پکین

اردک پکن یک اردک خانگی بزرگ با پر و بال یکپارچه سفید، منقار نارنجی، و پاهای نارنجی است. این نژاد از رایج‌ترین اردک‌هایی است که در مزارع کوچک و مزارع خانگی نگهداری می‌شود، و بخش بزرگی از گوشت اردک تجاری در بسیاری از کشورها از این نژاد یا نسل‌های آن به دست می‌آید.

بالغ‌ها سنگین و پهن‌تنه هستند. نرها معمولاً به ۹ تا ۱۰ پوند و ماده‌ها به ۸ تا ۹ پوند می‌رسند، که پکن را در رده اردک‌های بزرگ قرار می‌دهد. این نژاد به سرعت رشد می‌کند و در حدود ۷ تا ۸ هفته به وزن بازاری می‌رسد، که از دلایل اصلی تبدیل شدن آن به اردک جدول استاندارد است.

پکن این اندازه را با سرشتی آرام، خوش‌طبع، و رام ترکیب می‌کند. در طول روز فعال است، به خوبی علوفه‌چری می‌کند، و تحمل دست زدن را دارد، که آن را برای نگهدارندگانی که هم به تولید و هم به گله‌ای آرام علاقه دارند گزینه مناسبی می‌سازد.

برای چه کسی مناسب است

پکن برای نگهدارندگانی مناسب است که اردکی پرتولید و بی‌دردسر می‌خواهند. آرامش سرشتی‌اش آن را گزینه معقولی برای خانواده‌ها و اولین‌بار نگهدارندگان آبزی‌پرور می‌کند، و اندازه و استحکام آن با مزارع کوچک و گله‌های حیاطی که فضا و دسترسی به آب تمیز دارند همخوانی دارد. برای کسی که اردک پرنده یا با غریزه خوابیدن روی تخم می‌خواهد کمتر مناسب است، چرا که پکن‌ها برای پرواز سنگین هستند و تمایل به خوابیدن مستمر ندارند.

نام پکن از «پکینگ»، که هجی قدیمی‌تر انگلیسی بیجینگ است، گرفته شده. این نژاد در چین از اردک‌های بومی سفید که برای اندازه و رشد سریع انتخاب شده بودند پرورش یافت، و پرندگانی از این دست برای نسل‌ها در اطراف منطقه پایتخت نگهداری می‌شدند پیش از آنکه به غرب برسند.

این نژاد در سال ۱۸۷۳ به ایالات متحده رسید، زمانی که گروه کوچکی از پرندگان از چین به نیویورک حمل شدند. از این سهام بنیادین، پکن به سرعت در مزارع اردک آمریکا گسترش یافت، و لانگ‌آیلند در نیویورک مرکز یک صنعت بزرگ پرورش اردک شد که دهه‌ها ادامه داشت. اصطلاح «جوجه اردک لانگ‌آیلند» از همین تجارت می‌آید.

پکن‌ها تقریباً همزمان در اوایل دهه ۱۸۷۰ به بریتانیا رسیدند، و نژاد در استاندارد آمریکایی کمال در سال ۱۸۷۴ به رسمیت شناخته شد. پرورش‌دهندگان اروپایی و آمریکایی بعداً برای انواع بدنی کمی متفاوت انتخاب کردند، اما هر دو خط به همان خاستگاه چینی بر می‌گردند.

به دلیل رشد سریع و بازده قابل اتکا، پکن پایه‌گذار اردک تجاری مدرن شد. بیشتر اردک‌های گوشتی که امروز در جهان پرورش می‌یابند از این نژاد نسب می‌برند، و این نژاد هم در صنعت و هم در گله‌های حیاطی رایج باقی مانده است.

اردک پکن بدنی بزرگ، عمیق، و مستطیلی دارد که با زاویه‌ای کمی ایستاده حمل می‌شود. سر گرد، گردن کلفت، و سینه پهن و پر است. پر و بال سفید است و اغلب رنگی کرمی یا زرد کمرنگ دارد نه سفید برفی خالص. منقار، پاها، و پنجه‌های پرده‌دار نارنجی هستند، و چشم‌ها تیره و عمیق‌نشسته‌اند، به‌گونه‌ای که ممکن است در برابر سر پر و بال به نظر پنهان برسند.

پوشش و رنگ‌ها

پکن یک رنگ شناخته‌شده دارد: سفید. طیف دقیق رنگ از سفید خالص تا کرم ملایم متغیر است، و پرندگانی که روی چمن یا خوراک غنی از گل همیشه‌بهار پرورش یافته‌اند می‌توانند رنگ زرد تیره‌تری داشته باشند. پر و بال متراکم و ضدآب است و روی لایه ضخیمی از کرک قرار می‌گیرد که پرنده را در شرایط سرد و مرطوب گرم نگه می‌دارد. نرها و ماده‌ها به جز اندازه و پرهای دم پیچیده نر تقریباً یکسان به نظر می‌رسند. صدای نر نیز آرام‌تر و خشن‌تر است، در حالی که ماده صدای بلند و کلاسیک‌تری دارد.

اردک پکن سرشتی یکنواخت و خوش‌طبع دارد. در کنار انسان‌ها آرام و رام است، با دست زدن منظم به سرعت خو می‌گیرد، و به‌طور کلی یکی از اردک‌های آسان‌تر برای مدیریت در محیط حیاطی است. بسیاری از نگهدارندگان پرندگان منفرد را کنجکاو و دوستانه توصیف می‌کنند، به‌خصوص زمانی که از جوجه اردکی بزرگ شده و با دست غذا داده شده باشند.

با خانواده‌ها این نژاد ملایم است و به ندرت تهاجمی می‌شود. نرها در فصل جفت‌گیری می‌توانند زورگو شوند، اما پکن از بسیاری دیگر از آبزی‌پرندگان بسیار کمتر سرزمینی است. در برابر غریبه‌ها اردک‌ها ابتدا محتاط هستند و سپس آرام می‌گیرند، و وقتی ترسیده باشند با قوقو کردن بلند هشدار می‌دهند.

با سایر حیوانات پکن به خوبی کنار می‌آید. با مرغ‌ها، غازها، و سایر نژادهای اردک همزیستی دارد، و سرشت آرامش به این معناست که به ندرت درگیری شروع می‌کند. پرندگان در طول روز فعال هستند، به دنبال حشرات، حلزون، و گیاهان می‌گردند، و با فضا برای گشت‌زنی و آب برای شنا کردن شادترین هستند.

نظافت

• آب باز و به اندازه کافی عمیق برای فرو کردن کامل سر و پاشیدن آب فراهم کنید، که چشم‌ها، سوراخ‌های بینی، و پرها را تمیز نگه می‌دارد.
• به اردک اجازه دهید پس از حمام پر و بال خود را مرتب کند و روغن‌های خود را پخش کند؛ پکن‌های سالم خود را ضدآب می‌کنند و نیازی به حمام دادن با دست ندارند.
• در حین نگهداری روتین، منقار و پاهای نارنجی را از نظر بریدگی یا مشکل فلس بررسی کنید.
• ناخن‌ها را تنها در صورت رشد بیش از حد کوتاه کنید، که در پرندگان نگهداری‌شده روی زمین متنوع غیرمعمول است.

ورزش

• دسترسی روزانه به باغچه یا حیاط برای علوفه‌چری، راه رفتن، و آب‌بازی فراهم کنید.
• حوضچه، استخر کوچک کودکانه، یا تغار بزرگ در دسترس داشته باشید؛ شنا کردن ورزش اصلی این نژاد است.
• حداقل دو یا سه پرنده در گله داشته باشید، چرا که پکن‌ها اجتماعی هستند و در جمع فعال‌تر هستند.
• از نگهداری طولانی روی سنگفرش سخت خودداری کنید، که می‌تواند پاهای چنین پرنده سنگینی را آسیب برساند.

محیط

پکن‌ها به دلیل کرک متراکم سرما و رطوبت را به خوبی تحمل می‌کنند، اما در گرما به سایه و آب نوشیدن فراوان نیاز دارند، چرا که این نژاد با دمای بالا کنار نمی‌آید. بستر باید خشک بماند تا از مشکلات پا جلوگیری شود. سرپناهی کم‌ارتفاع با در پهن بهتر از لانه بلند است، چرا که اردک‌های سنگین به راحتی از شیب بالا نمی‌روند.

پکن‌ها اردک‌هایی بزرگ و با رشد سریع هستند، بنابراین کیفیت غذا در هفته‌های اول بیشترین اهمیت را دارد. جوجه اردک‌ها به جیره آغازین با نیاسین کافی نیاز دارند، چرا که اردک‌ها به این ویتامین بیشتر از مرغ‌ها نیاز دارند و کمبود آن باعث ضعف پا می‌شود. بعد از کند شدن رشد، بالغ‌ها بسته به اینکه تخم تولید می‌کنند یا نه به جیره نگهداری یا تخم‌گذاری تغییر می‌کنند. اردک‌هایی که روی چمن و حشرات علوفه‌چری می‌کنند خوراک آماده کمتری می‌خورند اما همچنان از جیره پایه متعادل بهره‌مند می‌شوند.

تنقلات و مکمل‌ها

سبزیجات برگ‌دار، نخود فرنگی، سبزیجات خردشده، کرم‌آرد، و کرم‌خاکی تنقلات خوبی هستند و باید زیر ۱۰ درصد جیره غذایی باشند. اگر اردک‌ها روی زمین باز علوفه‌چری نمی‌کنند، سنگ‌ریزه غیرمحلول فراهم کنید، چرا که برای له کردن غذا به آن نیاز دارند. اردک‌های تخم‌گذار به منبع جداگانه‌ای از کلسیم مثل پوسته صدف خردشده که آزادانه در دسترس است نیاز دارند.

پکن نژادی قوی با اختلالات ارثی کم است. با تغذیه خوب و مسکن تمیز، یک پکن معمولاً ۸ تا ۱۲ سال زندگی می‌کند، اگرچه پرندگان سنگینی که برای تولید سریع گوشت پرورش یافته‌اند عمر کوتاه‌تری می‌توانند داشته باشند. بیشتر مشکلاتی که نگهدارنده می‌بیند از اندازه اردک و مدیریت ناشی می‌شود نه ژنتیک.

مراقبت پیشگیرانه

• در مرحله رشد سریع به جوجه اردک‌ها خوراک آغازین با نیاسین کافی بدهید.
• بستر را خشک نگه دارید و آب شنا و نوشیدن تمیز فراهم کنید.
• در هوای گرم سایه، تهویه، و آب اضافه بدهید.
• از نگهداری طولانی روی سطوح سخت یا ساینده پرهیز کنید.
• در حین نگهداری به طور منظم پاها و پنجه‌ها را بررسی کنید.

پکن‌ها در باغچه‌ای امن با خانه‌ای سرپوشیده برای شب و هوای بد نگهداری می‌شوند. چون سنگین هستند و نمی‌توانند پرواز کنند، حصار فقط باید از شکارچیان زمینی جلوگیری کند، اما باید محکم باشد، چرا که این نژاد دفاع کمی در برابر روباه، سگ، و پرندگان شکاری دارد. خانه باید در سطح زمین باشد با ورودی پهن و کم‌ارتفاع، بستر خشک مثل کاه یا تراشه چوب، و تهویه خوب.

فهرست راه‌اندازی

• خانه زمینی با در پهن و کم‌ارتفاع
• بستر خشک که به طور منظم تجدید می‌شود
• ناحیه سایه‌دار برای روزهای گرم
• آب نوشیدن همیشه در دسترس
• استخر، تغار، یا حوضچه برای حمام
• حصار ضدشکارچی و سرپناه شبانه قابل قفل

تخم‌های پکن در حدود ۲۸ روز تفریح می‌شوند، کمی بیشتر از تخم‌های مرغ. پکن‌ها مرغ نشین‌های ناپیوسته‌ای هستند و بسیاری از ماده‌ها به طور قابل‌اعتماد روی کل خوشه نمی‌نشینند، پس نگهدارندگان اغلب از انکوباتور یا پرنده خوابیده نژاد دیگری استفاده می‌کنند. چه زیر مرغ و چه در دستگاه، تخم‌ها به دمای پایدار، رطوبت کنترل‌شده، و چرخاندن منظم تا روزهای آخر نیاز دارند.

مراحل جوجه‌کشی

1. تخم‌های تمیز و خوش‌شکل انتخاب کنید و ۱۲ تا ۲۴ ساعت قبل از قرار دادن، با انتهای بزرگ رو به بالا استراحت دهید.
2. قبل از افزودن تخم‌ها، انکوباتور را به دما و رطوبت هدف گرم کنید.
3. تخم‌ها را چند بار در روز تا حدود روز ۲۵ بچرخانید.
4. از حدود روز ۷، شمع‌کشی کنید تا باروری را بررسی کرده و تخم‌های روشن یا مرده را بردارید.
5. در روز ۲۵، چرخاندن را متوقف کنید، رطوبت را بالا ببرید، و اجازه دهید تخم‌ها برای دوره قفل آماده شوند.
6. جوجه اردک‌های تفریح‌شده را تا خشک شدن در انکوباتور بگذارید، سپس به مرغدانی گرم منتقل کنید.