بوربون رد

بوربون رد یک نژاد میراثی از بوقلمون اهلی است که در ایالات متحده پرورش یافته است. نامش از ولسوالی بوربون در ایالت کنتاکی و از رنگ قرمز شاه‌بلوطی تیره پرهای بدنش گرفته شده است. این نژاد از شناخته‌شده‌ترین بوقلمون‌های استانداردپرورش‌یافته است که در مزارع کوچک و خانه‌های روستایی نگهداری می‌شود.

پرندگان بالغ بزرگ هستند. نرها معمولاً به ۲۳ پوند و ماده‌ها به حدود ۱۴ پوند در بلوغ می‌رسند. پرها در بیشتر بخش‌های بدن قرمز قهوه‌ای تیره هستند، با پرهای پرواز و دُم سفید که هنگام نمایش پرنده تضادی واضح ایجاد می‌کنند. بوربون ردها نرخ رشد کندتر و توانایی جفت‌گیری طبیعی بوقلمون‌های میراثی را حفظ کرده‌اند، که آن‌ها را از انواع تجاری پهن‌سینه متمایز می‌کند.

خلق‌وخو آرام و مهربان است. پرندگان چراگران فعالی هستند و در صورت دسترسی به فضای باز، بیشتر روز را به شکار حشرات، دانه‌ها و سبزی‌ها می‌گذرانند. این ترکیب از رفتار قابل مدیریت و غریزه قوی چرا دلیل اصلی انتخاب این نژاد برای چراگاه و استفاده دوگانه است.

مناسب برای چه کسی است

بوربون رد برای نگهدارندگانی مناسب است که فضای کافی برای چرای یک پرنده بزرگ دارند و می‌خواهند بوقلمون میراثی‌ای داشته باشند که بدون تلقیح مصنوعی به‌طور طبیعی تولیدمثل کند. این نژاد برای تولید گوشت در مقیاس کوچک، نمایشگاه و حفظ گله مناسب است. برای حیاط‌های محصور یا بسیار کوچک مناسب نیست، جایی که یک چراگر بزرگ و فعال فضای کافی برای رفتار عادی ندارد.

بوربون رد ریشه در اصالت‌های پنسیلوانیا و کنتاکی اواخر قرن نوزدهم دارد. پرورش‌دهندگان بوقلمون‌های بافی، برنزه و سفید استاندارد را با یکدیگر آمیختند و برای رنگ قرمز تیره بدن و پرهای سفید متضاد بال و دُم انتخاب کردند.

این کار عمدتاً به نام جی.اف. باربی از ولسوالی بوربون، کنتاکی نسبت داده می‌شود. نام‌های اولیه برای این نژاد در حال توسعه شامل بوربون باترنات و کنتاکی رد بود. این نام‌ها جا نیفتادند و پرنده در نهایت به عنوان بوربون رد به بازار عرضه شد، که آن را به ولسوالی خاستگاهش و رنگش مرتبط می‌کند.

انجمن طیور امریکا بوربون رد را در سال ۱۹۰۹ به استاندارد کمال خود پذیرفت. در نیمه اول قرن بیستم این نژاد بوقلمون رایج بازار بود که برای اندازه، طعم و توانایی چرا و تولیدمثل مستقل ارزش داشت.

از اواسط قرن بیستم، ظهور بوقلمون‌های تجاری پهن‌سینه، نژادهای میراثی مانند بوربون رد را به سمت انقراض سوق داد. این نژاد از طریق مزارع کوچک، پرورش‌دهندگان نمایشگاهی و برنامه‌های حفاظتی زنده ماند و امروز یکی از رایج‌ترین بوقلمون‌های میراثی نگهداری‌شده است.

ویژگی متمایزکننده بوربون رد رنگ آن است. پرهای بدن قرمز شاه‌بلوطی تیره و قهوه‌ای هستند. پرهای پرواز بال و پرهای اصلی دُم سفید هستند، که گاهی با یک خط قرمز نرم در نزدیکی نوک حاشیه یا نوار دارند. این الگوی قرمز و سفید زمانی که نر دُمش را باز می‌کند و بال‌هایش را در نمایش پایین می‌اندازد، بیشتر دیده می‌شود.

سر و گردن بالایی برهنه است، با پوستی که بسته به حال پرنده بین قرمز، سفید و آبی تغییر می‌کند. نرها یک عضو گوشتی روی منقار، یک آویز پوست شل گردن، و یک دسته پرهای سیاه خشن روی سینه دارند. پاها در بالغان صورتی مایل به قرمز هستند.

پوشش و رنگ‌ها

عمق رنگ بین پرندگان متفاوت است. ماده‌ها اغلب کمی روشن‌تر از نرها به نظر می‌رسند و لبه‌های پر می‌توانند یک خط بافی روشن‌تر نشان دهند. تضاد بین بدن قرمز و بال و دُم سفید ویژگی‌ای است که داوران در موجودی نمایشگاهی به دنبال آن هستند. قرمز محو یا ناهموار و سفید بیش از حد در بدن نقص‌هایی در برابر استاندارد محسوب می‌شوند.

بوربون رد شهرت یک بوقلمون آرام و مهربان دارد. پرندگانی که با تماس منظم انسانی پرورش یافته‌اند اغلب رام و کنجکاو می‌شوند و بررسی‌های بهداشتی و نمایشگاهی معمول را تحمل می‌کنند. ماده‌ها مراقب هستند و مادران خوبی برای جوجه‌ها هستند.

این نژاد فعال است و وقتی فضا داشته باشد، بیشتر روز را در حرکت می‌گذراند. غریزه قوی چرا پرندگان را مشغول شکار حشرات و سبزی‌ها نگه می‌دارد، که هزینه خوراک را کاهش می‌دهد و به کنترل آفات چراگاه کمک می‌کند. در اطراف سایر طیور این نژاد معمولاً صلح‌آمیز است، هرچند بوقلمون‌های بزرگ و مرغ‌های کوچک به فضای کافی برای جلوگیری از شلوغی نیاز دارند.

با غریبه‌ها، پرندگان خوب اجتماعی‌شده معمولاً آرام هستند. نرها می‌توانند در طول فصل تولیدمثل بهاره قاطع‌تر شوند، نمایش دهند و گاهی با مردم یا رقبا رویارویی کنند. این رفتار طبیعی است و معمولاً خارج از دوره تولیدمثل آرام می‌شود.

مراقبت روزانه از بوربون رد برای یک پرنده بزرگ ساده است. نیازهای اصلی آب تمیز در تمام اوقات، جیره متعادل، و جای خشک و بدون کوران برای استراحت شبانه است. به عنوان یک نژاد میراثی متحرک می‌ماند و به‌طور طبیعی تولیدمثل می‌کند، پس به مداخله کمتری نسبت به انواع تجاری نیاز دارد.

بهداشت

• در طول پوست‌اندازی سالانه پرها را بررسی کنید و بستر آلوده که می‌تواند ناحیه مخرج را گرفتار کند را بردارید.
• پاها و انگشتان را برای بریدگی، تورم یا نشانه‌های اولیه بیماری پا بررسی کنید.
• ناخن‌های بیش از حد بلند و نوک منقار را تنها در صورتی که مانع تغذیه یا راه رفتن می‌شوند کوتاه کنید.
• مناطق حمام خاک را در دسترس نگه دارید تا پرندگان بتوانند انگل‌های خارجی را خودشان کنترل کنند.

ورزش

• دسترسی روزانه به یک دور حصارکشی‌شده یا چراگاه برای چرا و حرکت فراهم کنید.
• فضای کافی برای نمایش و کشش بال‌ها بگذارید، که نرهای بزرگ اغلب انجام می‌دهند.
• در صورت امکان مناطق چرا را به نوبت بچرخانید تا زمین تمیز و علوفه تازه بماند.

محیط

بوربون ردها در هوای سرد مقاوم هستند اما در گرما به سایه و تهویه نیاز دارند. داربست‌های محکم بالاتر از زمین فراهم کنید، زیرا پرندگان ترجیح می‌دهند شب‌ها روی تخت بنشینند. مسکن باید در برابر شکارچیانی مانند روباه‌ها، راکون‌ها و پرندگان شکاری که بوقلمون‌های همه سنین را هدف قرار می‌دهند، امن باشد.

بوقلمون‌ها به پروتئین بیشتری نسبت به مرغ نیاز دارند، به‌ویژه در دوران رشد. به جای خوراک مرغ معمولی، جیره مخصوص بوقلمون یا پرنده بازی بدهید. جوجه‌های تازه متولدشده (پولت) با آغازین پرپروتئین شروع می‌کنند، سپس به رشددهنده کاهش می‌یابند و با بلوغ به جیره نگهداری یا پرورش‌دهنده می‌روند. چرا حشرات و سبزی‌های اضافی تامین می‌کند اما نباید جایگزین خوراک متعادل شود.

غذاهای تکمیلی و مکمل‌ها

شن نامحلول بدهید تا پرندگان بتوانند غذا را در سنگدان آسیاب کنند، و برای ماده‌های تخم‌گذار یک منبع کلسیم مانند پوسته صدف فراهم کنید. سبزی‌ها، کرم‌های آردی و دانه‌های ترک‌خورده در حد اعتدال خوراک‌های مفیدی هستند. مجموع تنقلات را به بخش کمی از جیره محدود کنید تا پرندگان هنوز خوراک متعادل خود را بخورند. آب تازه باید همیشه در دسترس باشد.

به عنوان یک نژاد میراثی انتخاب‌شده برای مقاومت، بوربون رد به‌طور کلی قوی است و می‌تواند با مراقبت خوب ۵ تا ۱۰ سال زندگی کند. اکثر مشکلات سلامتی از شرایط کثیف یا مرطوب، انگل‌ها یا تماس با پرندگان آلوده ناشی می‌شوند. نگه‌داشتن مسکن خشک و با تهویه خوب از بسیاری از مشکلات قبل از شروع جلوگیری می‌کند.

مراقبت پیشگیرانه

• مسکن را تمیز، خشک و با تهویه خوب نگه دارید.
• از چراندن بوقلمون‌ها در زمینی که اخیراً مرغ‌ها استفاده کرده‌اند اجتناب کنید تا از بیماری سر سیاه جلوگیری شود.
• مناطق حمام خاک برای کنترل شپش و کنه فراهم کنید.
• آب تمیز و خوراک متعادل برای تقویت سیستم ایمنی تامین کنید.
• پرندگان جدید یا برگشتی را قبل از اضافه کردن به گله قرنطینه کنید.

بوربون ردها بهتر است با ترکیبی از مسکن امن شبانه و محدوده باز روزانه نگهداری شوند. پناهگاه در برابر شکارچیان و آب‌وهوا محافظت می‌کند، در حالی که محدوده به چراگران فعال فضا برای تغذیه و حرکت می‌دهد. بوقلمون‌ها ترجیح می‌دهند بلند بنشینند، پس مسکن باید داربست‌های محکم بالا داشته باشد نه فقط فضای کف.

فهرست راه‌اندازی

• جایگاه یا انبار امن در برابر شکارچیان با قفل‌های محکم.
• داربست‌های بالا و پهن برای وزن بالغ.
• بستر خشک که تمیز نگه داشته شده و به‌طور منظم عوض می‌شود.
• محدوده حصارکشی‌شده با سایه و بادشکن.
• چندین آبخوری و دانخوری برای کاهش ازدحام.
• منطقه حمام خاک در محدوده.

ماده‌های بوربون رد خوابندگان طبیعی قابل اعتمادی هستند و اغلب دسته تخم‌های خود را می‌پرورانند. تخم‌ها همچنین می‌توانند به‌صورت مصنوعی انکوبه شوند زمانی که کنترل بیشتری نیاز است. تخم‌های بوقلمون تقریباً ۲۸ روز طول می‌کشد تا جوجه شوند، که چند روز طولانی‌تر از تخم مرغ‌ها است. دما، رطوبت و چرخش پایدار کلیدهای یک تفریخ موفق هستند.

مراحل تفریخ

1. تخم‌های تمیز را جمع‌آوری کرده و حداکثر ۷–۱۰ روز قبل از گذاشتن در انکوباتور به صورت سر تیز پایین نگه دارید.
2. تخم‌ها را به دمای اتاق گرم کنید، سپس در انکوباتور از پیش گرم‌شده بگذارید.
3. دما را در ۹۹.۵ درجه فارنهایت نگه دارید و تخم‌ها را تعداد فردی از دفعات در روز بچرخانید.
4. حدود روز ۱۰ و دوباره روز ۲۱ شمع بکشید تا تخم‌های شفاف یا بدون رشد را بردارید.
5. در روز ۲۵ چرخش را متوقف کنید (قفل) و رطوبت را برای تفریخ بالا ببرید.
6. جوجه‌ها را در انکوباتور تا خشک و بالکن‌دار شدن رها کنید، سپس آن‌ها را به یک جوجه‌کشی گرم منتقل کنید.