United Pet Club
گوسفند

اواسی

اواسی گوسفند دم‌چربی باستانی خاورمیانه است که به‌خاطر مقاومت، تولید شیر و سازگاری بی‌نظیرش با شرایط بیابانی ارزشمند است.

اندازه
متوسط
طول عمر
10–12 سال
مبدأ
شبه‌جزیره عربستان
خلق‌وخو
مستقل
ویژگی‌های کلیدی
مستقلسخت‌کوشآرامهمه‌کاره

ویژگی‌ها

سطح انرژی2
آموزش‌پذیری2
سازگار با کودکان3
سازگار با حیوانات خانگی2
نیاز به آرایش1

پوشش مو و نگهداری آن

پوشش موی اواسی چگونه است و این در نگهداری چه معنایی دارد.

لایه‌های پوشش مو
پوشش پشمی

رنگ‌ها و طرح‌های اواسی

استاندارد نژاد هر باشگاه درباره هر رنگ و طرح در اواسی چه می‌گوید. برای دیدن عبارت اصلی باشگاه، اشاره‌گر را روی حکم ببرید یا روی آن بزنید.

پوشش مو: حکم هر باشگاه
رنگ یا طرح
سیاه
سفید
قهوه‌ای
طرح‌ها
یکدست
دورنگ

استاندارد نژاد اواسی

استاندارد هر باشگاه از نژاد اواسی چه می‌خواهد: اندازه، ساختار بدن و فرم‌ها. هر باشگاه فقط از طرف خودش سخن می‌گوید و عددی که هیچ باشگاهی منتشر نکرده باشد اینجا نیامده است.

عبارت‌بندی هر باشگاه با ترجمهٔ ماشینی ارائه شده است.

اندازه‌ها

ساختار بدن

  • شکل سر

    باریک

    “سر بلند و باریک با نیمرخ محدب.”

  • نیم‌رخ صورت

    رومی (محدب)

    “بینی رومی (در قوچ‌ها برجسته‌تر).”

  • حالت گوش

    آویزان بلند

    “گوش‌های بلند آویزان”

  • اندازهٔ گوش

    بزرگ

    “گوش‌های بلند آویزان”

  • شاخ‌ها

    بی‌شاخ (طبیعی)

    “میش‌ها عموماً بی‌شاخ‌اند.”

  • شاخ‌ها

    شاخ‌دار

    “قوچ‌ها عموماً شاخ‌دارند”

  • شکل شاخ‌ها

    خمیده

    “به عقب خمیده با نوک‌هایی رو به بیرون”

  • طول گردن

    بلند

    “گردن بلند، گوش‌های آویزان”

  • شیب بخلو

    افتاده (ضعیف)ردکننده

    “مفاصل و بخش پایین دست و پای ضعیف”

  • طول پاها

    متوسط

    “طول و ضخامت متوسط”

  • خط پشت

    هم‌تراز

    “پشتی بلند و صاف”

  • سینه

    معتدل

    “بلند با عمق متوسط”

  • طول دم

    دنبه‌دار

    “نژادی درشت با دم چرب”

  • طول دم

    کوتاه

    “پهن و نسبتاً کوتاه که بالای مچ‌ها پایان می‌یابد”

  • نوع پوشش پشمی

    دولایه

    “پشم دولایه”

  • نوع پوشش پشمی

    پشم فرشی

    “مناسب فرش ویژه”

مشاهده استاندارد باشگاه

اجزای بدن

درباره گوسفند عواسی

عواسی یک گوسفند دنبه‌دار میانه‌اندام از شبه‌جزیره عربستان است که بیشتر برای شیر نگه‌داری می‌شود و در برابر گرما و خشکی هوا بسیار مقاوم است.

عواسی یک گوسفند دنبه‌دار است که خاستگاه اصلی آن شبه‌جزیره عربستان و منطقه گسترده‌تر خاورمیانه است. این نژاد پُرشمارترین و پراکنده‌ترین گوسفند سراسر منطقه شمرده می‌شود و مالداران آن را در وهله نخست برای شیر نگه می‌دارند. دنبه بزرگ، که برجسته‌ترین نشانه این نژاد است، انباری از چربی می‌سازد که به حیوان کمک می‌کند فصل‌های خشک طولانی و چراگاه‌های کم را پشت سر بگذارد.

این گوسفند میانه‌اندام است و خویی آرام و مستقل دارد. عواسی گرما، خشک‌سالی و پیاده‌روی‌های طولانی کوچی را بهتر از بیشتر گوسفندان تحمل می‌کند، و همین ویژگی سبب شده که ستون فقرات گله‌های کوچی و دهاتی از شام تا عراق و کشورهای همجوار باقی بماند. در عمل این نژاد سه‌کاره است: شیر، گوشت و پشم زبر می‌دهد، هرچند نسل‌های شیری گزینش‌شده تولید شیر را به‌مراتب بالاتر از میانگین نژاد می‌برند.

شیر همان چیزی است که بیشتر مالداران را به سراغ این نژاد می‌کشاند. میش‌های عواسی در یک دوره شیردهی طولانی‌تر، شیر بیشتری نسبت به نژادهای موی‌دار یا قالین‌بافی معمولی می‌دهند، و از این شیر برای نوشیدن، ماست و پنیرهای سنتی استفاده می‌شود.

معلومات خلاصه عواسی
ویژگیجزئیات
خاستگاهشبه‌جزیره عربستان / خاورمیانه
اندازهمیانه
طول عمر۱۰ تا ۱۲ سال
گروه / نقشگوسفند شیری دنبه‌دار (شیر، گوشت، پشم قالین)
مناسب برایگله‌های کوچی، مالداران خرد، اقلیم گرم و خشک

به چه کسی مناسب است

عواسی برای مالدارانی مناسب است که در مناطق گرم، خشک یا نیمه‌خشک زندگی می‌کنند و به دنبال حیوانی سرسخت‌اند که خشک‌سالی را تحمل کند و بشود آن را دوشید. این نژاد برای مزرعه‌های خرد شیری و نظام‌های کوچی که گله را روی مسافت‌های دور می‌برند به‌خوبی کار می‌کند. کسانی که پشم نرم برای لباس می‌خواهند باید به نژاد دیگری روی بیاورند، چون پشم عواسی زبر و مناسب قالین است.

تاریخچه و خاستگاه

عواسی یکی از کهن‌ترین نژادهای گوسفند است که در درازای سده‌ها به دست کوچی‌های شبه‌جزیره عربستان و هلال حاصلخیز پرورش یافته است.

عواسی از گوسفندان دنبه‌دار باستانی خاور نزدیک ریشه می‌گیرد، گونه‌ای که هزاران سال است در سراسر شبه‌جزیره عربستان و هلال حاصلخیز پرورانده می‌شود. گوسفندان دنبه‌دار در نوشته‌ها و هنر کهن این منطقه دیده می‌شوند، و عواسی ادامه‌دهنده همان رده حیوانات سازگار با بیابان است که بیشتر به دست کوچی‌ها و اهالی دهات شکل گرفته‌اند، نه از راه برنامه‌های رسمی پرورشی.

نام این نژاد به قبیله‌های بدوی منطقه پیوند دارد و پراکندگی آن سرزمین‌هایی را در بر می‌گیرد که امروز سوریه، عراق، اردن، لبنان، اسرائیل و بخش‌هایی از شبه‌جزیره عربستان و ترکیه نامیده می‌شوند. عواسی برای بیشتر تاریخ خود یک نژاد بومی بود که کوچی‌ها آن را برای زنده‌ماندن، توان راه‌رفتن و شیرِ خانواده گزینش می‌کردند، نه برای یکدست بودن ظاهر.

در سده بیستم، این نژاد از یک گونه بومیِ زنده‌مانی به سمت رگه‌های شیری اصلاح‌شده حرکت کرد. پرورش گزینشی، به‌ویژه رگه عواسی اصلاح‌شده که در مراکز تحقیقاتی زراعتی اسرائیل توسعه یافت، تولید شیر را به‌مراتب بالاتر از میانگین گله‌های سنتی رساند و عواسی را به یک گوسفند شیری جدی بدل کرد. از آن پس رگه‌های اصلاح‌شده به کشورهای دیگر صادر شده‌اند تا گله‌های شیری محلی را ارتقا دهند.

امروز عواسی همچنان گوسفند غالب در بیشتر خاورمیانه است. گله‌های سنتی در کنار رگه‌های شیری با مدیریت فشرده وجود دارند، و این نژاد هنوز به همان ویژگی‌هایی ارزش دارد که از آغاز موفقیتش را رقم زدند: سرسختی، شیر، و توان زیستن در جایی که خوراک و آب کم است.

ظاهر و معیار نژاد

عواسی گوسفندی میانه‌اندام با دنبه بزرگ، صورت درازِ محدب، گوش‌های آویزان و پشمی زبر است که بیشتر سفید با سر و پوزه قهوه‌ای یا حنایی دارد.

عواسی گوسفندی میانه‌اندام با ساختاری استوار و کاربردی است. نشانه اصلی آن دنبه بزرگ است، بالشتکی پهن از چربی ذخیره‌شده در پشت که در حیوانات خوب‌خوراک‌خورده پایین آویزان و درشت می‌شود. سر دراز است با نیم‌رخ محدب (رومی)، و گوش‌ها دراز و آویزانند. قوچ‌ها معمولاً شاخ‌های مارپیچی دارند، در حالی که میش‌ها بیشتر بی‌شاخ‌اند یا فقط شاخ‌های کوچک دارند.

پاها دراز است و بدنه‌ای دارد که برای پیمودن مسافت‌های دور روی زمین سخت و خشک ساخته شده. پوششی از پشم زبر بیشتر تنه را می‌پوشاند، در حالی که صورت و پاها موی کوتاه‌تری دارند.

معیار نژاد عواسی در یک نگاه
ویژگیدامنه معمول
قدحدود ۶۵ تا ۷۵ سانتی‌متر در شانه
وزنمیش حدود ۶۰ تا ۷۰ کیلوگرم، قوچ حدود ۸۰ تا ۹۰ کیلوگرم
پوششپشم زبر روی تنه، موی کوتاه در صورت و پاها
رنگتنه سفید با سر و پاهای قهوه‌ای یا حنایی؛ برخی حیوانات یکسره قهوه‌ای
چشم‌هاتیره

پوشش و رنگ‌ها

رایج‌ترین الگو تنه سفید یا کِرم‌رنگ با سر و پاهای قهوه‌ای تا حنایی روشن است، هرچند حیوانات یکسره قهوه‌ای و رنگ‌های دیگر هم دیده می‌شوند. پشم این نژاد زبر و باز است، از نوع مناسب قالین نه پشم نرم لباس، و به‌خوبی گَرد و خاک را دور می‌کند و گرما را تحمل می‌کند. اندازه دنبه با خوراک و وضعیت بدنی حیوان تغییر می‌کند: در زمان چرای خوب بزرگ‌تر می‌شود و در فصل‌های کم‌خوراکی کوچک‌تر.

استاندارد هر باشگاه درباره نژاد اواسی چه می‌گوید

وزن برای نژاد اواسی: NZSBA کمتر از 100 kg.

باشگاه‌ها عددهای خود را برای نژاد اواسی تعیین می‌کنند. این عددها از استاندارد منتشرشده هر باشگاه آمده‌اند: NZSBA.

اندازه

  • وزن، نر: NZSBA کمتر از 100 kg
  • وزن، ماده: NZSBA 60-70 kg

ساختار بدن و فرم‌ها

هر یک از این موارد را دست‌کم یک باشگاه می‌پذیرد:

  • شکل سر: باریک
  • نیم‌رخ صورت: رومی (محدب)
  • حالت گوش: آویزان بلند
  • اندازهٔ گوش: بزرگ
  • شاخ‌ها: بی‌شاخ (طبیعی)، شاخ‌دار
  • شکل شاخ‌ها: خمیده
  • طول گردن: بلند
  • طول پاها: متوسط
  • خط پشت: هم‌تراز
  • سینه: معتدل

فرم‌هایی که باشگاه‌ها برایشان امتیاز کم می‌کنند

نقص یا رد صلاحیت، داوری بر پایه استاندارد نمایش است. این داوری می‌تواند بر رتبه‌ها و در برخی باشگاه‌ها بر ثبت اثر بگذارد.

  • ردکننده: شیب بخلو: افتاده (ضعیف) (NZSBA)

همه موارد را کنار هم ببینید: باشگاه‌ها را مقایسه کنید.

این رأی‌ها از استاندارد نژاد منتشرشده هر باشگاه گرفته شده‌اند و باشگاه‌ها استانداردهای خود را بازبینی می‌کنند. پیش از نمایش یا ثبت، متن فعلی را از باشگاه جویا شوید.

هر باشگاه برای «وزن» در نژاد اواسی چه عددی می‌دهد؟

وزن، نر: NZSBA کمتر از 100 kg؛ وزن، ماده: NZSBA 60-70 kg.

باشگاه‌ها در نژاد اواسی برای کدام فرم‌ها امتیاز کم می‌کنند؟

ردکننده: شیب بخلو: افتاده (ضعیف) (NZSBA).

خلق‌وخو و رفتار

عواسی گوسفندی آرام، مستقل و سرسخت است که رفتار گله‌ای پایدار و توان راه‌رفتن آن با کوچی‌گری و گله‌داری مهاجر سازگار است.

عواسی خلق‌وخویی آرام و یکنواخت دارد و در گله به‌آسانی مدیریت می‌شود. این نژاد مستقل و خودکفاست، ویژگی‌ای که نسل‌ها گله‌داری گسترده آن را شکل داده، جایی که حیوانات باید در چراگاه‌های پهناور بچرند و میان دو نوبت رسیدگی از خودشان مراقبت کنند. این گوسفندان به‌خوبی دور هم جمع می‌شوند و از یک چوپان یا حیوان پیشرو پیروی می‌کنند، که کنترل گله‌های بزرگ در مرتع باز را آسان می‌سازد.

در برابر انسان، عواسی معمولاً آرام است و به‌آسانی رم نمی‌کند، به‌ویژه در گله‌هایی که به دوشیدن روزانه و تماس نزدیک عادت دارند. میش‌های شیری که پیوسته دست‌کاری می‌شوند به روال دوشیدن خو می‌گیرند. در کنار دام‌های دیگر، این نژاد صلح‌جو است و همراه بز و گوسفندان دیگر بی‌دردسر می‌چرد. قوچ‌ها در فصل جفت‌گیری ممکن است سرکش شوند، که برای این گونه طبیعی است، و باید با همان احتیاط همیشگی با آن‌ها رفتار کرد.

برجسته‌ترین ویژگی رفتاری این نژاد پایداری است. عواسی برای یافتن چرا و آب مسافت‌های دور را می‌پیماید، گرما و خشک‌سالی را بدون آشفتگی تحمل می‌کند، و روی خوراکی که بسیاری نژادهای دیگر را زنده نگه نمی‌دارد وضعیت بدنی‌اش را حفظ می‌کند.

امتیازبندی ویژگی‌های عواسی (۱ = پایین، ۵ = بالا)
ویژگیامتیاز
محبت (نسبت به نگه‌دار)۳
انرژی۳
قابلیت آموزش (به روال و گله‌داری)۴
صداگذاری۲
ریزش پشم (فصلی)۳

مراقبت و مدیریت

عواسی گوسفندی کم‌زحمت است که به پشم‌چینی سالانه، بازرسی منظم سُم و انگل، جای کافی برای چرا، و سایه و آب در هوای گرم نیاز دارد.

عواسی یکی از کم‌زحمت‌ترین نژادهای گوسفند است، اما باز هم به مراقبت روزمره گله نیاز دارد. توجه روزانه بیشتر روی چرا، آب و وضعیت بدنی تمرکز دارد، و در گله‌های شیری روال دوشیدن هم به آن افزوده می‌شود.

نظافت و آراستگی

  • یک بار در سال، معمولاً اواخر بهار یا آغاز تابستان پیش از گرم‌ترین ماه‌ها، پشم را بچینید
  • سُم‌ها را در برنامه‌ای منظم بررسی و کوتاه کنید تا از رشد بیش از حد و مشکلات پا جلوگیری شود
  • اطراف دنبه و پشت را پاک نگه دارید و در صورت نیاز پشم آلوده را بچینید (کِراچینگ)
  • پشم را برای انگل‌های بیرونی بازرسی کنید و در صورت یافتن، درمان کنید

ورزش

  • هر روز دسترسی به چراگاه یا آغل باز بدهید؛ این نژاد برای راه‌رفتن و علف‌جویی ساخته شده
  • جای کافی برای جابه‌جایی گله بگذارید، که به وضعیت بدنی و سلامت پا کمک می‌کند
  • در نظام‌های گسترده، گله‌داری معمولی روی مسافت به‌تنهایی ورزش کافی می‌دهد

محیط

عواسی با اقلیم گرم، خشک و نیمه‌خشک سازگار است و گرما و خشک‌سالی را بهتر از بیشتر نژادها تحمل می‌کند. با این حال، در هوای گرم سایه و آب پاک همیشگی فراهم کنید، و در فصل‌های سرد پناهگاه خشک در برابر باران و باد سرد بدهید. حصار محکم گله را کنار هم نگه می‌دارد و در برابر شکارچیان محافظت می‌کند.

آراستگی نژاد اواسی

پوشش موی نژاد اواسی: پوشش پشمی.

بیشتر آنچه نژاد اواسی از آراستگی نیاز دارد به پوشش مویش برمی‌گردد.

  • لایه‌های پوشش مو: پوشش پشمی

این پوشش مو از شما چه می‌خواهد

  • پوشش پشمی مدام رشد می‌کند و زود نمد می‌شود، پس شانه زدن منظم و با گذشت زمان کوتاه کردن یا پشم‌چینی می‌خواهد.

آرایشگری که این نژاد را می‌شناسد می‌تواند همه این‌ها را با حیوان شما تطبیق دهد. پوست دردناک، گره‌های چسبیده به پوست یا تغییر ناگهانی پوشش مو را بهتر است به دامپزشک نشان دهید.

پوشش موی نژاد اواسی چگونه است؟

طبق سوابق ما: لایه‌های پوشش مو: پوشش پشمی.

تغذیه و خوراک‌دهی

عواسی با چرا و علوفه به‌خوبی رشد می‌کند و در کنار آن، میش‌های شیرده، بره‌های در حال رشد و فصل‌های کم‌علوفه به یونجه و خوراک مکمل نیاز دارند.

عواسی علف‌جویی کارآمد است و روی مرتع و بقایای زراعتی که بسیاری گوسفندان دیگر را زنده نگه نمی‌دارد وضعیت بدنی‌اش را حفظ می‌کند. پایه خوراک باید چرا و علوفه خوب باشد، و هرگاه چراگاه ضعیف باشد یا نیاز حیوان بالا برود، خوراک مکمل افزوده شود. میش‌های شیرده بیشترین نیاز را دارند، چون تولید شیر فشار سنگینی بر بدن حیوان می‌گذارد. بره‌های در حال رشد و میش‌های اواخر آبستنی هم به انرژی و پروتئین اضافی نیاز دارند.

آب پاک و نمک یا مکمل معدنی مناسب گوسفند را همیشه در دسترس بگذارید. از مخلوط‌های معدنی پُرمس که برای گونه‌های دیگر ساخته شده‌اند پرهیز کنید، چون گوسفند نسبت به مس زیاده‌رو حساس است.

رهنمای عمومی خوراک‌دهی (بر پایه وضعیت بدنی و چرا تنظیم شود)
مرحله زندگیمقدار روزانهوعده‌ها
نگهداری (میش غیرشیرده، در چراگاه خوب)چرا به‌همراه حدود ۱ تا ۱.۵ کیلوگرم یونجه اگر چرا کم باشد۱ تا ۲
اواخر آبستنیعلوفه به‌همراه حدود ۰.۳ تا ۰.۵ کیلوگرم خوراک متمرکز۲
میش شیرده (شیری)علوفه به‌همراه حدود ۰.۵ تا ۱ کیلوگرم خوراک متمرکز۲
بره در حال رشدعلوفه به‌همراه حدود ۰.۲ تا ۰.۴ کیلوگرم خوراک متمرکز۲

تنقلات و مکمل‌ها

تنها مقدار کمی غله یا تنقلات تجارتی بدهید، چون خوراندن ناگهانی یا زیاد غله خطر ناراحتی گوارشی دارد. یک بلوک معدنی مخصوص گوسفند و نمک آزاد بیشتر نیازهای عناصر کمیاب را برمی‌آورد. در مناطقی که خاک آن‌ها از سلینیم فقیر است، درباره مکمل سلینیم و ویتامین ای با یک دامپزشک محلی مشورت کنید.

صحت و طول عمر

عواسی گوسفندی سرسخت و پُرعمر با طول عمر معمول ۱۰ تا ۱۲ سال است؛ نگرانی‌های اصلی انگل، مشکلات پا و ورم پستان در میش‌های شیری‌اند.

عواسی به سرسختی و تاب‌آوری شهرت دارد و گرما، خشک‌سالی و شرایط سخت را به‌خوبی تحمل می‌کند. طول عمر معمول آن ۱۰ تا ۱۲ سال است، و میش‌های شیری پُرتولید اغلب برای چند دوره شیردهی نگه داشته می‌شوند. بیشتر مشکلات صحی این نژاد همان مسایل عمومی نگه‌داری گوسفند است، نه نقص‌های ویژه نژاد، و مدیریت خوب جلوی بیشتر آن‌ها را می‌گیرد.

بیماری‌های رایجی که باید مراقب آن‌ها بود
بیمارینشانه‌هاتوجه
انگل‌های داخلی (کِرم)کاهش وزن، کم‌خونی، اسهال، پشم بی‌کیفیتکرم‌زدایی هدفمند و چرخش چراگاه به‌کار ببرید؛ از مصرف بیش از حد پرهیز کنید
پوسیدگی سُم / مشکلات پالنگیدن، بوی بد، ورم میان ناخن‌هاسُم‌ها را به‌طور منظم کوتاه و بررسی کنید؛ زمین را خشک نگه دارید
ورم پستان (میش‌های شیری)پستان سفت یا داغ، شیر غیرعادی، بی‌اشتهاییبهداشت دوشیدن را رعایت کنید؛ پستان‌ها را مکرر بررسی کنید
استرس گرمایی یا کم‌آبینفس‌نفس زدن، بی‌حالی، چرای کمتربا آنکه نژاد گرماپسند است، سایه و آب فراهم کنید
انگل‌های بیرونی (شپش، کِد، هیره)خارش، مالیدن به اشیا، ریزش پشمهنگام پشم‌چینی بازرسی کنید و در صورت نیاز درمان کنید

مراقبت پیشگیرانه

  • برنامه واکسیناسیونی را که دامپزشک محلی توصیه می‌کند دنبال کنید (بیشتر بیماری‌های کلستریدیایی)
  • برنامه کنترل انگل منظمی با بررسی دوره‌ای بار کِرمی اجرا کنید
  • سُم‌ها را در برنامه‌ای منظم کوتاه و بررسی کنید
  • وضعیت بدنی گله را امتیاز بدهید و خوراک را پیش و پس از شیردهی تنظیم کنید
  • پستان میش‌های شیری را مرتب برای نشانه‌های زودهنگام ورم پستان بررسی کنید

پرورش و بزرگ کردن بره‌ها

میش‌های عواسی به‌آسانی آبستن می‌شوند و می‌توانند خارج از فصل هم بزایند؛ آبستنی حدود پنج ماه طول می‌کشد و معمولاً یک بره به دنیا می‌آید که در گله‌های کوچی روی مادر بزرگ می‌شود.

عواسی در سال نخست زندگی به بلوغ تولیدمثلی می‌رسد، و میش‌ها معمولاً بسته به رشد و مدیریت از حدود ۷ تا ۱۲ ماهگی جفت‌گیری می‌شوند. این نژاد فصل جفت‌گیری نسبتاً درازی دارد و بسیاری از گله‌ها می‌توانند خارج از پنجره اصلی پاییزی هم بره بیاورند، که برای نظام‌های شیری که می‌خواهند بیشتر سال شیر داشته باشند مناسب است.

آبستنی نزدیک به ۱۵۰ روز، یعنی تقریباً پنج ماه، طول می‌کشد. عواسی بیشتر یک بره می‌زاید، و دوقلوزایی نسبت به نژادهای پُرزاد کمتر دیده می‌شود. میش‌ها مادرانی خوب‌اند و شیر خوبی می‌دهند، از این رو بره‌ها روی مادر به‌طور پیوسته رشد می‌کنند.

در گله‌های شیری، مدیریت اغلب میان پرورش بره و برداشت شیر برای انسان توازن برقرار می‌کند. بره‌ها ممکن است زودتر از شیر گرفته شوند تا میش دوشیده شود، یا پیش از آغاز دوره دوشیدن روی میش نگه داشته شوند. در گله‌های کوچی، بره‌ها معمولاً کنار مادر و گله می‌مانند و در چند ماهگی از شیر گرفته می‌شوند. گزینش میش‌های جایگزین از مادران پُرتولید و خوش‌رشد هم تولید شیر و هم سرسختی نژاد را نگه می‌دارد.

معلومات پرورشی عواسی
شاخصمقدار
بلوغ تولیدمثلیحدود ۷ تا ۱۲ ماه
فصل جفت‌گیریدراز؛ زایمان خارج از فصل ممکن است
آبستنیحدود ۱۵۰ روز (تقریباً ۵ ماه)
اندازه کِشومعمولاً ۱ بره؛ دوقلوزایی کمتر رایج است
از شیر گرفتنحدود ۲ تا ۴ ماهگی (زودتر در نظام‌های شیری)

پرسش‌های پرتکرار

پرسش‌های رایج درباره گوسفند عواسی، از اندازه و خلق‌وخو تا مراقبت، طول عمر، مناسب بودن و دسترسی.

گوسفند عواسی چقدر بزرگ می‌شود؟

این نژاد میانه‌اندام است. میش‌ها حدود ۶۰ تا ۷۰ کیلوگرم و قوچ‌ها حدود ۸۰ تا ۹۰ کیلوگرم وزن دارند و در شانه تقریباً ۶۵ تا ۷۵ سانتی‌متر قد می‌کشند.

خلق‌وخوی عواسی چگونه است؟

آرام، ساکت و مستقل. این نژاد به‌خوبی گله‌ای می‌ماند، در روال‌های شیری به‌آسانی کنار می‌آید، و برای پیمودن مسافت‌های دور روی زمین خشک ساخته شده.

آیا نگه‌داری عواسی سخت است؟

نه. این یکی از کم‌زحمت‌ترین نژادهای گوسفند است. به پشم‌چینی سالانه، مراقبت منظم سُم و انگل، و آب و سایه در گرما نیاز دارد، اما خشک‌سالی و شرایط سخت را بهتر از بیشتر گوسفندان تحمل می‌کند.

گوسفند عواسی چقدر عمر می‌کند؟

معمولاً ۱۰ تا ۱۲ سال، و میش‌های شیری پُرتولید اغلب برای چند دوره شیردهی نگه داشته می‌شوند.

عواسی برای چه کاری استفاده می‌شود؟

بیشتر برای شیر. این نژاد گوسفند شیری پیشرو خاورمیانه است و در کنار آن گوشت و پشم زبر مناسب قالین هم می‌دهد، و از دنبه‌اش به‌عنوان یک منبع چربی سنتی استفاده می‌شود.

عواسی برای چه کسانی مناسب‌تر است؟

مالدارانی که در مناطق گرم، خشک یا نیمه‌خشک زندگی می‌کنند و به دنبال گوسفند شیری یا سه‌کاره‌ای سرسخت‌اند، از گله‌های کوچی گرفته تا مزرعه‌های خرد شیری.

عواسی را کجا می‌توان یافت؟

این نژاد رایج‌ترین گوسفند در بیشتر خاورمیانه است، از جمله سوریه، عراق، اردن، لبنان، اسرائیل و شبه‌جزیره عربستان. رگه‌های شیری اصلاح‌شده آن به کشورهای دیگر هم صادر شده‌اند تا گله‌های محلی را ارتقا دهند.

هنوز پرسشی درباره اواسی نیست. اولین نفری باشید که می‌پرسد.