سیاه

بوقلمون سیاه یک نژاد میراثی از بوقلمون اهلی (Meleagris gallopavo) است. این مرغابی به نام نورفولک بلک، از نام ولایت انگلیسی که این نژاد در آن پایه‌گذاری شده، مشهور است. مرغ‌های بالغ دارای پرهای سیاه متراکم و درخشان هستند که در روشنایی مستقیم رنگ سبز یا برنجی می‌درخشند. بالغان درشت‌قامت‌اند: خروس‌ها معمولاً به 10 تا 13 کیلوگرام و مرغ‌ها به نزدیک 6 تا 8 کیلوگرام می‌رسند.

این یکی از قدیمی‌ترین نژادهای استاندارد بوقلمون در اروپاست. ریشه این مرغ‌ها از حیواناتی است که در سده شانزدهم میلادی از قاره امریکا آورده شدند و در طول نسل‌ها به مرغی سخت‌جان و مناسب برای زمین‌داری و خوراک تبدیل شدند. این نژاد به سبب گوشت دیررس با مزه قوی و اصیلش ارزشمند است و همچنان در بازارهای فصلی خریداران دارد.

نگه‌دارندگان این مرغ را آرام و خوش‌خلق توصیف می‌کنند. این مرغ‌ها به‌گونه فعال در چریدن شرکت می‌کنند، با آب‌وهوای گوناگون سازگارند و به‌خوبی در گله‌های مختلط مزرعه می‌آیند. برای کسانی که به دنبال یک بوقلمون میراثی خودکفا با دو هدف هستند، گزینه مناسبی‌اند.

برای چه کسانی مناسب است

بوقلمون سیاه برای صاحبان مزارع کوچک، پرورش‌دهندگان نژادهای میراثی و نگه‌دارندگانی مناسب است که فضای چریدن و سرپناه امن شبانه را فراهم می‌توانند. گزینه خوبی است برای کسانی که مرغ دیررس برای گوشت پرورش می‌دهند یا می‌خواهند نژادی قدیمی‌تر را در دوره تولید نگه دارند. برای زمین‌های کوچک شهری چندان مناسب نیست، چون بالغان سنگین بوده و به فضای گشت‌وگذار نیاز دارند.

بوقلمون‌های اهلی در اوایل سده شانزدهم میلادی توسط سوداگران اسپانیایی از مرغ‌هایی که نخستین بار توسط مردمان مکزیک و امریکای مرکزی نگه‌داری می‌شدند به اروپا رسیدند. این ذخیره اسپانیایی در دهه‌های بعدی در سراسر اروپا گسترش یافت و مرغ‌های تیره‌پر در چندین منطقه انتخاب شدند.

در انگلستان این نژاد در شرق آنگلیا ریشه دوانید. نورفولک و ولایت‌های اطراف آن با بوقلمون‌های سیاه پیوند نزدیک یافتند و نام نورفولک بلک رایج شد. در طول قرن‌ها گله‌ها پیاده به بازارهای لندن برای تجارت زمستانی رانده می‌شدند، که مرغ‌های سخت‌جانی می‌خواست که بتوانند سفر کنند و با خوراک مزرعه چاق شوند.

این بوقلمون توسط مهاجران اولیه به امریکای شمالی برده شد و در پرورش انواع بعدی نقش داشت. این نژاد در استانداردهای رسمی طیور هم در بریتانیا و هم در ایالات متحده شناخته شد و در فهرست انواع استاندارد بوقلمون جا گرفت.

در سده بیستم، رشد بوقلمون‌های تجاری سریع‌رشد تعداد نژادهای میراثی از جمله بوقلمون سیاه را کاهش داد. از آن وقت، علاقه به حفاظت از سوی صاحبان مزارع کوچک و گروه‌های طیور میراثی این نژاد را در تولید نگه داشته است.

بوقلمون سیاه مرغی سنگین و خوش‌هیکل است با بدن پهن و سینه گرد و پُر. ویژگی برجسته آن پرهاست که در سراسر بدن سیاه یکسان است. در شرایط خوب، پرها درخشش فلزی سبز یا برنجی دارند که در نور مستقیم بهتر دیده می‌شود. مرغ‌های جوان ممکن است برخی لکه‌های قهوه‌ای یا برنجی داشته باشند که با بلوغ از بین می‌روند.

پوست برهنه سر و گردن می‌تواند بسته به حالت مرغ و فصل، بین سرخ، گلابی و سفید آبی‌رنگ تغییر کند. خروس‌ها دارای برآمدگی‌های معمول بوقلمون، تاج گوشتی بالای منقار و ریشک‌هایی از موهای ضخیم سیاه روی سینه هستند.

پر و رنگ

مرغ ایده‌آل دارای رنگ سیاه یکدست و درخشان است، بدون هیچ نوار سفید یا برنجی در پر بالغ. ساق‌ها و پاها تیره‌اند، خصوصیتی که در جدا کردن این نژاد از انواع برنج و سفید کمک می‌کند. مرغ‌ها کوچک‌تر و ساده‌تر از خروس‌ها هستند اما همان رنگ پر سیاه و رنگ تیره پا را دارند.

بوقلمون سیاه شهرت دارد که طبیعت ثابت و آرام دارد. مرغ‌ها در نزد نگه‌دارندگان آشنا آرام‌اند و در گله مختلط خوش‌رفتارند، که کار تغذیه و بازرسی روزانه را آسان می‌کند. به‌گونه فعال می‌چرند و هنگامی که فضا دارند، بیشتر روز را در حال حرکت هستند.

این نژاد هوشیار است و زود متوجه تغییرات می‌شود. بوقلمون‌ها اغلب با دیدن بیگانگان، سگ‌ها یا مرغان بالای سر، صدا می‌کنند و سرشان را بالا می‌برند، پس می‌توانند نقش هشداردهنده پُرصدا را در حویلی داشته باشند. با آشنایان، آن احتیاط از بین می‌رود و مرغ‌ها اهلی و کنجکاو می‌شوند.

خروس‌ها در فصل تولیدمثل ممکن است سرزمینی شوند و در برابر یکدیگر و نگه‌دارنده رفتار نمایشی داشته باشند. مرغ‌ها معمولاً آرام‌ترند. با سایر طیور این نژاد اغلب صلح‌جوست، هرچند بالغان سنگین نباید با مرغ‌های بسیار کوچک‌تر در فضای تنگ نگه‌داری شوند.

آرایش و نظافت

بوقلمون‌ها پرهای خود را مرتب نگه می‌دارند و معمولاً نیازی به بریدن یا هرس ندارند. مراقبت بیشتر بر شرایط بهداشتی تمرکز دارد.

• یک جای خشک برای خاک‌بازی فراهم کنید که در کنترل انگل‌های بیرونی کمک می‌کند
• پاها و ساق‌ها را به‌گونه منظم برای کنه‌های پوسته‌ای و آسیب‌های کوچک بررسی کنید
• بستر را خشک نگه دارید تا پرها و پاها محافظت شوند
• تاج گوشتی و برآمدگی‌های سر را پس از جنگ‌ها برای بریدگی بررسی کنید

ورزش

• دسترسی روزانه به یک محوطه بیرونی امن یا چراگاه برای چریدن فراهم کنید
• نشیمنگاه‌های پهن و پایین متناسب با مرغ سنگین بگذارید
• در صورت امکان چریدن را جابجا کنید تا زمین پاک بماند و بار انگلی کم شود
• فضا بدهید تا خروس‌ها بتوانند بدون فشردن گله رفتار نمایشی داشته باشند

محیط

بوقلمون سیاه نژادی سخت‌جان است که با آب‌وهوای خنک و مرطوب سازگار است، اما همچنان به یک مسکن خشک و بدون کوران در شب و حفاظت در برابر شکارچیان نیاز دارد. فضای کف کافی برای هر مرغ داخل سرپناه با هواکشی خوب بالای سطح سر فراهم کنید. سایه و آب تازه در هوای گرم مهم‌اند، چون مرغ‌های سنگین تیره‌پر در گرما دچار مشکل می‌شوند.

بوقلمون‌ها به پروتئین بیشتری نسبت به مرغ‌های معمولی نیاز دارند، به‌ویژه در دوره رشد. به آن‌ها استارتر مخصوص بوقلمون، سپس غذای رشد و بعد جیره نگه‌داری یا مولد بدهید. چریدن در مرتع، سبزی‌ها و حشرات مفیدی فراهم می‌کند اما باید مکمل خوراک متوازن باشد، نه جانشین آن. سنگ‌جوش نامحلول برای مرغ‌هایی که می‌چرند لازم است تا خوراک را بسایند، و آب تازه باید همیشه در دسترس باشد.

خوراکی‌های اضافی و مکمل‌ها

مقادیر کم سبزی‌های برگدار، تره‌بار و کرم‌های آرد خوراکی‌های مفیدی هستند و رفتار طبیعی چریدن را تقویت می‌کنند. خوراکی‌های اضافی را حدود ده فیصد جیره نگه دارید تا جیره متوازن را رقیق نکنند. یک ظرف جدا از سنگ‌جوش محلول یا پوسته صدف خرد شده به مرغ‌های تخم‌گذار کمک می‌کند کیفیت پوسته تخم را حفظ کنند.

بوقلمون سیاه به عنوان نژادی میراثی که برای زندگی مزرعه‌ای انتخاب شده، قوی است و معمولاً برای یک بوقلمون عمر طولانی دارد، با عمر معمول 5 تا 10 سال هنگامی که برای پرورش نه گوشت نگه داشته شود. دامداری خوب، زمین پاک و مسکن ضدشکارچی بیشترین تأثیر را بر صحت دارند. مرغ‌های سنگین در صورت نگه‌داری روی سطوح تر یا سخت می‌توانند دچار مشکلات پا و ساق شوند، پس زمین خشک و به‌خوبی اداره‌شده اهمیت دارد.

مراقبت پیشگیرانه

• بوقلمون‌ها و مرغ‌های معمولی را در زمین‌های جداگانه نگه دارید تا هیستومونیازیس محدود شود
• بستر خشک و هواکشی خوب در مسکن حفظ کنید
• یک برنامه کنترل انگل با دامپزشک تنظیم کنید
• آب تازه و خوراک بدون کپک و به‌خوبی انبارشده فراهم کنید
• مرغ‌های تازه را پیش از اضافه کردن به گله قرنطینه کنید

بوقلمون سیاه مرغی چراکننده است که با یک مسکن ثابت و امن برای شب و هوای بد، همراه با یک محوطه حصارکشی‌شده بزرگ یا چراگاه برای روز، بهترین عملکرد را دارد. مسکن مرغ‌ها را از شکارچیان و باد و باران نگه می‌دارد، در حالی که فضای بیرون جایی را که بالغان سنگین برای چریدن و نمایش نیاز دارند فراهم می‌کند. چون این نژاد سخت‌جان است، اولویت با خشکی و امنیت است نه گرمای اضافه.

فهرست راه‌اندازی

• مسکن خشک و بدون کوران با بستر عمیق پاک
• نشیمنگاه‌های پهن و پایین که وزن مرغ سنگین را تحمل کنند
• دیوارها، سقف و بند درها ضدشکارچی
• سایه و آب تازه دائمی در محوطه
• یک جای خاک‌بازی در گوشه‌ای خشک
• در صورت امکان فضای چریدن را از گله مرغ‌های معمولی جدا کنید

تخم‌های بوقلمون سیاه حدود 28 روز جوجه‌کشی می‌شوند، که از تخم مرغ معمولی طولانی‌تر است. می‌توان آن‌ها را زیر یک مرغ کُرچ بوقلمون گذاشت، که بسیاری از نگه‌دارندگان میراثی ترجیح می‌دهند، یا در دستگاه جوجه‌کشی با هوای فشار. تخم‌های پاک بردارید، آن‌ها را نوک پایین در دمای اتاق خنک تا حداکثر یک هفته پیش از گذاشتن نگه دارید، و پیش از شروع جوجه‌کشی به دمای اتاق برسانید. دمای ثابت و رطوبت کافی، کلیدهای جوجه‌کشی موفق هستند.

مراحل جوجه‌کشی

1. تخم‌های پاک و خوش‌شکل انتخاب کنید و آن‌ها را خنک، نوک پایین، تا حدود یک هفته نگه دارید
2. تخم‌ها را در دستگاه جوجه‌کشی تنظیم‌شده روی 37.5 درجه سانتیگراد بگذارید
3. رطوبت را نزدیک 55 فیصد نگه دارید و تخم‌ها را چند بار در روز بچرخانید
4. حدود روز 7 تا 10 شمع‌سنجی کنید تا تخم‌های واضح یا در حال رشد نبوده را بردارید
5. چرخش را حدود روز 25 متوقف کنید و رطوبت را برای قفل‌گذاری بالا ببرید
6. جوجه‌های تازه درآمده را در دستگاه بگذارید تا خشک شوند، سپس به گرماخانه گرم انتقال دهید