خاکی کمبل

اردک کمپبل خاکی یک اردک اهلی سبک‌وزن است که در انگلستان برای تولید تخم پرورش یافته. مرغابی مولد تقریباً ۱.۸ تا ۲.۳ کیلوگرم وزن دارد و همین وزن سبک، پرنده را در زمین و آب چابک نگه می‌دارد. نام آن از رنگ خاکی پرهایش و پرورش‌دهنده‌ای که این نژاد را تثبیت کرد، آدل کمپبل، گرفته شده است.

نژادهای کمی از اردک می‌توانند با رکورد تخم‌گذاری این نژاد رقابت کنند. مرغابی‌های تحت مراقبت خوب معمولاً ۲۵۰ تا ۳۴۰ تخم در سال تولید می‌کنند و بهترین افراد به میزان تولید مرغ‌های تخم‌گذار پرمحصول نزدیک می‌شوند. تخم‌ها سفید تا کرم بوده و به طور میانگین حدود ۶۵ تا ۷۵ گرم وزن دارند.

این اردک یک چرنده فعال است که فضای باز، چمن و دسترسی به آب را ترجیح می‌دهد. در طیف گسترده‌ای از آب‌وهوا مقاوم است و با نگهداری ساده سالم می‌ماند. اردک‌های کمپبل خاکی در مزارع کوچک و مستقر در روستاها رواج دارند؛ جایی که عرضه پیوسته تخم مهم‌تر از تولید گوشت یا ظاهر نمایشی است.

برای چه کسی مناسب است

این نژاد برای نگهدارنده‌هایی مناسب است که تأمین پیوسته تخم می‌خواهند و می‌توانند روزانه فضای باز و آب برای حمام کردن فراهم کنند. برای صاحبان اردک برای اولین بار گزینه خوبی است، چون مقاوم و بی‌نیاز است. کسانی که دنبال پرنده‌ای سنگین برای گوشت یا اردکی برای نمایش تزیینی هستند باید نژادهای دیگر را بررسی کنند، چون کمپبل خاکی برای تخم‌گذاری پرورش یافته، نه برای اندازه یا نمایش پر.

این نژاد توسط آدل کمپبل از اولی، گلوسسترشایر، انگلستان، در دهه ۱۸۹۰ ایجاد شد. هدف او اردکی بود که تولید زیاد تخم را با بدنی کافی برای گوشت ترکیب کند. او با یک مرغابی ایندین رانر سفید و قهوه‌ای شروع کرد که برای تخم‌گذاری ارزش داشت و آن را با یک نرینه رووان برای افزایش حجم تلاقی داد.

نسل‌های اولیه تخم خوبی می‌گذاشتند اما رنگ ثابتی نداشتند. کمپبل خون اردک وحشی را برای بهبود مقاومت و توانایی چرا وارد کرد. پرندگان حاصل رنگ قهوه‌ای مات پیدا کردند و همین رنگ خاکی نام نژاد را تعیین کرد. کمپبل خاکی حدود سال ۱۸۹۸ به عموم معرفی شد.

در اوایل دهه ۱۹۰۰ این نژاد به خاطر رکورد تخم‌گذاری‌اش به سرعت گسترش یافت و به آمریکای شمالی و بخش‌هایی از اروپا و آسیا رسید. پرورش‌دهندگان به جای ظاهر یکنواخت یا وزن گوشت، بر تعداد تخم تمرکز کردند و همین امر نوع سبک‌وزن و فعال امروزی را ثابت کرد.

کمپبل خاکی همچنان یک اردک کاربردی استاندارد برای تولید تخم است. همچنین به نژادهای تخم‌گذار بعدی و هیبریدهای توسعه‌یافته از خطوط کمپبل کمک کرده است.

کمپبل خاکی بدنی باریک و کمی عمودی دارد که از اجداد ایندین رانرش منعکس می‌شود، هرچند کمتر از رانر عمودی می‌ایستد. ساختار بدن سبک و باریک است و عادات فعالش را پشتیبانی می‌کند. رنگ کلی پرها یک قهوه‌ای خاکی گرم است، ویژگی‌ای که نام نژاد را معرفی می‌کند.

نرها و ماده‌ها در رنگ سر تفاوت دارند. نر سری تیره‌تر با رنگ قهوه‌ای مسی در برابر بدن خاکی دارد، در حالی که ماده در تمام بدن رنگ خاکی یکنواخت‌تری دارد. پاها معمولاً نارنجی تیره تا قهوه‌ای هستند.

پوشش و رنگ‌ها

رنگ تعریف‌کننده، خاکی یکنواخت است، یک خاکستری قهوه‌ای ملایم. نرها رنگ برنزی سبز تیره‌تری روی سر و گردن دارند. منقار در نرها سبز تا تیره خاکستری است و در ماده‌ها سبز مایل به سیاه تا سبز تیره. یکنواختی رنگ در گله‌های کاری کمتر از عملکرد تخم‌گذاری اهمیت دارد، بنابراین در پرندگان کاربردی تنوع در رنگ رایج است.

کمپبل خاکی یک اردک هوشیار و فعال است که بیشتر روز را صرف چرا و کاوش می‌کند. کنجکاو و پرانرژی است و اغلب در محدوده خود به دنبال حشرات، کرم‌ها و گیاهان می‌گردد. این نژاد نسبت به نگهدارنده‌هایی که از سنین پایین به طور منظم آن را لمس می‌کنند دوستانه است.

در برابر غریبه‌ها این نژاد می‌تواند محتاط باشد و ممکن است به عنوان یک گروه دور شود نه اینکه پراکنده شود. پرندگانی که با تماس کم انسانی پرورش یافته‌اند تمایل دارند ترسو باشند و گرفتنشان سخت‌تر است. کمپبل‌های خاکی اجتماعی هستند و در گروه‌های کوچک بهترین عملکرد را دارند؛ یک اردک تنها دچار استرس می‌شود.

با اردک‌های دیگر به خوبی کنار می‌آیند و به طور کلی با مرغ‌داری آرام همزیستی دارند. نرها در فصل تولیدمثل می‌توانند تهاجمی شوند، بنابراین نسبت متعادل ماده به نر به آرام نگه داشتن گله کمک می‌کند. این نژاد به طبیعت خود نسبت به انسان‌ها تهاجمی نیست.

کمپبل‌های خاکی وقتی فضا، آب و سرپناه امن داده شود نگهداری کمی نیاز دارند. ترجیح می‌دهند روز را در فضای باز بگذرانند و شب به خانه برگردند.

آراستن

• اردک‌ها خود را تمیز می‌کنند؛ آبی به اندازه کافی عمیق فراهم کنید که سر را فرو ببرند و روی پشت بپاشند
• برای پرندگان معمولی هیچ برش یا کوتاهی نیاز نیست
• در طول لمس معمول، پاها و پاها را برای بریدگی یا بیماری پا بررسی کنید
• بستر را خشک نگه دارید تا از وضعیت پر محافظت شود

ورزش

• هر روز زمان آزاد در فضای باز یا زمان طولانی در محوطه برای چرا فراهم کنید
• زمین باز و چمن‌زار برای حرکت گله فراهم کنید
• دسترسی به استخر، وان یا استخر کم‌عمق برای شنا فراهم کنید
• از نگه داشتن پرندگان در قفس‌های کوچک و بی‌پوشش برای مدت طولانی خودداری کنید

محیط

این نژاد با سرپناه مناسب سرما و گرما را به خوبی تحمل می‌کند. در تابستان سایه و در زمستان خانه خشک و بدون باد فراهم کنید. خانه‌ای با حدود ۰.۳ تا ۰.۴ متر مربع به ازای هر پرنده، به علاوه یک محوطه امن، برای یک گله کوچک مناسب است. همیشه آب تازه آشامیدنی نزدیک غذا فراهم کنید.

یک مرغابی تخم‌گذار پرمحصول به تغذیه پیوسته و متعادل نیاز دارد. جیره تجاری اردک یا آبزیان را در صورت وجود تهیه کنید، یا از خوراک مرغ تخم‌گذار مناسب برای اردک استفاده کنید. مرغابی‌های تخم‌گذار برای کیفیت پوسته تخم به کلسیم اضافی نیاز دارند که از طریق غذای تخم‌گذار یا صدف‌گرد جداگانه با انتخاب آزاد تأمین می‌شود. چرا، حشرات و سبزیجاتی را که جیره را تکمیل می‌کنند فراهم می‌کند اما نباید جایگزین آن شود.

مکمل‌ها و تنقلات

مکمل‌های مناسب شامل سبزیجات برگ‌دار، نخود فرنگی، سبزیجات خردشده، کرم‌های آرد و مقادیر کمی ذرت شکسته در هوای سرد است. تنقلات را در حد اعتدال ارائه دهید تا زیر ۱۰ درصد جیره بمانند. نیاسین برای جوجه‌اردک‌ها اهمیت دارد؛ اگر از خوراک مرغ استفاده می‌کنید، برای پشتیبانی از رشد پا منبع نیاسین اضافه کنید.

کمپبل خاکی یک نژاد قوی با مقاومت خوب در برابر بیماری است، نتیجه خطوط چرای تحت تأثیر اردک وحشی. با مراقبت خوب این نژاد حدود ۸ تا ۱۲ سال زندگی می‌کند، هرچند تخم‌گذاری زیاد می‌تواند طول عمر مفید را کوتاه کند. اکثر مشکلات سلامتی از نگهداری نامناسب ناشی می‌شوند نه ضعف ذاتی.

مراقبت پیشگیرانه

• روزانه آب آشامیدنی و حمام تمیز فراهم کنید
• مکان نگهداری را خشک و با تهویه خوب نگه دارید
• کلسیم کافی برای مرغابی‌های تخم‌گذار فراهم کنید
• زمین نرم و تمیز برای پیشگیری از آسیب پا حفظ کنید
• هر روز گله را برای تغییرات در اشتها یا حرکت زیر نظر بگیرید

این نژاد با زمین باز برای چرا و آب برای حمام شکوفا می‌شود. مکان نگهداری عمدتاً برای محافظت از گله در برابر شکارچیان و آب‌وهوا در شب وجود دارد. یک خانه اردک ساده با تهویه خوب و بستر خشک نیازهای این نژاد را برطرف می‌کند. در طول روز اردک‌ها باید روی چمن یا در یک محوطه بزرگ بچرند.

چک‌لیست راه‌اندازی

• خانه‌ای خشک و بدون باد با در و قفل امن
• بستر نرم که قبل از مرطوب شدن تعویض شود
• دسترسی در طول روز به چمن یا محوطه کاشته‌شده
• آب کم‌عمق به اندازه کافی برای فرو بردن سر و حمام
• سایه در تابستان و پناهگاه از باد در زمستان
• حصاری که روباه‌ها، سگ‌ها و دیگر شکارچیان را حذف کند

مرغابی‌های کمپبل خاکی برای تخم‌گذاری نه برای جوجه‌کشی پرورش یافته‌اند، بنابراین اکثر آن‌ها به ندرت روی تخم‌ها می‌نشینند. جوجه‌کشی معمولاً با دستگاه جوجه‌کشی یا یک مرغ کرچ از نژادی دیگر انجام می‌شود. تخم اردک به رطوبت کمی بالاتر از تخم مرغ و دوره انکوباسیون طولانی‌تری حدود ۲۸ روز نیاز دارد. تخم‌های تمیز و بارور را قرار دهید و شرایط را در تمام مدت ثابت نگه دارید.

مراحل جوجه‌کشی

۱. تخم‌های تمیز و سالم را جمع‌آوری کنید و با انتهای تیز به پایین برای حداکثر ۷ روز نگه دارید ۲. تخم‌ها را در دستگاه از پیش گرم‌شده در دمای حدود ۳۷.۵ درجه سانتیگراد قرار دهید ۳. تخم‌ها را چند بار در روز بچرخانید و رطوبت را نزدیک ۵۵ درصد نگه دارید ۴. حدود روز ۷ تا ۱۰ تخم‌ها را برای بررسی رشد زیر نور ببرید ۵. در روز ۲۵ از چرخاندن متوقف شوید و برای قفل‌گذاری رطوبت را بالا ببرید ۶. اجازه دهید جوجه‌اردک‌ها تفریخ شوند و قبل از انتقال به یک مهتابی گرم خشک شوند