بوقلمون

فیل‌مرغ پرنده بزرگ ماکیان از خانواده Phasianidae است که از فیل‌مرغ وحشی امریکای شمالی اهلی شده است. فیل‌مرغ‌های اهلی در مزرعه‌ها و حیاط‌ها برای گوشت و تخم نگه داشته می‌شوند و گاهی به عنوان حیوان خانگی یا برای نمایش پرورش می‌یابند. این‌ها پرندگان زمینی‌اند که چرا می‌کنند، در خاک حمام می‌گیرند و شب‌ها بالای زمین لانه می‌کنند.

اندازه فیل‌مرغ بالغ بسته به نژاد بسیار فرق دارد. مرغ‌های میراثی معمولاً حدود ۸ تا ۱۴ پوند و نرها حدود ۱۶ تا ۲۳ پوند وزن دارند، در حالی که رگه‌های تجارتی سینه‌پهن بسیار سنگین‌تر می‌شوند. فیل‌مرغ‌ها هوشیار و کنجکاواند و تمایل دارند در حیاط به دنبال مردم و دیگر اعضای گله بروند. آن‌ها با صداهای گوناگون ارتباط می‌گیرند و آشناترین‌شان قلقل نرهای بالغ است.

فیل‌مرغ به فضای باز برای گشت‌وگذار، محافظت در برابر شکارچیان و سرپناه در برابر هوای شدید نیاز دارد. این‌ها حیوانات گله‌ای‌اند و تنها نگه‌داشتن‌شان خوب نیست. با فضای کافی، خوراک متوازن و آب پاک نگهداری‌شان ساده است، هرچند برخی نژادهای گوشتی زودرشد عمر کوتاه‌تر و نیازهای مدیریتی ویژه دارند.

فیل‌مرغ مناسب چه کسانی است

فیل‌مرغ برای خانواده‌ها یا خرده‌مالکانی مناسب است که حیاط یا چراگاه، مسکن امن شبانه و وقت برای مراقبت روزانه دارند. برای کسانی خوب است که ماکیانی بزرگ‌تر از مرغ می‌خواهند و می‌توانند همراهی گله را فراهم کنند. برای زمین‌های کوچک شهری، برای کسانی که حیوان خانگی داخل خانه می‌خواهند، یا برای نگهدارندگانی که نمی‌توانند پرندگان را از شکارچیان محافظت کنند کمتر مناسب است.

انواع فیل‌مرغ به دو دسته گسترده تقسیم می‌شوند. نژادهای میراثی به‌طور طبیعی جفت‌گیری می‌کنند، کند رشد می‌کنند و می‌توانند سال‌ها زندگی کنند، در حالی که رگه‌های گوشتی تجارتی برای رشد سریع و سینه بزرگ پرورش داده شده‌اند. در میان انواع استاندارد شناخته‌شده حدود ۱۰ نوع متمایز وجود دارد که بیشتر بر پایه رنگ و نقش پر، وزن بلوغ و کاربرد از هم جدا می‌شوند.

انواع رنگی شامل رنگ‌های یکدست مانند سیاه و سفید هالند، انواع نقش‌دار مانند ناراگانست و رویال پالم، و برنزی فلزی‌رنگ است. اندازه نیز فرق دارد، از انواع کوچک با لاشه جمع‌وجور تا پرندگان تجارتی سینه‌پهن بسیار بزرگ.

چگونگی گروه‌بندی انواع

انواع معمولاً بر پایه رنگ پر و کاربرد گروه‌بندی می‌شوند. نژادهای میراثی به‌طور طبیعی زادآوری می‌کنند و عمر درازتری دارند، در حالی که رگه‌های سینه‌پهن بیشتر برای تولید سریع گوشت مدیریت می‌شوند و اغلب به تلقیح مصنوعی متکی‌اند. انواع کوچک‌تر مانند رویال پالم و بلتسویل اسمال وایت برای فضای محدود یا نمایش انتخاب می‌شوند.

فیل‌مرغ اهلی از فیل‌مرغ وحشی که بومی امریکای شمالی و بخش‌هایی از مکزیک است تبار می‌برد. مردمان بومی میان‌آمریکا دست‌کم ۲۰۰۰ سال پیش فیل‌مرغ را اهلی کردند و آن را برای گوشت، تخم و پر پرورش دادند. اهلی‌سازی جداگانه‌ای نیز میان مردمان جنوب‌غرب امروزی امریکا رخ داد، جایی که فیل‌مرغ برای پر و کاربرد آیینی نگه داشته می‌شد.

کاشفان اسپانیایی در آغاز دهه ۱۵۰۰ در مکزیک با فیل‌مرغ‌های اهلی روبه‌رو شدند و پرندگان را به اروپا بردند. از اسپانیا فیل‌مرغ در طول دهه ۱۵۰۰ به‌سرعت در سراسر اروپا پخش شد و آنجا به عنوان ماکیان پرورش یافت. چند نوع رنگی اروپایی در سده‌های پس از آن پدید آمد.

مهاجران اروپایی بعدها فیل‌مرغ‌های اهلی را دوباره از اقیانوس اطلس به امریکای شمالی آوردند، جایی که این نژادها با پرندگان محلی درآمیختند. در طول دهه ۱۸۰۰ و تا دهه ۱۹۰۰، پرورش‌دهندگان انواع میراثی استانداردشده امروزی را بنیاد نهادند، از جمله برنز، بوربن رد، ناراگانست و اسلیت.

در سده بیستم، پرورش تجارتی به سوی پرندگانی با سینه بزرگ و رشد سریع چرخید و رگه‌هایی مانند برود بریستد وایت پدید آمد. این‌ها اکنون بر تولید گوشت تجارتی چیره‌اند، در حالی که نژادهای میراثی به دست نگهدارندگان کوچک‌تر و برنامه‌های حفاظتی نگه داشته می‌شوند.

فیل‌مرغ بدنی سنگین، پاهای نیرومند و دم بادبزنی پهن دارد. سر و بالای گردن بیشتر برهنه است و زواید گوشتی مشخصی دارد: اسنودی که روی منقار آویزان است، ریشی زیر گلو و کارانکول‌هایی روی گردن. پوست سر بسته به حالت برانگیختگی پرنده می‌تواند سرخ، سفید یا آبی شود.

نرها به‌روشنی از ماده‌ها بزرگ‌ترند و کارانکول‌های برجسته‌تر، اسنود درازتر و دسته‌ای از موهای زبر روی سینه دارند. رنگ پر در میان انواع از برنزی فلزی تا سیاه یا سفید یکدست تا نقش‌های راه‌راه خاکستری فرق دارد.

چگونه ظاهر میان نژادها فرق دارد

تفاوت اصلی میان انواع در رنگ و نقش پر و اندازه بلوغ است. پرندگان برنز درخشش مسی دارند، اسلیت خاکستری خاکستری است و رویال پالم سفید با حاشیه سیاه. پرندگان تجارتی برود بریستد وایت بسیار سنگین‌تر و سینه‌پهن‌تر از انواع میراثی مانند میجت وایت یا بلتسویل اسمال وایت‌اند.

فیل‌مرغ‌ها در گله زندگی می‌کنند و نظم نوکی روشنی برقرار می‌سازند. ساعات روشنایی را بر زمین به جست‌وجوی دانه، سبزی و حشره می‌گذرانند، در خاک حمام می‌گیرند تا پرها پاک بماند، و شب برای امنیت به سراغ نشیمن‌های بلند یا لانه می‌روند. آن‌ها به حرکت بالای سر هوشیارند و در برابر باز و دیگر تهدیدها بانگ هشدار می‌دهند.

نرها با باز کردن دم بادبزنی، پف کردن پرهای بدن و کشیدن بال‌ها نمایش می‌دهند، اغلب همراه با قلقل. ماده‌ها با جیغ‌ها و قدقدهای نرم‌تر تماس خود را با گله و با جوجه‌ها نگه می‌دارند. فیل‌مرغ‌ها مردم آشنا را می‌شناسند و می‌توانند دوستانه و کنجکاو شوند و گاه از نزدیک به دنبال نگهدارنده بروند. در فصل جفت‌گیری نرها می‌توانند با یکدیگر و گاه با مردم پرخاشگر شوند.

مراقبت روزانه

• همیشه در ظرف‌هایی که پرنده به‌آسانی آلوده‌شان نمی‌کند آب تازه و پاک فراهم کنید
• خوراک متوازن ماکیان متناسب با سن، همراه با دسترسی به چرا بدهید
• هر صبح و شام پرندگان را از نظر جراحت، بیماری یا نشانه‌های شکارچی وارسی کنید
• پرندگان را در محوطه‌ای امن برای گشت‌وگذار رها کنید و هنگام غروب آن‌ها را ببندید
• بستر آلوده و فضولات را به‌طور منظم بردارید

محیط

• لانه یا طویله‌ای ضد شکارچی با نشیمنگاه‌های محکم بالای زمین
• سرپناه خشک و بی‌کوران با تهویه خوب
• محوطه یا چراگاه محصور برای چرای روزانه
• سایه و آب در هوای گرم؛ کف خشک در هوای مرطوب
• میله‌های نشیمن آن‌قدر قوی که وزن بالغ‌های بزرگ را تحمل کنند

آراستن و دست‌کاری

فیل‌مرغ‌ها با نوک زدن به پرها و حمام خاکی خود را آراسته می‌کنند، پس به جای شست‌وشوی منظم به محوطه خاک خشک نیاز دارند. پرندگان را آرام بگیرید و بدن و بال‌ها را نگه دارید؛ از بلند کردن تنها با پا یا بال بپرهیزید. ناخن‌های بلندشده را تنها در صورت نیاز کوتاه کنید و پاها را از نظر زخم ناشی از کف زبر یا مرطوب بررسی کنید.

فیل‌مرغ غلات، دانه، سبزی و حشره می‌خورد و در بیشتر مزرعه‌ها پایه رژیم خوراک فرموله‌شده ماکیان است که توازن درست پروتئین، انرژی، ویتامین و مواد معدنی را می‌رساند. پرندگان جوان به خوراک آغازین پرپروتئین نیاز دارند و با رسیدن پرنده به بلوغ سطح پروتئین به‌تدریج کم می‌شود. پرندگان دارای دسترسی به فضای باز رژیم خود را با چرا کامل می‌کنند که تنوع و پروتئین طبیعی از حشرات می‌افزاید.

آب پاک باید همیشه در دسترس باشد، چون فیل‌مرغ به‌ویژه در هوای گرم پیوسته آب می‌نوشد. شن به پرنده کمک می‌کند خوراک را در سنگدان آسیاب کند وقتی غله کامل یا علوفه می‌خورد.

خوراکی‌هایی مانند سبزی برگ‌دار، جواری شکسته و کرم آرد را می‌توان به مقدار کم داد، اما نباید جای خوراک متوازن را بگیرد. هنگامی که پرنده غله کامل یا علوفه می‌خورد شن نامحلول فراهم کنید و برای مرغ‌های تخم‌گذار منبع کلسیم بدهید. آب باید روزانه عوض شود و از فضولات و آشغال پاک بماند.

با پرورش خوب، فیل‌مرغ‌های میراثی معمولاً حدود ۵ تا ۱۰ سال عمر می‌کنند. رگه‌های گوشتی تجارتی زودرشد مانند برود بریستد وایت عمر مفید بسیار کوتاه‌تری دارند، اغلب کمتر از ۱ تا ۲ سال، چون رشد سریع به پا و قلب‌شان فشار می‌آورد. بیشتر مشکلات سلامتی در فیل‌مرغ به انگل، بیماری واگیر یا شرایط بد مسکن بازمی‌گردد.

مسکن پاک و خشک، تهویه خوب و مهار انگل از بسیاری مشکلات پیشگیری می‌کند. فیل‌مرغ به‌ویژه در برابر بیماری بلک‌هد حساس است و یکی از دلایلی که نگهدارندگان در جادادن آن‌ها با مرغ‌هایی که می‌توانند حامل عامل بیماری باشند محتاط‌اند همین است.

مراقبت پیشگیرانه

• مسکن را پاک، خشک و با تهویه خوب نگه دارید
• محوطه حمام خاکی برای محدود کردن انگل خارجی فراهم کنید
• پرندگان تازه را پیش از افزودن به گله قرنطینه کنید
• چرا را مدیریت و زمین را چرخشی کنید تا انباشت انگل کم شود
• در جادادن فیل‌مرغ با مرغ محتاط باشید

فیل‌مرغ در ترکیبی از مسکن امن شبانه و محوطه محصور برای چرای روزانه نگه داشته می‌شود. سرپناه پرندگان را از شکارچی و هوا محافظت می‌کند و میله‌های نشیمن بالای زمین فراهم می‌آورد. چون فیل‌مرغ بزرگ و فعال است، هم در داخل و هم در محوطه به فضای بیشتری نسبت به مرغ نیاز دارد.

تهویه خوب برای خشک نگه‌داشتن هوا و کاهش مشکلات تنفسی مهم است، در حالی که کف و بستر باید خشک بماند. فیل‌مرغ سرما را اگر از کوران و رطوبت دور بماند نسبتاً خوب تحمل می‌کند، اما در هوای گرم به سایه و آب نیاز دارد.

فهرست راه‌اندازی

• لانه یا طویله ضد شکارچی با در و حصار امن
• میله‌های نشیمن محکم متناسب با وزن بالغ
• بستر پاک و خشک
• دانخوری و آبخوری بالای زمین و پاک
• محوطه یا چراگاه محصور با سایه
• محوطه حمام خاکی

فیل‌مرغ معمولاً در سال نخست به بلوغ جنسی می‌رسد و مرغ‌ها اغلب در نخستین بهار خود حدود ۷ ماهگی شروع به تخم‌گذاری می‌کنند. در نژادهای میراثی، نر و ماده به‌طور طبیعی جفت می‌گیرند. بسیاری از رگه‌های سنگین تجارتی مانند برود بریستد وایت به دلیل اندازه‌شان نمی‌توانند به‌درستی جفت بگیرند، پس برای تولید تخم بارور از تلقیح مصنوعی استفاده می‌شود.

مرغ‌ها در یک دوره دسته‌ای تخم می‌گذارند و می‌توانند کرچ شوند و روی تخم بنشینند تا آن را بخوابانند. خوابیدن روی تخم چه زیر مرغ کرچ و چه در ماشین جوجه‌کشی حدود ۲۸ روز طول می‌کشد. جوجه‌ها پوشیده از کرک بیرون می‌آیند و به لانه‌دان گرم و خشک با خوراک آغازین و آب پاک نیاز دارند. آن‌ها را چند هفته نخست با گرمای مکمل گرم نگه می‌دارند تا آن‌قدر پر درآورند که دمای خود را تنظیم کنند.

آیا فیل‌مرغ برای شما مناسب است؟

فیل‌مرغ به مراقبت روزانه، مسکن امن ضد شکارچی و فضای باز کافی برای چرا نیاز دارد. اینها حیوان گله‌ای‌اند، پس برنامه‌ریزی کنید بیش از یکی نگه دارید. وقت لازم شامل خوراک‌دادن، آب‌دادن، تمیزکاری و بستن پرندگان هر شب است. نیاز فضا از مرغ بیشتر است. هزینه‌ها مسکن، حصار، خوراک و هر مراقبت دامپزشکی را دربرمی‌گیرد. طول عمر ملاحظه‌ای واقعی است: پرندگان میراثی می‌توانند حدود ۵ تا ۱۰ سال و رگه‌های گوشتی زودرشد بسیار کوتاه‌تر عمر کنند. نوعی را برگزینید که با هدف شما بخواند، چه نگه‌داشتن گله‌ای دیرزی و چه پرورش پرنده برای گوشت.

از کجا تهیه کنیم

فیل‌مرغ از جوجه‌کشی‌های معتبر، پرورش‌دهندگان متخصص انواع میراثی و گاه از راه پناهگاه‌های ماکیان یا واگذاری مزرعه در دسترس است. برای نژادهای میراثی، به دنبال پرورش‌دهندگانی باشید که در حفاظت از انواع استاندارد دخیل‌اند. پرندگان را از نظر وضع خوب و چشم و بینی پاک وارسی کنید و پیش از خرید درباره سن و پیشینه پرندگان بپرسید.