لینکلن

لینکن یکی از نژادهای بزرگ‌جثه و دومنظوره گوسفندان پشم‌بلند است و خاستگاه آن مشرق انگلستان می‌باشد. قوچ‌های بالغ این نژاد گاهی وزنی بیش از 250 پوند پیدا می‌کنند و به همین دلیل لینکن در شمار سنگین‌ترین نژادهای گوسفند در جهان قرار دارد. ویژگی اصلی این نژاد پشم آن است: تارهای دراز و براقی که به شکل حلقه‌های مشخص آویزان می‌شوند و درازتر از پشم هر نژاد دیگری رشد می‌کنند.

از این نژاد برای پشم، گوشت و دورگه‌سازی با نژادهای دیگر استفاده می‌شود. ریسندگان دستی و هنرمندان الیاف، پشم این گوسفند را به سبب براقی و درازی آن با ارزش می‌دانند، و اندام سنگین آن لاشه خوبی به دست می‌دهد. از گوسفند لینکن در سراسر جهان برای افزودن جثه و وزن پشم به گله‌های دیگر پشم‌بلند و دورگه نیز استفاده شده است.

از نظر خوی و رفتار، لینکن گوسفندی آرام و بی‌دردسر است. این گوسفندان کند حرکت می‌کنند، به آسانی مهار می‌شوند و در برابر آدم‌ها بردبار هستند، از همین رو برای مالدارانی که گوسفندی آرام می‌خواهند نه گوسفندی رمنده و ترسو، گزینه مناسبی است.

این نژاد برای چه کسانی مناسب است

گوسفند لینکن برای مالدارانی مناسب است که هم فضا و هم خوراک کافی برای نگهداری یک گوسفند بزرگ‌جثه را دارند و به دنبال پشمی سنگین و پرارزش هستند. خوی آرام این نژاد نگهداری آن را برای فارم‌داران خرد و علاقه‌مندان به الیاف ساده می‌سازد، اما اندازه بزرگ بدن و نیاز به مراقبت مداوم از پشم دراز آن باعث می‌شود این نژاد گزینه خوبی برای کسانی که به دنبال گله‌ای کم‌زحمت و کم‌نیاز هستند، نباشد.

نام گوسفند لینکن برگرفته از ولایت لینکن‌شایر در مشرق انگلستان است، جایی که گوسفندان پشم‌دراز از سده‌ها پیش در چراگاه‌های حاصلخیز و کم‌ارتفاع آن پرورش می‌یافتند. این گوسفندان پشم‌بلند نخستین، جانورانی بزرگ و استخوان‌درشت بودند که هم به خاطر پشم و هم به خاطر گوشتشان ارزش داشتند.

در جریان اصلاحات کشاورزی سده هجدهم میلادی، پرورش‌دهندگان گوسفند کهن لینکن‌شایر را به جانوری یکدست‌تر تبدیل کردند. آمیزش آن با گوسفند لسستر اصلاح‌شده، که رابرت بیک‌ول پرورش داده بود، به فشرده‌تر شدن اندام و بهبود کیفیت گوشت کمک کرد، بی‌آنکه پشم دراز و سنگین آن از دست برود.

تا سده نزدهم میلادی، لینکن به عنوان نژادی شناخته‌شده جا افتاده بود و به یکی از پرنفوذترین نژادهای پشم‌بلند بدل شد. این گوسفند به کشورهای بسیاری از جمله آرژانتین، استرالیا، نیوزیلند و ایالات متحده صادر شد و در آنجا برای افزودن جثه و وزن پشم به گله‌های محلی و کمک به پیدایش نژادهای دورگه تازه به کار رفت.

امروزه گوسفند لینکن هنوز نسبتاً کمیاب است و نهادهای حفاظت از نژادهای بومی آن را در فهرست نژادهای زیر نظر قرار داده‌اند، با این حال تولیدکنندگان الیاف و پرورش‌دهندگان اصیل همچنان آن را نگه می‌دارند و سنت پشم‌بلند را زنده نگه داشته‌اند.

بدن گوسفند لینکن پهن و به شکل مستطیل است و روی پاهای کوتاه و قوی قرار گرفته است. سر آن درشت با پوزه‌ای پهن است و هم قوچ‌ها و هم میش‌های این نژاد معمولاً بی‌شاخ هستند. دسته‌ای از پشم، که ویژگی این نژاد است، روی پیشانی آن آویزان می‌شود. در کل، لینکن جانوری سنگین و کوتاه‌قامت به نظر می‌رسد که ساختار بدنش برای حمل پشمی انبوه شکل گرفته است.

پشم و رنگ‌ها

پشم، نشان ویژه این نژاد است. تارهای آن به شکل دسته‌های موج‌دار و دراز رشد می‌کنند، براقی زیادی دارند و وزن سالانه پشم هر گوسفند می‌تواند به 12 تا 20 پوند برسد. رنگ استاندارد این نژاد سفید است، اما گوسفندان لینکن رنگین، از خاکستری نقره‌ای تا نزدیک به سیاه، نیز برای ریسندگانی که به الیاف با رنگ طبیعی علاقه دارند پرورش داده می‌شوند. صورت و پاهای این گوسفند معمولاً بدون پشم است و پشم انبوه آن بیشتر روی تنه‌اش متمرکز است.

لینکن به خوی یکدست و خوش‌طبع خود شناخته می‌شود. این گوسفندان آهسته و بی‌عجله حرکت می‌کنند و به زودی به حضور آدم‌ها خو می‌گیرند؛ از همین رو کارهای روزمره مانند مهار کردن، پشم‌چینی و معاینه سلامت آن‌ها به آسانی پیش می‌رود. این نژاد، برخلاف برخی نژادهای کوهی، رمنده یا مستعد وحشت‌زدگی نیست.

لینکن‌ها در میان گله‌شان اجتماعی هستند و آرام در کنار هم می‌چرند. در برابر نگهدارندگان خود بردبارند و با نشان دادن خوراک به آسانی به دنبال کسی می‌روند. در برابر سگ‌ها و دیگر حیوانات مزرعه نیز معمولاً آرام‌اند، هرچند مانند همه گوسفندان برای احساس امنیت به گله وابسته‌اند و بهتر است به صورت گروهی نگهداری شوند نه تنها. قوچ‌های این نژاد بزرگ‌جثه‌اند و در فصل جفت‌گیری باید با احتیاط معمول با آن‌ها رفتار کرد، اما در مجموع این نژاد یکی از مهارپذیرترین گوسفندان بزرگ‌جثه به شمار می‌رود.

مراقبت از پشم

• دست‌کم سالی یک بار پشم گوسفند را بچینید؛ برخی مالداران برای مهار بهتر تارهای دراز، دو بار در سال این کار را انجام می‌دهند.
• پشم را به طور منظم از نظر گره‌خوردگی، وجود گیاه و رطوبت بررسی کنید، به‌ویژه در ناحیه پشت و باسن.
• اگر پشم برای فروش به ریسندگان دستی در نظر گرفته شده، لبه‌های آلوده آن را جدا کنید و باقی را با دقت نگهداری کنید، زیرا پشم اصلی‌ترین ارزش این نژاد است.
• سُم‌ها را طبق برنامه‌ای منظم کوتاه کنید تا از رشد بیش از حد و مشکلات پا جلوگیری شود.

فعالیت و چرا

• چراگاه فراخ در اختیار گوسفندان بگذارید؛ لینکن‌ها سنگین‌اند و برای حرکت و چرا به فضای کافی نیاز دارند.
• چراگاه را به نوبت تعویض کنید تا کیفیت علوفه حفظ شود و بار انگلی کاهش یابد.
• هر روز امکان دسترسی به زمین باز را برای گوسفندان فراهم کنید، نه نگهداری در جای بسته و تنگ.

محیط نگهداری

لینکن برای فارم‌های کم‌ارتفاع با علف خوب و زمینی نسبتاً خشک مناسب است. پشم انبوه آن در هوای سرد و مرطوب از بدنش محافظت می‌کند، اما همین پشم رطوبت را نیز نگه می‌دارد؛ از این رو زمین تمیز و زهکشی‌شده همراه با پناهگاه خشک به پیشگیری از مشکلات پوستی و مشکلات پا کمک می‌کند. حصار باید به قدری محکم باشد که این جانور بزرگ و نیرومند را در خود نگه دارد.

لینکن به عنوان نژادی بزرگ‌جثه که بیشتر با چرا زندگی می‌کند، بخش عمده خوراک خود را از علوفه به دست می‌آورد. چراگاه خوب در فصل رشد و علف خشک باکیفیت در زمستان، پایه اصلی جیره غذایی آن را می‌سازد. از آنجا که این گوسفندان جثه بزرگ و پشمی سنگین دارند، به انرژی و پروتئین کافی نیاز دارند تا وضعیت بدنی خوبی داشته باشند بدون آنکه بیش از حد چاق شوند. بهتر است خوراک کنسانتره تنها در دوره‌های نیاز بیشتر داده شود، نه به طور همیشگی.

خوراک‌های تشویقی و مکمل‌ها

همیشه مکمل معدنی ویژه گوسفند و آب تمیز در دسترس آن‌ها بگذارید. در خاک‌هایی که سلنیوم و دیگر عناصر کمیاب کم دارند، ممکن است افزودن این مواد لازم باشد. هر نوع دانه یا چراگاه تازه و پرآب را به تدریج وارد جیره کنید تا از ناراحتی گوارشی و نفخ جلوگیری شود.

لینکن گوسفندی تنومند و پرعمر است که به طور معمول 10 تا 12 سال زندگی می‌کند. بیشتر نگرانی‌های سلامتی آن به پشم انبوه و جثه بزرگش برمی‌گردد، نه به ضعف ارثی. پشم‌چینی منظم، مهار انگل و مراقبت از سُم، بیشتر گوسفندان لینکن را در وضعیت خوبی نگه می‌دارد.

مراقبت پیشگیرانه

• هر سال پشم را بچینید و لبه‌های آلوده آن را جدا کنید تا پشم تمیز بماند.
• سُم‌ها را به طور منظم کوتاه کنید و پاها را برای شناسایی زودهنگام پوسیدگی سُم بررسی کنید.
• بر پایه آزمایش مدفوع، برنامه‌ای برای کرم‌زدایی و چرخش چراگاه دنبال کنید.
• طبق توصیه داکتر مالداری محلی، علیه بیماری‌های کلستریدیایی واکسن بزنید.
• مواد معدنی مناسب بدهید و از اضافه بودن مس در جیره پرهیز کنید.

گوسفند لینکن معمولاً در سن 7 تا 12 ماهگی به بلوغ جنسی می‌رسد، هرچند میش‌ها را غالباً تا حدود 18 ماهگی برای نخستین بار جفت‌گیری می‌دهند تا جثه بزرگشان کامل شکل بگیرد. جفت‌گیری فصلی است و بیشتر در پاییز انجام می‌شود تا بره‌ها در بهار به دنیا بیایند. دوران آبستنی نزدیک به 145 تا 150 روز طول می‌کشد.

شمار بره در هر زایمان معمولاً یک یا دو تاست؛ دوقلوزایی در میش‌های با وضعیت بدنی خوب رایج است، اما سه‌قلوزایی کمتر دیده می‌شود. بره‌های لینکن هنگام تولد بزرگ‌جثه‌اند، از این رو باید میش‌ها وضعیت بدنی خوبی داشته باشند و هنگام زایمان به دقت زیر نظر گرفته شوند. میش‌ها معمولاً مادرانی مراقب با شیر کافی هستند و بره‌ها با شیر مادر و چرای خوب به سرعت رشد می‌کنند. با توجه به جثه بزرگ این نژاد، گزینش دقیق و مدیریت وضعیت بدنی به پایدار ماندن نرخ زایمان و رشد کمک می‌کند.