آیلزبری

اردک آیلزبری یک اردک اهلی سنگین‌وزن است که در انگلستان پرورش یافته و نامش را از شهر آیلزبری در باکینگهامشایر گرفته است. این اردک از شناخته‌شده‌ترین اردک‌های سفید در جهان به شمار می‌رود و با پر و بال سفید خالص، بدنی کشیده که نزدیک به زمین حمل می‌شود، و منقاری دراز به رنگ صورتی‌سفید متمایز است.

در بیشتر سده نوزدهم و اوایل سده بیستم، آیلزبری استاندارد اردک بازار در بریتانیا بود و به تعداد زیاد برای تجارت لندن پرورش می‌یافت. این نژاد برای اندازه، رشد سریع، و گوشت و پوست روشن‌رنگ اصلاح‌نژادی شده بود، نه برای تخم‌گذاری. نرها معمولاً حدود ۴.۵ تا ۵ کیلوگرم و ماده‌ها حدود ۴ تا ۴.۵ کیلوگرم می‌رسند.

این نژاد از نظر طبیعت آرام و ملایم است و انرژی کمتری نسبت به اردک‌های سبک‌تر دارد. سنگین‌تر است و تمایل کمتری به پرواز دارد، که نگهداری آن را در حیاط یا مزرعه کوچک آسان می‌کند. آیلزبری‌های اصیل اکنون نادر هستند و این نژاد در شکل اولیه‌اش کمیاب محسوب می‌شود، زیرا بسیاری از پرنده‌هایی که با این نام فروخته می‌شوند دورگه‌های تجاری سفید هستند.

چه کسی مناسب نگهداری این اردک است

آیلزبری برای کسانی مناسب است که اردکی آرام و زمینی می‌خواهند و فضایی برای یک پرنده سنگین دارند که به آب تمیز و سرپناه نیاز دارد. خلق‌وخوی رام آن، انتخاب معقولی برای خانواده‌ها و تازه‌کارها در نگهداری اردک است، البته اگر بدانند این یک نژاد گوشتی است و تخم‌گذار پرتولیدی نیست. کسانی که به حفاظت از نژادهای سنتی اهمیت می‌دهند، ممکن است نگهداری دام اصیل را ارزشمند بیابند، هرچند یافتن آن دشوارتر از دورگه‌های تجاری سفید است.

اردک‌های سفید از دست‌کم سده هجدهم در دشت آیلزبری در باکینگهامشایر پرورش می‌یافتند. روستاییان محلی اردک‌ها را در خانه‌ها و حیاط‌هایشان نگه می‌داشتند و بازار رو به رشد لندن را تأمین می‌کردند، ابتدا از طریق جاده و سپس با راه‌آهن. این تجارت در محله والتون شهر متمرکز بود که با پرورش اردک پیوند نزدیکی داشت.

در اوایل سده نوزدهم، پرورش‌دهندگان برای اندازه، منقار روشن، و گوشت و پوست سفید دست به گزینش زدند، ویژگی‌هایی که خریداران لندن به آن‌ها ارزش می‌دادند. آب و خاک محلی گاهی به رنگ صورتی منقار پرنده نسبت داده می‌شد، اما عامل اصلی اصلاح‌نژادی انتخابی بود. در میانه سده، آیلزبری به‌عنوان نژادی مستقل تثبیت شده بود و بر تجارت اردک بریتانیا سلطه داشت.

آیلزبری از جمله نژادهایی بود که در نمایشگاه‌های سازمان‌یافته طیور در بریتانیا در اواسط سده نوزدهم به نمایش درآمد و استانداردی برای توصیف تیپ ایده‌آل تعیین شد. پرنده‌های نمایشگاهی به سمت بدنی عمیق، پایین، و قایق‌مانند با منقاری بسیار روشن اصلاح‌نژادی شدند، که به‌تدریج خطوط نمایشگاهی را از اردک‌های کاری بازار جدا کرد.

از اواخر سده نوزدهم، آیلزبری با رقابت اردک پکن وارداتی روبرو شد که رشد سریع داشت و تولیدمثل خوبی نشان می‌داد. بسیاری از نگهدارندگان آیلزبری را با پکن دورگه کردند یا به دام‌های تجاری مبتنی بر پکن روی آوردند و تعداد آیلزبری‌های اصیل کاهش یافت. هر دو جنگ جهانی و تغییر الگوهای کشاورزی، پرورش سنتی اردک را بیشتر کاهش داد.

امروزه آیلزبری اصیل نادر است. پرورش‌دهندگان علاقه‌مند به حفاظت تعداد کمی را نگه می‌دارند، در حالی که اکثریت قریب به اتفاق اردک‌های سفید گوشتی که با نام آیلزبری فروخته می‌شوند، دورگه‌های تجاری سفید هستند، نه نژاد اصلی.

آیلزبری ساختاری کشیده، پهن و عمیق دارد، بدنش تقریباً افقی نگه داشته می‌شود و کیل آن در پرنده‌های نمایشگاهی خوب‌پرورش‌یافته تقریباً به زمین می‌رسد. پر و بال سراسر سفید خالص است. مشخصه‌ترین ویژگی منقار است که دراز، صاف و به رنگ صورتی‌سفید تا رنگ پوست است، برخلاف منقارهای نارنجی یا زرد اکثر اردک‌های سفید دیگر. پاها و انگشتان نارنجی رنگ هستند.

پوشش و رنگ‌ها

آیلزبری‌ها فقط به رنگ سفید می‌آیند. پرها باید سفید تمیز باشند و هیچ لکه زرد یا کرمی نداشته باشند، به همین دلیل نگهدارندگان به آب استحمام تمیز و بستر خشک اهمیت می‌دهند. نر و ماده جز از نظر اندازه و پرهای دم پیچیده نر، شبیه به هم هستند، پس پرنده‌ها اغلب از روی صدا تشخیص داده می‌شوند: ماده صدای بلند و قارقار آشکار دارد، در حالی که نر صدایی آرام‌تر و خشن‌تر تولید می‌کند. جوجه‌اردک‌ها با کرک زرد کم‌رنگ به دنیا می‌آیند و سپس پر و بال سفید بزرگسالی می‌رویند.

آیلزبری خلق‌وخویی آرام و یکنواخت دارد. با نگهدارندگانی که می‌شناسد دوستانه است و به‌ندرت پرخاشگری نشان می‌دهد. ساختار سنگینش به این معناست که بیشتر وقتش را صرف راه رفتن و جستجوی غذا می‌کند تا پرواز یا دویدن. در میان گله خانگی، اجتماعی است و در گروه مختلط اردک‌ها به‌خوبی جای می‌گیرد. با افراد ناشناس بیشتر محتاط است تا نگران، و پرنده‌هایی که از سنین پایین به‌طور منظم دست‌گیری شده‌اند، رام و قابل کنترل می‌شوند.

با سایر حیوانات خانگی معمولاً صلح‌آمیز است، هرچند مانند هر اردکی ممکن است از دست سگ و گربه‌ای که آن را تعقیب می‌کنند آسیب ببیند یا دچار استرس شود. نرها معمولاً ملایم‌تر از نرهای نژادهای سبک‌تر و فعال‌تر هستند. اردک‌ها در روز روز سروصدای زیادی نمی‌کنند، اما ماده هنگام خطر قارقار واضحی می‌کند. انرژی کم آن‌ها ریسک فرار را نسبت به نژادهای پرنده کمتر می‌کند، زیرا از روی حصارهای معمولی نمی‌پرند.

آیلزبری در مقایسه با بسیاری از پرندگان نگهداری آسانی دارد، اما اندازه و پرهای سفیدشان نیازهای خاصی ایجاد می‌کند. برای زمین سرد، مرطوب و گل‌آلود مناسب نیستند و بهتر است زیرپا خشک داشته باشند و به آب استحمام تمیز دسترسی داشته باشند.

نظافت

• آب استحمام تمیز به اندازه کافی عمیق فراهم کنید تا اردک بتواند سرش را فرو ببرد و آب را روی پشتش بپاشد، که پر و بال سفید را تمیز و چشم و سوراخ بینی را صاف نگه می‌دارد.
• منقار و چشم‌ها را از نظر وجود ماسه و ترشح بررسی کنید، زیرا منقار روشن لک‌دار شدن را به‌راحتی نشان می‌دهد.
• پاها و پنجه‌ها را مرتباً از نظر بریدگی یا نشانه‌های بامبول‌فوت بررسی کنید، مشکل رایجی در اردک‌های سنگین روی زمین سخت یا کثیف.
• در طول پَرریزی سالانه انتظار دوره‌ای از ریزش پر داشته باشید؛ بستر را تمیز نگه دارید تا پرهای جدید محافظت شوند.

ورزش

• اجازه دهید روزانه روی چمن بچرند تا گیاهان، حلزون‌ها و حشرات را پیدا کنند.
• مسیرها و دروازه‌ها را تخت نگه دارید، زیرا اردک‌های سنگین روی شیب یا پله خسته می‌شوند و ممکن است به پاهایشان آسیب برسد.
• از راندن یا عجله دادن به پرنده‌ها خودداری کنید، که می‌تواند در نژادهای بزرگ به آسیب پا منجر شود.

محیط

آیلزبری‌ها را در شب در سرپناهی خشک، بدون کوران، و ایمن در برابر شکارچیان با بستر تمیز مانند کاه یا تراشه چوب نگه دارید. در هوای گرم سایه فراهم کنید، زیرا اردک‌های سنگین سفید گرما را بد تحمل می‌کنند، و زمین را برای کاهش لجن، پر و بال کثیف و مشکلات پا به‌خوبی زهکشی کنید.

جیره گرانول کامل مخصوص اردک یا مرغابی در صورت وجود بدهید؛ در صورت نبودن، می‌توان از خوراک معمول طیور استفاده کرد به شرطی که حاوی مواد دارویی مضر برای اردک نباشد. همیشه آب آشامیدنی تمیز را کنار غذا قرار دهید، زیرا اردک‌ها برای بلع و تمیز کردن منقار و بینی به آب نیاز دارند. سنگ‌دان نامحلول برای خردکردن غذا بدهید و برای اردک‌های تخم‌گذار منبع جداگانه‌ای از کلسیم محلول مانند صدف خردشده فراهم کنید.

تنقلات و مکمل‌ها

تنقلات مناسب شامل سبزیجات برگ‌دار، نخودفرنگی، سبزیجات خردشده، کرم آرد، و مقادیر کمی غلات مانند گندم است که همه به اندازه متعادل داده شوند تا جایگزین جیره متعادل نشوند. نیاسین (ویتامین B3) برای جوجه‌اردک‌های در حال رشد مهم است، پس خوراک مرغابی یا مکمل نیاسین به جلوگیری از ضعف پا کمک می‌کند. شناور کردن سبزیجات یا غلات در آب رفتار طبیعی جستجوی غذا را تشویق می‌کند.

آیلزبری در شرایط نگهداری روی زمین خشک و تمیز با خوراک و آب کافی، یک اردک مقاوم است. اکثر مشکلات بهداشتی در این نژاد به وزن و پر و بال سفید مربوط می‌شود تا به بیماری ارثی. با نگهداری خوب یک آیلزبری می‌تواند ۸ تا ۱۲ سال زندگی کند، هرچند اردک‌های سنگینی که برای رشد سریع پرورش یافته‌اند ممکن است عمر کاری کوتاه‌تری داشته باشند.

مراقبت پیشگیرانه

• سرپناه را خشک، تمیز و با تهویه مناسب نگه دارید و بستر را به‌طور منظم عوض کنید.
• در تمام اوقات آب آشامیدنی و استحمام تمیز فراهم کنید.
• زیرپای نرم و زهکشی‌شده برای جلوگیری از آسیب پا حفظ کنید.
• جیره متعادلی با نیاسین و کلسیم کافی برای مرحله زندگی بدهید.
• وزن را کنترل کنید و از خوراندن بیش از حد خرده‌های غنی بپرهیزید.

آیلزبری‌ها روی زمین نگهداری می‌شوند و از حصارهای معمولی نمی‌پرند، بنابراین مسکن بر سرپناه، زهکشی و حفاظت در برابر شکارچیان تمرکز دارد، نه ارتفاع. یک باغ، چراگاه یا مزرعه کوچک با چمن و یک استخر یا ظرف آب بزرگ برای آن‌ها مناسب است. به جای استراحت در روز و خانه‌ای بسته در شب نیاز دارند، زیرا اردک‌های بیرون مانده در برابر روباه و سایر شکارچیان آسیب‌پذیر هستند.

چک‌لیست راه‌اندازی

• خانه‌ای در برابر شکارچیان با دیوارهای محکم و در با قفل مطمئن.
• بستر خشک و عمیق که به‌طور منظم نو شود.
• آب آشامیدنی و آب استحمام جداگانه، هر دو تمیز نگه داشته شوند.
• سایه از درختان یا سرپناه برای روزهای گرم.
• زمین تخت و زهکشی‌شده برای کاهش لجن و مشکلات پا.
• حصار یا توری کم‌ارتفاع برای نگه داشتن اردک‌ها و دور کردن شکارچیان زمینی.

تخم‌های آیلزبری حدود ۲۸ روز طول می‌کشد تا جوجه بدهند، مدت استاندارد برای اکثر اردک‌های اهلی. تخم‌ها را می‌توان زیر اردک یا مرغ جوجه‌کش گذاشت، یا به‌طور مصنوعی در انکوباتور انجام داد. بسیاری از نژادهای سنگین گوشتی نشیمن‌گاه نامطمئنی دارند، پس برای آیلزبری اغلب از انکوباتور استفاده می‌شود. تخم اردک به رطوبت بالاتری نسبت به تخم مرغ نیاز دارد و از خنک‌سازی روزانه و اسپری کردن سبک از هفته دوم سود می‌برد، که تقلیدی از اردک نشسته‌ای است که لانه را ترک و با پرهای خیس برمی‌گردد.

مراحل جوجه‌کشی

1. تخم‌های تمیز جمع‌آوری کنید و قبل از گذاشتن در انکوباتور حداکثر یک هفته با سر تیز رو به پایین در دمای اتاق خنک نگه دارید.
2. انکوباتور را قبل از افزودن تخم‌ها به دمای ثابت و رطوبت مناسب گرم کنید.
3. تخم‌ها را چند بار در روز بچرخانید و حدود روز ۷ و ۱۴ برای بررسی رشد کندل کنید.
4. از هفته دوم روزانه یک بار تخم‌ها را خنک و به‌آرامی اسپری کنید.
5. حدود روز ۲۵ چرخاندن را متوقف و رطوبت را برای قفل‌شدن افزایش دهید.
6. جوجه‌اردک‌های جوجه درآمده را تا خشک و پفکی شدن در انکوباتور بگذارید، سپس به بروودر گرم منتقل کنید.