وایت هلند

بوقلمون هالند سفید یک بوقلمون بزرگ با پرهای کاملاً سفید و طبع آرام و خوش‌رفتار است. ریشه این نژاد به بوقلمون‌های سفیدپری برمی‌گردد که در هالند نگه‌داری می‌شدند و بعدها یکی از نژادهای بنیادی پشت بوقلمون تجاری سفید مدرن شد. پرنده‌ها در کنار نگه‌دارنده‌های خود آرام و پایدار هستند و برای خرده‌مالکان و برنامه‌های نگه‌داری مرغداری سنتی گزینه‌ای قابل مدیریت است.

این نژاد به عنوان یک نژاد اصیل، به صورت طبیعی جفت می‌زند و بدون لقاح مصنوعی تکثیر می‌کند. این ویژگی آن را از سویه‌های تجاری سینه‌پهن که جای این نژاد را در صنعت گرفتند متمایز می‌سازد. نرهای بالغ درشت اندام هستند در حالی که ماده‌ها به وضوح کوچک‌ترند. پرهای سفید لاشه‌ای بدون پرهای تیره باقی‌مانده به جا می‌گذارند که از دلایل اصلی ارزش این نژاد برای دسترخوان بود.

تعداد این پرنده‌ها در قرن بیستم به شدت کاهش یافت زیرا بوقلمون‌های تجاری سینه‌پهن سفید تولید را در اختیار گرفتند. بوقلمون هالند سفید امروز عمدتاً توسط پرورش‌دهندگان حفاظت‌گرا و مزارع کوچک نگه‌داری می‌شود.

برای چه کسانی مناسب است

هالند سفید برای نگه‌دارندگانی مناسب است که خواهان یک بوقلمون اصیل آرام هستند که به شکل طبیعی جفت می‌زند و لاشه‌ای با پرکَنی آسان به دست می‌دهد. برای خرده‌مالکان، پرورش‌دهندگان حفاظتی و نمایش‌دهندگان با فضای کافی برای یک پرنده بزرگ مناسب است. کسانی که دنبال رشد سریع تجاری یا پرندگانی برای حویلی‌های کوچک هستند باید گزینه‌های دیگری را در نظر بگیرند.

بوقلمون اصالتاً بومی امریکای شمالی است و در قرن شانزدهم توسط تاجران اسپانیایی به اروپا برده شد. از آن‌جا در سراسر قاره پخش شد و پرنده‌های سفیدپر در هالند انتخاب و نگه‌داری شدند که نام نژاد از همین‌جا گرفته شده است.

بوقلمون‌های سفیدپر همراه با مهاجران اروپایی به امریکای شمالی بازگشتند. پرورش‌دهندگان در طول زمان این موجودات سفیدپر را به پرنده‌ای تبدیل کردند که امروز به نام هالند سفید شناخته می‌شود. لاشه تمیزی که پرهای سفید به جا می‌گذارد ارزش اصلی این نژاد بود.

هالند سفید در سال ۱۸۷۴ در استاندارد کمال انجمن مرغداری امریکا (APA) پذیرفته شد و از جمله اولین واریته‌های استاندارد بوقلمون قرار گرفت. تا اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، از مهم‌ترین بوقلمون‌های بازار در ایالات متحده بود.

از میانه قرن بیستم، بوقلمون تجاری سینه‌پهن سفید که بخشی از آن از نژاد هالند سفید توسعه یافته بود، تولید در مقیاس بزرگ را به دست گرفت. هالند سفید اصیل تا مرز کمیابی افت کرد و امروز عمدتاً از طریق پرورش‌دهندگان نژاد اصیل و تلاش‌های حفاظتی ادامه می‌یابد.

هالند سفید یک بوقلمون سنگین و گِرد با پرهای کاملاً سفید از سر تا دُم است. سر و گردن برهنه سرخ رنگ هستند و بسته به خُلق پرنده و فصل ممکن است به سفید مایل به آبی تغییر رنگ دهند. نرها یک ریش سیاه در سینه دارند که در برابر پرهای سفید به چشم می‌آید. این نژاد بدنی عریض و پُر دارد اما در مقایسه با بوقلمون‌های تجاری سینه‌پهن چاق، قاب بدنی ایستاده‌تر و چالاک‌تری دارد.

پوشش پر و رنگ

پوشش پر یکدست سفید و بدون نوار یا نشانه‌های رنگی است. پرهای سفید ویژگی اصلی این نژاد هستند زیرا در لاشه آماده‌شده هیچ پر ریشه‌ای تیره‌ای باقی نمی‌ماند. پوست و ساق‌ها سفید مایل به گلابی کم‌رنگ هستند. جوجه‌ها از همان ابتدا سفید درمی‌آیند و هر پر رنگی طبق معیار نقص محسوب می‌شود.

هالند سفید به داشتن طبعی آرام و یکنواخت شهرت دارد. پرنده‌ها رام و خوش‌رفتار هستند و لمس شدن را بهتر از بسیاری از پرنده‌های ترسوتر تحمل می‌کنند. نرها در فصل جفت‌زدن ممکن است قاطع‌تر شوند و جلوی انسان یا نرهای دیگر ظاهرنمایی کنند، اما در زندگی روزانه این نژاد پایدار و کار با آن آسان است.

این نژاد در برابر انسان‌ها معمولاً دوستانه و کنجکاو است و پرنده‌هایی که با تماس منظم بزرگ می‌شوند اغلب دنبال نگه‌دارنده در حویلی راه می‌روند. در برابر غریبه‌ها هوشیار هستند اما تجاوزکار نیستند. هالندی‌های سفید معمولاً در رمه خوب کنار می‌آیند و می‌توانند با سایر پرنده‌ها نگه‌داری شوند، اگرچه اندازه بزرگشان به این معنی است که پرنده‌های کوچک‌تر به فضا و جای غذاخوری جداگانه نیاز دارند. این نژاد به خوبی چرا می‌کند و وقتی فضا برای چریدن داشته باشد فعال می‌ماند.

مراقبت روزانه حول محور آب تمیز، غذای تازه و پناهگاهی مطمئن و خشک است. به عنوان یک پرنده بزرگ علف‌خوار، هالند سفید در بهترین وضعیت با فضایی برای چریدن در روز و جایگاهی ضددشمن در شب قرار دارد.

مراقبت از پوست و پر

• هر هفته پا و کف پنجه را برای بریدگی، ورم یا نشانه‌های بیماری کف پا بررسی کنید
• طول ناخن‌ها و منقار را زیر نظر داشته باشید؛ چریدن روی زمین زبر معمولاً آن‌ها را در اندازه درست نگه می‌دارد
• یک جای خاک‌غلت خشک برای کمک به کنترل انگل‌های خارجی فراهم کنید
• ناحیه اطراف مخرج را از نظر آلودگی یا کَنه بررسی کنید

ورزش

• هر روز اجازه چریدن یا یک محوطه بزرگ برای چرا و حرکت بدهید
• قرقره‌های کوتاه و محکم فراهم کنید؛ پرنده‌های سنگین نباید بلند بنشینند تا از فشار به پا و مفاصل جلوگیری شود
• فضایی برای رفتارهای طبیعی مانند خاک‌کندن و خاک‌غلت فراهم کنید

محیط

پرنده‌ها را در پناهگاهی عاری از بادهای مستقیم با هوادهی خوب و بستر خشک نگه‌داری کنید. تقریباً ۶ تا ۱۰ فوت مربع فضای کف داخلی برای هر پرنده بالغ، همراه با چراگاه بیرونی کافی در نظر بگیرید. بستر را خشک نگه دارید تا مشکلات تنفسی و پا کاهش یابد و جایگاه را در برابر روباه، گربه وحشی، سگ و پرنده‌های شکاری مطمئن کنید.

بوقلمون‌ها نسبت به مرغ به پروتئین بیشتری نیاز دارند، به خصوص در دوره رشد. از غذای آغازین بوقلمون یا پرنده شکاری استفاده کنید، سپس با بالغ شدن پرنده‌ها پروتئین را کاهش دهید. ریگ آزاد برای آسیاب کردن غذا و علوفه فراهم کنید و آب تمیز را همیشه در دسترس نگه دارید. چراگاه سبزی‌ها و حشرات مفید فراهم می‌کند اما نباید جای غذای متعادل را بگیرد.

خوردنی‌های جانبی و مکمل‌ها

خوردنی‌های جانبی را حدود ۱۰ درصد رژیم غذایی نگه دارید. گزینه‌های مناسب شامل سبزی‌های برگی، کرم‌آرد و مقادیر کم میوه و سبزیجات می‌شود. پوسته صدف خرد شده را برای مرغ‌های تخم‌گذار جداگانه ارائه دهید تا کیفیت پوسته تخم حمایت شود، و هر وقت پرنده‌ها چیزی غیر از غذای کامل می‌خورند ریگ غیرمحلول فراهم کنید.

هالند سفید یک نژاد اصیل مقاوم است و با پرورش خوب، پرنده‌ها معمولاً ۵ تا ۱۰ سال عمر می‌کنند. بیشتر مشکلات صحی ناشی از انگل، رطوبت یا استرس هستند نه ضعف ذاتی نژاد. مانند همه بوقلمون‌ها، بیماری سر سیاه جدی‌ترین نگرانی است و نحوه جایگاه‌دهی و چرای پرنده‌ها را تعیین می‌کند.

مراقبت پیشگیرانه

• بوقلمون‌ها را روی زمین تمیز و با زه‌کشی خوب نگه دارید و مناطق چرا را بچرخانید
• از نگه‌داری بوقلمون و مرغ روی یک خاک پرهیز کنید تا قرار گرفتن در معرض سر سیاه محدود شود
• یک برنامه کرم‌زدایی مناسب با منطقه و رمه خود داشته باشید
• بستر خشک و هوادهی خوب برای کاهش بیماری تنفسی فراهم کنید
• قبل از افزودن به رمه، پرنده‌های جدید را قرنطینه کنید

هالندی‌های سفید به پناهگاهی با فضای کافی و خشک، همراه با فضای بیرونی مطمئن نیاز دارند. چون بزرگ هستند و دوست دارند بچرند، در فضای تنگ وضعیت خوبی ندارند. جایگاه در شب و هنگام آب‌وهوای بد از آن‌ها حفاظت می‌کند، در حالی که یک محوطه حصارکشی‌شده یا چراگاه در طول روز فضای حرکت می‌دهد. هوادهی خوب بدون بادهای مستقیم برای کاهش مشکلات تنفسی ضروری است.

فهرست راه‌اندازی

• پناهگاه عاری از باد با روزنه‌های نزدیک سقف
• قرقره‌های کوتاه متناسب با پرنده‌های سنگین
• بستر عمیق تمیز و خشک روی کف
• آب و غذا همیشه در دسترس
• سایه و پناه از باد در محوطه
• قفل‌های مطمئن و حصار دفن‌شده یا پیش‌آمده در برابر حفارها

تخم بوقلمون حدود ۲۸ روز گرما نیاز دارد، چند روز بیشتر از تخم مرغ. مرغ‌های هالند سفید می‌توانند روی تخم بنشینند و خودشان جوجه دربیاورند، اما بسیاری از نگه‌دارندگان برای کنترل بهتر حرارت و رطوبت از انکوباتور استفاده می‌کنند. تخم‌های تمیز را جمع کنید، حداکثر یک هفته قبل از گذاشتن در انکوباتور با سر به پایین در حرارت اتاق خنک نگه دارید و قبل از انکوباتور به حرارت اتاق برسانید.

مراحل جوجه‌کشی

۱. تخم‌های تمیز و بارور را با ۹۹.۵ درجه فارنهایت و رطوبت هدف قرار دهید ۲. تخم‌ها را چند بار در روز تا روز ۲۵ بچرخانید ۳. حدود روزهای ۱۰ و ۲۴ تخم‌ها را با چراغ ببینید و تخم‌های شفاف یا غیرفعال را بردارید ۴. در روز ۲۵ چرخش را متوقف کنید و رطوبت را برای دوره قفل بالا ببرید ۵. در انکوباتور را بسته نگه دارید در حالی که جوجه‌ها تخم را می‌شکنند ۶. جوجه‌های خشک‌شده و پرهای فنری‌درآمده را به مادر مصنوعی با حرارت حدود ۹۵ تا ۹۸ درجه فارنهایت منتقل کنید