راسو

فرت یک عضو اهلی شده از خانواده راسوها (Mustelidae) است، همان خانواده ای که راسو، پولکت، اودک و گورکن را نیز در بر می گیرد. فرت های بالغ دراز و باریک اندام اند و معمولاً طول بدن شان همرای دم به 33 الی 51 سانتی متر می رسد، و اکثر آنها 0.7 الی 2 کیلوگرم وزن دارند؛ نرها به وضوح از ماده ها بزرگتر اند. مردم فرت ها را به خاطر کنجکاوی، بازیگوشی پرانرژی و پیوند نزدیکی که با نگهدارندگان همیشگی خود برقرار می کنند، نگهداری می کنند.

فرت ها گوشتخوار اجباری اند، یعنی بدن شان طوری ساخته شده که گوشت را هضم کند نه مواد نباتی را. آنها بیشتر روز را در خواب می گذرانند، اغلب 14 الی 18 ساعت، و سپس در دوره های کوتاه به شدت فعال می شوند. در این دوره های بیداری، آنها کاوش می کنند، سوراخ می کنند و بازی می کنند و از افراد اطراف خود توقع تعامل دارند.

فرت حیوان خانگی است که باید با آن سر و کار مستقیم داشت، نه حیوانی که از فاصله تماشا شود. این حیوان هر روز به وقت بیرون از قفس، رژیم غذایی متناسب با فیزیولوژی گوشتخوارش، و صاحبی نیاز دارد که بتواند یک اتاق را در برابر فرت ایمن سازد تا حیوان نتواند از شگاف ها بگذرد یا اشیای ناایمن را بجود.

این حیوان برای چه کسانی مناسب است

فرت برای افرادی مناسب است که به اندازه کافی در خانه هستند تا چندین ساعت تعامل و وقت بیرون از قفس را در هر روز فراهم کنند. این حیوان با خانواده هایی سازگار است که می توانند یک فضای امن و بدون راه فرار اختصاص دهند و بوی طبیعی و کمی تند آن را بپذیرند. فرت برای صاحبانی که حیوان خانگی کم زحمت یا بدون نیاز به توجه می خواهند، یا برای خانه هایی با اطفال خورد سال که نمی توانند با یک حیوان تیز و پرتحرک با ملایمت رفتار کنند، چندان مناسب نیست.

فرت اهلی یک گونه واحد است، بنابراین مانند سگ یا پشک به نژادهای جداگانه تقسیم نمی شود. تنوع در میان فرت ها بیشتر با رنگ، طرح و نشانه های پوستی توضیح داده می شود تا با خط نژادی. پرورش دهندگان و باشگاه ها به طور عمومی یک مجموعه کوچک از گروه های رنگ و طرح استاندارد را به رسمیت می شناسند، و به همین دلیل تعداد عملی انواع شناخته شده در حدود یک شکل اصلی اهلی باقی می ماند.

چگونگی دسته بندی انواع

فرت ها معمولاً بر اساس رنگ پوست (مانند سیبل، آلبینو، دارچینی و نقره یی)، طرح پوست (مانند یکدست، پوینت یا پاندا) و نشانه های روی صورت، پاها و سینه دسته بندی می شوند. این دسته بندی ها صرف برچسب های توصیفی برای یک گونه اند، نه نژادهای جداگانه، بنابراین دو فرت با رنگ های کاملاً متفاوت از نگاه ژنتیکی هنوز هم همان حیوان اند.

فرت اهلی از پولکت اروپایی (Mustela putorius) نسل می گیرد، و نام علمی آن، Mustela putorius furo، همین ریشه را نشان می دهد. اهلی شدن آن به طور عمومی بیشتر از 2000 سال پیش تخمین زده می شود، اگرچه تاریخ و مکان دقیق آن به خاطر کمبود اسناد نوشتاری اولیه نامعلوم است.

کاربرد اصلی تاریخی فرت شکار بود. بدن دراز و باریک آن اجازه می داد تا خرگوش ها و جوندگان را تا داخل سوراخ های شان تعقیب کند و آنها را به سوی تور یا نگهدارندگانی که در انتظار بودند بیرون کند، روشی که به نام «فرتینگ» شناخته می شود. اشاره به فرت هایی که به این شکل استفاده می شدند در منابع اروپایی دوران باستان و قرون وسطی دیده می شود، و این حیوان همرای گسترش کشاورزی و نگهداری خرگوش در سراسر اروپا پخش شد.

برای سده ها فرت عمدتاً به عنوان یک حیوان کاری برای کنترول آفات و شکار خرگوش ارزش داشت، نه به عنوان حیوان خانگی. این حیوان همچنان همرای انسان ها به مناطق تازه سفر کرد، از جمله اینکه توسط مهاجران و سوداگران به دیگر نقاط جهان برده شد تا در کنترول جوندگان کمک کند.

در دوران اخیر، فرت از نقش عمدتاً کاری به سوی همدمی حرکت کرده است. امروزه بیشتر فرت ها به عنوان حیوان خانگی نگهداری می شوند، و پرورش انتخابی برای خوی و رنگ همرای این تغییر همراه بوده است، هرچند این حیوان هنوز رژیم غذایی گوشتخوار و غریزه سوراخ کنی نیاکان پولکت خود را حفظ کرده است.

فرت ها بدنی دراز و لوله مانند دارند که روی پاهای کوتاه قرار گرفته، سازگاری یی که برای نیاکان آنها در حرکت داخل سوراخ ها مناسب بود. گردن آنها عضلانی، سر شان خورد و مثلثی شکل، و ستون فقرات شان بسیار قابل انعطاف است، به گونه یی که حیوان می تواند در فضاهای تنگ دور بزند. پوست آن از یک زیرموی نرم و موهای محافظ درازتر تشکیل شده، و بیشتر فرت ها بسته به طرح رنگی شان نقاب یا نشانه های مشخصی روی صورت دارند.

چگونگی تفاوت ظاهر

از آنجا که فرت یک گونه است نه چندین نژاد، ظاهر آن بیشتر با رنگ و طرح فرق می کند تا با شکل بدن. فرت های سیبل موهای محافظ تیره روی زیرموی روشن تر همرای یک نقاب مشخص نشان می دهند، در حالی که آلبینوها سفید تا کریمی رنگ همرای چشمان صورتی اند. نرها عموماً از ماده ها بزرگتر و سنگین تر اند، و تراکم و رنگ پوست می تواند میان ماه های گرم و سرد سال تغییر کند.

فرت ها با کنجکاوی و بازی به حرکت در می آیند. یکی از رفتارهای مشخص آنها «رقص جنگی» نام دارد، یک جهیدن و پرش جانبی که نشانه هیجان و دعوت به بازی است. فعالیت آنها میان شب فعال و انعطاف پذیر در نوسان است، به این معنی که برای مدت های طولانی در خواب عمیق فرو می روند و سپس در زمان بیداری بسیار فعال می شوند.

از نگاه اجتماعی، فرت ها اغلب به خوبی در جفت یا گروه های خورد زندگی می کنند، جایی که روی هم انبار می شوند تا بخوابند و با هم کشتی بازی می کنند. آنها همچنان با صاحبان توجه کننده پیوند نزدیک برقرار می کنند. غرایز آنها شامل سوراخ کنی، تونل زدن و ذخیره کردن اشیای خورد در پناهگاه های پنهان می شود، رفتارهایی که ریشه در نیاکان پولکت آنها دارد.

فرت ها از طریق زبان بدن و مجموعه کوچکی از صداها ارتباط برقرار می کنند. یک صدای خنده مانند نرم به نام «دوکینگ» نشانه رضایت و بازی است، در حالی که فش فش کردن نشانه ترس یا آزردگی است. گاز گرفتن سبک در فرت های جوان معمول است و معمولاً با دست زدن ملایم و پیوسته کاهش می یابد.

مراقبت روزانه

• هر روز چند ساعت بازی زیر نظارت را در فضایی که در برابر فرت ایمن شده، فراهم کنید
• همیشه آب تازه در دسترس بگذارید و یک رژیم غذایی مبتنی بر گوشت متناسب با یک گوشتخوار بدهید
• محل های لترباکس را به طور نقطه یی پاک کنید و بستر آلوده را روزانه بردارید
• بررسی کنید که قفل های قفس محکم باشند، زیرا فرت ها در فرار کردن استاد اند

محیط

• قفس را در اتاقی نگهدارید که دمای آن متوسط بماند، زیرا فرت ها نسبت به گرما حساس اند
• تونل، هموک و بازیچه های امن برای سرگرمی فراهم کنید
• پیش از وقت آزادی حیوان، شگاف ها، دریچه های هوا و روزنه های بزرگتر از چند سانتی متر را مسدود کنید
• اشیای پلاستیکی نرم یا فوم را که فرت ممکن است بجود و ببلعد، بردارید

پیرایش و دست زدن

فرت ها پوست خود را نسبتاً خوب مراقبت می کنند و تنها به حمام کردن گاه به گاه نیاز دارند، زیرا حمام زیاد از حد می تواند بوی طبیعی و تند آن را افزایش دهد. ناخن ها را به طور منظم کوتاه کنید، گوش ها را در صورت نیاز پاک کنید و فرت را زیاد در دست بگیرید تا با بلند شدن راحت بماند. هنگام بلند کردن، بدن آن را کاملاً تکیه گاه دهید و جلسات دست زدن را آرام و مثبت نگهدارید.

فرت ها گوشتخوار اجباری با یک روده کوتاه و سوخت و ساز سریع اند. رژیم غذایی آنها باید بر اساس پروتئین و چربی حیوانی ساخته شود، همرای مقدار بسیار کم کاربوهایدرات یا فایبر. از آنجا که غذا به سرعت از بدن آنها می گذرد، فرت ها مقدار کم اما زیاد در روز غذا می خورند و معمولاً به جای یک یا دو وعده بزرگ، به دسترسی به غذا در طول روز نیاز دارند.

خوراکی های تشویقی باید بر اساس گوشت باشند، مانند تکه های خورد گوشت پخته یا گوشت خام مناسب، و باید به مقدار کم داده شوند. بسیاری از خوراکی های تجارتی شیرین برای یک گوشتخوار اجباری مناسب نیستند. آب پاک و تازه را همیشه در دسترس بگذارید، خواه در یک کاسه سنگین یا یک بوتل مکنده، و آن را روزانه تازه کنید. در باره هرگونه مکمل غذایی پیش از افزودن آن، با داکتر حیوانات مشوره کنید.

با نگهداری خوب، فرت ها به طور عمومی 6 الی 10 سال عمر می کنند. آنها حیواناتی فعال و مقاوم اند، اما به عنوان یک گونه، مستعد چند مشکل صحی مشخص اند که برخی از آنها بیشتر در سنین میانه و بعدتر ظاهر می شوند. یک داکتر حیوانات با تجربه در کار با فرت ها بسیار ارزشمند است، زیرا نیازهای آنها با پشک و سگ فرق دارد.

مراقبت پیشگیرانه

• چکپ های منظم داکتر حیوانات را، حتی در سنین بالا، برنامه ریزی کنید
• واکسین ها را مطابق رهنمود منطقه تان به روز نگهدارید
• رژیم غذایی مناسب مبتنی بر گوشت بدهید و وزن را در دامنه سالم نگهدارید
• اشیای پلاستیکی و فوم قابل جویدن را برای جلوگیری از انسداد بردارید
• نشانه های اولیه ریزش مو، ضعف یا تغییر اشتها را زیر نظر داشته باشید

فرت ها زیرک و کنجکاو اند، همین ویژگی آنها را برای چندین رفتار عملی قابل آموزش می سازد، از جمله استفاده از لترباکس، پاسخ دادن به نام خود و کاهش گاز گرفتن. آنها همچنان مستقل اند و به آسانی حواس شان پرت می شود، بنابراین آموزش در جلسات کوتاه که با دوره های پرانرژی آنها هماهنگ باشد بهتر جواب می دهد. پیوستگی و صبر بیشتر از تمرین های طولانی اهمیت دارد.

شروع کار

1. زمانی آرام را انتخاب کنید که فرت بیدار و هوشیار باشد
2. لترباکس ها را در گوشه هایی بگذارید که فرت از قبل به آنها تمایل دارد و استفاده درست را پاداش دهید
3. از یک خوراکی مبتنی بر گوشت برای نشانه گذاری و پاداش دادن به هر رفتار خواسته شده استفاده کنید
4. گاز گرفتن را با هدایت ملایم به جای تنبیه کاهش دهید
5. هر جلسه را چند دقیقه نگهدارید و آن را با یک نتیجه مثبت پایان دهید

فرت به یک قفس فراخ و امن به عنوان پایگاه خود نیاز دارد، در حالت ایده آل یک قفس چند طبقه که اجازه بالا رفتن، خوابیدن و دستشویی رفتن را در بخش های جداگانه بدهد. فاصله سیم های قفس باید آنقدر خورد باشد که فرت نتواند از میان آن بگذرد، و همه دروازه ها به قفل های محکم نیاز دارند. قفس تنها بخشی از موضوع است، زیرا فرت ها همچنان به چند ساعت ورزش روزانه بیرون از قفس در یک فضای امن و محصور نیاز دارند.

فهرست آماده سازی

• قفس امن چند طبقه همرای فاصله سیم مناسب و قفل های مطمئن
• هموک و بستر نرم برای خوابیدن
• لترباکس در یک گوشه انتخاب شده
• تونل و بازیچه های امن برای سرگرمی
• کاسه سنگین آب یا بوتل مکنده
• یک اتاق ایمن شده برای فرت برای وقت آزادی روزانه

فرت ها به طور عمومی در سال اول زندگی خود به بلوغ جنسی می رسند، اغلب در نخستین بهار پس از تولد، و تکثیر آنها فصلی و وابسته به طول روز است. فرت نر «هاب» و فرت ماده «جیل» نامیده می شود. پس از جفت گیری، دوره حاملگی تقریباً 42 روز طول می کشد. یک جیل مجموعه یی از بچه ها را به دنیا می آورد که خورد، کور و وابسته به مادر متولد می شوند.

بچه ها به سرعت رشد می کنند و معمولاً در حدود شش هفتگی از شیر گرفته می شوند. از آنجا که فرت های ماده عقیم نشده در صورتی که در دوره فصل جفت گیری طولانی بدون جفت گیری بمانند، ممکن است با خطرات صحی جدی روبرو شوند، بسیاری از صاحبان و پرورش دهندگان تولید مثل را با دقت مدیریت می کنند، و عقیم کردن برای فرت های خانگی که بخشی از یک برنامه پرورش برنامه ریزی شده نیستند، معمول است.

آیا فرت برای شما مناسب است؟

فرت یک تعهد روزانه برای طول عمر خود است، که معمولاً 6 الی 10 سال می باشد. این حیوان به چند ساعت تعامل و بازی زیر نظارت در هر روز، یک قفس امن و یک اتاق ایمن شده نیاز دارد. هزینه ها شامل قفس، رژیم غذایی مبتنی بر گوشت، بستر و لترباکس، و مراقبت داکتر حیوانات می شود، که می تواند با بزرگ شدن حیوان و بروز بیماری هایی که فرت ها مستعد آن اند، افزایش یابد. صاحبان همچنان باید بوی طبیعی و تند حیوان و کنجکاوی شدید آن در خانه را بپذیرند.

از کجا فرت تهیه کنیم

فرت ها را می توان از پرورش دهندگان مسئول، مراکز نجات حیوانات و سازمان های خانه دهی مجدد به دست آورد. یک منبع مسئول حیوانات را در شرایط پاک نگهداری می کند، به طور مکرر با آنها سر و کار دارد و در باره وضعیت صحی و خوی آنها صادق است. پذیرش از مراکز نجات گزینه خوبی است، زیرا گاهی فرت ها توسط صاحبانی که نیازهای آنها را دست کم گرفته اند، رها می شوند. هر جایی که فرت را تهیه می کنید، در باره سن، سابقه صحی و اینکه آیا عقیم شده یا نه، پرسان کنید.