مخلوط مورف پیتون بال

بال پایتون مورف ترکیبی نوعی Python regius است که در اسارت پرورش یافته و رنگ‌بندی یا نقش آن، یا هر دو، از ترکیب دو یا چند ژن مرتبط با مورف بدون تولید یک مورف با نام مشخص و شناخته‌شده به دست می‌آید. این اصطلاح طیف گسترده‌ای از حیوانات را در بر می‌گیرد: آنهایی که نسخه‌های ناقصی از یک مورف شناخته‌شده را نشان می‌دهند، مارهایی که ژن‌های مغلوب پنهان حمل می‌کنند، و افرادی که ترکیب صفاتشان با هیچ نامی در کاتالوگ تجاری تطابق ندارد.

مانند تمام بال پایتون‌ها، افراد مورف ترکیبی ویژگی‌های اصلی گونه را به اشتراک می‌گذارند. بالغ‌ها مارهای فشرده و عضلانی هستند که معمولاً 75 تا 150 سانتی‌متر طول دارند، دارای حفره‌های حس‌کننده حرارت در لب‌ها هستند و واکنش دفاعی آرام آنها لول شدن به شکل توپ هنگام احساس تهدید است. این گونه بومی غرب و مرکز آفریقاست و حیوانات پرورش‌یافته در اسارت که از آن ذخیره وحشی منشأ گرفته‌اند، امروزه کل جمعیت بازار جهانی حیوانات خانگی را تشکیل می‌دهند.

حیوانات مورف ترکیبی دائماً در پروژه‌های پرورشی به وجود می‌آیند زیرا ژنتیک مورف از وراثت مندلی پیروی می‌کند. وقتی پرورش‌دهندگان حیوانات چندژنی را جفت می‌کنند، نتاج می‌توانند ترکیب‌های ژنی جزئی، تکراری یا غیرمنتظره دریافت کنند. حیواناتی که خارج از فنوتیپ هدف پروژه هستند به عنوان حیوان خانگی فروخته می‌شوند. در نتیجه، مورف‌های ترکیبی با قیمت‌های مناسب در دسترس هستند و بخش اعظم بال پایتون‌های در گردش عمومی را تشکیل می‌دهند.

چه کسانی مناسب این حیوان هستند

بال پایتون‌های مورف ترکیبی برای نگه‌دارندگانی مناسب است که اندازه قابل مدیریت و خلق‌وخوی آرام این گونه را می‌خواهند و با غیرقابل پیش‌بینی بودن ظاهر کنار می‌آیند. از آنجا که ژنتیک مورف همیشه برای این حیوانات افشا یا شناخته‌شده نیست، خریدارانی که می‌خواهند نتاج قابل پیش‌بینی پرورش دهند باید در آزمایش ژنتیکی یا جفت‌گیری با حیوانات دارای ژن‌های شناخته‌شده سرمایه‌گذاری کنند. برای نگه‌دارندگانی که صرفاً یک حیوان خانگی می‌خواهند، فرد مورف ترکیبی نیاز به همان مراقبتی دارد که هر بال پایتونی نیاز دارد و هیچ دشواری اضافه‌ای ندارد.

بال پایتون‌ها از اواسط قرن بیستم به تعداد زیادی از غرب آفریقا صادر شدند. واردات اولیه عمدتاً حیوانات وحشی یا مزرعه‌ای بودند که اکثرشان ظاهر نوع وحشی داشتند. اولین جهش‌های رنگ و نقش شناخته‌شده در اسارت در اواخر دهه 1980 و 1990 ظاهر شدند. بال پایتون آلبینو که حیوانی سفید و زرد با چشم‌های صورتی تولید می‌کند، برای اولین بار در سال 1992 به عنوان یک صفت مغلوب اثبات شد و پرورش‌دهندگان بلافاصله شروع به ترکیب آن با سایر جهش‌های نوظهور کردند.

با رشد تعداد مورف‌های توصیف‌شده در طول دهه 2000، پیچیدگی پروژه‌های پرورشی نیز افزایش یافت. جفت‌گیری دو حیوان چندژنی می‌تواند نتاجی تولید کند که ترکیب‌هایی از صفات را حمل می‌کنند که با هیچ نام مورف واحدی تطابق ندارد. برخی ترکیب‌ها قبلاً دیده نشده بودند و نام‌های جدیدی به آنها داده شد. بقیه صرفاً خارج از فنوتیپ هدف پروژه بودند و بدون تعیین مورف به عنوان حیوان خانگی عرضه شدند. این حیوانات پایه آنچه نگه‌دارندگان به طور غیررسمی مورف ترکیبی می‌نامند را تشکیل دادند.

مقیاس صنعت این فرایند را شتاب بخشید. در اوایل دهه 2010، صدها ترکیب ژنی در تجارت در گردش بودند و تعداد حیوانات ثبت‌نشده یا دارای برچسب مبهم به همان نسبت افزایش یافت. نمایشگاه‌های خزندگان و پلتفرم‌های فروش آنلاین افراد مورف ترکیبی را در سطح جهانی توزیع کردند. این حیوانات معمولاً با قیمت کمتری نسبت به مورف‌های تک‌ژنی یا ترکیبی نادر به فروش می‌رسیدند و آنها را در مجموعه‌های مبتدیان و بین اولین نگه‌دارندگان خزنده رایج کرد.

تلاقی ناخواسته نیز نقش داشت. پرورش‌دهندگانی که ژنتیک یک مار را اشتباه تشخیص دادند، یا کسانی که حیواناتی با پس‌زمینه ژنتیکی نامعلوم خریداری کردند، نتاجی تولید کردند که نسب آنها نامشخص بود. در طول نسل‌های متوالی، چندین لاین با هم آمیخته شدند و حیوانات حاصل ژن‌هایی را حمل می‌کنند که ممکن است بدون جفت‌گیری آزمایشی با نتاج قابل ردیابی نباشند.

امروزه دسته مورف ترکیبی به طور تعریف گسترده است. شامل حیواناتی از پروژه‌های چندژنی عمدی، مارهایی با نسب ناشناخته، افرادی که صفات ظاهری آنها یک مورف را پیشنهاد می‌دهد اما قابل تأیید نیست، و هت‌ها، حیواناتی که ژن‌های مغلوبی حمل می‌کنند که در ظاهر بیان نمی‌شوند، است. این دسته هیچ رجیستری رسمی و معادل استاندارد نژادی ندارد.

طرح بدن بال پایتون در تمام مورف‌ها ثابت است: یک کنستریکتور فشرده و عضلانی با سر مثلثی شکل متمایز از گردن، دم کوتاه، پوسته‌های صاف و خشک، و حفره‌های حس‌کننده حرارت در امتداد لب‌ها. این صفات با ژنتیک مورف تغییر نمی‌کنند. آنچه تغییر می‌کند رنگ، نقش، و گاهی بافت یا درخشش پوسته‌هاست.

در یک فرد مورف ترکیبی، فنوتیپ قابل مشاهده بستگی دارد به اینکه کدام ژن‌ها حضور دارند و چگونه با هم تعامل می‌کنند. برخی ترکیب‌ها تغییرات ظریفی از نقش قهوه‌ای و طلایی نوع وحشی ایجاد می‌کنند. برخی دیگر انحرافات قوی ایجاد می‌کنند، مانند نقش کاهش‌یافته، رنگ‌بندی لکه‌دار یا ابری، و رنگ‌دانه کدر یا روشن. ماری که یک ژن غالب یا همغالب حمل می‌کند، تأثیر آن ژن را به طور قابل مشاهده بیان می‌کند، در حالی که ماری که فقط ژن‌های مغلوب بدون جفت‌های متناظر حمل می‌کند، علی‌رغم محتوای ژنتیکی‌اش ظاهر نوع وحشی خواهد داشت.

بی‌نظمی‌های نقش در حیوانات مورف ترکیبی رایج است. لکه‌ها ممکن است کاهش یابند، تکه‌تکه شوند، حلقوی شوند، یا غایب باشند. خط پشتی دیده‌شده در برخی مورف‌ها ممکن است کم‌رنگ یا قطع‌شده باشد. شکم می‌تواند نقاط تیره، قرمزی ناشی از خونریزی نقش جانبی، یا سفید صاف بدون هیچ نشانه‌ای از ژن‌های موجود نشان دهد.

رنگ چشم با ژنتیک تغییر می‌کند. حیوانات نوع وحشی عنبیه‌های قهوه‌ای تیره تا مسی دارند. ژن‌های آلبینو یا مرتبط با آلبینو عنبیه را به سمت قرمز، صورتی یا سبز کمرنگ منتقل می‌کنند. سایر ژن‌ها فقط به ندرت بر شکل مردمک تأثیر می‌گذارند و اکثر بال پایتون‌ها صرف نظر از مورف، مردمک‌های گرد را حفظ می‌کنند.

شناسایی احتمالی سهم مورف

برخی نشانه‌های فنوتیپی می‌توانند نشان دهند که یک حیوان ترکیبی ممکن است از کدام لاین‌های مورف باشد. تون‌های زرد یا نارنجی روشن‌شده اغلب به تأثیر پاستل یا انچی اشاره دارند. یک نقش پشتی شکسته یا تکه‌تکه می‌تواند نشان‌دهنده فایر، وانیلا یا اسپات‌نوز باشد. قرمزی، که در آن نقش جانبی به شکم خونریزی می‌کند، با ژن‌های مجموعه فایر مرتبط است. پهلوهای بی‌نقش با یک خط ستون فقرات صاف به مشارکت کلاون اشاره دارد. این مشاهدات جایگزین قابل اعتماد آزمایش ژنتیکی یا جفت‌گیری‌های اثبات‌شده نیستند.

الزامات مراقبت از یک بال پایتون مورف ترکیبی با هر Python regius یکسان است. ژنتیک مورف بر رنگ و نقش تأثیر می‌گذارد، نه بر رفتار، نیازهای غذایی، یا الزامات محیطی. یک حیوان مورف ترکیبی که مورفی مرتبط با یک وضعیت عصبی را حمل می‌کند، مانند ژن اسپایدر، ممکن است نیاز به مشاهده اضافی داشته باشد اما نیاز به تنظیمات محفظه متفاوتی ندارد.

پایه مراقبت خوب یک محیط پایدار است. بال پایتون‌ها ساکن و حساس به استرس هستند. اختلالات مکرر، دماهای نادرست، یا کمبود مکان‌های پنهان باعث امتناع از خوردن و مشکلات سلامتی می‌شوند. نگه‌دارنده‌ای که به طور مداوم شرایط صحیح را حفظ کند به ندرت با بیماری روبرو خواهد شد.

دستکاری

بال پایتون‌ها پس از اینکه در محفظه جدید جا افتادند و به طور منظم غذا می‌خورند، دستکاری آرام و منظم را تحمل می‌کنند. حداقل یک تا دو هفته قبل از شروع جلسات دستکاری به حیوان جدید فرصت دهید. با جلسات کوتاه پنج تا ده دقیقه‌ای شروع کنید و به تدریج آنها را افزایش دهید. بدن مار را در طول آن نگه دارید نه اینکه آن را بفشارید. 48 ساعت پس از غذا خوردن از دستکاری خودداری کنید تا هضم انجام شود. در طول چرخه‌های پوست‌اندازی، زمانی که چشم‌ها کدر می‌شوند و پوسته‌ها مات به نظر می‌رسند، دستکاری را تا اتمام پوست‌اندازی به حداقل برسانید.

هیچ یک از این دستورالعمل‌ها برای یک حیوان مورف ترکیبی تغییر نمی‌کنند. با این حال، فردی که یک ژن مرتبط با لرزش مانند اسپایدر را حمل می‌کند ممکن است در حین دستکاری لرزش سر یا مشکلات جهت‌یابی نشان دهد. این حیوانات از لرزش‌ها درد ندارند، اما جلسات دستکاری باید آرام و نزدیک به زمین باشد تا از افتادن جلوگیری شود.

مراقبت از پوست‌اندازی

هدف، پوست‌اندازی کامل در یک تکه است. رطوبت نگه‌داشته‌شده در محدوده 60 تا 80 درصد در مرحله قبل از پوست‌اندازی از ریزش پوست تمیز حمایت می‌کند. یک پناهگاه مرطوب پر از خزه اسفاگنوم مرطوب تهیه کنید. پس از پوست‌اندازی، تأیید کنید که کلاهک‌های چشم و نوک دم جدا شده‌اند. حمام کم‌عمق ولرم به مدت 15 تا 20 دقیقه می‌تواند به شل کردن تکه‌های باقی‌مانده کمک کند. هرگز پوست باقی‌مانده را با زور نکشید.

بال پایتون‌ها شکار کامل می‌خورند و برای تغذیه کامل به چیز دیگری نیاز ندارند. جانور شکار باید تقریباً همان عرض پهن‌ترین قسمت میانه بدن مار را داشته باشد. مارهای جوان با موش یا توله موش‌های صحرایی با اندازه مناسب شروع می‌کنند. بالغ‌ها معمولاً در هر تغذیه یک موش صحرایی بالغ می‌خورند. شکار منجمد-ذوب‌شده انتخاب استاندارد است زیرا خطر آسیب از یک جونده زنده را حذف می‌کند و انگل‌هایی که شکار وحشی می‌تواند حمل کند را از بین می‌برد.

شکار منجمد را کاملاً در یخچال آب کنید، سپس قبل از ارائه آن را تا تقریباً 38 تا 41 درجه سانتیگراد گرم کنید. گرما حفره‌های حس‌کننده مادون قرمز مار را تحریک می‌کند و پاسخ تغذیه را تشویق می‌کند. شکار را در شب ارائه دهید، زمانی که بال پایتون‌ها به طور طبیعی فعال‌تر هستند. شکار نخورده را پس از 30 تا 60 دقیقه بردارید.

حیوانات مورف ترکیبی با لرزش، لرزش عصبی دیده‌شده در مارهای دارای ژن اسپایدر و برخی لاین‌های مرتبط، ممکن است در زدن دقیق مشکل بیشتری داشته باشند. شکارهای کوچک‌تر، پیش‌کشته‌شده، یا استفاده از انبرک تغذیه برای ثابت نگه داشتن شکار می‌تواند به این افراد کمک کند بدون ناامیدی تغذیه کنند.

آب و مکمل‌ها

آب تازه باید همیشه در کاسه‌ای به اندازه کافی بزرگ که مار بتواند در آن فرو برود در دسترس باشد. آب را هر دو تا سه روز عوض کنید و کاسه را هفتگی بشویید. شکار جونده کامل تمام مواد مغذی مورد نیاز یک بال پایتون را فراهم می‌کند، بنابراین مکمل‌های ویتامین یا کلسیم رویه استاندارد نیستند. مکمل‌ها لازم نیستند مگر اینکه یک دامپزشک متخصص خزندگان آنها را برای کمبود خاصی تجویز کند.

روزه داوطلبانه

بال پایتون‌ها مستعد روزه داوطلبانه هستند. روزه‌های طولانی از چند هفته تا چند ماه در طول ماه‌های سردتر، در طول فصل جفت‌گیری، و زمانی که مار تحت استرس است یا در یک محیط جدید قرار دارد رایج است. ماری که وزن بدن خود را حفظ می‌کند و علائم دیگری نشان نمی‌دهد معمولاً بیمار نیست. در طول روزه حیوان را هفتگی وزن کنید تا وضعیت آن را پیگیری کنید. کاهش مداوم وزن همراه با کسالت یا علائم فیزیکی مستلزم مراجعه به دامپزشک است.

بیشتر مشکلات سلامتی در بال پایتون‌ها به شرایط محفظه برمی‌گردند نه ژنتیک. دماهای خارج از محدوده صحیح، رطوبت بیش از حد کم یا زیاد، و بهداشت ضعیف اکثر موارد بیماری را ایجاد می‌کنند. یک محیط پایدار و تمیز از بیشتر بیماری‌ها پیشگیری می‌کند.

حیوانات مورف ترکیبی می‌توانند وضعیت‌های ژنتیکی مرتبط با مورف را حمل کنند اگر نسب آنها شامل لاین‌های تحت تأثیر باشد. مستندترین مورد، سندرم عصبی مرتبط با ژن اسپایدر و چندین مورف غالب مرتبط است که گاهی اوقات لرزش یا سندرم اسپایدر نامیده می‌شود. افراد تحت تأثیر لرزش سر، حرکات مارپیچی، یا مشکل در رایتینگ خود را نشان می‌دهند، که بیشتر در زمان استرس یا تغذیه قابل مشاهده است. این وضعیت به شیوه‌ای که معمولاً عمر حیوان را زود پایان دهد پیشرونده نیست، اما دائمی است و قابل اصلاح نیست. پرورش حیواناتی که این ژن‌ها را حمل می‌کنند نتاج تحت تأثیر را با نرخ‌های قابل پیش‌بینی تولید می‌کند.

سایر نگرانی‌های ژنتیکی در لاین‌های مورف خاص شامل ژن کارامل آلبینو است که با ستون فقرات کج در برخی نتاج مرتبط است، و برخی ترکیب‌های چندژنی که افرادی با نقص چشمی یا ایمنی ضعیف‌شده تولید کرده‌اند، اگرچه مستندسازی اینها کمتر از اسپایدر منظم است.

مراقبت پیشگیرانه

• دما و رطوبت را روزانه با ابزارهای کالیبره‌شده بررسی کنید، نه با احساس.
• هر مار جدید را حداقل 60 روز قبل از معرفی به اتاقی با سایر خزندگان قرنطینه کنید.
• مارها را به طور منظم وزن کنید و سوابق مکتوب تغذیه‌ها، پوست‌اندازی‌ها و وزن‌ها را نگه دارید.
• قبل از وقوع اورژانس یک دامپزشک باتجربه در خزندگان پیدا کنید.
• ژنتیک مورف هر حیوان خریداری‌شده را تحقیق کنید تا ژن‌های مرتبط با لرزش از قبل شناخته‌شوند.

بال پایتون‌ها زمینی هستند و بیشتر وقت خود را در سوراخ‌ها یا زیر پوشش می‌گذرانند. یک محفظه برای یک بالغ باید فضای کف را بر ارتفاع ترجیح دهد، اگرچه فضای بلندتر با عناصر بالارونده نیز می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد. محفظه باید کاملاً ایمن باشد زیرا بال پایتون‌ها در یافتن شکاف‌ها قوی و مداوم هستند.

نوزادان و جوانان در محفظه‌های کوچک‌تری که احساس امنیت می‌کنند خوب پیشرفت می‌کنند. بزرگ کردن آنها با رشدشان از استرسی که یک محفظه خیلی بزرگ می‌تواند در مارهای کوچک ایجاد کند جلوگیری می‌کند. بالغ‌ها به محفظه‌ای حداقل 120 در 60 سانتیمتر نیاز دارند و بزرگ‌تر برای فعالیت و گزینه‌های تنظیم دمای حیوان بهتر است.

گرما باید فراهم شود و توسط ترموستات کنترل شود. منابع گرمای بدون تنظیم می‌توانند ماری را بسوزانند که مستقیماً روی یک مت گرمایی می‌نشیند یا روی یک سطح داغ بدون حرکت می‌ماند. گرمکن‌های زیر مخزن، پانل‌های گرمای تشعشعی، و گرم‌کننده‌های سرامیکی سربالایی همگی انتخاب‌های رایج هستند که هر کدام مزایا و معایبی دارند، اما همه باید از طریق ترموستات کار کنند.

بستر و پناهگاه‌ها

بستر باید رطوبت را بدون اشباع شدن نگه دارد. بسترهای شل رفتار طبیعی سوراخ‌کنی را امکان‌پذیر می‌کنند و به حفظ رطوبت محیطی کمک می‌کنند. عمق 8 تا 10 سانتیمتر به یک بالغ فضا می‌دهد تا بخشی سوراخ کند. یک پناهگاه مرطوب پر از خزه اسفاگنوم مرطوب در سمت گرم یک میکرواقلیم برای پوست‌اندازی فراهم می‌کند و به ویژه در مرحله قبل از پوست‌اندازی هنگامی که چشم‌های مار کدر می‌شوند مفید است.

پناهگاه‌ها باید به مار تنگ بنشینند. یک پناهگاه خیلی بزرگ امنیتی که حیوان نیاز دارد را فراهم نمی‌کند و ممکن است منجر به امتناع از خوردن غذا یا پنهان شدن طولانی شود. پناهگاهی که مار به زحمت می‌تواند در آن لول شود اندازه مناسب است.

بال پایتون‌ها بر اساس اندازه نه سن به بلوغ تولیدمثلی می‌رسند. ماده‌ها عموماً تا زمانی که حداقل 1,200 تا 1,500 گرم وزن ندارند جفت نمی‌شوند، که معمولاً دو تا سه سال طول می‌کشد. نرها می‌توانند در هنگام جفت‌گیری کوچک‌تر باشند اما باید قبل از معرفی نیز به خوبی غذا بخورند.

پس از جفت‌گیری موفق، ماده تخمک‌گذاری می‌کند و فولیکول‌ها را به تخم‌های پوسته‌دار تبدیل می‌کند. نگه‌دارندگان می‌توانند یک تورم قابل مشاهده پس از تخمک‌گذاری در میانه بدن را مشاهده کنند. سپس ماده یک پوست‌اندازی نهایی را که پیش‌پوست‌اندازی قبل از تخم‌گذاری نامیده می‌شود طی می‌کند و پس از آن تخم‌گذاری در عرض 28 تا 35 روز انجام می‌شود. کلاچ‌ها معمولاً حاوی 3 تا 11 تخم هستند، با 6 تا 8 تخم که در ماده‌های سالم و خوب تغذیه‌شده رایج است.

در طبیعت، ماده‌ها محکم دور کلاچ خود می‌پیچند و از انقباضات عضلانی برای تولید گرما استفاده می‌کنند. در اسارت، اکثر پرورش‌دهندگان تخم‌ها را کمی پس از تخم‌گذاری به یک انکوباتور کنترل‌شده منتقل می‌کنند تا دما و رطوبت پایدار در طول انکوباسیون تضمین شود. برخی نگه‌دارندگان انکوباسیون مادری را اجازه می‌دهند، اما این نیاز به نظارت دقیق بر وضعیت ماده دارد.

جفت‌گیری‌های مورف ترکیبی نتاجی با ترکیب‌های ژنتیکی تولید می‌کنند که به ژن‌های حمل‌شده توسط هر دو والد بستگی دارد. نگه‌دارنده‌ای که پس‌زمینه ژنتیکی کامل یک ماده مورف ترکیبی را نمی‌داند ممکن است نتاج را غیرمنتظره بیابد. نگه داشتن سوابق حیوانات والد و صفات قابل مشاهده آنها به تفسیر نتایج کلاچ کمک می‌کند.

راهنمای گام‌به‌گام تخم‌گشایی

1. وقتی ماده تخم می‌گذارد، قبل از انتقال آنها، بالای هر تخم را با یک ماژیک علامت‌گذاری کنید.
2. تخم‌ها را با سمت علامت‌گذاری‌شده به سمت بالا به انکوباتور از پیش گرم‌شده منتقل کنید. آنها را نچرخانید.
3. تخم‌ها را در تماس با یک محیط مرطوب یا در یک کاپ دلی مهروموم‌شده قرار دهید تا رطوبت بالا بدون تماس مستقیم با آب حفظ شود.
4. انکوباتور را روزانه برای پایداری دما بررسی کنید. ظرف تخم را بیش از حد لازم باز نکنید.
5. در روزهای پایانی، تخم‌ها ممکن است کمی فرورفتگی داشته باشند زیرا جنین زرده باقی‌مانده را مصرف می‌کند. این در تخم‌های سالم طبیعی است.
6. نوزادان با شکافتن پوسته با دندان تخمشان بیرون می‌آیند. اجازه دهید در طول 24 تا 48 ساعت با سرعت خودشان بیرون بیایند. کمک نکنید مگر اینکه یک فرد شکاف ایجاد کرده باشد اما برای ساعت‌های زیادی کاملاً از حرکت متوقف شده باشد.
7. نوزادان را به ظروف کوچک جداگانه با یک پناهگاه تنگ و یک ظرف آب کم‌عمق منتقل کنید.
8. اولین طعمه را، یک موش پینکی یا هاپر با اندازه مناسب، پس از اینکه نوزاد اولین پوست‌اندازی خود را تکمیل کند ارائه دهید.

تنظیمات نوزاد

بال پایتون‌های تازه متولدشده به یک ظرف کوچک و ایمن نیاز دارند که بتوانند در آن هم یک نقطه گرم و هم یک پناهگاه خنک‌تر را بدون سفر زیاد پیدا کنند. یک تنظیمات استاندارد از بستر دستمال کاغذی برای هفته‌های اول استفاده می‌کند که نظارت بر تغذیه و دفع را آسان می‌کند. محفظه نوزاد را گرم نگه دارید، با یک گرادیان دمایی مشابه بالغ‌ها که در مساحت کوچک‌تر باشد. هر نوزاد را جداگانه شروع کنید: بال پایتون‌ها حتی به عنوان نوزاد نباید با هم نگه داشته شوند، زیرا ممکن است طعمه یکدیگر را ببلعند یا به هم استرس وارد کنند.