برنز

برنز یک بوقلمون اهلی درشت‌جثه است که در ایالات متحده پرورش یافته. نام این نژاد از درخش مسی‌رنگی گرفته شده که در آفتاب روی پرهای تیره‌رنگ بدن می‌درخشد. در بیشتر دوره‌های قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، این نژاد بوقلمون استاندارد مزارع در سراسر امریکای شمالی بود و به خاطر اندازه، توانایی چریدن و خُلق آرام ارزش داشت.

دو نوع اصلی این نام را با هم دارند. برنز میراثی استاندارد به صورت طبیعی جفت‌گیری می‌کند و به وزن بلوغ آهسته‌تر می‌رسد. برنز سینه‌پهن که بعداً برای بازار تجاری پرورش یافت، گوشت سینه بسیار بیشتری دارد اما معمولاً بدون کمک قادر به جفت‌گیری نیست. نوع میراثی همان است که امروزه صاحبان مزارع کوچک و گله‌های حفاظتی نگهداری می‌کنند.

پرندگان بالغ درشت و پهن‌پیکر هستند، پاهای قوی دارند و راست می‌ایستند. در مرتع به خوبی می‌چرند، سرما را تحمل می‌کنند و خُلقی آرام و خوش‌طبع دارند که مدیریت آن‌ها را در محیط حیاط خلوت یا مزرعه آسان می‌کند.

برای چه کسی مناسب است

برنز برای نگهدارندگانی مناسب است که فضای کافی برای یک پرنده درشت و فعال دارند و می‌خواهند یک نژاد میراثی مقاوم برای گوشت، پرورش یا نمایش داشته باشند. این نژاد در محیط‌هایی که امکان گشت‌وگذار دارد بهتر عمل می‌کند و برای محوطه‌های کوچک و محدود چندان مناسب نیست. مبتدیان می‌توانند نوع میراثی را با داشتن مسکن مناسب و محافظت در برابر درندگان مدیریت کنند.

برنز از ترکیب دو خط نسلی به وجود آمده است. مهاجران اروپایی بوقلمون‌های اهلی را با خود آوردند که خودشان از پرندگانی بودند که قرن‌ها پیش از امریکا به اروپا برده شده بودند. پس از ورود به امریکای شمالی، این بوقلمون‌های اهلی با بوقلمون وحشی بومی آمیخته شدند. تأثیر وحشی به برنز اندازه، نشاط و پر درخشان مسی‌رنگ داد که نام این نژاد از آن گرفته شده.

در طول دهه‌های ۱۸۰۰ میلادی، برنز به پیشتاز بوقلمون بازار در سراسر ایالات متحده تبدیل شد. مقاومتش در مرتع و پیکر درشتش آن را انتخاب عملی مزارعی می‌کرد که پرنده برای سفره پرورش می‌دادند.

در اوایل قرن بیستم، پرورشدهندگان خطوط سنگین‌تر و پهن‌سینه‌تری را برای پاسخ به تقاضای تجاری انتخاب کردند. برنز سینه‌پهن حاصل این کار گوشت سینه بیشتری تولید می‌کرد اما توانایی جفت‌گیری طبیعی را از دست داد و به تلقیح مصنوعی نیاز پیدا کرد. بعداً تولید تجاری به سمت پرندگان سفیدپر رفت که کَرک‌های باقی‌مانده لاشه تمیزتری به جا می‌گذارند.

با دور شدن گله‌های تجاری از این نژاد، برنز استاندارد میراثی به شدت کاهش یافت و به نگرانی حفاظتی تبدیل شد. امروزه عمدتاً توسط صاحبان مزارع کوچک، پرورشدهندگان نژادهای میراثی و برنامه‌های حفظ نژاد که نوع جفت‌گیری طبیعی را زنده نگه می‌دارند، حفظ می‌شود.

برنز پرنده‌ای سنگین و عمیق‌پیکر است با پشت پهن و سینه کامل. پرها از دور تیره به نظر می‌رسند اما در نور مناسب درخشی فلزی برنزی، مسی و سبزرنگ نشان می‌دهند که بیشترین درخشش در پشت و سینه است. بال‌ها نوارهای سفید دارند و دم تیره با نواری روشن‌تر نزدیک نوک است.

سر و گردن فوقانی پوست لُخت دارند که با خُلق و دما رنگ عوض می‌کنند، از قرمز تا سفید و آبی. نرها تیکه‌ای گوشتی بالای منقار دارند، آویزه‌ای زیر گلو و کَرونکل‌هایی روی سر و گردن. تُرک‌ها همچنین روی سینه ریش‌هایی از موهای خشن دارند. پا و پنجه تیره‌اند که در پرندگان جوان نزدیک به سیاه است و با افزایش سن کمی روشن‌تر می‌شود.

پر و رنگ‌ها

ویژگی اصلی همان درخشش فلزی است. هر پر بدنی تیره است با نوار برنزی یا مسی روشن که نور را می‌گیرد و به کل پرنده ظاهر فلزی متغیر می‌دهد. پرهای اصلی بال به صورت سیاه و سفید نواردار هستند و پرهای دم با نواری کم‌رنگ ختم می‌شوند. نژادهای میراثی و سینه‌پهن این رنگ را مشترک دارند و تفاوت اصلی‌شان در عرض بدن و وزن است نه در الگوی پر.

برنز خُلق ثابت و خوش‌طبعی دارد. پرندگان کنجکاو هستند و دنبال نگهدارنده در حیاط می‌روند و بسیاری از آن‌ها دست‌آموزی را بدون دردسر تحمل می‌کنند. هشیار هستند و در برابر عقاب، سگ یا غریبه‌ها هشدار می‌دهند، که آن‌ها را به اعضای مراقب گله مختلط تبدیل می‌کند.

مرغ‌ها معمولاً آرام هستند و اغلب نَشین می‌شوند، محکم می‌نشینند و جوجه‌ها را به خوبی پرورش می‌دهند. تُرک‌ها در بهار دائماً خودنمایی می‌کنند، دم را باز می‌کنند و راه می‌روند و یک تُرک بالغ در فصل جفت‌گیری می‌تواند نسبت به انسان‌ها و نرهای دیگر سرسخت یا قلمروطلب شود. دست‌آموزی زودهنگام آرام این مشکل را کنترل می‌کند.

این نژاد با مرغ، اردک و سایر بوقلمون‌ها به طور معقولی کنار می‌آید وقتی فضا کافی باشد، هرچند تُرک‌های بزرگ باید در کنار پرندگان کوچک‌تر تحت نظر باشند. بوقلمون‌های برنز چراگران فعالی هستند و ترجیح می‌دهند در حرکت باشند و زمین را برای حشرات، دانه‌ها و گیاه سبز جستجو کنند.

آراستن

• پاها و ساق‌پاها را به طور منظم برای کَنه‌های پوسته‌ای، زخم یا بیماری پا بررسی کنید
• پرها و پوست را به ویژه اطراف مخرج برای شپشه و کَنه بررسی کنید
• مناطق خاک‌گردانی را در دسترس نگه دارید تا پرندگان به صورت طبیعی آراسته شوند
• ناخن یا منقار زیادی رشدکرده را فقط در صورتی که در خوردن یا راه رفتن مشکل ایجاد کند، کوتاه کنید
• پوست لُخت سر را بعد از دعواها برای خراش یا تورم بررسی کنید

ورزش

• دسترسی روزانه به مرتع یا محوطه بزرگ برای چریدن فراهم کنید
• فضا برای راه رفتن، خودنمایی و باز کردن دم به ویژه برای تُرک‌های در حال خودنمایی فراهم کنید
• مناطق چرا را بچرخانید تا زمین لَخت و گل‌آلود نشود
• از حبس طولانی خودداری کنید که منجر به بی‌حوصلگی، نوک‌زنی و مشکلات وزنی می‌شود

محیط

بوقلمون‌های برنز در سرما مقاوم هستند و یخبندان را به خوبی تحمل می‌کنند، اما به سرپناه خشک و بدون وزش مستقیم و محافظت در برابر باد و باران نیاز دارند. نشیمن‌گاه‌های محکم و کوتاه کافی فراهم کنید تا پرندگان سنگین به راحتی برسند. در هوای گرم سایه و آب تازه همیشگی فراهم کنید، چون پرندگان بزرگ به راحتی گرمازده می‌شوند. مسکن را در برابر روباه، راکون، سگ و پرندگان شکاری ایمن کنید، چون بوقلمون‌ها در شب آسیب‌پذیر هستند.

بوقلمون‌ها بیشتر از مرغ‌ها به پروتئین نیاز دارند، به خصوص در دوره رشد. جوجه‌ها با غذای آغازین مخصوص بوقلمون یا پرندگان شکاری با حدود ۲۸ درصد پروتئین در چند هفته اول بهترین رشد را دارند و سپس به غذای رشد و بعد جیره نگهداری یا پرورشدهنده کاهش می‌یابد. چریدن در مرتع از حشرات، دانه‌ها و گیاهان سبز جیره را تکمیل می‌کند اما نباید جایگزین آن برای پرندگان در حال رشد یا تولیدمثل شود.

ریگ غیرمحلول فراهم کنید تا پرندگان بتوانند غذا را بسایند و آب تازه همیشه در دسترس باشد. مرغ‌های پرورشی در فصل تخم‌گذاری از غذای پرورشدهنده با کلسیم اضافه سود می‌برند.

خوراک تشویقی و مکمل‌ها

سبزی، ضایعات باغچه، کرم آرد و دانه‌های شکسته در حد اعتدال مفید هستند اما باید سهم کمی از جیره باشند تا پروتئین را رقیق نکنند. هر وقت پرندگان چیزی جز غذای کامل می‌خورند ریگ فراهم کنید و پوسته صدف خردشده را جداگانه برای مرغ‌های تخم‌گذار که به کلسیم بیشتر نیاز دارند بگذارید.

برنز میراثی پرنده‌ای قوی و طولانی‌عمر است با عمر معمول ۵ تا ۱۰ سال وقتی برای پرورش یا به عنوان حیوان خانگی نگهداری می‌شود نه برای سفره. بیشتر مشکلات سلامتی از انگل‌ها، زمین مرطوب یا کثیف و بیماری‌های عفونی ناشی می‌شود نه از ضعف ارثی. خطوط سینه‌پهن به دلیل جثه سنگین‌تر فشار بیشتری روی مفاصل و پاها دارند.

پرورش خوب از اکثر مشکلات جلوگیری می‌کند: مسکن خشک، آب تازه، چرخش مرتع و جدا نگه داشتن از مرغ‌ها در جاهایی که بیماری سرسیاه خطر دارد.

مراقبت پیشگیرانه

• مرتع را بچرخانید و از نگهداری بوقلمون در زمین آلوده به مرغ خودداری کنید
• مسکن خشک و خوب‌تهویه بدون جریان مستقیم هوا فراهم کنید
• برنامه منظم کنترل انگل و کِرم‌کشی را اجرا کنید
• غذا و آب را تمیز و خارج از زمین نگه دارید
• پرندگان جدید یا بیمار را قبل از اضافه کردن به گله قرنطینه کنید

بوقلمون‌های برنز با مسکن امن شبانه همراه با محوطه وسیع روزانه بهترین وضعیت را دارند. پرندگان میراثی بالغ سنگین هستند و فاصله کوتاهی پرواز می‌کنند، پس حصارکشی بیشتر باید درندگان زمینی را دفع کند تا پرندگان را نگه دارد، هرچند بوقلمون‌های جوان می‌توانند پرواز کنند و ممکن است به حصار بلندتر یا محوطه‌های سربسته نیاز داشته باشند.

مسکن باید خشک، خوب‌تهویه بدون وزش مستقیم و مجهز به نشیمن‌گاه‌های محکم و کوتاه باشد که وزن پرندگان بزرگ را تحمل کنند. بستر عمیق و خشک در هوای سرد کمک می‌کند. در منطقه چرا سایه، محل‌های خاک‌گردانی و سرپناه از باد و باران فراهم کنید.

فهرست راه‌اندازی

• کوپ یا سوله خشک و تهویه‌دار با نشیمن‌گاه‌های کوتاه و محکم
• حصارکشی در برابر درندگان و درب شبانه امن
• مرتع با سایه، علف، حشرات و محل‌های خاک‌گردانی
• آبخوری و دانخوری تمیز خارج از زمین
• جای آشیانه یا گوشه‌های آرام برای مرغ‌های نَشین

تخم‌های بوقلمون برنز حدود ۲۸ روز طول می‌کشد تا تفریخ شوند، چند روز بیشتر از تخم مرغ. مرغ‌های میراثی اغلب نَشین می‌شوند و مادران طبیعی توانایی هستند که محکم می‌نشینند و جوجه‌ها را خوب پرورش می‌دهند. برای تعداد بیشتر یا برای کم نگه داشتن مرغ، می‌توان تخم‌ها را در دستگاه جوجه‌کشی با دمای ثابت، رطوبت و چرخش گذاشت.

تخم‌ها را هر روز جمع‌آوری کنید، با انتهای تیز به پایین در دمای معتدل اتاق نگه دارید و برای بهترین نتیجه ظرف حدود یک هفته در دستگاه بگذارید. تخم‌ها را در اواسط انکوباسیون شمعبینی کنید تا آنهایی که خالی هستند یا رشد متوقف شده را بردارید.

مراحل تفریخ

1. تخم‌های تمیز و خوش‌شکل را انتخاب کنید و با انتهای تیز به پایین خنک نگه دارید
2. تخم‌ها را بگذارید و دستگاه را با دمای حدود ۳۷.۵ درجه سانتیگراد و رطوبت ثابت اجرا کنید
3. تخم‌ها را چند بار در روز برای ۲۵ روز اول بچرخانید
4. در روز ۱۰ تا ۱۴ شمعبینی کنید و تخم‌های بدون رشد را بردارید
5. چرخش را متوقف کنید و برای ۳ روز آخر رطوبت را بالا ببرید (قفل‌شدن)
6. بگذارید جوجه‌ها کاملاً تفریخ و خشک شوند قبل از انتقال به برودر گرم