خوک

خوک پستانداری اهلی از خانواده سوئیده (Suidae) است. خوک ها همه خوار اند، حس بویایی قوی، حافظه خوب و توانایی بالای یادگیری دارند که آن ها را در میان حیوانات مزرعه ای از نظر توانایی شناختی در رده بالا قرار می دهد. در بیشتر نقاط جهان برای تولید گوشت نگهداری می شوند و همچنین به عنوان حیوان خانگی پرورش می یابند، به گونه ای که نژادهای کوچک تر به طور فزاینده در خانه ها و مزرعه های کوچک دیده می شوند.

خوک ها بسیار اجتماعی هستند. در محیط طبیعی و آزاد در گروه زندگی می کنند، از طریق طیف گسترده ای از خرخر و جیغ با هم ارتباط برقرار می کنند و روابط پایدار شکل می دهند. آن ها با پوزه پهن و متحرک خود زمین را می کاوند تا غذا پیدا کنند و محیط را بررسی نمایند؛ این رفتار چه در مزرعه و چه در حیاط خانه ادامه دارد. از آنجا که فاقد غده عرق فعال در بیشتر سطح بدن هستند، برای خنک شدن و محافظت از پوست خود در گل یا آب می غلتند.

به عنوان حیوان همراه، خوک ها به فضا، توجه روزانه و برنامه منظم نیاز دارند. عمر آن ها نسبت به بسیاری از حیوانات مزرعه ای طولانی تر است و با انسان پیوند برقرار می کنند، اما اندازه، قدرت و غریزه کاوشگری آن ها نگهداری از خوک را به تعهدی جدی تبدیل می کند، نه یک حیوان خانگی کم زحمت.

چه کسی برای نگهداری خوک مناسب است

خوک برای افرادی مناسب است که بتوانند فضای باز امن، برنامه منظم تغذیه و نظافت و دسترسی به خدمات دامپزشکی دام فراهم کنند. این حیوان برای آپارتمان های کوچک یا صاحبانی که انتظار یک حیوان خانگی آرام و کم زحمت را دارند، گزینه مناسبی نیست. هوش بالای خوک به این معناست که به تحریک ذهنی و مرزهای روشن نیاز دارد و باید پیش از آوردن هر خوکی به خانه، اندازه احتمالی آن در بلوغ را در نظر گرفت.

نژادهای خوک از چند نظر با هم تفاوت دارند: اندازه بدن، سرعت رشد، نسبت چربی به گوشت لاغر، رنگ و الگوی پوشش بدن، سازگاری با شرایط بیرون از سرپناه و مناسب بودن برای نگهداری به عنوان حیوان خانگی. حدود 17 نژاد به طور رایج شناخته می شوند. نژادهای بزرگ تجاری برای رشد سریع و تولید گوشت لاغر بیشتر پرورش داده شده اند، در حالی که نژادهای سنتی به دلیل سازگاری، توانایی چراندن و طعم گوشت نگهداری می شوند. نژادهای مینیاتوری برای اندازه کوچک تر در بلوغ و خلق و خوی آرام تر انتخاب شده اند که آن ها را برای نگهداری به عنوان حیوان همراه عملی تر می سازد.

نژادها معمولا بر اساس کاربرد و خاستگاه دسته بندی می شوند: نژادهای گوشتی تجاری، نژادهای سنتی که برای سازگاری و طعم نگهداری می شوند، و نژادهای مینیاتوری یا خانگی مانند پاتبلید و کونه کونه. رنگ و پوشش بدن (سفید، سیاه، قرمز، خال دار یا فرفری) اغلب با نژاد همخوانی دارد و به شناسایی آن کمک می کند.

خوک خانگی از گراز وحشی، Sus scrofa، که در سراسر اروپا و آسیا پراکنده بود، نسل می برد. شواهد باستان شناسی و ژنتیکی نشان می دهد که اهلی شدن حداقل در دو منطقه به طور مستقل رخ داده است: خاورمیانه، در نزدیکی آناتولی کنونی، حدود 9000 سال پیش، و شرق آسیا، در منطقه چین امروزی، تقریبا در همان دوره. این خوک های اولیه در نزدیکی سکونتگاه ها نگهداری می شدند، جایی که از پس مانده های غذایی تغذیه می کردند و در زمین های اطراف به دنبال خوراک می گشتند.

خوک ها همراه با جوامع کشاورزی اولیه به سمت غرب و اروپا گسترش یافتند و تا دوره کلاسیک بخش رایجی از زندگی روستایی در سراسر قاره بودند. توانایی آن ها در تبدیل ضایعات و خوراک طبیعی به گوشت، نگهداری آن ها را برای خانوارها و روستاها عملی می ساخت. در طول قرن ها، انواع منطقه ای در پاسخ به شرایط محلی، خوراک و ترجیح انسانی شکل گرفتند که بسیاری از نژادهای سنتی هنوز شناخته شده امروزی را به وجود آوردند.

از قرن شانزدهم به بعد، خوک ها توسط سفرهای دریایی اروپاییان به قاره آمریکا برده شدند، جایی که به سرعت در محیط های جدید جا افتادند. در قرن های هجدهم و نوزدهم، پرورش دهندگان در بریتانیا و جاهای دیگر خوک های محلی را با نژادهای وارداتی آسیایی آمیزش دادند که رشد و شکل بدن را بهبود بخشید و پایه بسیاری از نژادهای امروزی را بنا نهاد.

قرن بیستم شاهد گزینش فشرده برای رشد سریع و گوشت لاغر بود که تولید را در تعداد کمتری از نژادهای تجاری متمرکز ساخت. در همان زمان، علاقه به نژادهای سنتی و نگهداری خوک های کوچک تر به عنوان حیوان خانگی افزایش یافته و به حفظ انواع قدیمی تری که در غیر این صورت ممکن بود از بین بروند، کمک کرده است.

خوک ها بدنی سنگین و بشکه ای شکل دارند که روی پاهای کوتاه قرار گرفته، همراه با سری بزرگ و پوزه ای پهن و شاخص که برای کاوش زمین استفاده می شود. پوست ضخیم است و پوشش بدن معمولا کم پشت و زبر است، هرچند برخی نژادها پوششی متراکم تر یا فرفری دارند. چشمان نسبت به سر کوچک هستند و گوش ها بسته به نژاد ممکن است ایستاده یا رو به جلو خمیده باشند. اندازه بدن در بلوغ به شدت متفاوت است، از انواع کوچک خانگی تا نژادهای بسیار بزرگ گوشتی.

ظاهر میان نژادها به شدت متفاوت است. نژادهای بزرگ تجاری بلند و عضلانی هستند، در حالی که نژادهای خانگی مانند پاتبلید کوچک با شکمی آویزان و پاهای کوتاه اند. پوشش بدن از سفید صاف خوک های یورکشایر تا موهای زنجفیلی تم ورث و پشم فرفری مانگالیتسا متفاوت است. الگوهای رنگی مانند کمربند همپشایر یا خال های گلاسسترشایر اولد اسپات ویژگی تعیین کننده نژاد هستند.

خوک ها در میان حیوانات اهلی از باهوش ترین ها به شمار می روند. آن ها کنجکاو هستند و محیط اطراف خود را با استفاده از پوزه، حس بویایی و حافظه مکان های غذایی بررسی می کنند. پوزه زدن (فشار دادن و کندن زمین با پوزه) غریزه طبیعی قوی است که به آن ها کمک می کند غذا پیدا کنند و محیط را بشناسند، و این رفتار در همه شرایط ادامه می یابد.

از نظر اجتماعی، خوک ها در گروه زندگی می کنند و سلسله مراتب شکل می دهند، با روابط پایدار میان افراد آشنا. ماده ها و بچه های آن ها پیوند نزدیکی دارند و اعضای گروه یکدیگر را می شناسند. خوک ها از طریق طیف گسترده ای از خرخر، جیغ و صداهای دیگر که نشان دهنده رضایت، هشدار، گرسنگی یا ناراحتی است، ارتباط برقرار می کنند. آن ها برای تنظیم دمای بدن و مراقبت از پوست خود در گل یا آب می غلتند که رفتاری طبیعی است، نه نشانه کثیفی. خوک ها در صورت داشتن فضای کافی، معمولا در انتخاب محل خواب و دفع خود نظم دارند.

مراقبت روزانه

• همیشه آب تازه و جیره ای اندازه گیری شده و متعادل در هر روز فراهم کنید
• حیوان را از نظر آسیب، لنگیدن و تغییر در اشتها یا رفتار بررسی کنید
• محل خواب و دفع را تمیز کنید و بستر آلوده را خارج کنید
• فرصت کاوش و جستجوی خوراک را برای برآورده کردن غرایز طبیعی فراهم کنید

محیط نگهداری

• حصارکشی محکم و غیرقابل فرار، زیرا خوک ها قوی هستند و می توانند موانع را بلند یا هل دهند
• سرپناهی خشک و بدون جریان هوا با بستری تمیز مانند کاه
• محل غلتیدن در گل یا سایه برای خنک شدن، زیرا خوک ها به راحتی دچار گرمازدگی می شوند
• محلی که کاوش زمین در آن پذیرفتنی باشد، زیرا این رفتار در هر صورت رخ می دهد

آرایش و رسیدگی

خوک ها به آرایش پوشش بدن چندانی نیاز ندارند، اما باید پوست آن ها از نظر خشکی، آفتاب سوختگی، انگل و آسیب بررسی شود. سم ها و دندان های نیش ممکن است به رسیدگی دوره ای از سوی نگهدارنده یا دامپزشک نیاز داشته باشند. خوک ها را از سنین پایین با آرامش و ثبات رسیدگی کنید، زیرا خوک های بالغ سنگین و قدرتمند هستند و در برابر رفتار خشن یا ناپایدار واکنش خوبی نشان نمی دهند.

خوک ها همه خوار هستند و طیف گسترده ای از خوراک ها را می خورند، اما برای حفظ سلامتی و جلوگیری از چاقی به رژیم غذایی متعادل نیاز دارند. بیشتر خوک ها با جیره فرموله شده یا خوراک بر پایه غلات متناسب با سن خود تغذیه می شوند که علوفه، علف و سبزیجات مناسب به آن افزوده می شود. به ویژه خوک های خانگی مستعد پرخوری هستند، بنابراین باید مقدار خوراک اندازه گیری شود و وضعیت بدنی زیر نظر باشد. کیفیت و تعادل خوراک بیش از مقدار آن اهمیت دارد.

از تنقلاتی مانند مقدار کمی میوه یا سبزیجات می توان برای آموزش و غنی سازی محیط استفاده کرد، اما این ها باید بخش کوچکی از رژیم غذایی باشند. هر تغییری در خوراک باید به تدریج انجام شود. آب تمیز و تازه باید همیشه در دسترس باشد و مصرف آن در هوای گرم و دوران شیردهی به شدت افزایش می یابد.

خوک ها عموما حیواناتی مقاوم هستند، اما سلامت آن ها به شدت به رژیم غذایی، سرپناه و مراقبت روزانه بستگی دارد. چاقی مشکلی رایج در خوک های خانگی است و به مشکلات مفصلی، پا و حتی بینایی می انجامد. خوک ها همچنین در برابر مشکلات پوستی، آفتاب سوختگی، انگل های داخلی و خارجی و بیماری تنفسی آسیب پذیرند، به ویژه در سرپناه های مرطوب یا شلوغ. با پرورش خوب، خوک های نوع خانگی معمولا 12 تا 18 سال عمر می کنند.

مراقبت پیشگیرانه

• رژیم غذایی اندازه گیری شده و متعادل بدهید و وضعیت بدنی را لاغر نگه دارید
• سرپناهی تمیز، خشک و با تهویه خوب فراهم کنید
• برنامه کنترل انگل را با مشاوره دامپزشکی حفظ کنید
• رسیدگی به سم و دندان نیش و معاینات دوره ای سلامت را ادامه دهید
• الزامات محلی واکسیناسیون و ثبت جابجایی را رعایت کنید

خوک ها در حدود 5 تا 8 ماهگی به بلوغ جنسی می رسند، هرچند پرورش اغلب تا زمانی که حیوان کامل تر رشد کند به تعویق می افتد. ماده ها در چرخه منظمی حدود سه هفته ای فحل می شوند و تنها برای مدت کوتاهی در این چرخه پذیرای جفت گیری هستند. پس از جفت گیری، دوران آبستنی حدود 114 روز طول می کشد که اغلب با عبارت سه ماه، سه هفته و سه روز به یاد آورده می شود.

اندازه هر زایمان معمولا 8 تا 12 بچه خوک است، هرچند بسته به نژاد و مادر متفاوت است. بچه خوک ها با توانایی حرکت و شیر خوردن سریع به دنیا می آیند و در روزهای نخست زندگی به شیر و گرمای مادر وابسته اند. آن ها معمولا در چند هفتگی از شیر گرفته می شوند و پس از آن به خوراک جامد روی می آورند. پرورش مسئولانه خوک نیازمند برنامه ریزی برای مراقبت از مادر، هزینه و فضای پرورش بچه ها و یافتن خانه یا کاربرد مناسب برای حیوانات به دنیا آمده است.

آیا خوک برای شما مناسب است؟

نگهداری خوک تعهدی بزرگ است. نژادهای خانگی می توانند 12 تا 18 سال عمر کنند، بنابراین آوردن یکی از آن ها به معنای برنامه ریزی برای بیش از یک دهه مراقبت روزانه است. خوک ها به فضای باز امن و حصارکشی محکم نیاز دارند، زیرا حتی نژادهای کوچک نیز قدرتمند و مصمم هستند. آن ها هر روز به وقت برای تغذیه، نظافت و توجه نیاز دارند و باید به دامپزشکی دسترسی داشته باشند که خوک یا دام درمان می کند. هزینه های پیوسته شامل خوراک، بستر، حصارکشی و مراقبت دامپزشکی است و این هزینه ها در تمام طول عمر حیوان ادامه دارد. بسیاری از مناطق نیز قوانینی برای نگهداری خوک دارند، از جمله ثبت نام و سوابق جابجایی، که باید پیش از تهیه خوک بررسی شوند.

از کجا خوک تهیه کنیم

خوک ها را می توان از پرورش دهندگان مسئول، مزرعه ها و پناهگاه ها یا مراکز نجات حیوانات تهیه کرد. منبعی را انتخاب کنید که اجازه دیدن شرایط نگهداری حیوانات را می دهد، اطلاعات صادقانه ای درباره اندازه احتمالی بلوغ و خلق و خوی ارائه می کند و جزئیات سلامت و پیشینه حیوان را در اختیار می گذارد. پناهگاه ها و مراکز نجات اغلب خوک هایی دارند که به خانه نیاز دارند، به ویژه نوع های خانگی که از انتظارات صاحبان خود بزرگ تر شده اند. از منابعی که اندازه واقعی رشد خوک را کم اهمیت جلوه می دهند، پرهیز کنید.