ایست‌ایندی

اردک شرق هند یکی از کوچک‌ترین نژادهای اردک اهلی است که به عنوان بانتام طبقه‌بندی می‌شود و تقریباً به طور کامل برای تزیین نگهداری می‌شود، نه برای گوشت یا تخم. پرندگان بالغ حدود ۶۸۰ تا ۹۰۰ گرم وزن دارند و نوع استاندارد این نژاد پرهای مشکی دارد که در نور مستقیم خورشید درخشش سبز فلزی قوی از خود منعکس می‌کند. این ویژگی درخشندگی دلیل اصلی ارزش‌گذاری این نژاد توسط علاقه‌مندان و نمایش‌دهندگان است.

این نژاد در ایالات متحده در طول قرن نوزدهم توسعه یافت و از آن زمان در گله‌های زینتی کوچک جایگاه ثابتی داشته است. اردک‌های شرق هند تولیدکنندگان خوبی برای تخم نیستند و تخم‌های اندکی که تولید می‌کنند اغلب در ابتدای فصل تخم‌گذاری رنگ خاکستری تیره یا نزدیک به سیاه دارند و با ادامه تخم‌گذاری روشن‌تر می‌شوند. صاحبان آن‌ها را برای ظاهرشان، اندازه مناسب، و خلق‌وخوی آرام‌شان نگهداری می‌کنند.

خلق‌وخو نسبت به نگهدارنده دوستانه اما محتاط، آرام و هوشیار است. اردک‌های شرق هند معمولاً کمتر از بسیاری از نژادهای بزرگتر سر و صدا می‌کنند که آن‌ها را در مناطق پرجمعیت گزینه مناسبی می‌کند، هرچند مرغ‌ها و جوجه‌اردک‌ها باز هم صدا درمی‌آورند. این نژاد مناسب نگهدارندگانی است که به دنبال یک نژاد اردک زینتی هستند نه یک مرغ تخم‌گذار.

این نژاد برای چه کسانی مناسب است

اردک شرق هند برای نگهدارندگانی مناسب است که اردکی زینتی می‌خواهند که کوچک بماند و نسبتاً کم سر و صدا باشد. برای گله‌های حیاط خلوت با فضای محدود و برای نمایش مناسب است. برای کسانی که تولید مطمئن تخم یا گوشت می‌خواهند گزینه مناسبی نیست. این نژاد به آب برای حمام، مسکن ایمن از دسترس شکارچیان، و همدم نیاز دارد، چون اردک‌ها تنها نمی‌توانند خوب زندگی کنند.

اردک شرق هند یک اردک بانتام زینتی است که در قرن نوزدهم در ایالات متحده توسعه یافت. علی‌رغم نامش، این نژاد از شرق هند نیست؛ این برچسب به صورت تاریخی اعمال شد و ماندگار شد، که الگویی رایج در مرغداری زینتی آن دوره است. خاستگاه جغرافیایی واقعی این نژاد آمریکایی است.

اردک شرق هند از جمله اردک‌های زینتی کوچکی بود که با رشد نمایشگاه‌های مرغداری در دهه‌های ۱۸۰۰ در میان علاقه‌مندان محبوب شد. جذابیتش بر اساس اندازه و رنگ بود نه کاربرد، و به شکل بانتام فشرده‌ای متمایز از نژادهای کاری بزرگتر همان دوره پرورش یافت.

نوع استاندارد مشکی با درخشش سبز، به عنوان نوع شناخته‌شده تبدیل شد و تا امروز آشناترین نوع است. چون این نژاد هرگز برای تولید انتخاب نشده، تعداد گله‌ها متواضعانه باقی مانده و عمدتاً توسط علاقه‌مندان و نمایش‌دهندگان نگهداری شده، نه نگهدارندگان تجاری.

اردک شرق هند همچنان توسط نگهدارندگان اردک زینتی نگهداری می‌شود. این یک کنجکاوی نادر نیست، اما در مقایسه با نژادهای تخم‌گذار و گوشتی اصلی کمیاب است و بیشتر پرندگان از طریق پرورش‌دهندگان سرگرمی و نمایشگاه‌های مرغداری دست‌به‌دست می‌شوند تا فروشندگان مزرعه.

اردک شرق هند یک اردک کوچک و فشرده است با وضعیت تقریباً افقی یا کمی رو به بالا و خطوط منظم. ویژگی اصلی پرهاست: مشکی یکدست در سراسر بدن که هنگام برخورد نور درخشش سبز فلزی منعکس می‌کند. درخشش در پرندگان جوان و با وضعیت خوب قوی‌ترین است و نکته کلیدی در داوری نمایشگاه‌ها محسوب می‌شود.

منقار، پاها و انگشتان تیره هستند، متناسب با رنگ مشکی. این نژاد از نظر اندازه به وضوح بانتام است، به طرز محسوسی کوچکتر از اردک‌های کاری رایج، با سری منظم و گردنی نسبتاً کوتاه.

پرها و رنگ

الگوی مشکی با درخشش سبز رنگ شناخته‌شده این نژاد است. ماده‌ها ممکن است با افزایش سن و در طول تخم‌ریزی‌های متوالی لکه‌های سفید یا خاکستری در پرهایشان ایجاد شود که طبیعی است و با گذشت عمر پرنده افزایش می‌یابد. مرغ‌ها معمولاً سریعتر از خروس‌ها رنگ خود را از دست می‌دهند. درخشش سبز به نور و وضعیت پر بستگی دارد، بنابراین همان پرنده ممکن است در فضای بسته کاملاً مشکی و در فضای باز درخشان سبز به نظر برسد.

اردک شرق هند نسبت به نگهدارندگان آشنا دوستانه اما نسبت به غریبه‌ها و موقعیت‌های ناآشنا محتاط است. به طور کلی آرام و هوشیار است تا فراری، هرچند به عنوان یک اردک زینتی کوچک ممکن است محتاط‌تر از نژادهای سنگین‌تر و کندتر باشد. پرندگانی که با دستکاری ملایم منظم پرورش یافته‌اند بهتر از آنهایی که بی‌دردسر رها شده‌اند آرام می‌گیرند.

در یک گله، اردک‌های شرق هند معمولاً با سایر اردک‌های آرام هم‌اندازه خوب ادغام می‌شوند. جفت کردن بانتام‌های بسیار کوچک با نژادهای بزرگ و پرانرژی می‌تواند در محل آب و غذا منجر به قلدری شود، بنابراین تطابق خلق‌وخو و اندازه اهمیت دارد. این نژاد اجتماعی است و باید حداقل با یک یا دو اردک دیگر نگهداری شود؛ پرندگان تنها دچار استرس می‌شوند.

اردک شرق هند به داشتن سر و صدای نسبتاً کم مشهور است که بخشی از جذابیتش در مکان‌هایی با فضای کم و همسایگان نزدیک است. مرغ‌ها هنوز صدای مشخص اردک را دارند و خروس‌ها صدای خش‌دارتری دارند، پس این نژاد نسبت به سایر اردک‌ها کم‌صداست، نه ساکت. در اطراف کودکان و بازدیدکنندگان ناآشنا پرندگان تمایل دارند فاصله خود را حفظ کنند.

مراقبت روزانه از اردک‌های شرق هند مشابه سایر اردک‌های خانگی کوچک است. آن‌ها به دسترسی مداوم به آب آشامیدنی تمیز، آبی به اندازه کافی عمیق برای غوطه زدن سر و حمام، بستر خشک، و محافظت از شکارچیان نیاز دارند. اندازه کوچکشان آن‌ها را نسبت به نژادهای بزرگتر در برابر عقاب‌ها، گربه‌ها، روباه‌ها و سایر شکارچیان آسیب‌پذیرتر می‌کند، بنابراین مسکن ایمن مهمترین بخش مراقبت از آن‌هاست.

آرایش

• اردک‌ها خود را آرایش می‌کنند؛ آب حمام فراهم کنید و آن‌ها پرهای خود را تمیز نگه می‌دارند.
• پاها و پاهای پرنده را به طور منظم برای بریدگی، تورم یا علائم بیماری کف پا بررسی کنید.
• مراقب پرریزی سالانه باشید، زمانی که پرندگان پرهای خود را می‌ریزند و دوباره رشد می‌دهند و ممکن است چند هفته ژولیده به نظر برسند.
• بستر را خشک نگه دارید تا وضعیت پر و درخشش سبز حفظ شود.

ورزش

• روزانه زمان چرا در محیطی امن و محصور فراهم کنید.
• استخر یا دریاچه‌ای برای شنا و رفتار طبیعی فراهم کنید.
• فضای زمینی کافی فراهم کنید تا پرندگان بتوانند بدون ازدحام راه بروند، دنبال غذا بگردند و تغذیه کنند.
• با توجه به آسیب‌پذیری این نژاد در برابر شکارچیان، چرای آزاد را نظارت کنید.

محیط

اردک‌های شرق هند با پناهگاه مناسب با دامنه‌ای از آب‌وهوا سازگار هستند. در گرما به سایه و آب بدون یخ و در شب به خانه‌ای خشک، بدون کوران و ایمن از شکارچیان نیاز دارند. یک گله کوچک به یک لانه متناسب با تمام پرندگان به علاوه یک محوطه محصور نیاز دارد. چون سبک هستند، حصارکشی محکم در بالا و اطراف از نژادهای سنگین‌تر مهم‌تر است.

به اردک‌های شرق هند خوراک فرموله‌شده کامل مناسب سنشان بدهید. جوجه‌اردک‌ها با جیره آغازین شروع می‌کنند، به رشد‌دهنده می‌روند و بالغ‌ها بسته به اینکه مرغ‌ها در حال تخم‌گذاری هستند یا نه، با خوراک نگهداری یا تخم‌گذار تغذیه می‌شوند. در صورتی که خوراک مخصوص اردک در دسترس نباشد، خوراک مرغداری بدون دارو با نیاسین اضافه‌شده معمولاً استفاده می‌شود، زیرا اردک‌ها نسبت به مرغ‌ها به نیاسین بیشتری نیاز دارند. آب تازه باید همیشه در کنار خوراک در دسترس باشد، زیرا اردک‌ها برای بلعیدن به آب نیاز دارند.

خوراکی‌های اضافی و مکمل‌ها

مقادیر کمی سبزیجات برگ‌دار، نخودفرنگی، سبزیجات خرد‌شده و گاهی کرم‌های خشک برای اردک‌های شرق هند مناسب است و رفتار چرا را تقویت می‌کند. سنگ معده نامحلول فراهم کنید تا پرندگان بتوانند غذا را آسیاب کنند و منبع کلسیم مانند پوسته صدف خردشده را به طور جداگانه برای مرغ‌های تخم‌گذار ارائه دهید. خوراکی‌های اضافی را به حداقل برسانید تا جیره متعادل شده جایگزین نشود.

اردک‌های شرق هند به طور کلی اردک‌های مقاومی هستند که بیماری تعریف‌کننده نژاد ندارند و با مدیریت خوب بسیاری از آن‌ها ۸ تا ۱۲ سال زندگی می‌کنند. مانند همه پرندگان آبزی، اکثر مشکلات سلامتی به محیط برمی‌گردد: بستر خیس، آب کثیف، رژیم غذایی نامناسب، یا استرس ناشی از شکارچی. اندازه کوچکشان به این معنی است که آسیب‌ها و سرماخوردگی خطر بیشتری نسبت به نژادهای سنگین دارند، بنابراین پیشگیری اهمیت دارد.

مراقبت پیشگیرانه

• روزانه آب آشامیدنی و حمام تمیز فراهم کنید.
• بستر را خشک نگه دارید و قبل از بوگرفتن آن را عوض کنید.
• پاها و پاهای پرنده را به طور منظم برای بیماری کف پا زودهنگام بررسی کنید.
• اطمینان حاصل کنید که رژیم غذایی نیاسین کافی دارد، به خصوص برای جوجه‌اردک‌ها.
• پرندگان جدید را قبل از اضافه کردن به گله قرنطینه کنید.

اردک‌های شرق هند به یک خانه خشک، تهویه‌شده و ایمن از شکارچیان برای شب‌ها و یک محوطه یا فضای محصور امن برای روز نیاز دارند. آن‌ها پرندگان آبزی زمینی هستند و مانند مرغ‌ها بر سکو نمی‌نشینند، بنابراین کف خانه باید با بستر تمیز و خشک پوشیده شود و به زمین نزدیک باشد. دسترسی به آب حمام برای وضعیت پر و رفتار طبیعی مهم است، اما منبع آب باید از محل خواب فاصله داشته باشد.

چک‌لیست راه‌اندازی

• خانه ایمن از شکارچیان با قفل محکم.
• بستر خشک و تهویه خوب بدون کوران.
• فضای بیرونی سایه‌دار با پناهگاه از آفتاب و باران.
• استخر یا دریاچه، به علاوه منبع آشامیدنی تمیز.
• حصارکشی دفن‌شده یا حاشیه‌دار برای جلوگیری از شکارچیان حفار.

تخم‌های اردک شرق هند مانند سایر تخم‌های اردک خانگی انکوبه می‌شوند و حدود ۲۸ روز طول می‌کشند. تخم‌ها می‌توانند زیر یک اردک خواب‌آلود یا در انکوباتور گذاشته شوند. تخم‌های اوایل فصل اغلب رنگ خاکستری تیره تا نزدیک به سیاه دارند و با ادامه فصل تخم‌گذاری روشن‌تر می‌شوند؛ این یک ویژگی رنگی است، نه مشکل جوجه‌کشی. چون این نژاد کوچک است و به مقدار متوسطی تخم می‌گذارد، تعداد جوجه در هر دسته محدود است.

مراحل جوجه‌کشی

۱. تخم‌های تمیز را جمع‌آوری کنید و قبل از گذاشتن حداکثر حدود یک هفته با سر نوک‌تیز رو به پایین نگه دارید. ۲. قبل از اضافه کردن تخم‌ها انکوباتور را روی دما و رطوبت تنظیم کنید. ۳. تخم‌ها را چندین بار در روز بچرخانید و برای بررسی رشد شمع بزنید. ۴. حدود روز ۲۵ چرخش را متوقف کنید و رطوبت را برای جوجه‌کشی (قفل‌شدن) افزایش دهید. ۵. قبل از انتقال به پرورش‌دهنده گرم اجازه دهید جوجه‌اردک‌ها در انکوباتور خشک شوند و پف‌آلود شوند.