همپشایر
همپشایر گوسفندی گوشتی، نیرومند و صورتتیره است که بهخاطر رشد سریع، سرسختی و خلقوخوی آرام و رامشدنیاش ارزشمند است.
- اندازه
- بزرگ
- طول عمر
- 10–12 سال
- مبدأ
- انگلستان
- خلقوخو
- آرام
- رنگهای استاندارد
- سفید
ویژگیها
پوشش مو و نگهداری آن
پوشش موی همپشایر چگونه است و این در نگهداری چه معنایی دارد.
- لایههای پوشش مو
- پوشش پشمی
رنگها و طرحهای همپشایر
استاندارد نژاد هر باشگاه درباره هر رنگ و طرح در همپشایر چه میگوید. برای دیدن عبارت اصلی باشگاه، اشارهگر را روی حکم ببرید یا روی آن بزنید.
استانداردهای نژاد، همپشایر را با این رنگها توصیف میکنند: سفید.
معنای حکمها
- استاندارد
- Described by the club's breed standard.
- عیب
- Named by the club's breed standard as a fault: the animal can be shown but is penalized.
تغییر رنگ
رنگهای همپشایر در طول زندگی چگونه میتوانند تغییر کنند.
سیاهتبدیل میشود بهخاکستری
پوشش مو · با افزایش سن
سیاهتبدیل میشود بهقهوهای تیره
پوشش مو · با افزایش سن · از هفته 0 تا هفته 52
سیاهتبدیل میشود بهخاکستری
پوشش مو · پیشرونده
سیاهتبدیل میشود بهقهوهای
پوشش مو · در آفتاب · میتواند برگردد
سفیدتبدیل میشود بهخالخالی
پوشش مو · پیشرونده
سیاهتبدیل میشود بهسفید
پوشش مو · با وضعیت بدن · میتواند برگردد
منابع
هر حکم از استاندارد نژاد منتشرشده یا فهرست رنگهای باشگاه گرفته شده است.
استاندارد نژاد همپشایر
استاندارد هر باشگاه از نژاد همپشایر چه میخواهد: اندازه، ساختار بدن و فرمها. هر باشگاه فقط از طرف خودش سخن میگوید و عددی که هیچ باشگاهی منتشر نکرده باشد اینجا نیامده است.
عبارتبندی هر باشگاه با ترجمهٔ ماشینی ارائه شده است.
ساختار بدن
شیب بخلو
ایستاده
“بخش پایین دست و پا باید کوتاه و ایستاده باشد.”
شیب بخلو
افتاده (ضعیف)عیب
“بخش پایین دست و پای بیش از حد بلند یا گوسفندی که روی بخش پایین دست و پایش فروافتاده است.”
خط پشت
همتراز
“خط پشت تراز”
مفصلهای خرگوشی
مفصل خرگوشی داسیعیب
“مچ داسشکل (زاویهی بیش از حد در مچ).”
نشانهها
- لکهعیب“موهای سفید بهصورت لکه روی بینی در حیوانات جوانتر”
اجزای بدن
درباره گوسفند همپشایر
همپشایر یک نژاد کلان و گوشتی با چهره تیره است که از جنوب انگلستان سرچشمه گرفته و به رشد سریع، مقاومت بدنی، و خوی آرام و قابل کنترل شهرت دارد.
همپشایر که بیشتر با نام همپشایر داون یاد میشود، یک نژاد گوشتی از گوسفند اهلی است که خاستگاه آن تپههای آهکی جنوب انگلستان است. این گوسفند اندامی کلان و چهارگوش دارد و چهره، گوشها، و پاهایش قهوهیی تیره تا سیاه استند، در حالی که تن آن را پشم سفید و ستبر پوشانده است. هدف اصلی از پرورش این نژاد، تولید برههایی بود که به زودی روی چراگاه رشد کنند و آماده بازار شوند، و از همین رو امروز نیز به عنوان قوچ پایانی برای پیوند با گلههای میش تجارتی به کار میرود.
در حال حاضر گوسفند همپشایر در بسیاری از ساحات مالداری جهان، از جمله بریتانیا، امریکای شمالی، و بخشهایی از قاره اروپا پرورش مییابد. این نژاد برای سیستمهای چراگاهی که سرعت رشد بره و کیفیت لاشه در آنها اهمیت دارد، بسیار مناسب است. همچنان این گوسفند در نمایشگاههای زراعتی چهرهیی آشنا دارد، جایی که ایستادن راست و اندام یکدست و عضلانی آن با معیار نژاد سنجیده میشود.
خوی این نژاد آرام و خوشرفتار است. همپشایرها به طور کل رام و آسان برای مدیریت استند. به همین دلیل این نژاد برای فارمهای کوچک، مالداران خرد، و کسانیکه تازه به نگهداری گوسفند روی آوردهاند، گزینهیی عملی به شمار میرود.
| ویژگی | جزئیات |
|---|---|
| خاستگاه | انگلستان |
| اندازه | کلان |
| عمر | ۱۰-۱۲ سال |
| گروه/نقش | نژاد گوشتی، به کار رفته به عنوان قوچ پایانی |
| مناسب برای | سیستمهای چراگاهی، مالداران خرد، پرورشدهندگان تازهکار |
مناسب برای چه کسانی است
همپشایر برای مالدارانی مناسب است که به دنبال یک گوسفند گوشتی، مقاوم، و پرتولیداند که نگهداری آن ساده باشد. این نژاد هم برای تولید تجارتی بره و هم برای مالداران خردی که چند میش را برای فریزر خانه یا برای نمایشگاه پرورش میدهند، گزینه خوبی است. از آنجایی که این گوسفند کلان است و به زودی رشد میکند، به چراگاه خوب و فضای کافی نیاز دارد، نه چراگاه محدود. خوی آرام آن، کارهای روزمره مانند جابهجایی، پشمچینی، و مراقبت از سُم را نسبت به نژادهای عصبیتر سادهتر میسازد.
تاریخچه و خاستگاه نژاد همپشایر
نژاد همپشایر در اوایل سده نزدهم میلادی در تپههای آهکی همپشایر انگلستان، از آمیزش گوسفندان محلی با نژاد ساوتداون و چند نژاد دیگر پدید آمد.
نام همپشایر برگرفته از ولایت همپشایر در جنوب انگلستان است، جایی که این نژاد در نیمه نخست سده نزدهم میلادی شکل گرفت. تپههای آهکی این ساحه میزبان چند گونه کهن از گوسفندان شاخدار و تیرهچهره بود، از جمله همپشایر کهن، ویلتشایر هورن، و برکشایر نات. همین گوسفندان کوهی و مقاوم، بنیاد نخستین نژاد جدید را ساختند.
در دهههای ۱۸۲۰ و ۱۸۳۰ میلادی، پرورشدهندگان این گوسفندان محلی را با نژاد ساوتداون آمیزش دادند؛ نژادی که به سبب کیفیت گوشت و اندام فشرده و بدون شاخش شهرت داشت. هدف این بود که اندازه و مقاومت گوسفند محلی با بلوغ زودرس و کیفیت لاشه ساوتداون یکجا شود. نتیجه این آمیزش، گوسفندی کلانتر، بدون شاخ، و تیرهچهره بود که در چرخه زراعتی و چراگاهی آن دوران به زودی رشد میکرد.
این نژاد تا نیمه سده نزدهم با نام همپشایر داون جا افتاد، و در سالهای بعدتر همان سده، دفتر نسبی برای ثبت شجره آن ایجاد شد. همپشایر در ولایات زراعتی انگلستان گسترش یافت، جایی که برهها بر اساس روش سنتی محصورسازی، با محصولات ریشهیی و علوفه فربه میشدند.
از اواخر سده نزدهم به بعد، همپشایر به گونه گسترده به کشورهای دیگر صادر شد. این نژاد به ایالات متحده امریکا رسید و در آنجا یکی از رایجترین قوچهای پایانی گردید، و همچنان به کشورهای دیگر پرورشدهنده گوسفند نیز برده شد. امروز این نژاد هم به عنوان حیوان خالصنژاد برای نمایشگاه و شجره، و هم به عنوان قوچ کاری در آمیزش تجارتی نگهداری میشود.
ظاهر و معیار نژاد همپشایر
همپشایر گوسفندی کلان و عضلانی است با چهره، گوش، و پاهای قهوهیی تیره تا سیاه، پشم سفید و ستبر، و سری بدون شاخ که کلاهکی نازک از پشم روی آن را میپوشاند.
همپشایر گوسفندی کلان با تنه عمیق، پشت صاف، و نیمتنه پسین عضلانی است که هدف گوشتی این نژاد را نشان میدهد. چهره، گوشها، و پایین پاهای آن قهوهیی تیره تا سیاه است، در حالی که تن آن را پشمی سفید، ستبر، و با ضخامت میانه میپوشاند. سر این گوسفند بدون شاخ است، یعنی هم قوچ و هم میش این نژاد به طور طبیعی شاخ ندارند، و این سر روی گردنی قوی و بالای سینهیی پهن قرار دارد. معمولاً کلاهکی کوتاه از پشم، فاصله میان دو گوش را میپوشاند.
| ویژگی | معیار |
|---|---|
| قد | تقریباً ۶۵-۷۵ سانتیمتر تا شانه |
| وزن | قوچها تقریباً ۱۲۰-۱۶۰ کیلوگرام؛ میشها تقریباً ۹۰-۱۲۰ کیلوگرام |
| پوشش بدن | پشم سفید و ستبر با ضخامت میانه، در حدود ۲۵-۳۳ میکرون |
| رنگ | تنه سفید همراه با چهره، گوش، و پاهای قهوهیی تیره تا سیاه |
| چشمان | تیره، هوشیار، در میان چهرهیی پهن و تیرهرنگ |
پوشش بدن و رنگ
پشم این نژاد سفید، ستبر، و با ریزی میانه است که بیشتر برای مصارف عمومی پشم مناسب است تا پارچههای نازک. یک پشم بالغ به گونه معمول بین ۲.۵ تا ۴ کیلوگرام وزن دارد که این مقدار به سن، وضعیت بدنی، و شیوه نگهداری بستهگی دارد. تضاد میان پشم سفید تنه و چهره و پاهای تیره و بدون پشم، نشانه بصری اصلی این نژاد به شمار میرود. نقاط تیره باید قهوهیی یکدست تا سیاه باشد بدون لکههای سفید بزرگ، و پشم باید تا پایین پاها و روی سر به خوبی رشد کند بدون آنکه چهره تیره را بپوشاند.
استاندارد هر باشگاه درباره نژاد همپشایر چه میگوید
وزن برای نژاد همپشایر: AHSA بیش از 136.1 kg؛ NZSBA 100-120 kg.
هر باشگاه استاندارد نژاد همپشایر را به شیوه خودش مینویسد، پس عددهای زیر به تفکیک باشگاه آمدهاند: AHSA، HAMPSHIRE DSBA، NZSBA.
اندازه
- وزن، نر: AHSA بیش از 136.1 kg؛ NZSBA 100-120 kg
- وزن، ماده: AHSA بیش از 90.7 kg؛ NZSBA 80-100 kg
- طول دستهٔ پشم: NZSBA 50-75 mm
- قطر الیاف: NZSBA 26-30 um
ساختار بدن و فرمها
هر یک از این موارد را دستکم یک باشگاه میپذیرد:
- حالت گوش: افقی
- اندازهٔ گوش: متوسط، بزرگ
- شاخها: بیشاخ (طبیعی)
- شیب بخلو: ایستاده
- خط پشت: همتراز
- سینه: پهن
- کپل: صاف
فرمهایی که باشگاهها برایشان امتیاز کم میکنند
نقص یا رد صلاحیت، داوری بر پایه استاندارد نمایش است. این داوری میتواند بر رتبهها و در برخی باشگاهها بر ثبت اثر بگذارد.
- عیب: شاخها: شاخهای لق (AHSA)؛ شیب بخلو: افتاده (ضعیف) (HAMPSHIRE DSBA، NZSBA)؛ مفصلهای خرگوشی: مفصل خرگوشی داسی (AHSA، HAMPSHIRE DSBA)؛ مفصلهای خرگوشی: مفصلهای خرگوشی رو به داخل (گاوی) (NZSBA)
نشانهها
رأی هر باشگاه درباره نشانههای نامدار نژاد:
- خالها: عیب (AHSA)
- لکه: عیب (HAMPSHIRE DSBA)
همه موارد را کنار هم ببینید: باشگاهها را مقایسه کنید.
این رأیها از استاندارد نژاد منتشرشده هر باشگاه گرفته شدهاند و باشگاهها استانداردهای خود را بازبینی میکنند. پیش از نمایش یا ثبت، متن فعلی را از باشگاه جویا شوید.
هر باشگاه برای «وزن» در نژاد همپشایر چه عددی میدهد؟
وزن، نر: AHSA بیش از 136.1 kg؛ NZSBA 100-120 kg؛ وزن، ماده: AHSA بیش از 90.7 kg؛ NZSBA 80-100 kg.
باشگاهها در نژاد همپشایر برای کدام فرمها امتیاز کم میکنند؟
عیب: شاخها: شاخهای لق (AHSA)؛ شیب بخلو: افتاده (ضعیف) (HAMPSHIRE DSBA، NZSBA)؛ مفصلهای خرگوشی: مفصل خرگوشی داسی (AHSA، HAMPSHIRE DSBA)؛ مفصلهای خرگوشی: مفصلهای خرگوشی رو به داخل (گاوی) (NZSBA).
باشگاهها کدام رنگهای نژاد همپشایر را میپذیرند
رنگهای استاندارد نژاد همپشایر در فهرست HAMPSHIRE DSBA: سفید.
HAMPSHIRE DSBA فعلاً تنها باشگاهی است که برای نژاد همپشایر دنبال میکنیم، و این رنگها را میپذیرد: سفید.
رنگهای نامطلوب در رینگ نمایش
نقص یا رد صلاحیت، داوری بر پایه استاندارد نمایش است. این داوری میتواند بر رتبهها و در برخی باشگاهها بر ثبت اثر بگذارد.
- عیب: سیاه (HAMPSHIRE DSBA)
فراتر از رنگ اصلی
استانداردها فقط درباره رنگ اصلی رأی نمیدهند. این موارد بهعنوان استاندارد فهرست شدهاند:
- پوست و فلس: صورتی
این رأیها از استاندارد نژاد منتشرشده هر باشگاه گرفته شدهاند و باشگاهها استانداردهای خود را بازبینی میکنند. پیش از نمایش یا ثبت، متن فعلی را از باشگاه جویا شوید.
کدام رنگهای نژاد همپشایر نقص یا دلیل رد صلاحیت به شمار میروند؟
عیب: سیاه (HAMPSHIRE DSBA).
خوی و رفتار گوسفند همپشایر
همپشایرها گوسفندانی آرام، خوشخو، و رام استند که هم به آسانی دستکاری میشوند و هم خوب گله میگیرند، از همین رو نگهداری آنها در گلههای ترکیبی یا میان پرورشدهندگان تازهکار ساده است.
همپشایر به خوی آرام و یکدست شهرت دارد. میشهای این نژاد خوشخو استند و زود به دستکاری عادت میکنند؛ به همین سبب کارهای روزمره مانند دوا دادن ضد انگل، اصلاح سُم، و پشمچینی، هم برای حیوان و هم برای مالدار، کمدردسرتر پیش میرود. قوچهایی که به عنوان قوچ پایانی نگهداری میشوند نیز معمولاً قابل کنترل استند، هرچند مانند هر نژاد دیگر، قوچهای بالغ حیواناتی قویبنیهاند و باید در فصل جفتگیری با احتیاط معمول با آنها رفتار شود.
این نژاد در برابر انسان آرام است نه ترسو، و حیواناتی که به گونه منظم دستکاری میشوند به مالدار خود عادت میکنند. همپشایرها خوب گله میگیرند و به شکل گروهی حرکت میکنند، و این ویژگی هنگام جمعآوری یا انتقال آنها میان چراگاهها کمک میکند. آنها در چراگاه مشترک با احشام دیگر مانند گاو و اسپ، به آرامی همزیستی میکنند.
میشها رفتار مادرانه قوی از خود نشان میدهند و از برههایشان به خوبی نگهداری و تغذیه میکنند. جنبه فعال این نژاد را میتوان در گرایش خوب آنها به چرا و تمایلشان به گشتن در سراسر چراگاه دید، از این رو آنها از علف موجود به خوبی بهره میبرند. خوی رام این نژاد در کنار همین مقاومت بدنی، دلیل اصلی محبوبیت آن میان مالداران خرد و پرورشدهندگان تازهکار است.
| ویژگی | درجه |
|---|---|
| محبت | ۳ |
| انرژی | ۳ |
| آموزشپذیری | ۳ |
| صدادهی | ۲ |
| ریزش پشم | ۱ |
نگهداری و مدیریت گوسفند همپشایر
همپشایر گوسفندی مقاوم و کمزحمت است که به چراگاه خوب، پشمچینی سالانه، مراقبت منظم از سُم، و سرپناه ساده در برابر آب و هوای شدید نیاز دارد.
همپشایر نژادی مقاوم است که همراه با مدیریت منظم گله، در سیستمهای علفمحور به خوبی پیش میرود. مراقبت روزمره از این گوسفند بر محور چراگاه خوب، آب پاک، کنترل انگل، و کارهای فصلی مانند پشمچینی و اصلاح سُم میچرخد.
پشمچینی و آرایش
- یک بار در سال، معمولاً اواخر بهار یا اوایل تابستان، پشم را به گونه کامل بچینید
- سُمها را به گونه منظم بررسی و اصلاح کنید تا از رشد بیش از حد و لنگی جلوگیری شود؛ این کار معمولاً چند بار در سال لازم است
- پیش از زایمان و در هوای گرم، اطراف دُم را پاککاری کنید تا خطر آلودهگی پشم و مگسزدگی کم شود
- در سراسر سال، وضعیت بدنی را با لمس پشت و دندهها ارزیابی کنید
تحرک و فعالیت
- اجازه دهید گوسفندان به آزادی در میان چراگاهها بچرند تا به گونه طبیعی حرکت و فعالیت کنند
- چراگاه را چرخشی مدیریت کنید تا کیفیت علف بالا بماند و چرخه انگلها قطع شود
- برای هر رأس گوسفند فضای کافی در نظر بگیرید؛ گوسفند کلان به ساحه چرای کافی نیاز دارد تا وضعیت بدنی خوبی داشته باشد
محیط نگهداری
همپشایر به لطف پشم ستبر خود، هوای سرد و نمناک را به خوبی تحمل میکند، ولی در جریان توفان، سرمای شدید، یا آفتاب داغ، به سرپناهی مانند پرچین، درخت، یا یک سرپناه ساده در کشتزار نیاز دارد. حصارها باید محکم و مقاوم باشند، زیرا گوسفند کلان میتواند به مرزهای ضعیف فشار بیاورد. به ویژه در نزدیکی زمان زایمان، یک جای خشک برای خوابیدن گوسفندان فراهم کنید و آغل و راهروی کاری را برای کارهای روزمره آماده نگه دارید.
آراستگی نژاد همپشایر
پوشش موی نژاد همپشایر: پوشش پشمی.
آراستگی نژاد همپشایر به پوشش مو بستگی دارد، پس از همانجا شروع کنید.
- لایههای پوشش مو: پوشش پشمی
این پوشش مو از شما چه میخواهد
- پوشش پشمی مدام رشد میکند و زود نمد میشود، پس شانه زدن منظم و با گذشت زمان کوتاه کردن یا پشمچینی میخواهد.
آرایشگری که این نژاد را میشناسد میتواند همه اینها را با حیوان شما تطبیق دهد. پوست دردناک، گرههای چسبیده به پوست یا تغییر ناگهانی پوشش مو را بهتر است به دامپزشک نشان دهید.
پوشش موی نژاد همپشایر چگونه است؟
طبق سوابق ما: لایههای پوشش مو: پوشش پشمی.
تغذیه و خوراک گوسفند همپشایر
همپشایر با چراگاه و علوفه باکیفیت به خوبی رشد میکند؛ در زمستان علوفه خشک و خوراک اضافی تنها برای برههای در حال رشد و میشهای اواخر آبستنی و شیردهی لازم است.
علف و علوفه اساس خوراک همپشایر را میسازد. روی چراگاه خوب، میشهای بالغ و برههای در حال رشد بیشتر نیازهایشان را در فصل رشد علف از طریق چرا برآورده میکنند. در زمستان یا زمانی که علف کم میشود، علوفه ذخیره شده مانند علوفه خشک یا سیلاژ بدهید. آب پاک و تازه، همراه با دسترسی به مواد معدنی مناسب، باید همیشه در دسترس باشد. خوراک کانسانتره تنها به گونه گزینشی و برای پشتیبانی از رشد و تولیدمثل داده میشود، نه به عنوان خوراک اصلی روزمره.
| مرحله زندهگی | مقدار روزانه | دفعات خوراکدهی |
|---|---|---|
| میش در حالت نگهداری (روی چراگاه) | چرا به همراه ۱.۵-۲ کیلوگرام علوفه خشک اگر علف کم باشد | چرای آزاد |
| میش در اواخر آبستنی | علوفه به همراه تقریباً ۰.۳-۰.۷ کیلوگرام کانسانتره | ۱-۲ |
| میش شیرده | علوفه به همراه تقریباً ۰.۵-۱ کیلوگرام کانسانتره | ۱-۲ |
| بره در حال رشد یا فربهشدن | علوفه به همراه خوراک ویژه بره یا خوراک فربهسازی به اندازه نیاز | ۱-۲ یا خوراک ویژه بره به گونه آزاد |
تنقلات و مکملها
در ساحاتی که خاک محلی کمبود دارد، یک سنگ نمک معدنی ویژه گوسفند یا مکمل معدنی آزاد بدهید تا عناصر کمیاب مانند کبالت، سلنیم، و ید تأمین شود. هر نوع کانسانتره یا خوراک تازه را به گونه تدریجی و در بیش از یک هفته وارد رژیم کنید تا از ناراحتی گوارشی و اسیدوز جلوگیری شود. تنقلات باید محدود بماند؛ مقدار کم سبزیجات ریشهیی یا دانههای مخصوص گوسفند مناسب است، اما تغییر ناگهانی یا زیاد در خوراک مناسب نیست.
صحت و شرایط شایع در گوسفند همپشایر
همپشایر به طور کل مقاوم است و ۱۰ تا ۱۲ سال عمر میکند؛ نگرانیهای اصلی صحی آن لنگی، انگلهای داخلی، و مگسزدگی است که با پیشگیری منظم قابل کنترل استند.
همپشایر نژادی قویبنیه است و هیچ بیماری خاص و گستردهیی مربوط به این نژاد شناخته نشده است. با مدیریت خوب، این گوسفندان معمولاً ۱۰ تا ۱۲ سال عمر میکنند، هرچند میشهای کاری در گلههای تجارتی اغلب به دلایل تولیدی زودتر از گله بیرون کشیده میشوند. مانند همه گوسفندان، بیشتر مشکلات صحی این نژاد نه از بیماری ارثی، بلکه از انگلها، مشکلات سُم، و فشار سوختوسازی نزدیک به زمان زایمان سرچشمه میگیرد.
| شرایط | نشانهها | یادداشت |
|---|---|---|
| پوسیدگی سُم / لنگی | لنگیدن، گرمی یا بوی بد سُم، بیمیلی به راه رفتن | سُم را اصلاح و درمان کنید و آن را خشک نگه دارید؛ موارد مزمن را از گله خارج کنید |
| انگلهای داخلی (کرم) | اسهال، کاهش وزن، پشم ضعیف، لثه رنگپریده | از شمارش تخم انگل در مدفوع و چرخش چراگاه استفاده کنید؛ از دوا دادن همگانی خودداری کنید |
| مگسزدگی | بیقراری، پشم آلوده یا آسیبدیده، کرم مگس | اطراف دُم را پاککاری کنید و در ماههای گرم از مواد پیشگیرانه استفاده کنید |
| مشکلات زایمان / مسمومیت آبستنی | بیاشتهایی، ضعف، ناراحتی در اواخر آبستنی | وضعیت بدنی و خوراک میش را در اواخر آبستنی مدیریت کنید |
| ورم پستان | پستان گرم، سخت، یا متورم، رشد ضعیف بره | پستانها را به گونه منظم بررسی کنید و زیر نظر داکتر زود درمان کنید |
مراقبت پیشگیرانه
- در برابر بیماریهای کلستریدیایی و دیگر شرایط پیشنهادی محلی واکسین کنید
- برنامه کنترل انگل را بر اساس شمارش تخم انگل در مدفوع تنظیم کنید، نه بر اساس یک برنامه زمانی ثابت
- سُمها را به گونه منظم اصلاح و بررسی کنید و لنگی را زود درمان کنید
- در سراسر سال وضعیت بدنی را ارزیابی کنید و در اواخر آبستنی خوراک میش را درست تنظیم کنید
- گوسفندان تازه خریداری شده را پیش از یکجا کردن با گله، جدا نگه دارید و درمان کنید
پرورش و تربیه برههای همپشایر
میشهای همپشایر در فصل خزان جفتگیری میکنند و پس از حدود پنج ماه میزایند؛ معمولاً یک یا دو بره به دنیا میآورند که به زودی به وزن بازار میرسند.
همپشایرها تا نخستین فصل خزان زندهگی خود به بلوغ جنسی میرسند، هرچند بسیاری از مالداران برهمیشها را یا در همان سال نخست جفت میدهند یا بسته به اندازه و وضعیت بدنی، تا سال بعد نگه میدارند. این نژاد مانند بیشتر نژادهای بریتانیایی، فصلی جفتگیری میکند و با کوتاه شدن روزها در خزان وارد چرخه جنسی میشود؛ بیشتر جفتگیریها از حدود ماه میزان تا عقرب رخ میدهد و زایمان در بهار است.
در فصل جفتگیری، یک قوچ همراه با گروهی از میشها نگه داشته میشود. دوره آبستنی حدود ۱۴۷ روز، نزدیک به پنج ماه، طول میکشد. میشهای همپشایر معمولاً یک یا دو بره میزایند، و اندازه هر زایمان به سن میش، وضعیت بدنی، و تغذیه او در زمان جفتگیری بستهگی دارد. این نژاد به عنوان قوچ پایانی ارزشمند است، از این رو قوچهای همپشایر به گونه گسترده با میشهای نژادهای دیگر آمیزش داده میشوند تا برههایی پرورش یابند که به زودی رشد کنند و آماده بازار شوند.
میشها توانایی مادری خوبی دارند و شیردهی خوبی نیز دارند، از این رو بیشتر برهها جز نظارت معمول در هنگام تولد، به مداخله چندانی نیاز ندارند. برهها با شیر میش و علف به زودی رشد میکنند و نسبتاً زود به وزن بازار میرسند، که این همان توان اصلی تجارتی این نژاد است. برهها در سن تقریباً سه تا چهار ماهگی از شیر گرفته میشوند، و پس از آن میشها خشک شده و برای فصل بعدی آماده میگردند.
| معیار | مقدار |
|---|---|
| بلوغ جنسی | تقریباً ۶-۱۲ ماهگی (بیشتر در ۱۸ ماهگی جفت داده میشود) |
| فصل جفتگیری | خزان (فصلی، وابسته به کوتاهی روز) |
| دوره آبستنی | تقریباً ۱۴۷ روز (حدود ۵ ماه) |
| تعداد معمول بره | ۱-۲ بره |
| سن از شیرگیری | تقریباً ۳-۴ ماهگی |
پرسشهای پرتکرار درباره گوسفند همپشایر
پرسشهای رایج درباره اندازه، خوی، نیازهای نگهداری، طول عمر، مناسب بودن، و دسترسی به گوسفند همپشایر.
گوسفند همپشایر چقدر کلان میشود؟
همپشایر نژادی کلان است. قوچها معمولاً حدود ۱۲۰ تا ۱۶۰ کیلوگرام و میشها حدود ۹۰ تا ۱۲۰ کیلوگرام وزن دارند، و قد آنها تا شانه در حدود ۶۵ تا ۷۵ سانتیمتر است.
خوی گوسفند همپشایر چگونه است؟
این نژاد آرام، خوشخو، و رام است. میشها زود به دستکاری عادت میکنند و گله به خوبی با هم حرکت میکند، از این رو مدیریت روزمره آن ساده است.
آیا نگهداری گوسفند همپشایر آسان است؟
بلی. این گوسفند مقاوم و قابل کنترل است و تنها به چراگاه خوب، پشمچینی سالانه، مراقبت منظم از سُم، و یک برنامه ساده ضد انگل و واکسین نیاز دارد. نیاز اصلی آن، چراگاه کافی برای یک گوسفند کلان و زودرشد است.
گوسفند همپشایر چند سال عمر میکند؟
با مراقبت خوب، همپشایر معمولاً ۱۰ تا ۱۲ سال عمر میکند، هرچند میشهای کاری در گلههای تجارتی اغلب به دلایل تولیدی زودتر جابهجا میشوند.
آیا گوسفند همپشایر برای تازهکاران و مالداران خرد مناسب است؟
این نژاد به سبب خوی آرام و مقاومت بدنی، گزینه محبوب مالداران خرد و پرورشدهندگان تازهکار است. برای هر کسی که چراگاه خوب دارد و به دنبال گوسفند گوشتی پرتولید و آسان برای دستکاری است، مناسب است.
گوسفند همپشایر بیشتر برای چه کاری استفاده میشود؟
این نژاد در اصل یک نژاد گوشتی است و به گونه گسترده به عنوان قوچ پایانی به کار میرود، یعنی قوچهای همپشایر با میشهای نژادهای دیگر آمیزش داده میشوند تا برههای زودرشد برای بازار به دنیا آیند.
پیدا کردن گوسفند همپشایر چقدر آسان است؟
این نژاد در بریتانیا، امریکای شمالی، و بخشهایی از اروپا به خوبی جا افتاده است، از این رو گوسفندان پرورشی معمولاً از طریق پرورشدهندگان دارای شجره و انجمنهای نژادی در همان ساحات در دسترس استند.
از جامعه
درباره همپشایر بپرسیدهنوز پرسشی درباره همپشایر نیست. اولین نفری باشید که میپرسد.