باکی

باکای مرغی دومنظوره از ایالات متحده است که هم برای گوشت و هم برای تخم نگهداری می‌شود. نام خود را از ایالت اوهایو، ایالت باکای، جایی که در آن پرورش یافت، گرفته است. این نژاد پرهایی به رنگ قرمز ماهگونی تیره با زیررنگ لجنی و تاجی نخودی دارد که به تحمل هوای سرد کمک می‌کند.

باکای‌ها پرندگانی با اندازه متوسط و بدنی گوشتی و خوش‌فرم هستند. مرغ‌ها تخم قهوه‌ای می‌گذارند و گاه به کرچی می‌روند. این نژاد یکی از معدود مرغ‌های آمریکایی با تاج نخودی است، ویژگی‌ای که خطر سرمازدگی را در زمستان‌های شمالی کاهش می‌دهد.

باکای‌ها چراگرهایی فعال‌اند و در فضای باز به‌خوبی عمل می‌کنند، جایی که حشرات را شکار می‌کنند و در جست‌وجوی غذا مسافت می‌پیمایند. آن‌ها به خلق‌وخوی آرام و خوش‌طینت شناخته می‌شوند و هم با محصورسازی و هم با آزادی کنار می‌آیند، هرچند فضای حرکت را ترجیح می‌دهند.

مناسب چه کسانی است

باکای مناسب پرورش‌دهندگانی در مناطق سرد است که پرنده‌ای مقاوم و متکی‌به‌خود می‌خواهند. انگیزه چراگری آن، این نژاد را انتخابی خوب برای پرورش آزاد و مرتعی می‌سازد و خلق‌وخوی آرامش با گله‌های خانوادگی سازگار است. کسانی که به دنبال نژادی میراثی و دومنظوره‌اند که هم گوشت سفره و هم عرضه‌ای پیوسته از تخم قهوه‌ای تولید کند، باکای را کاربردی خواهند یافت.

باکای در اواخر دهه ۱۸۹۰ و اوایل دهه ۱۹۰۰ به دست نتی متکاف اهل وارن در اوهایو ساخته شد. متکاف پرنده‌ای مزرعه‌ای و کاربردی می‌خواست که بتواند در برابر زمستان‌های سرد اوهایو دوام آورد و همچنان گوشت و تخم تولید کند. او به عنوان تنها زنی شناخته می‌شود که نژادی استاندارد از مرغ آمریکایی پرورش داده است.

متکاف مرغ‌های پلیموت راک راه‌راه، بوف کوچین و برخی پرندگان بازی سینه‌قرمزِ سیاه را با هم آمیخت تا این نژاد را بسازد. هدف او مرغی مقاوم و مولد با رنگ قرمز تیره و بدنی سازگار با هوای سرد و چراگری فعال بود.

این نژاد در سال ۱۹۰۴ به استاندارد کمال انجمن طیور آمریکا پذیرفته شد. باکای‌ها در سراسر اوایل قرن بیستم در مزارع کوچک به سبب کیفیت دومنظوره و توانایی تأمین بخش زیادی از غذای خود از چراگاه ارزشمند بودند.

با تسلط تولید تجاری طیور در میانه قرن بیستم شمار آن‌ها کاهش یافت و باکای کمیاب شد. تلاش‌های حفاظتی پرورش‌دهندگان طیور میراثی و سازمان‌های نژادی از آن پس به بازیابی جمعیت از آستانه نابودی کمک کرده است.

باکای بدنی پهن و عمیق با پشتی صاف و سینه‌ای پر دارد که بیانگر هدف گوشتی آن است. پرها در سراسر بدن قرمز ماهگونی یکدست‌اند، با زیررنگ لجنی و سیاهی در دم و پرهای پایینی. تاج نخودی پایین سر می‌نشیند که مواجهه با دماهای منجمد را محدود می‌کند.

صورت، تاج، ریش و لاله گوش قرمزند. منقار شاخی تا زرد است، چشم‌ها بلوطی و پاها و پوست زردند. ظاهر کلی جمع‌وجور و عضلانی است تا بلند و زاویه‌دار.

پوشش و رنگ‌ها

باکای در یک رنگ شناخته‌شده واحد، یعنی قرمز ماهگونی تیره، دیده می‌شود. این سایه از رنگ رود آیلند رد تیره‌تر است و پرها به‌جای شل، نزدیک و محکم‌اند. زیررنگ لجنی هنگام جدا شدن پرها نمایان می‌شود و دم سیاهی با درخشش سبز دارد. پاها و پوست زرد با بدن قرمز تضاد ایجاد می‌کنند.

باکای‌ها خلق‌وخویی خوش‌طینت و متعادل دارند. کنجکاو و فعال‌اند و هنگامی که فضای آزاد داشته باشند بیشتر روز را به چرا می‌گذرانند. بسیاری از پرورش‌دهندگان گزارش می‌دهند که این نژاد با مردم رام است و دستکاری را تحمل می‌کند، که آن را برای گله‌های خانوادگی و پرورش‌دهندگان دارای کودک مناسب می‌سازد.

باکای با دیگر پرندگان معمولاً آشتی‌جو است، هرچند خروس‌ها در فصل جفت‌گیری می‌توانند جسور باشند. این نژاد به شکارچی بودنِ مشتاق حشرات و طعمه‌های کوچک، از جمله موش، شناخته می‌شود، رفتاری که آن را از بسیاری از نژادهای دومنظوره آرام‌تر متمایز می‌کند. مرغ‌ها گاه به کرچی می‌روند و مادرانی توجه‌کننده‌اند. باکای‌ها به‌ویژه پرسروصدا نیستند، اما هوشیارند و در برابر مزاحمت‌ها بانگ برمی‌دارند.

باکای نژادی مقاوم است که چیزی فراتر از مراقبت استاندارد طیور نمی‌طلبد. تاج نخودی و پرهای چسبیده‌اش آن را برای اقلیم‌های سرد بسیار مناسب می‌سازد و زمستان را بهتر از بسیاری نژادها تحمل می‌کند. در هوای گرم به سایه و آب دائمی نیاز دارد.

آراستن

• در جریان دستکاری روزمره پرها و پوست را از نظر کنه و شپش بررسی کنید
• محلی خشک برای گردوخاک‌بازی فراهم کنید تا پرندگان پرهای خود را تمیز کنند
• ناخن یا منقار را تنها در صورت رشد بیش‌ازحد کوتاه کنید، که در فضای باز نادر است
• به‌طور دوره‌ای مقعد و پاها را برای نشانه‌های انگل بازرسی کنید

ورزش

• دسترسی روزانه به فضای باز یا محوطه‌ای بزرگ برای چرا فراهم کنید
• در صورت امکان دست‌کم ۸ تا ۱۰ فوت‌مربع فضای بیرونی برای هر پرنده در نظر بگیرید
• محوطه‌های چرا را بچرخانید تا پوشش زمین حفظ شود و تجمع انگل کاهش یابد
• نشیمن‌گاه و زمین متنوع فراهم کنید تا حرکت طبیعی تشویق شود

محیط

لانه‌ای خشک و بدون کوران با تهویه خوب بالای سطح پرنده فراهم کنید. حدود ۴ فوت‌مربع فضای کف لانه برای هر پرنده و یک جعبه لانه برای هر سه تا چهار مرغ در نظر بگیرید. نشیمن‌گاه‌ها باید بالای کف قرار گیرند. این نژاد سرما را خوب تحمل می‌کند اما همچنان به پناهگاه در برابر باد، باران و برف نیاز دارد.

به باکای‌ها جیره کامل طیور متناسب با مرحله زندگی‌شان بدهید. جوجه‌ها به خوراک آغازین، پرندگان در حال رشد به خوراک رشد و مرغ‌های تخم‌گذار به خوراک تخم‌گذاری با کلسیم افزوده نیاز دارند. چون باکای‌ها فعالانه چرا می‌کنند، پرندگان فضای باز رژیم خود را با حشرات، دانه و سبزی تکمیل می‌کنند، اما خوراک متعادل باید پایه رژیم بماند. همیشه آب پاکیزه و برای پرندگانی که دانه کامل یا علوفه می‌خورند گریت نامحلول فراهم کنید.

تنقلات و مکمل‌ها

تنقلات را در حد اعتدال بدهید تا زیر حدود ۱۰ درصد رژیم بمانند. سبزی، ذرت خردشده و کرم آرد به‌خوبی پذیرفته می‌شوند. صدف خردشده را به دلخواه به عنوان منبع کلسیم برای مرغ‌های تخم‌گذار فراهم کنید و برای پرندگانی که دانه کامل یا علوفه می‌خورند گریت بدهید. به دانه‌های اسکرچ به عنوان خوراک اصلی تکیه نکنید، زیرا پروتئین کمی دارند و می‌توانند رژیم را نامتعادل کنند.

باکای نژادی استوار بدون اختلالات ژنتیکی گسترده است. تاج نخودی‌اش در برابر سرمازدگی مقاوم است و عادت‌های فعالش آن را سرحال نگه می‌دارد. با مراقبت خوب، باکای معمولاً ۶ تا ۱۰ سال زندگی می‌کند. بیشتر مشکلات سلامتی از شرایط عمومی طیور ناشی می‌شوند تا از خود نژاد، پس کنترل انگل و لانه پاکیزه بیش از درمان نژادی اهمیت دارد.

مراقبت پیشگیرانه

• لانه را برای محدود کردن بیماری خشک، هوادار و پاکیزه نگه دارید
• پرندگان را مرتب از نظر انگل و مشکلات پا بازرسی کنید
• محلی برای گردوخاک‌بازی جهت کنترل طبیعی انگل فراهم کنید
• پرندگان تازه را پیش از افزودن به گله قرنطینه کنید
• در طول سال خوراک متعادل، گریت و آب پاکیزه تأمین کنید

باکای‌ها تا زمانی که اسکان خشک و در امان از شکارچی باشد با انواع آن سازگار می‌شوند. هم برای محوطه‌های محصور و هم پرورش آزاد مناسب‌اند، اما هنگامی که اجازه چرا در زمین باز داشته باشند شکوفا می‌شوند. تحمل سرمای آن‌ها یعنی گرمایش در زمستان به‌ندرت لازم است، هرچند پناه در برابر باد و رطوبت مهم است. در اقلیم‌های گرم اولویت به سایه و تهویه منتقل می‌شود.

فهرست راه‌اندازی

• لانه خشک و بدون کوران با تهویه بالای سطح نشیمن
• دیوار، کف و محوطه ضدشکارچی، شامل توری مدفون یا پیش‌بند
• نشیمن‌گاه‌های بالاتر از کف
• جعبه‌های لانه در بخشی آرام و تاریک‌تر از لانه
• آب پاکیزه و ظرف‌های خوراک در امان از باران
• محلی سایه‌دار برای گردوخاک‌بازی در محوطه

تخم‌های باکای در حدود ۲۱ روز، استاندارد مرغ‌ها، انکوبه می‌شوند. جوجه‌کشی می‌تواند زیر مرغ کرچ یا در انکوباتور انجام شود. مرغ‌های باکای تمایل به کرچی دارند و مادرانی توجه‌کننده‌اند، پس جوجه‌کشی طبیعی اغلب یک گزینه است. برای جوجه‌کشی با انکوباتور، دما و رطوبت را پایدار نگه دارید و تخم‌ها را تا روزهای پایانی پیش از باز شدن مرتب بچرخانید.

مراحل جوجه‌کشی

۱. تخم‌های تمیز و خوش‌فرم را انتخاب کنید و پیش از قرار دادن حداکثر ۷ تا ۱۰ روز با نوک به پایین نگه دارید ۲. انکوباتور را گرم کنید و پیش از افزودن تخم‌ها دما و رطوبت پایدار را تأیید کنید ۳. تخم‌ها را قرار دهید و چرخاندن را آغاز کنید و هر طرف را برای پیگیری علامت بزنید ۴. حدود روز ۷ تا ۱۰ نوردهی کنید تا رشد بررسی و تخم‌های شفاف یا ناسالم حذف شوند ۵. در روز ۱۸ چرخاندن را متوقف و رطوبت را برای روزهای پایانی افزایش دهید ۶. بگذارید جوجه‌ها باز شوند و پیش از انتقال به دستگاه جوجه‌داری گرم، در انکوباتور کاملاً خشک شوند