‌کنند و به ندرت در گله‌های مختلط مشکل‌ساز می‌شوند. ترکیب اندازه، رنگ و مزاج آرام این نژاد را نزد علاقه‌مندان و نمایش‌دهندگان محبوب نگه داشته، نه در عملیات تجاری که به خطوط سریع‌الرشدتر علاقه دارند.

برای چه کسی رون مناسب است

رون برای نگهدارنده‌ای مناسب است که فضا، منبع آب و صبر برای یک پرنده دیررس دارد. وزن و رفتار ملایمش آن را پرنده‌ای ضعیف در پرواز و احتمالاً فرار می‌کند، که برای فضاهای باز حیاط خلوت مناسب است. کسانی که به ظاهر اردک وحشی علاقه دارند بدون آنکه گونه‌ای وحشی نگه دارند، اغلب این نژاد را انتخاب می‌کنند. برای کسانی که به دنبال تولید بالای تخم یا گوشت سریع هستند مناسب نیست، چون رون تخم‌گذاری متوسطی دارد و به کندی بالغ می‌شود.

نام این نژاد از شهر رون در نرماندی، شمال فرانسه گرفته شده؛ جایی که اردک‌های مزرعه‌ای با رنگ اردک وحشی نسل‌ها برای مصرف گوشت پرورش می‌یافتند. گله اولیه فرانسوی پرنده‌ای کاربردی با اندازه متوسط بود که بیشتر برای گوشت انتخاب می‌شد. اسناد قرن هجدهم اردک‌های بزرگ با الگوی رنگی اردک وحشی را در این منطقه توصیف می‌کنند، هرچند هیچ تاریخ تأسیس واحدی ثبت نشده.

این اردک در اوایل قرن نوزدهم به انگلستان رسید و پرورش‌دهندگان بریتانیایی آن را به طور اساسی شکل دادند. آن‌ها برای اندازه بیشتر، بدن عمیق‌تر و حرکت افقی پایین‌تر انتخاب کردند و یک اردک مزرعه کاربردی را به یک پرنده نمایشگاهی تبدیل نمودند. نوع نمایشگاهی سنگینی که اکثر مردم تصویر می‌کنند تا حد زیادی نتیجه این پرورش انگلیسی است نه گله مزرعه‌ای اصلی فرانسوی.

رون در سال ۱۸۷۴ به استاندارد کمال انجمن طیور آمریکا پذیرفته شد و یکی از نژادهای اردک اولیه‌ای بود که در ایالات متحده شناسایی شد. از آن زمان به بعد نژاد در محافل نمایشگاهی و سرگرمی آمریکای شمالی گسترش یافت.

دو خط در نتیجه این تاریخچه جدا ادامه می‌یابند. رون تولیدی به اردک کاربردی سبک‌تر فرانسوی نزدیک‌تر می‌ماند، در حالی که رون نمایشگاهی ایدئال عمیق و چهارگوش انگلیسی را منعکس می‌کند. هر دو رنگ‌بندی اردک وحشی را که در طول تکامل نژاد آن را تعریف کرده حفظ می‌کنند.

رون در نگاه اول به عنوان یک اردک وحشی غول‌آسا دیده می‌شود. بدن دراز، پهن و پایین است، با شکمی کامل که در پرندگان نمایشگاهی بارزتر است. سر بزرگ و منقار متوسط است. علی‌رغم حجم، پرنده با راه‌رفتنی آهسته و تراز حرکت می‌کند نه با راه‌رفتن عمودی نژادهای سبک‌تر.

پرها و رنگ

نر سر سبز درخشان، حلقه سفید گردن، سینه قرمز تیره یا شاه‌بلوطی، و بدن خاکستری دارد، با پرهای دم سیاه پیچیده و منقار زرد تا سبزمایل. ماده در سرتاسر قهوه‌ای خال‌دار است که هنگام لانه‌سازی پوشش خوبی فراهم می‌کند. هر دو جنس یک آینه آبی با حاشیه سفید در هر بال دارند. در تابستان نر دوره تعویض پر را طی می‌کند و به طور موقت رنگ‌آمیزی کم‌رنگ‌تری شبیه ماده پیدا می‌کند قبل از اینکه به رنگ کامل برگردد. جنسیت‌بندی بر اساس رنگ تنها روی پرندگان بالغ خارج از دوره تعویض پر قابل اطمینان است؛ رنگ منقار و پرهای دم پیچیده نر نشانه‌های ثانویه مفیدی هستند.

رون یکی از پایدارترین نژادهای اردک است. آهسته‌حرکت و آرام است، تا حدودی به خاطر خلق‌وخو و تا حدودی به این دلیل که وزنش رفتارهای سریع یا هیجانی را دشوار می‌کند. پرندگانی که به طور منظم دست‌آموز می‌شوند با انسان‌ها آشتی‌پذیر می‌شوند، هرچند آن‌ها حیوانات خانگی دامنه‌نشین نیستند و ترجیح می‌دهند با سایر اردک‌ها باشند.

در گله، این نژاد آرام است. رون‌ها تمایل ندارند پرندگان کوچک‌تر را قلدری کنند و معمولاً در پایین یا میانه سلسله‌مراتب گله مختلط قرار می‌گیرند. نرها به طور کلی راحت هستند، اما در فصل تولیدمثل هر نری می‌تواند جسورتر شود و نسبت نر به ماده بالا می‌تواند منجر به جفت‌گیری بیش از حد شود که ماده‌ها را تحت فشار می‌گذارد.

رون پرنده‌ای قوی در پرواز نیست و نزدیک خانه می‌ماند، که حصارکشی را ساده می‌کند. نسبت به نژادهایی مثل اردک تماشاگاه نسبتاً ساکت است؛ ماده‌ها قار می‌زنند در حالی که نرها صدای خش‌خش نرم‌تری دارند. ماهیت آرام نژاد را برای نگهدارندگان تازه‌کار بخشنده می‌کند، مشروط به اینکه اندازه و سرعت آهسته‌اشان در نظر گرفته شود.

مراقبت روزانه بر آب، فضا و محافظت از شکارچیان متمرکز است. چون رون‌ها سنگین و کند هستند، به دسترسی سطح زمین به همه چیز نیاز دارند و از رمپ‌ها به جای پله‌ها بهره می‌برند.

آراستن

• اردک‌ها خود را آراسته می‌کنند؛ آب شنا فراهم کنید تا بتوانند پرها را تمیز و روغن‌کاری نگه دارند
• مرتباً ناحیه مخرج و پاها را از نظر گل یا مدفوع چسبیده بررسی کنید
• کیل و زیر پرندگان نمایشگاهی را که پایین نشسته‌اند و کثیف می‌شوند بازرسی کنید

ورزش

• هر روز زمان چرا روی چمن یا محوطه کاشته‌شده فراهم کنید
• دان‌خوری‌ها و ظرف‌های آب را پراکنده نگه دارید تا راه‌رفتن را تشویق کنند
• از حرکت سریع اجباری اجتناب کنید؛ این نژاد به خاطر وزنش زود خسته می‌شود

محیط

سرپناه خشک و بدون کشش هوا در سطح زمین با بستر عمیق فراهم کنید. همیشه آب نوشیدنی به اندازه کافی عمیق برای فرو بردن کامل منقار اردک و شستن سوراخ‌های بینی و چشم‌ها تأمین کنید. یک استخر کم‌عمق یا حوضچه بزرگ برای شنا پرها را در وضعیت خوب نگه می‌دارد. این نژاد سرما را به خوبی تحمل می‌کند اما در گرما به سایه و آب بیشتر نیاز دارد، چون پرندگان سنگین راحت‌تر دچار گرمازدگی می‌شوند.

یک دان تجاری کامل اردک یا آبزیان باید پایه رژیم غذایی را تشکیل دهد. در جاهایی که دان مخصوص آبزیان موجود نیست، یک دان طیور غیردارویی با نیاسین اضافه‌شده از رشد پا و استخوان که اردک‌های در حال رشد به آن نیاز دارند پشتیبانی می‌کند. رون‌های آزادپرور مصرف خود را با چمن، حشرات و حلزون‌ها تکمیل می‌کنند، اما علوفه به تنهایی نیازهایشان را برآورده نمی‌کند.

پذیرایی‌ها و مکمل‌ها

پذیرایی‌هایی مانند سبزیجات برگ‌دار خردشده، نخودفرنگی و کرم‌های آردی را در مقادیر کم ارائه دهید، تقریباً یک دهم کل مصرف. سنگ‌دان محلول‌ناپذیر فراهم کنید تا اردک‌ها بتوانند غذا را آسیاب کنند، و صدف خردشده را به طور جداگانه برای ماده‌های تخم‌گذار برای استحکام پوسته تخم ارائه دهید. چون رون‌ها به راحتی وزن اضافه می‌کنند، وضعیت بدنی را نظارت کنید و اگر پرندگان سنگین شدند پذیرایی‌ها را کاهش دهید، چون اضافه‌وزن به پاها فشار می‌آورد و باروری را کاهش می‌دهد.

رون یک نژاد مقاوم با طول عمر معمولی ۸ تا ۱۲ سال در شرایط مراقبت خوب است. اکثر مشکلات بهداشتی به اندازه پرنده برمی‌گردند نه به بیماری ژنتیکی. اردک‌های سنگین فشار اضافی به پا و کف پای خود وارد می‌کنند، بنابراین پای خشک، آب تمیز و کنترل وزن برای این نژاد نسبت به اردک‌های سبک‌تر اهمیت بیشتری دارد.

مراقبت پیشگیرانه

• محل زندگی را خشک نگه دارید و زمین نرم و تمیز برای پیشگیری از آسیب پا فراهم کنید
• در دوره رشد سریع، دان کافی از نظر نیاسین به جوجه اردک‌ها بدهید
• وزن را نظارت کنید و پذیرایی‌ها را برای حفاظت از پاها و باروری محدود کنید
• در طول سال دسترسی به آب شنای تمیز برای سلامت پر فراهم کنید
• پاها و پاها را به طور منظم بررسی کنید، به خصوص در پرندگان نمایشگاهی که پایین‌تر قرار دارند

رون‌ها در فضای باز با خانه‌ای امن برای خوابیدن شبانه و محافظت نگهداری می‌شوند. آن‌ها روی زمین نمی‌خوابند، بنابراین مسکن یک سرپناه کف‌بنیاد است نه یک مرغدانی با میله. چون این نژاد سنگین و پرنده ضعیفی است، حصار می‌تواند نسبتاً کوتاه باشد، اما باید در برابر شکارچیان زمینی مثل روباه و سگ محکم باشد.

چک‌لیست راه‌اندازی

• یک خانه خشک، بدون کشش هوا در سطح زمین با ورودی عریض و کوتاه یا رمپ
• بستر عمیق که قبل از خیس یا آلوده‌شدن تعویض شود
• یک محوطه با چمن یا کاشت برای چرا
• یک منطقه شنا به اندازه کافی بزرگ که اردک بتواند سر خود را فرو ببرد و بپاشد
• دیوارها، سقف یا توری ضد شکارچی و قفل شبانه محکم
• سایه در هوای گرم و بادشکن در زمستان

تخم‌های رون در تقریباً ۲۸ روز جوجه‌ریزی می‌کنند. بسیاری از اردک‌های رون، به ویژه نوع تولیدی سبک‌تر، می‌نشینند و جوجه‌های خود را بزرگ می‌کنند، هرچند پرندگان نمایشگاهی سنگین به عنوان مادر کمتر قابل اعتماد هستند و وزنشان می‌تواند تخم‌ها را بشکند. انکوباتورها نتایج ثابتی می‌دهند وقتی مادر در دسترس نیست یا هنگام جوجه‌کشی تعداد بیشتری تخم. فقط تخم‌های تمیز و خوش‌شکل که نوک پایین در دمای اتاق خنک نگهداری شده‌اند برای بیش از یک هفته قبل از گذاشتن در انکوباتور تنظیم کنید.

مراحل جوجه‌کشی

۱. تخم‌های تمیز و حاصل‌خیز را تنظیم کنید و انکوباتور را در دما و رطوبت بالا راه‌اندازی کنید ۲. روزی چند بار تخم‌ها را بچرخانید تا از چسبیدن جنین به پوسته جلوگیری شود ۳. در حدود روزهای ۷ و ۱۴ شمع‌زنی کنید تا تخم‌های شفاف (نابارور) یا مرده را بردارید ۴. در روز ۲۵، چرخش را متوقف کنید، رطوبت را افزایش دهید و از باز کردن انکوباتور اجتناب کنید ۵. اجازه دهید جوجه اردک‌ها کاملاً خارج و خشک شوند قبل از انتقال به بروودر گرم