هاوانی

هاوانیز نژادی از گروه اسباب‌بازی (تُوی) است که در کوبا پرورش یافت و در همان‌جا به سگ ملی این جزیره و یکی از اجزای ثابت خانه‌ها در سراسر کشور تبدیل شد. سگ‌های بالغ کوچک‌اند و وزنشان معمولاً بین ۷ تا ۱۳ پوند است و پوششی دولایه، بلند و نرم دارند. این نژاد برای همدمی ساخته شده، نه برای کار، و بیشتر تاریخش با زندگی در فضای داخلی و در کنار مردم گره خورده است.

خوی و رفتار، ویژگی اصلی این نژاد است. سگ‌های هاوانیز اجتماعی‌اند و به انسان وابسته‌اند و اغلب آن‌ها را دوستانه، مهربان، بازیگوش و باهوش توصیف می‌کنند. این سگ‌ها معمولاً به خانواده خود دلبستگی نزدیک پیدا می‌کنند و اعضای خانه را اتاق به اتاق دنبال می‌کنند. همین نزدیکی، آن‌ها را به همدم‌هایی پاسخگو تبدیل می‌کند، اما به این معنا هم هست که در صورت تنها ماندن طولانی‌مدت، حالشان خوب نیست.

پوشش این سگ توجه‌برانگیز است، اما مراقبت منظم می‌طلبد. صاحبان یا باید به برس کشیدن مرتب پوشش کامل پایبند بمانند، یا موها را کوتاه‌تر نگه دارند. با طول عمر معمول ۱۴ تا ۱۶ سال، نگهداری از یک هاوانیز تعهدی بلندمدت برای خانواده‌ای است که آن را می‌پذیرد.

مناسب چه کسانی است

هاوانیز برای کسانی مناسب است که سگی کوچک و اجتماعی می‌خواهند و می‌توانند هر روز همدمش باشند. این سگ در آپارتمان و خانه به یک اندازه خوب از پس زندگی برمی‌آید و در صورت معرفی درست، با کودکان و سایر حیوانات خانگی کنار می‌آید. این نژاد برای خانه‌هایی که بیشتر روز خالی‌اند گزینه خوبی نیست، چون هنگام تنهایی مستعد آشفتگی است. هر کس قصد نگهداری از آن را دارد باید برای مراقبت از پوشش این سگ هم برنامه داشته باشد.

ریشه هاوانیز به سگ‌های همدم کوچک از خانواده بیشون بازمی‌گردد که در دوره مهاجرنشینی و تجارت اروپاییان به کوبا رسیدند. این سگ‌های کوچک همراه مسافران و مهاجران از منطقه مدیترانه آمدند و طی نسل‌ها در جزیره، به نوعی متمایز تبدیل شدند که با آب‌وهوای محلی و زندگی به‌عنوان همدم خانه سازگار بود.

نام این نژاد از هاوانا، پایتخت کوبا، گرفته شده است. تا دهه ۱۸۰۰ این سگ‌های کوچک سفید و کرم‌رنگ در خانه‌های کوبا، به‌ویژه میان خانواده‌های ثروتمندتر، جا افتاده بودند و پیوندی نزدیک با این جزیره یافتند. با گذر زمان، هاوانیز به‌عنوان سگ ملی کوبا شناخته شد.

آشوب‌های سیاسی کوبا در میانه قرن بیستم بسیاری از خانواده‌ها را به خارج پراکنده کرد و برخی سگ‌هایشان را با خود بردند. شمار کمی از هاوانیزها در این دوره به ایالات متحده رسیدند. پرورش‌دهندگان آنجا از این سگ‌ها برای بازسازی جمعیت نژاد بیرون از کوبا استفاده کردند و همین‌ها پایه بخش بزرگی از نژاد امروزی را تشکیل می‌دهند.

از همان پایه کوچک، هاوانیز به‌عنوان نژادی همدم در سراسر آمریکای شمالی و اروپا گسترش یافت. این نژاد در بخش پایانی قرن بیستم به ثبت‌های اصلی کنل‌کلاب‌ها پذیرفته شد و علاقه به آن از آن زمان به‌طور پیوسته افزایش یافته است. امروزه این سگ همچنان بیش از آنکه سگ کاری باشد، یک همدم خانگی است.

هاوانیز کوچک اما توپر است و کمی بلندتر از آنکه قدش باشد. پوششی دولایه، بلند و نرم و دمی پرمو دارد که روی پشت قوس می‌خورد. حالت چهره‌اش هوشیار و دوستانه است، با چشمان تیره و گوش‌هایی که آویزان‌اند و از مو پوشیده شده‌اند. حرکتش فنری و سرزنده است، راه‌رفتنی که گاه آن را از ویژگی‌های شاخص نژاد می‌دانند.

پوشش و رنگ‌ها

پوشش، شاخص‌ترین ویژگی این سگ است. دولایه و نرم است و از موج‌دار تا کمی فرفری تغییر می‌کند. اگر کوتاه نشود، بلند و افشان رشد می‌کند؛ بسیاری از صاحبان به جای آن، موها را کوتاه‌تر می‌زنند تا مراقبت آسان‌تر شود. استاندارد نژاد همه رنگ‌ها و ترکیب‌ها را می‌پذیرد، بنابراین پوشش‌ها به رنگ سفید، کرم، طلایی، مشکی، نقره‌ای، سِیبل و طیفی از الگوهای دورنگ و نشان‌دار دیده می‌شوند. رنگ ممکن است با بزرگ شدن توله هم تغییر کند و سایه پوشش یک سگ بالغ می‌تواند با رنگی که با آن متولد شده فرق داشته باشد.

هاوانیز پیش از هر چیز نژادی همدم است و شخصیتش همین را نشان می‌دهد. سگ‌های این نژاد مهربان و انسان‌محورند، با خانواده خود پیوندی قوی می‌سازند و اغلب در طول روز کنار اعضای خانه می‌مانند. تا سنین بزرگسالی بازیگوش‌اند و از بازی و توجه لذت می‌برند.

هاوانیز با خانواده گرم و باثبات است و معمولاً با کودکانی که با ملایمت با او رفتار می‌کنند خوب کنار می‌آید. این نژاد در برابر غریبه‌ها بیشتر اجتماعی است تا محتاط و اغلب با کنجکاوی به مهمان‌ها خوش‌آمد می‌گوید. همچنین معمولاً با سگ‌های دیگر و با گربه‌ها هم سازگار است، به‌ویژه اگر زود جامعه‌پذیر شده باشد.

روی دیگر این دلبستگی، حساسیت به تنها ماندن است. هاوانیزی که برای مدت طولانی تنها بماند ممکن است مضطرب شود و پارس کند یا رفتار مخرب از خود نشان دهد. این نژاد می‌تواند پرسروصدا باشد و به فعالیت‌های اطراف خانه واکنش نشان دهد، هرچند معمولاً پرخاشگر نیست. جامعه‌پذیری زودهنگام و همدمی پیوسته، بهترین جنبه خوی دوستانه این نژاد را بیرون می‌کشد.

آراستن

• پوشش کامل را چند بار در هفته برس بکشید، یا اگر بلند Ù†Ú¯Ù‡ داشته می‌شود هر روز، تا از گره خوردن Ùˆ کلافه شدن مو جلوگیری شود
• اگر نگهداری پوشش کامل دشوار است، کوتاه کردن آن را در نظر بگیرید؛ بسیاری از صاحبان این گزینه را انتخاب می‌کنند
• هر وقت لازم شد، معمولاً هر چند هفته یک‌بار، سگ را حمام کنید Ùˆ پوشش را کاملاً خشک کنید
• گوش‌ها را Ú©Ù‡ آویزان‌اند Ùˆ رطوبت در آن‌ها می‌ماند بررسی Ùˆ به‌آرامی تمیز کنید
• ناخن‌ها را مرتب کوتاه کنید Ùˆ موهای اطراف چشم‌ها Ùˆ پنجه‌ها را تمیز Ùˆ مرتب Ù†Ú¯Ù‡ دارید

ورزش

• فعالیت روزانه متعادل فراهم کنید، مانند یک یا دو پیاده‌روی به همراه بازی در فضای داخلی
• حدود Û³Û° دقیقه فعالیت در روز برای بیشتر سگ‌های بالغ کافی است
• از بازی Ùˆ تمرین‌های آموزشی کوتاه برای درگیر Ù†Ú¯Ù‡ داشتن ذهن سگ استفاده کنید
• با توجه به اندازه Ú©ÙˆÚ†Ú© Ùˆ پوشش سگ، در هوای گرم از فعالیت بیش‌ازحد پرهیز کنید

محیط

هاوانیز با آپارتمان‌ها و خانه‌های کوچک به‌خوبی سازگار می‌شود و به حیاط نیاز ندارد. آنچه بیش از همه لازم دارد، همدمی است. این نژاد وقتی زمانش را با آدم‌هایش بگذراند سرحال است و اگر برای مدت طولانی تنها بماند سختی می‌کشد. خانه‌ای که بیشتر روز کسی در آن حاضر است گزینه بهتری است.

هاوانیز با یک غذای سگ کامل و متعادل که با اندازه و دوره زندگی‌اش متناسب باشد خوب پیش می‌رود. نژادهای کوچک و تُوی از فرمول‌هایی با دانه‌های هم‌اندازه مناسب و تراکم کالری متناسب با نیازشان بهره می‌برند. چون این نژاد کوچک است، وعده‌ها کم‌حجم‌اند و اشتباه‌های کوچک در خوراک‌دهی می‌تواند به‌مرور به اضافه‌وزن بینجامد. به جای گذاشتن دائمی غذا، وعده‌ها را اندازه بگیرید و مقدار را با میزان فعالیت و وضعیت بدنی هر سگ تنظیم کنید.

خوراکی‌های جایزه و مکمل‌ها

از خوراکی‌های جایزه به‌اندازه و ترجیحاً برای آموزش استفاده کنید و آن‌ها را در مجموع کالری روزانه به حساب آورید. آب تازه باید همیشه در دسترس باشد. سگی که رژیم تجاری کامل دارد معمولاً به مکمل نیاز ندارد؛ هر مکملی را تنها با توصیه دامپزشک شروع کنید، که می‌تواند تأیید کند آیا سگ خاصی واقعاً به آن نیاز دارد یا نه.

هاوانیز عموماً نژادی سالم و یکی از پرعمرترین سگ‌هاست، با طول عمر معمول ۱۴ تا ۱۶ سال. مانند همه سگ‌های اصیل، چند بیماری دارد که بیش از حد متوسط دیده می‌شوند. پرورش‌دهندگان مسئول، سگ‌های مولد را برای مشکلات ارثی شناخته‌شده غربالگری می‌کنند، که خطر را کاهش می‌دهد اما از بین نمی‌برد.

مراقبت پیشگیرانه

• معاینه‌های دامپزشکی منظم Ùˆ واکسن‌های اصلی را به‌موقع انجام دهید
• بهداشت دندان را با مسواک زدن Ùˆ جرم‌گیری حرفه‌ای طبق توصیه حفظ کنید
• سگ را در وزن سالم Ù†Ú¯Ù‡ دارید تا از مفصل‌ها محافظت شود
• گوش‌ها را مرتب تمیز Ùˆ بررسی کنید تا عفونت‌ها زود تشخیص داده شوند
• از پیشگیری از انگل متناسب با منطقه استفاده کنید
• توله‌ها را از پرورش‌دهندگانی انتخاب کنید Ú©Ù‡ برای مشکلات چشم Ùˆ مفصل غربالگری می‌کنند

هاوانیز باهوش است و به آدم‌هایش توجه دارد، که آن را به یادگیرنده‌ای مشتاق تبدیل می‌کند. این نژاد بهترین پاسخ را به روش‌های مبتنی بر پاداش و جلسه‌های کوتاه و سرحال می‌دهد. حساس است، بنابراین تنبیه‌های خشن معمولاً نتیجه عکس می‌دهد و می‌تواند سگ را در خود فروبَرَد. جامعه‌پذیری زودهنگام با مردم، مکان‌ها و سایر حیوانات، آن بزرگسال بااعتمادبه‌نفس و دوستانه‌ای را می‌سازد که این نژاد به آن شناخته می‌شود. آموزش دستشویی می‌تواند صبر بخواهد، خصلتی که در بسیاری از نژادهای کوچک رایج است، پس یک روال پیوسته کمک می‌کند.

مبانی

1. جامعه‌پذیری و دست زدن ملایم را در دوره توله‌گی آغاز کنید
2. یک روال ثابت برای آموزش دستشویی با بیرون‌بردن‌های مکرر و تشویق در صورت موفقیت برقرار کنید
3. دستورهای پایه مانند نشستن، آمدن و ماندن را با پاداش غذا و بازی آموزش دهید
4. زمان تنها ماندن را به‌تدریج بیشتر کنید تا از آشفتگی جدایی جلوگیری شود
5. در جلسه‌های کوتاه و مکرر تمرین کنید و با یک موفقیت پایان دهید
6. آموزش و غنی‌سازی را در دوره بزرگسالی ادامه دهید تا ذهن درگیر بماند

پرورش یک هاوانیز نیازمند برنامه‌ریزی و غربالگری سلامت است. ماده‌ها باید پیش از هرگونه جفت‌گیری از نظر بدنی بالغ باشند، معمولاً نه پیش از دومین فحلی و در حالت ایده‌آل حدود یک تا دو سالگی، زمانی که گواهی‌های سلامت می‌تواند کامل شود. پرورش‌دهندگان مسئول پیش از جفت کردن سگ‌ها، آن‌ها را برای مشکلات شناخته‌شده چشم و مفصل این نژاد غربالگری می‌کنند.

دوره بارداری در سگ‌ها از زمان لقاح حدود ۶۳ روز طول می‌کشد. بچه‌های هاوانیز معمولاً کم‌شمارند، اغلب در محدوده یک تا نه توله، و در یک نژاد تُوی، بچه‌های کوچک‌تر رایج است. زایمان باید زیر نظر باشد و در نخستین نشانه مشکل با دامپزشک مشورت شود.

توله‌های تازه‌متولدشده در هفته‌های اول کاملاً برای گرما و تغذیه به مادر وابسته‌اند. از شیر گرفتن معمولاً حدود سه تا چهار هفتگی آغاز می‌شود و توله‌ها تا حدود هشت‌هفتگی نزد مادر و هم‌بچه‌ها می‌مانند، دوره‌ای که برای جامعه‌پذیری اولیه مهم است. دست زدن ملایم زودهنگام، پایه خوی اجتماعی این نژاد را می‌گذارد.

ثبت‌نام سگ نژاد هاوانی در ایران

در ایران فهرست سراسری واحدی برای سگ‌های خانگی وجود ندارد، پس پرونده‌ای که همه‌جا جواب بدهد را خودتان می‌سازید. برای سگ نژاد هاوانی این پرونده رایگان است: عکس، مشخصات و شماره شما، قابل جست‌وجو از هر شهر و هر کشور. ثبت‌نام یک بار انجام می‌شود و می‌ماند.

پانزده رقم زیر پوست سگ نژاد هاوانی فقط وقتی به شما می‌رسد که یک فهرست این را بگوید. بگذارید یونایتد پت کلاب رایگان بگوید: ثبت هرگز منقضی نمی‌شود، هر برند چیپی پذیرفته است و هر تغییر اطلاعات رایگان است. اول ثبت چیپ، بعد حساب، و تمام.