تریر بوستون

بوستون تریر یک سگ همراه کوچک است که از ایالات متحده آمریکا آمده و به راحتی با پوزه کوتاه، چشمان درشت و گرد، و پوشش صاف با الگویی شبیه کت شام شناخته می‌شود. بزرگسالان معمولاً ارتفاع ۳۸ تا ۴۳ سانتی‌متر در ناحیه شانه دارند و وزنشان بین ۵.۴ تا ۱۱.۳ کیلوگرم است. این نژاد بر اساس وزن دسته‌بندی می‌شود، اما از نظر خلق‌وخو همیشه ثابت است: دوستانه، هوشیار، و علاقه‌مند به معاشرت با انسان.

لقب «جنتلمن آمریکایی» از رنگ‌بندی کت‌وشلواری این نژاد و رفتار معمولاً مؤدبانه‌اش گرفته شده است. بوستون تریرها به عنوان سگ همراه پرورش یافتند، نه سگ‌های کاری، و بیشترین خوشحالی‌شان را در داخل خانه در کنار صاحبانشان دارند. با خانه‌های آپارتمانی و مستقل به‌خوبی سازگار می‌شوند، زیرا نیاز ورزشی‌شان متوسط است و بیشتر افراد این نژاد صدای خود را با اعتدال به کار می‌برند.

این نژاد به شدت به انسان وابسته است. بوستون تریری که مدت طولانی تنها بماند ممکن است دچار کسالت یا اضطراب شود، بنابراین برای خانواده‌هایی مناسب‌تر است که اغلب کسی در خانه باشد. پوزه کوتاه این نژاد را در برابر گرما و ورزش شدید در هوای گرم آسیب‌پذیر می‌کند، موضوعی که صاحبان باید آن را در نظر بگیرند.

برای چه کسانی مناسب است

بوستون تریر برای صاحبان تازه‌کار، ساکنان آپارتمان، خانواده‌های دارای کودک، و بزرگسالانی که سگی کوچک و مهربان بدون نیاز به آراستگی یا ورزش سنگین می‌خواهند، گزینه مناسبی است. برای کسانی که تمام روز خارج از خانه هستند یا می‌خواهند سگی برای ورزش استقامتی در آب‌وهوای گرم داشته باشند، گزینه مناسبی نیست.

این نژاد به بوستون، ماساچوست، حدود سال ۱۸۷۰ میلادی بازمی‌گردد. سگی به نام جاج، که اغلب هوپرز جاج نامیده می‌شود، به عنوان جد مشترک ثبت شده است. جاج حاصل آمیزش یک بولداگ انگلیسی با یک تریر سفید انگلیسی بود؛ نوعی تریر که دیگر وجود ندارد. او به بوستون آورده شد و با یک ماده کوچک‌تر آمیخته شد و خط نسلی را آغاز کرد که پرورشکاران محلی در دهه‌های بعد آن را اصلاح کردند.

سگ‌های اولیه سنگین‌تر بودند و بیشتر شبیه نژادهای بول و تریر بودند تا نژاد امروزی. در دهه ۱۸۸۰، پرورشکاران منطقه بوستون به سمت اندازه کوچک‌تر، خلق‌وخوی آرام‌تر، و پوشش با الگوی خاص گزینش کردند. این سگ‌ها ابتدا با نام‌هایی مانند «سرهای گرد» و «بول تریرها» شناخته می‌شدند تا اینکه نام این نژاد به شهر خاستگاهش گره خورد.

باشگاه کنل آمریکا در سال ۱۸۹۳ بوستون تریر را به رسمیت شناخت و این نژاد را به یکی از اولین نژادهایی تبدیل کرد که در آمریکا توسعه یافته و شناخته شده است. انجمن نژاد در همان دوره برای تعیین استاندارد مکتوب سازماندهی شد و سگ‌ها را از پیشینه دعواهای‌شان به سمت نقش سگ همراه سوق داد.

در اوایل قرن بیستم، بوستون تریر به یکی از محبوب‌ترین سگ‌های کشور تبدیل شد. این نژاد همچنان نمادی شناخته‌شده از خاستگاهش است و در سال ۱۹۷۹ به عنوان سگ رسمی ایالت ماساچوست معرفی شد.

بوستون تریر ظاهری محکم و مربعی دارد با بدنی کوتاه، پشتی صاف، و دمی که در پایین قرار دارد و به شکل طبیعی کوتاه و یا مستقیم یا پیچیده است. سر چهارگوش با پوزه‌ای کوتاه و صاف و یک استاپ مشخص است. گوش‌ها کوچک و ایستاده هستند، و چشم‌ها بزرگ، گرد، تیره، و دور از هم قرار دارند که به این نژاد حالتی باز و هوشیار می‌دهند. پوشش کوتاه، صاف، و ظریف است.

پوشش و رنگ‌ها

پوشش الگوی کت‌وشلواری خاص این نژاد را دارد. استاندارد برینل، مشکی، یا خاتمی را به عنوان رنگ پایه می‌شناسد که همیشه با نشانه‌های سفید ترکیب می‌شود. رنگ خاتمی در نور روز مشکی به نظر می‌رسد اما در نور آفتاب رنگی مایل به قرمز نشان می‌دهد. نشانه‌های سفید الزامی شامل یک نوار اطراف پوزه، یک خط در میان چشم‌ها، و سینه‌ای از جلو است. رنگ‌های یکنواخت یا رنگ‌هایی مانند جگری و خاکستری خارج از استاندارد هستند. این پوشش تک‌لایه کوتاه کمی ریزش دارد و نیاز چندانی به مراقبت ندارد.

بوستون تریر همراهی آرام و خوش‌خلق است. این نژاد وابستگی قوی به خانواده خود پیدا می‌کند و دوست دارد در کنار افراد خانه بماند و اغلب آن‌ها را از اتاقی به اتاق دیگر دنبال می‌کند. با کودکان صبور و بازیگوش است، و اندازه کوچک اما محکمش در برابر فعالیت‌های معمول خانوادگی بهتر از نژادهای کوچک‌تر و شکننده‌تر دوام می‌آورد.

بیشتر بوستون تریرها با غریبه‌ها دوستانه برخورد می‌کنند نه با احتیاط. هنگام ورود کسی با پارس هشدار می‌دهند، اما سگ نگهبان قوی‌ای نیستند و معمولاً به سرعت با بازدیدکنندگان ارتباط برقرار می‌کنند. با سگ‌های دیگر و گربه‌ها این نژاد عموماً اجتماعی است، به‌ویژه وقتی با آن‌ها بزرگ شده یا در سنین پایین با آن‌ها آشنا شده باشد.

این نژاد هوشیار و باهوش است و جنبه‌ای شوخ‌طبعانه دارد که صاحبان اغلب از آن یاد می‌کنند. کسالت و تنهایی طولانی مدت اصلی‌ترین محرک‌های رفتار مشکل‌ساز هستند، چون این سگ‌ها برای همراهی پرورش یافته‌اند و وقتی مدت طولانی تنها می‌مانند عملکرد خوبی ندارند. بسیاری از افراد این نژاد ذاتاً آرام هستند و تنها به دلیل فقط پارس می‌کنند.

بوستون تریر در بیشتر جنبه‌ها نژادی کم‌نیاز است. پوشش کوتاه و خلق‌وخوی سگ همراه داخلی‌اش مراقبت روزانه را ساده می‌کند و بیشترین توجه باید به چشم‌ها، صورت، و تحمل گرما اختصاص یابد.

آراستگی

• هر هفته پوشش کوتاه را با برس نرم یا دستکش آراستگی شانه کنید تا موهای ریخته شده جمع‌آوری شوند.
• هر چند هفته یک‌بار یا وقتی سگ کثیف شد حمام دهید.
• چین‌های صورت Ùˆ اطراف چشم‌ها را پاک کنید تا تمیز Ùˆ خشک بمانند.
• چشم‌های بزرگ را به طور منظم از نظر قرمزی یا آلودگی بررسی کنید، چون چشم‌های برجسته مستعد تحریک هستند.
• هر چند هفته یک‌بار ناخن‌ها را کوتاه کنید Ùˆ چند بار در هفته دندان‌ها را مسواک بزنید.

ورزش

• روزانه یک یا دو قدم‌زنی کوتاه به علاوه بازی در داخل خانه داشته باشید.
• حدود Û³Û° تا Û¶Û° دقیقه فعالیت Ú©Ù„ÛŒ را در جلسات کوتاه Ùˆ آسان تقسیم کنید.
• از بازی‌ها Ùˆ جلسات کوتاه تمرین برای تحریک ذهن سگ استفاده کنید.
• از فعالیت شدید در گرما یا رطوبت خودداری کنید، چون پوزه کوتاه قابلیت خنک‌سازی را محدود می‌کند.

محیط زندگی

بوستون تریر برای آپارتمان و خانه مناسب است و ترجیح می‌دهد در داخل خانه با خانواده‌اش زندگی کند. در برابر دمای شدید در هر دو حالت حساس است: پوشش کوتاه محافظت کمی در برابر سرما فراهم می‌کند، و صورت پهن خطر گرمازدگی را در هوای گرم افزایش می‌دهد. در شرایط بسیار گرم یا سرد، سگ را در فضای دارای تهویه مناسب نگه دارید.

بوستون تریر به غذای سگ کامل و متعادل مناسب برای مرحله زندگی‌اش نیاز دارد. از آنجا که این نژاد کوچک است و مستعد اضافه وزن، کنترل میزان غذا مهم‌تر از نوع برند است. وزن اضافه بار بیشتری بر دستگاه تنفسی که از قبل به دلیل پوزه کوتاه محدود است وارد می‌کند، بنابراین لاغر نگه داشتن سگ یکی از مفیدترین کارهایی است که صاحب می‌تواند برای سلامتی آن انجام دهد. مقدار روزانه به وزن، سن، و فعالیت سگ بستگی دارد، پس از اعداد زیر به عنوان نقطه شروع استفاده کنید و آن را تنظیم کنید تا دنده‌ها به راحتی لمس شوند.

تنقلات و مکمل‌ها

تنقلات را به حدود ۱۰ درصد کالری روزانه محدود کنید و آن‌ها را در مجموع روزانه حساب کنید. سگی که از غذای تجاری کامل استفاده می‌کند معمولاً به مکمل نیاز ندارد. مکمل را تنها با توصیه دامپزشک اضافه کنید. آب تازه را همیشه در دسترس بگذارید و غذا را در وعده‌های اندازه‌گیری‌شده تقسیم کنید و از غذادهی آزاد خودداری کنید تا وزن کنترل شود.

طول عمر معمول بوستون تریر ۱۱ تا ۱۳ سال است. این سگ کوچک به طور کلی قوی است، اما ساختار بدنی‌اش چند نگرانی قابل پیش‌بینی دارد. صورت پهن آن را در دسته نژادهای براکی‌سفال قرار می‌دهد که بر تنفس و تحمل گرما تأثیر می‌گذارد، و چشم‌های بزرگ و برجسته در معرض آسیب و بیماری هستند. پرورشکاران مسئول مشکلات شناخته‌شده را غربال می‌کنند، و مراقبت‌های دامپزشکی معمول اغلب مشکلات را زود تشخیص می‌دهد.

مراقبت پیشگیرانه

• واکسیناسیون‌ها Ùˆ کنترل انگل را به روز Ù†Ú¯Ù‡ دارید.
• معاینات دامپزشکی سالانه داشته باشید Ùˆ برای سالمندان به دو بار در سال افزایش دهید.
• وزن بدن را لاغر Ù†Ú¯Ù‡ دارید تا از تنفس Ùˆ مفاصل محافظت شود.
• دندان‌ها را به طور منظم مسواک بزنید، چون نژادهای Ú©ÙˆÚ†Ú© مستعد بیماری دندانی هستند.
• نژاد پرورشی را با غربالگری چشم، زانو، Ùˆ شنوایی انتخاب کنید.

بوستون تریر تیزهوش و توجه‌پذیر است و می‌خواهد در کنار صاحبش باشد، که این امر آموزش را با مزیتی طبیعی همراه می‌کند. این نژاد به جلسات کوتاه و شاد و به غذا و تعریف به عنوان پاداش پاسخ خوبی می‌دهد. برخی سگ‌ها کمی لجاجت نشان می‌دهند، اما تنبیه تند نتیجه عکس می‌دهد و بوستون حساس را وادار به انزوا می‌کند. اجتماعی‌سازی زودهنگام با افراد، مکان‌ها، و سایر حیوانات کمک می‌کند این نژاد به بزرگسال دوستانه‌ای که استاندارد توصیف می‌کند تبدیل شود. خانه‌تراشی ممکن است صبر لازم داشته باشد، پس از همان ابتدا یک برنامه ثابت داشته باشید.

اصول اولیه

۱. اجتماعی‌سازی را در دوران توله‌سگی با معرفی آرام به افراد، سگ‌ها، و محیط‌های جدید شروع کنید. ۲. ابتدا پاسخ به اسم و فراخوانی مطمئن را آموزش دهید. ۳. دستورات اصلی را بیاموزید: بنشین، دراز بکش، صبر کن، و ول کن. ۴. یک برنامه ثابت خانه‌تراشی با بیرون بردن‌های مکرر و تعریف برای موفقیت تنظیم کنید. ۵. جلسات کوتاه قفس را برای ایجاد راحتی با تنها ماندن و کاهش اضطراب جدایی تمرین کنید. ۶. جلسات را کوتاه نگه دارید، حدود ۵ تا ۱۰ دقیقه، و با یک موفقیت پایان دهید.

پرورش بوستون تریرها نیاز به دقت و تجربه دارد. ماده‌ها معمولاً حدود ۶ تا ۱۲ ماهگی به بلوغ جنسی می‌رسند، اما پرورشکاران مسئول تا بلوغ کامل، معمولاً حدود دو سالگی صبر می‌کنند و قبل از جفت‌گیری تأییدیه‌های سلامتی را دریافت می‌نمایند. باسن باریک ماده و سر بزرگ توله‌ها جفت‌گیری طبیعی و زایمان طبیعی را دشوار می‌کند، بنابراین لقاح مصنوعی رایج است و بسیاری از کودوها با سزارین برنامه‌ریزی‌شده به دنیا می‌آیند.

دوران بارداری مانند سایر سگ‌ها حدود ۶۳ روز است. کودوها کوچک است، اغلب ۱ تا ۴ توله، که نشان‌دهنده نوع بدنی این نژاد است. چون زایمان می‌تواند پرخطر باشد، پرورشکاران معمولاً با دامپزشک همکاری نزدیک دارند و برای زایمان جراحی برنامه‌ریزی می‌کنند.

توله‌های تازه متولد شده با همان توجهی که هر نژادی نیاز دارد پرورش می‌یابند: گرما، شیرخوری مکرر، و از شیر گیری تدریجی از حدود سه تا چهار هفتگی. دستکاری ملایم اولیه و آشنایی با صداهای خانگی به تقویت خلق‌وخوی دوستانه این نژاد کمک می‌کند. پرورشکاران مسئول والدین را از نظر مشکلات چشم، زانو، و شنوایی غربال می‌کنند و توله‌ها را پس از از شیر گرفتن و شروع اجتماعی‌سازی می‌فروشند.

ثبت‌نام سگ نژاد تریر بوستون در ایران

از پرونده شروع کنید: نام سگ نژاد تریر بوستون، تاریخ تولد، یک عکس واضح و شماره تلفن شما، همه در چند دقیقه ذخیره می‌شود. پروفایل در تمام عمر سگ رایگان است و شماره چیپ را هر وقت داشتید اضافه می‌کنید. ثبت‌نام سگ با چیپ و بی‌چیپ کار می‌کند.

دامپزشک چیپ را می‌کارد، اما ثبت شماره با شماست و چیپ ثبت‌نشده هیچ‌کس را معرفی نمی‌کند. میکروچیپ را ثبت کنید، رایگان در طرح مادام‌العمر: هر برندی که در ایران کاشته شود پذیرفته است، به‌روزرسانی بعد از جابه‌جایی هزینه‌ای ندارد و پرونده در هر ساعت پاسخ جست‌وجو را می‌دهد، داخل و خارج کشور. حساب رایگان بسازید و هر دو کار را امشب تمام کنید.