نژاد مخلوط مرغ عشق

مرغ عشق دورگه (Melopsittacus undulatus) پرنده‌ای است که از والدینی با رنگ‌ها، خطوط جهش‌یافته، یا جمعیت‌های اسارتی متفاوت به دنیا می‌آید، بدون آنکه برنامه‌ای برای پرورش یک نوع خاص در کار باشد. خود گونه از نظر بیولوژیکی یکپارچه است، اما پرورش انتخابی در اسارت ده‌ها جهش رنگی و نوع پر گوناگون پدید آورده است. وقتی پرنده‌هایی از خطوط متفاوت جفت‌گیری می‌کنند، فرزندان آن‌ها دورگه شمرده می‌شوند.

مرغ عشق دورگه رایج‌ترین نوع مرغ عشق خانگی در جهان است. بیشتر پرنده‌هایی که در فروشگاه‌های پرنده‌فروشی یافت می‌شوند از پرورش کلنی عمومی، نه از برنامه‌های تک‌نژادی، به دست می‌آیند و از این رو عملاً دورگه هستند، حتی اگر برچسب خاصی نداشته باشند. این پرنده‌ها همان ویژگی‌های رفتاری، هوش، و نیازهای اجتماعی هر مرغ عشقی را دارند: پر صدا، اجتماعی، فعال، و قادر به ایجاد پیوند نزدیک با نگهدارنده خود.

از نظر ظاهری، مرغ عشق دورگه می‌تواند تقریباً هر ترکیبی از جهش‌های رنگی موجود در جمعیت‌های اسارتی را نشان دهد و نقش‌های آن اغلب کمتر از پرنده‌های پرورش‌یافته با هدف نمایشگاه قابل پیش‌بینی است. این تنوع در نگهداری به عنوان پرنده خانگی مزیت محسوب می‌شود، چرا که شخصیت و سلامت اهمیت بیشتری دارند تا مطابقت با یک استاندارد نمایشگاهی.

برای چه کسانی مناسب است

مرغ عشق دورگه برای کسانی مناسب است که پرنده‌ای دوستانه و تعامل‌پذیر می‌خواهند بدون آنکه ترجیح مشخصی برای نوع نمایشگاهی خاصی داشته باشند. از آنجا که ظاهر آن‌ها قابل پیش‌بینی نیست، خریدارانی که رنگ یا نقش پر خاصی می‌خواهند ممکن است پرنده‌های تک‌نژادی پرورش‌یافته را مطمئن‌تر بیابند. برای کسانی که شخصیت و سلامت را بر مطابقت با استاندارد ترجیح می‌دهند، یک مرغ عشق دورگه از یک کلنی یا فروشگاه معتبر انتخابی عملی است.

مرغ عشق وحشی گونه‌ای واحد است با رنگ سبز و زرد یکنواخت در سراسر زیستگاه طبیعی‌اش در استرالیا. در طبیعت هیچ زیرگونه یا فرم منطقه‌ای متمایزی وجود ندارد. مفهوم دورگگی تنها در جمعیت اسارتی معنا دارد، جایی که پرورش انتخابی هدفمند ده‌ها جهش رنگی و نوع پر ایجاد کرده که در طبیعت با هم یافت نمی‌شوند.

وقتی پرندگان زنده در اوایل دهه ۱۸۴۰ به بریتانیا رسیدند، پرورش تقریباً بلافاصله آغاز شد. اولین جهش رنگی مهمی که در اسارت تثبیت شد رنگ آبی بود که در دهه ۱۸۷۰ در بلژیک مستند شد. دهه‌های بعد جهش‌های زرد، سفید، خاکستری، بنفش، آلبینو، لوتینو، اوپالین، اسپانگل، و پید را به ارمغان آورد. هر جهش در ابتدا جداگانه برای تثبیت یک خط ثابت پرورش می‌یافت.

با رشد علاقه به مرغ عشق در سراسر اروپا، استرالیا، و آمریکای شمالی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، حجم بالای پرندگان در گردش اجرای برنامه‌های تک‌نژادی کنترل‌شده را خارج از پرورش نمایشگاهی تخصصی ناممکن ساخت. ولیرهای کلنی که چندین جفت را در کنار هم نگه می‌دارند و به پرنده‌ها اجازه می‌دهند خود جفت انتخاب کنند، روش اصلی تولید برای بازار پرنده خانگی شدند. در محیط کلنی پرنده‌هایی از زمینه‌های جهشی مختلف آزادانه جفت‌گیری می‌کنند و فرزندانی با ترکیب‌های چندین جهش به وجود می‌آورند. این است منشأ آنچه امروز مرغ عشق دورگه یا نوع خانگی نام دارد.

مرغ عشق نمایشگاهی که در بریتانیا و برخی کشورهای دیگر برای اندازه، شکل سر، و کیفیت پر پرورش می‌یابد، مسیر موازی دیگری از پرورش انتخابی را نشان می‌دهد. تلاقی مرغ عشق نمایشگاهی با مرغ عشق معمولی خانگی فرزندانی تولید می‌کند که به هیچ کدام از دو دسته به طور کامل تعلق ندارند و بعد دیگری به جمعیت دورگه می‌افزایند.

امروزه اکثریت قریب به اتفاق مرغ عشق‌هایی که به عنوان پرنده خانگی در سراسر جهان فروخته می‌شوند پرندگان دورگه‌ای هستند که در شرایط کلنی یا تأسیسات پرورش تجاری بزرگ تولید می‌شوند. پرندگان تک‌نژاد پرورش‌یافته با استاندارد نمایشگاهی از پرورندگان متخصص و نمایشگاه‌های پرنده در دسترس هستند، اما کسری کوچک از کل جمعیت اسارتی را تشکیل می‌دهند.

از آنجا که مرغ عشق دورگه ژن‌هایی از چندین خط نژادی به ارث می‌برد، رنگ‌آمیزی پرهایش بسیار متغیر است. یک پرنده ممکن است رنگ غالب یک والد و ویژگی ساختاری پر والد دیگر را نشان دهد، یا ژن‌های پنهان (مغلوب) حمل کند که تنها در نسل بعدی ظاهر می‌شوند. ساختار بدن همواره از نوع استاندارد مرغ عشق است: بدن فشرده، سر گرد، دم نوک‌تیز بلند، و نوارهای پر منقوش روی بال‌ها. اما رنگ، سایه لکه‌های گونه، تعداد نقاط گلو، و الگوی بدن متفاوت است.

دو سری رنگ پایه در مرغ عشق‌های اسارتی سبز و آبی هستند. بر روی این پایه، اصلاح‌کننده‌های نقش مانند اوپالین، اسپانگل، و پید تغییر می‌دهند که رنگدانه کجا ظاهر شود. عوامل رقیق‌سازی مانند ژن‌های کلیرویینگ یا یلوفیس شدت رنگ را تغییر می‌دهند. یک مرغ عشق دورگه ممکن است یک یا چند مورد از این اصلاح‌کننده‌ها را به صورت ترکیبی حمل کند و نقش‌هایی تولید کند که هیچ نوع نامداری به طور کامل توصیفشان نمی‌کند.

ساختار پر در مرغ عشق‌های دورگه معمولاً طبیعی است. سندرم پردوست، یک بیماری ژنتیکی نادر و مضر که موجب رشد بیش از حد پر می‌شود، بیشتر در تلاقی پرندگان خویشاوند نزدیک دیده می‌شود، چیزی که پرورش کلنی متنوع معمولاً از آن دور می‌ماند.

پوشش و رنگ

واژه «پوشش» در پرندگان به وضعیت پر اشاره دارد نه خز. مرغ عشق دورگه پرهای ظریف و صافی دارد که پرنده با پرداختن آن‌ها را نگهداری می‌کند. پرریزی یک یا دو بار در سال اتفاق می‌افتد و طی آن پرهای کهنه به تدریج جایگزین می‌شوند. شدت رنگ و وضوح نقش در یک مرغ عشق دورگه اغلب بین دو حد نهایی نمونه‌های پرورش‌یافته هدفمند قرار می‌گیرد: پرنده‌ای که یک نسخه از ژن رقیق‌ساز دارد ممکن است کمی روشن‌تر از پرنده طبیعی باشد اما نه به اندازه یک نمونه کاملاً رقیق.

همه مرغ عشق‌ها، صرف نظر از نوع یا پیشینه پرورشی، از یک گونه هستند و گرایش‌های رفتاری پایه یکسانی دارند. مرغ عشق‌های دورگه از این نظر تفاوتی ندارند. آن‌ها پرنده‌هایی گله‌گرا هستند که دنبال همراه می‌گردند، در طول روز فعال‌اند، و وقتی راضی هستند جریان پیوسته‌ای از صداهای نقاری، سوت، و گفت‌وگو تولید می‌کنند.

در داخل خط پایه گونه‌ای، شخصیت فردی متفاوت است. برخی پرنده‌ها جسور هستند و از همان لحظه ورود به خانه جدید دنبال تعامل می‌گردند. برخی دیگر محتاط‌اند و هفته‌ها طول می‌کشد تا دستی را بپذیرند. اجتماعی‌سازی در هفته‌های اول زندگی تأثیر قوی دارد: پرندگانی که در اوایل زندگی توسط انسان‌ها لمس شدند به طور معمول در بزرگسالی رام‌تر هستند، در حالی که پرندگان پرورش‌یافته در کلنی که تماس کمی با انسان داشتند ممکن است به تمرین صبورانه‌تری برای قدم گذاشتن روی دست نیاز داشته باشند.

مرغ عشق دورگه اغلب انعطاف‌پذیر و سازگار است. چون از پیشینه‌های ژنتیکی متنوع می‌آیند، با شکنندگی خلق‌وخویی که گاهی به خطوط خویشاوند پرورش‌یافته برای نمایشگاه نسبت داده می‌شود ارتباطی ندارند. بیشتر به خوبی با روتین زندگی خانگی کنار می‌آیند.

در قبال سایر مرغ عشق‌ها، پرندگان دورگه به طور کلی رفتاری متناسب با گونه دارند: اجتماعی و در بیشتر مواقع تحمل‌کننده هم‌قفسی، هرچند افراد متفاوت‌اند و گاهی جفت‌هایی پیوند انحصاری تشکیل می‌دهند که علاقه‌شان به تعامل با انسان را کاهش می‌دهد.

مراقبت روزانه از یک مرغ عشق دورگه با مراقبت از هر مرغ عشق دیگری یکسان است. نوع یا پیشینه پرورشی پرنده نیازهای محیطی یا اجتماعی‌اش را تغییر نمی‌دهد. قفسی تمیز، رژیم غذایی کامل از نظر تغذیه، فرصت پرواز، و همراهی منظم انسانی یا پرنده‌ای الزامات اصلی هستند.

آرایش

مرغ عشق‌ها خودشان و یکدیگر را پر می‌دهند. نقش نگهدارنده در آرایش محدود به فراهم کردن فرصت‌های حمام، رصد وضعیت منقار و ناخن، و ترتیب دادن کوتاه‌کردن دامپزشکی در صورت رشد بیش از حد است. قرار دادن استخوان مرکب (cuttlebone) کمک می‌کند منقار ساییده شود و کلسیم تأمین کند. کوتاه‌کردن بال اختیاری است و به قضاوت فردی نگهدارنده بستگی دارد؛ هر کوتاه‌کردنی باید توسط کسی با تجربه انجام شود تا پرهای در حال رشد برش نخورند.

ورزش

پرواز اصلی‌ترین شکل ورزش مرغ عشق است. یک قفس، هر چقدر هم بزرگ باشد، جایگزین پرواز آزاد در اتاقی امن نمی‌شود. قبل از آزاد کردن پرنده پنجره‌ها و درها را ببندید، پنکه‌های سقفی را خاموش کنید، آینه‌ها و سطوح شیشه‌ای را بپوشانید، و ظروف آب باز را بردارید. اتاقی که پرنده می‌شناسد از فضای ناآشنا امن‌تر است.

محیط

قفس را در اتاقی قرار دهید که خانواده به طور منظم از آن استفاده می‌کند، در ارتفاع تقریبی سینه، به دیوار تکیه داده نه در وسط باز اتاق. دمای پایدار بین ۱۸ تا ۲۶ درجه سلسیوس برای مرغ عشق‌ها مناسب است. قفس را دور از آشپزخانه نگه دارید: دود ناشی از گرم شدن بیش از حد ظروف با پوشش نچسب می‌تواند حتی در غلظت‌های بسیار کم برای پرنده کشنده باشد.

در طبیعت مرغ عشق‌ها دانه‌های مختلف علوفه و مقداری مواد گیاهی می‌خورند. پرندگانی که در اسارت با رژیم تمام‌دانه‌ای نگه می‌شوند غذایی با چربی بالا و کمبود چندین ویتامین و مواد معدنی دریافت می‌کنند. بیشتر دامپزشکان پرندگان انتقال پرندگان به رژیم غذایی پلت‌محور را به عنوان منبع غذایی اصلی توصیه می‌کنند و دانه به عنوان مکمل کمتر ارائه شود. سبزیجات تازه باید روزانه داده شوند. آب تمیز باید همیشه در دسترس باشد و حداقل یک بار در روز عوض شود.

مرغ عشق دورگه نیازهای غذایی متفاوتی از مرغ عشق‌های پرورش‌یافته با نوع خاص ندارد. راهنمای تغذیه به طور یکسان برای همه مرغ عشق‌های اسارتی صدق می‌کند.

مواد غذایی سمی برای مرغ عشق

آووکادو، شکلات، کافئین، الکل، پیاز، سیر، و دانه و هسته سیب، گیلاس، و میوه‌های هسته‌دار نباید هرگز داده شوند. غذاهای نمکی، سرخ‌شده، و شیرین انسانی نیز نامناسب هستند. در صورت تردید درباره یک غذای خاص، پیش از ارائه با دامپزشک پرندگان مشورت کنید.

مکمل‌ها

پرنده‌ای که رژیم پلت‌محور کاملاً متعادل دارد به ندرت به ویتامین اضافه نیاز دارد. افزودن مکمل به رژیم از پیش متعادل می‌تواند موجب عدم تعادل شود. پیش از استفاده از هر مکملی، از جمله قطره‌های ویتامین اضافه‌شده به آب آشامیدنی، با دامپزشک پرندگان مشورت کنید.

مرغ عشق‌های دورگه‌ای که از جمعیت‌های کلنی ژنتیکی متنوع می‌آیند در مقایسه با خطوط خالص خویشاوند نزدیک تمایل دارند شیوع کمتری از برخی مشکلات ناشی از درون‌آمیزی داشته باشند، اما این موضوع از بیماری‌های رایجی که گونه را تحت تأثیر قرار می‌دهند مصونیت نمی‌دهد. طول عمر معمول ۵ تا ۱۰ سال به کیفیت رژیم غذایی، بهداشت محیط مسکونی، و دسترسی به مراقبت‌های دامپزشکی بستگی دارد.

مرغ عشق‌ها بیماری را خوب پنهان می‌کنند. تا زمانی که علائم واضح شوند، ممکن است پرنده مدتی بیمار بوده باشد. پایش منظم وزن و توجه دقیق به مدفوع، رفتار، و اشتها مشکلات را زودتر از انتظار برای علائم قابل مشاهده شناسایی می‌کند.

مراقبت پیشگیرانه

• رژیم متعادل پلت‌محور ارائه دهید تا خطر تومورهای چربی، کمبود ید، و مشکلات متابولیک مرتبط کاهش یابد.
• قفس و تمام وسایل را تمیز نگه دارید تا بار باکتری‌ها و انگل‌ها محدود شود.
• هر پرنده جدید را حداقل ۳۰ روز قرنطینه کنید پیش از معرفی به پرندگان موجود.
• پرنده را هر ماه با ترازوی گرمی کوچک وزن کنید؛ کاهش وزن تدریجی یک علامت هشدار اولیه است.
• پیش از بروز مشکل سلامتی یک دامپزشک متخصص پرندگان یا حیوانات اگزوتیک پیدا کنید.

اگر پرنده‌ای در هم جمع شده و بی‌حرکت نشسته، از خوردن دست کشیده، با تکان دم یا دهان باز نفس می‌کشد، خون دارد، مدفوع غیرطبیعی تولید می‌کند، یا برآمدگی یا رشدی دارد، فوراً به دامپزشک مراجعه کنید.

مرغ عشق‌ها پرندگان هوشمندی با حافظه خوب و توانایی بالا در مرتبط کردن اعمال با نتایج هستند. مرغ عشق‌های دورگه از نظر قابلیت آموزش با پرندگان پرورش‌یافته با نوع خاص فرقی ندارند؛ شخصیت و تاریخچه تماس اولیه بیشتر از نسب اهمیت دارند.

پایه همه آموزش‌های مرغ عشق اعتماد است. پرنده‌ای که در محیط و با نگهدارنده‌اش احساس امنیت می‌کند دستکاری را می‌پذیرد و رفتارهای جدید یاد می‌گیرد. پرنده‌ای که استرس دارد، تنهاست، یا بیمار است نمی‌تواند. ایجاد اعتماد به ثبات و صبر نیاز دارد، نه سرعت.

جلسات کوتاه و مکرر دو تا پنج دقیقه‌ای از جلسات طولانی که حوصله پرنده را تمام می‌کنند مؤثرترند. همیشه با موفقیت تمام کنید، حتی اگر این یعنی برگشتن به مرحله‌ای که پرنده از قبل بلد است. تقویت مثبت، یعنی جفت کردن رفتار مطلوب با پاداش غذایی مانند ارزن یا دانه مورد علاقه، مطمئن‌ترین روش است.

رام کردن و آموزش نشستن روی دست

1. به پرنده جدید چند روز در قفس فرصت دهید تا آرام بگیرد پیش از تلاش برای دستکاری.
2. وقت بگذرانید نزدیک قفس و آرام صحبت کنید تا پرنده به حضور و صدایتان عادت کند.
3. از میله‌های قفس خوشه ارزن ارائه دهید تا پرنده آن را از دستتان بگیرد بدون اینکه عقب برود.
4. دستتان را آرام داخل قفس ببرید و بگذارید پرنده با شرایط خودش نزدیک شود.
5. نشستن روی دست را با فشار ملایم و افقی یک انگشت روی سینه پایین پرنده آموزش دهید؛ بیشتر پرنده‌ها غریزی روی انگشت قدم می‌گذارند.
6. هر روز تمرین نشستن روی دست داشته باشید و هر تکرار را پاداش دهید.

صحبت کردن و تقلید صدا

نرها معمولاً بهتر حرف می‌زنند، هرچند ماده‌ها هم می‌توانند تقلید کنند. برای تشویق به صحبت، یک کلمه یا جمله کوتاه انتخاب کنید و آن را واضح و ثابت، همیشه با همان لحن، تکرار کنید. پرنده‌ای که یک کلمه را صدها بار در طول روزها یا هفته‌ها می‌شنود بیشتر احتمال دارد تلاش کند آن را بگوید. سوت‌ها و ملودی‌های ساده اغلب زودتر از کلمات یاد گرفته می‌شوند. حرف زدن تضمین‌شده نیست و بسته به فرد بسیار متفاوت است.

مرغ عشق‌ها در طبیعت پرنده‌های پرنده فعالی هستند که مسافت‌های طولانی به صورت افقی طی می‌کنند. در اسارت، قفسی که پهنایش بیشتر از ارتفاعش باشد بهتر از طرح بلند و باریک با حرکت طبیعی‌شان هماهنگ است. یک پرنده به حداقل اثر انگشتی حدود ۴۵ سانتی‌متر عرض در ۴۵ سانتی‌متر عمق نیاز دارد، اما این یک کف است نه ایده‌آل. جفت‌ها و گروه‌ها به فضای بیشتری نیاز دارند و پرواز آزاد خارج از قفس در اتاقی امن برای پرنده، صرف نظر از اندازه قفس، ضروری است.

فاصله میله‌ها ۱ تا ۱.۳ سانتی‌متر از فرو کردن سر پرنده جلوگیری می‌کند. میله‌های افقی در حداقل دو طرف مسیرهای صعود به پرنده می‌دهد. قفل در محکم مهم است چون مرغ عشق‌ها چابک هستند و قفل‌های ساده را باز می‌کنند.

تنوع نشیمنگاه اهمیت دارد. قطرها و بافت‌های مختلف پاها را ورزش می‌دهند و از آسیب فشاری جلوگیری می‌کنند. شاخه‌های چوبی طبیعی، میله‌های صاف، و نشیمنگاه‌های طنابی با ضخامت‌های مختلف همه این هدف را برآورده می‌کنند. روکش‌های کاغذ سمباده‌ای توصیه نمی‌شوند؛ پاها را می‌سایند بدون اینکه ناخن‌ها را معنادار کوتاه کنند.

فهرست راه‌اندازی

• قفس پهن با میله‌های افقی، نشیمنگاه‌های متنوع در ارتفاع‌های مختلف، و قفل محکم.
• ظرف‌های جداگانه غذا و آب، ترجیحاً به گونه‌ای قرار گرفته که مدفوع داخلشان نیفتد.
• استخوان مرکب یا بلوک معدنی متصل به میله‌های قفس.
• چند اسباب‌بازی: زنگ، تاب، آینه، اسباب‌بازی‌های جستجوی غذا، و وسایل قابل پاره کردن. برای پیشگیری از کسالت به طور منظم تعویض کنید.
• زیرانداز یا کاغذ سینی قفس که بتوان روزانه عوض کرد.
• پوشش برای شب تا تاریکی فراهم شود و از هراس ناشی از سروصدا جلوگیری شود.

مرغ عشق‌ها تخم‌گذار هستند. ماده یک تخم در هر روز در میان می‌گذارد و معمولاً یک کلاچ چهار تا شش تایی می‌گذارد. او معمولاً پس از تخم دوم شروع به نشستن می‌کند، یعنی تخم‌ها به ترتیب در طول چند روز جوجه می‌شوند و لانه همزمان جوجه‌هایی با سنین مختلف دارد. نر ماده را در دوره انکوباسیون تغذیه می‌کند، و هر دو والد پس از جوجه درآمدن جوجه‌ها را تغذیه می‌کنند.

در یک ولیر کلنی دورگه، جفت‌ها آزادانه‌تر از پرورش کنترل‌شده نوع شکل می‌گیرند. این یعنی جعبه‌های لانه متعددی لازم است، و نگهدارنده به طور منظم جعبه‌ها را بررسی می‌کند تا مطمئن شود همه ماده‌ها نشسته‌اند، همه تخم‌ها انکوبه می‌شوند، و همه جوجه‌ها غذای کافی دریافت می‌کنند. جوجه‌ای با چینه‌دانی صاف که پر نمی‌شود تغذیه نمی‌شود و نیاز به دخالت دارد.

انکوباسیون مصنوعی تخم مرغ عشق ممکن است اما معمولاً آخرین راه‌حل است وقتی ماده‌ای تخم‌ها را رها کرده یا به دلیل بیماری نمی‌تواند بنشیند. پرورش دستی جوجه‌های مرغ عشق از تخم طاقت‌فرساست و مرگ‌ومیر بالاتری نسبت به پرورش توسط والدین دارد.

فصل جفت‌گیری و راه‌اندازی جعبه لانه

مرغ عشق‌ها در صورت مناسب بودن شرایط می‌توانند در تمام سال تولیدمثل کنند، اما محدود کردن جفت‌گیری به یک یا دو دوره در سال ماده را در وضعیت بهتری نگه می‌دارد. یک جعبه لانه با ابعاد داخلی حدود ۱۵ × ۱۵ × ۲۰ سانتی‌متر و کف کمی گود فراهم کنید تا تخم‌ها کنار هم بمانند. مقدار کمی خاک اره چوب ساده یا بستر چوب نرم در جعبه به ماده ماده‌ای برای مرتب کردن می‌دهد. در دوره انکوباسیون لانه را فقط به مدت کوتاه و به ندرت دست بزنید.

برای پرورش کلنی دورگه حداقل به اندازه تعداد جفت‌ها جعبه لانه فراهم کنید، به اضافه یک یا دو تای اضافه. رقابت برای جعبه‌ها باعث نزاع و رها کردن تخم می‌شود.

تغذیه در دوره جفت‌گیری

پروتئین و کلسیم در دسترس جفت‌های در حال تولیدمثل را افزایش دهید. غذای نرم (تخم‌مرغ پخته یا غذای تجاری تخم‌مرغی)، دانه جوانه‌زده، و استخوان مرکب اضافی تولید تخم و رشد جوجه را حمایت می‌کنند. ماده‌ای که کلسیم کافی دریافت نکند در معرض خطر بالاتری از ماندن تخم است.