دلاور

دلاور نژادی دوگانه‌منظوره (تخم و گوشت) است که در دهه ۱۹۴۰ میلادی در ایالات متحده آمریکا پرورش یافت. بدن این پرندگان عمدتاً سفید است و روی گردن، بال‌ها و دم آن‌ها خط‌های سیاه دیده می‌شود، الگویی که این نژاد را از نژادهای تک‌رنگ کاربردی متمایز می‌کند. این پرندگان میان‌جثه هستند و به سرعت رشد می‌کنند، ویژگی‌ای که از همان آغاز این نژاد را برای تولیدکنندگان تجاری ارزشمند ساخت.

این نژاد به خلق‌وخوی آرام شهرت دارد. مرغ‌ها در برابر نگهدارنده ساکت و باثبات‌اند و هم در محیط محصور و هم در فضای آزاد به خوبی سازگار می‌شوند. مرغ‌های دلاور در بیشتر ماه‌های سال تخم‌های قهوه‌ای درشت می‌گذارند و در هوای سرد نیز بهتر از برخی نژادهای سبک‌تر به تخم‌گذاری ادامه می‌دهند.

پس از گسترش نژادهای دورگه گوشتی مدرن، استفاده از دلاور در تولید تجاری بزرگ‌مقیاس کاهش یافت و شمار این پرندگان به شدت افت کرد. امروزه این نژاد بیشتر در دست پرورش‌دهندگان خانگی و علاقه‌مندان به حفظ نژادهای بومی نگهداری می‌شود؛ کسانی که خلق‌وخوی آرام و بازده متعادل گوشت و تخم آن را ارزشمند می‌دانند.

مناسب چه کسانی است

نژاد دلاور برای پرورش‌دهندگانی مناسب است که می‌خواهند از یک نژاد واحد هم گوشت و هم تخم به دست آورند، بدون آنکه در یکی از این دو تخصص پیدا کنند. خلق‌وخوی آرام آن گزینه‌ای معقول برای خانواده‌های دارای کودک و افرادی است که برای نخستین‌بار به نگهداری مرغ روی می‌آورند. علاقه‌مندان به مرغ‌های بومی و میراثی نیز این نژاد را نگه می‌دارند تا به حفظ شمار آن کمک کنند.

ریشه نژاد دلاور به ایالت دلاور در اوایل دهه ۱۹۴۰ بازمی‌گردد. پرورش‌دهنده‌ای به نام جورج الیس بانی پیدایش این نژاد شناخته می‌شود که کار خود را با تلاقی مرغ‌های نیوهمپشایر و خروس‌های پلیموت راک نواری آغاز کرد. هدف او تولید پرنده‌ای گوشتی با رشد سریع و پرهای جوانه‌ای روشن بود، ویژگی‌ای که در مقایسه با پرندگان تیره‌رنگ لاشه‌ای تمیزتر پس از کشتار به دست می‌داد.

این نژاد پیش از آنکه نام دلاور را بگیرد، مدتی با نام‌های دیگری شناخته می‌شد. در سال ۱۹۵۲ در استاندارد کمال انجمن مرغداری آمریکا ثبت شد.

در طول دهه ۱۹۴۰ و اوایل دهه ۱۹۵۰، دلاور و دورگه‌های آن نقش مهمی در صنعت مرغ گوشتی شبه‌جزیره دلماروا داشتند. این پرندگان رشد سریع را با پرهای روشنی که فرآوری‌کنندگان ترجیح می‌دادند در خود جمع کرده بودند.

با روی کار آمدن نژادهای دورگه‌ای مانند کورنیش کراس و مشابه آن‌ها در تولید گوشت، نقش تجاری دلاور به پایان رسید. شمار این پرندگان به شدت کاهش یافت و دلاور به نژادی کمیاب بدل شد. سازمان‌های حفاظت از نژادهای بومی بعدها این نژاد را در فهرست اولویت‌های حفاظتی خود قرار دادند و پرورش‌دهندگان کوچک برای بازسازی گله‌های آن تلاش کرده‌اند.

بدن دلاور پهن و نسبتاً عمیق است که ساختار دوگانه‌منظوره آن را بازمی‌تاباند. رنگ پایه سفید است و خط‌های سیاه عمدتاً روی یال گردن، نوک بال‌ها و دم متمرکز شده‌اند. نتیجه کلی پرنده‌ای عمدتاً سفید با لکه‌های سیاه محدود است، نه پرنده‌ای با الگوی سنگین.

سر دارای یک تاج تک‌شانه متوسط با پنج دندانه به رنگ قرمز است، همراه با ریش و نرمه گوش قرمز. منقار به رنگ شاخی مایل به قرمز، چشم‌ها خرمایی مایل به قرمز، و پاها و پوست زرد است. پرها نزدیک به بدن و نسبتاً نرم قرار گرفته‌اند.

پوشش پر و رنگ‌ها

رنگ شناخته‌شده همان الگوی سفید و سیاه با تأثیر کلمبیایی است که پیش‌تر توصیف شد. پاها و کف پا بدون پر (لخت) و زرد هستند. نسخه‌ای بانتام (کوچک‌جثه) از این نژاد نیز با وزن کمتر وجود دارد. جوجه‌ها با کرک روشن از تخم بیرون می‌آیند، ویژگی‌ای که برای تمیز ماندن لاشه پس از کشتار در این نژاد انتخاب شده است.

دلاور به خلق‌وخوی باثبات و دوستانه شهرت دارد. این پرندگان معمولاً در برابر نگهدارنده آرام هستند و به بغل‌کردن عادت می‌کنند، ویژگی‌ای که نگهداری روزانه از آن‌ها را ساده می‌کند. مرغ‌های این نژاد در مقایسه با برخی نژادهای فعال تخم‌گذار چندان پرسروصدا نیستند.

این نژاد در برابر اعضای خانواده رفتاری نزدیک و قابل دسترس دارد و پرندگان تکی با تماس منظم می‌توانند اهلی شوند. در برابر افراد غریبه، این پرندگان معمولاً محتاط‌اند نه پرخاشگر. در گله‌های ترکیبی، دلاورها بدون آنکه زورگو باشند جایگاه خود را حفظ می‌کنند و با دیگر نژادهای دوگانه‌منظور استاندارد به خوبی همزیستی می‌کنند.

این پرندگان هنگامی که فضای آزاد در اختیارشان باشد فعالانه دانه‌چینی می‌کنند، اما محصوریت در قفس را نیز می‌پذیرند. خروس‌های این نژاد معمولاً خوش‌خلق توصیف می‌شوند، هرچند مانند هر نژاد دیگری، خلق‌وخوی هر پرنده می‌تواند متفاوت باشد.

دلاور نژادی سرسخت است که به دلیل جثه و تحمل هوای خنک، سرما را به خوبی تحمل می‌کند. مراقبت روزمره از آن مطابق شیوه‌های معمول پرورش طیور است.

آراستگی و بهداشت پر

• با نگهداشتن مسکن خشک و دارای بستر مناسب، پرها را تمیز نگه دارید
• تاج تک‌شانه و ریش‌ها را در سرمای شدید از نظر سرمازدگی بررسی کنید
• پاها و کف پا را به طور دوره‌ای برای کنه‌های پا معاینه کنید
• محلی خشک برای خاک‌بازی فراهم کنید تا به کنترل انگل‌های خارجی کمک شود

تحرک و ورزش

• دسترسی روزانه به محوطه یا فضای آزاد تحت نظارت برای دانه‌چینی فراهم کنید
• فضایی برای خراشیدن و حرکت در اختیارشان بگذارید که به حفظ وضعیت عضلانی کمک می‌کند
• از ازدحام بیش از حد بپرهیزید، زیرا استرس و نوک‌زنی را کاهش می‌دهد

محیط زندگی

این نژاد هم محصوریت و هم فضای آزاد را تحمل می‌کند. لانه‌ای امن و بدون کوران با تهویه خوب و محافظت در برابر شکارچیان برای آن مناسب است. از آنجا که تاج تک‌شانه دارد، سایه و جریان هوا در آب‌وهوای گرم اهمیت دارد، در حالی که در هوای سرد جثه و پوشش پر آن کمک‌کننده است.

خوراک کامل تجاری طیور که متناسب با سن پرنده تنظیم شده باشد، بخش عمده نیازهای غذایی مرغ دلاور را تأمین می‌کند. جوجه‌ها در آغاز با خوراک آغازین (استارتر) خردشده تغذیه می‌شوند، سپس به خوراک دوره رشد (گروئر) منتقل می‌شوند و مرغ‌ها پس از شروع تخم‌گذاری به خوراک تخم‌گذار (لایر) تغییر می‌کنند. از آنجا که این نژاد رشد نسبتاً سریعی دارد، دسترسی پیوسته به خوراک متعادل به رشد سالم آن کمک می‌کند. چراندن و پس‌مانده‌های آشپزخانه می‌تواند مکمل جیره باشد، اما نباید جایگزین خوراک فرموله‌شده شود.

تنقلات و مکمل‌ها

هرگاه پرندگان چیزی جز خوراک تجاری مصرف می‌کنند، سنگریزه نامحلول (گریت) در اختیارشان بگذارید، زیرا برای آسیاب کردن غذا به آن نیاز دارند. برای مرغ‌های تخم‌گذار منبعی جداگانه از کلسیم، مانند پوسته صدف خردشده، فراهم کنید. تنقلاتی مانند سبزیجات، کرم آرد و غلات در مقدار کم مناسب هستند و باید کمتر از حدود ده درصد کل جیره روزانه باقی بمانند.

مرغ دلاور نژادی نیرومند و سالم شناخته می‌شود و اختلال ژنتیکی خاصی که ویژه این نژاد باشد گزارش نشده است. با نگهداری مناسب، این پرندگان معمولاً ۶ تا ۸ سال عمر می‌کنند. بیشتر مشکلات سلامتی از انگل‌ها، عفونت‌های تنفسی یا مسائل مربوط به نگهداری ناشی می‌شود، نه از خود نژاد.

مراقبت‌های پیشگیرانه

• بستر تمیز و خشک و تهویه مناسب فراهم کنید
• پرندگان جدید را پیش از افزودن به گله قرنطینه کنید
• خوراک و آب را تمیز و دور از دسترس پرندگان وحشی نگه دارید
• محل‌هایی برای حمام خاک فراهم کنید تا انگل‌های خارجی کنترل شوند
• وضعیت بدنی و روند تخم‌گذاری را برای شناسایی زودهنگام مشکلات زیر نظر داشته باشید

مرغ دلاور با نگهداری استاندارد در حیاط خانگی سازگاری خوبی دارد. لانه‌ای مقاوم در برابر شکارچیان همراه با محوطه محصور یا پرورش آزاد زیر نظر، نیازهای این نژاد را برآورده می‌کند. به‌عنوان نژادی متوسط و فعال، این پرنده از فضای کافی برای حرکت و چراندن بهره می‌برد، اما نسبت به نژادهای پرتحرک‌تر، نگهداری بسته را بهتر تحمل می‌کند. تهویه مناسب بدون جریان هوای مستقیم در تمام فصول سال اهمیت دارد.

فهرست آماده‌سازی

• لانه‌ای امن با درهای قفل‌دار و توری مقاوم در برابر شکارچیان
• میله‌های نشیمن نصب‌شده بالاتر از لانه‌های تخم‌گذاری
• لانه‌های تخم‌گذاری تمیز با بستر خشک
• دان‌خوری و آب‌خوری دور از سطح زمین و تمیز
• فضایی سایه‌دار در محوطه بیرونی برای هوای گرم
• محلی برای حمام خاک در محوطه

تخم مرغ دلاور مانند دیگر نژادهای استاندارد مرغ، طبق برنامه‌ای یکسان و در حدود ۲۱ روز جوجه‌کشی می‌شود. مرغ‌های دلاور امروزی چندان تمایلی به خوابیدن روی تخم (کرچی) ندارند، از این رو بیشتر پرورش‌دهندگان برای جوجه‌کشی از انکوباتور یا مرغ کرچ نژادی دیگر استفاده می‌کنند. تخم‌های تمیز و خوش‌فرم را انتخاب کنید و شرایط جوجه‌کشی را در سراسر دوره ثابت نگه دارید.

مراحل جوجه‌کشی

۱. تخم‌های تمیز و بدون آسیب را انتخاب کنید و پیش از قرار دادن در انکوباتور، آن‌ها را با نوک باریک رو به پایین نگهداری کنید ۲. انکوباتور را پیش از قرار دادن تخم‌ها گرم و پایدار کنید ۳. تخم‌ها را تا روز ۱۸ هر روز بچرخانید و دما و رطوبت را زیر نظر داشته باشید ۴. حدود روز ۷ تا ۱۰ تخم‌ها را نورافکنی (کندلینگ) کنید تا رشد جنین بررسی شود ۵. در روز ۱۸ چرخش را متوقف کرده و رطوبت را برای مرحله قفل (لاک‌داون) افزایش دهید ۶. اجازه دهید جوجه‌ها بدون کمک از تخم بیرون بیایند و پیش از انتقال به دستگاه پرورش، در انکوباتور خشک شوند