تن

خرگوش تن (Tan) یک خرگوش کوچک اهلی است که با الگوی دو رنگه شناخته می شود: رنگ زمینه تیره در قسمت بالای بدن و لکه های زرد تیره یا مسی رنگ (مهاگنی) در زیر شکم، سینه، پهلوها، دور چشم ها و داخل گوش ها. تضاد میان این دو رنگ همان نکته ای است که داوران مسابقات نمایشی بیشتر به آن توجه می کنند. خرگوش های بالغ این نژاد جثه فشرده دارند و وزن شان معمولاً بین ۱.۸ الی ۲.۵ کیلوگرام (تقریباً ۴ الی ۵.۵ پوند) است.

این نژاد یکی از خرگوش های زینتی یا نمایشی به شمار می رود که برای زیبایی ظاهری پرورش داده شده، نه برای گوشت یا پوست. تن همان خصلت فعال و کنجکاو را دارد که آن را در میان مربیان به خرگوشی سرکش برای ایستادن آرام روی میز داوری معروف کرده است. این خرگوش ها به ندرت مدت طولانی یک جا آرام می نشینند و هر فضایی که در اختیارشان قرار گیرد را کاوش می کنند.

خرگوش تن برای کسی مناسب است که به دنبال یک خرگوش خرد و ورزیده باشد و بتواند هر روز برایش زمان تمرین و برخورد دستی فراهم کند. این نژاد برای کسی که یک خرگوش آرام و بغلی می خواهد، انتخاب خوبی نیست، زیرا بیشتر خرگوش های تن حرکت را به بغل گرفته شدن ترجیح می دهند.

چه کسی باید این نژاد را نگهداری کند

خرگوش تن برای علاقمندان مسابقات خرگوش و خانواده های فعالی که می توانند یک قفس بزرگ و وقت روزانه برای دویدن فراهم کنند، گزینه خوبی است. برخورد آرام از سنین پایین کمک می کند، زیرا انرژی زیاد این نژاد ممکن است بغل گرفتنش را برای کودکان خرد کمی دشوار سازد.

خاستگاه خرگوش تن به انگلستان برمی گردد. بیشتر روایت ها این نژاد را به دهه ۱۸۸۰ میلادی نسبت می دهند، زمانی که خرگوش هایی با لکه های زرد در زیر شکم، در نزدیکی یک لانه خرگوش در کولند هال، در ولایت دربی شایر پیدا شدند. نمونه های نخستین بیشتر شکل و شمایل وحشی داشتند و رنگ زرد در آن ها به عنوان یک تغییر طبیعی ظاهر شده بود.

پرورش دهندگان اولیه تلاش کردند این الگو را ثابت سازند و لکه های زرد را که در ابتدا کمرنگ تر و کم وضوح تر از رنگ مسی پررنگ امروزی بودند، عمیق تر بسازند. این گزینش هم عمق رنگ و هم وضوح خط میان رنگ زمینه تیره و زرد زیرین را بهتر ساخت.

خرگوش های اولیه این نژاد سیاه و زرد بودند. با گذشت زمان، پرورش دهندگان رنگ های دیگری را نیز وارد و تثبیت کردند که به رنگ های آبی، شکلاتی و بنفش کمرنگ شناخته شده امروزی انجامید.

این نژاد از انگلستان به کشورهای دیگر به عنوان یک خرگوش نمایشی راه یافت و تا اکنون بیشتر توسط علاقمندان مسابقات خرگوش نگهداری می شود، نه به صورت تجارتی.

خرگوش تن اندامی باریک و ورزیده دارد؛ کمرش کمی قوس دارد و سرش را بالا نگه می دارد. استخوان بندی آن ظریف است و بیشتر به یک خرگوش رشیده شباهت دارد تا یک خرگوش چهارگوش و سنگین. ویژگی اصلی این نژاد الگوی رنگی آن است: رنگ زمینه تیره یک دست که پشت، سر، گوش ها و قسمت بیرونی پاها را می پوشاند، در برابر رنگ زرد یا مسی که در شکم، سینه، پهلوها، سوراخ بینی، فک، دور چشم ها، زیر دم و داخل گوش ها دیده می شود. یک مثلث زرد رنگ هم پشت گوش ها قرار دارد.

پوست و رنگ ها

پوست این خرگوش پرپشت است و وقتی از طرف دم به سمت سر نوازش شود، صاف روی بدن می خوابد. چهار رنگ زمینه در این نژاد پرورش داده می شود: سیاه، آبی، شکلاتی و بنفش کمرنگ، که هر کدام با همان لکه های زرد گرم همراه است. ارزش یک خرگوش تن در مسابقات به عمق رنگ زمینه، غلظت رنگ زرد و مرز روشن و تیز میان این دو رنگ بستگی دارد.

خرگوش تن یکی از فعال ترین نژادهای خرگوش خرد است. کنجکاوی و انرژی رفتار او را تعریف می کند: هر چیز تازه را بررسی می کند، روی سکوهای کوتاه بالا می رود و از هر فضای خالی برای دویدن و پریدن استفاده می نماید. همین ویژگی بخشی از خصلت این نژاد است و نشان می دهد چرا این خرگوش ها به سختی یک جا آرام می نشینند.

اگر خرگوش تن از سنین پایین به طور منظم لمس و نگهداری شود، با انسان ها اعتماد به نفس پیدا می کند و با آن ها تعامل خوبی برقرار می سازد، هرچند بیشتر فعالیت را به بغل گرفته شدن طولانی ترجیح می دهد. در برابر افراد غریبه معمولاً اول هوشیار و محتاط می ماند و بعد آرام می گیرد. در کنار خرگوش های دیگر، جفت های عقیم شده که به درستی با هم آشنا شده باشند می توانند با هم زندگی کنند، اما به دلیل انرژی زیاد این نژاد، آشنا سازی باید به آهستگی صورت گیرد.

خرگوش های تن از نگاه صدا خاموش اند و بیشتر از راه زبان بدن و گاهی با کوبیدن پا با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند. صبر در برخورد با این نژاد اهمیت بیشتری نسبت به خرگوش های آرام تر دارد.

مراقبت از پوست

• یک بار در هفته با برس نرم یا دستکش مخصوص پوست، موهای اضافی را پاک کنید.
• در زمان ریزش پشم که معمولاً چند بار در سال اتفاق می افتد، این کار را به دو یا سه بار در هفته افزایش دهید.
• ناخن ها را هر چند هفته یک بار بررسی کنید و در صورت بلند شدن، کوتاه کنید.
• گوش ها و دندان ها را هنگام مراقبت بررسی کنید؛ دندان های خرگوش همیشه در حال رشد است و به علف خشک نیاز دارد تا ساییده شود.

تمرین و ورزش

• روزانه دست کم سه الی چهار ساعت وقت بیرون از قفس در یک فضای ایمن شده یا محوطه امن در اختیار خرگوش بگذارید.
• تونل، سکوهای کوتاه و اسباب بازی های جویدنی امن فراهم کنید تا انرژی این نژاد را به مسیر درست هدایت کند.
• محوطه های بیرونی را زیر نظر داشته باشید تا خرگوش از حیوانات شکاری و فرار در امان بماند، زیرا خرگوش تن در پریدن بسیار چابک است.

محیط نگهداری

خرگوش تن را در جای آرام، بدون کوران هوا و با درجه حرارت ثابت نگهداری کنید. خرگوش ها سرما را بهتر از گرما تحمل می کنند، پس آن را از نور مستقیم آفتاب و درجه حرارت بالاتر از تقریباً ۲۷ درجه سانتی گراد (۸۰ درجه فارنهایت) دور نگهدارید. داشتن یک همدم دلبسته می تواند خستگی و بی حوصلگی این نژاد پرجنب و جوش را کاهش دهد.

علف خشک اساس خوراک خرگوش تن است و باید همیشه در دسترس آن باشد. علف های خشک مانند تیموتی، اورچارد یا علف چمن، فایبری فراهم می کنند که دستگاه گوارش را فعال نگه می دارد و دندان های همیشه در حال رشد را می ساید. علف خشک باید بخش عمده خوراک روزانه خرگوش را تشکیل دهد.

مقدار مشخصی دانه ساده، مواد مغذی متوازن اضافه می کند و یک مشت سبزی برگی شسته شده در روز، تنوع می بخشد. آب تازه باید همیشه در دسترس باشد.

خوراکی های اضافی و مکمل ها

گاه گاهی می توانید توته های کوچک گیاهان یا یک برش نازک میوه مانند سیب (بدون دانه) را به عنوان خوراکی اضافی بدهید. خرگوشی که علف خشک خوب، دانه باکیفیت و سبزیجات متنوع می خورد، به ندرت به مکمل نیاز دارد؛ پیش از افزودن هر گونه مکمل، با داکتر حیوانات مشوره کنید.

خرگوش تن یک نژاد خرد و قوی است و هیچ مشکل صحی خاص نژادی گسترده ای ندارد. با نگهداری، خوراک و مراقبت خوب، این خرگوش معمولاً ۵ الی ۱۰ سال عمر می کند. مانند تمام خرگوش ها، بیشتر مشکلات صحی به خوراک، ساییدگی دندان و نظافت مربوط می شود، نه به بیماری های موروثی.

مراقبت پیشگیرانه

• علف خشک نامحدود بدهید تا دندان و روده سالم بماند.
• در مناطقی که امراضی مانند میکسوماتوسیس و تب خونریزی دهنده خرگوش وجود دارد، واکسین بزنید.
• دست کم یک بار در سال دندان و وزن خرگوش را توسط داکتر باتجربه در امور خرگوش بررسی کنید.
• محل نگهداری را پاک و خشک نگهدارید و در ماه های گرم قسمت عقب بدن را هر روز بررسی کنید.

محل نگهداری خرگوش تن باید بسیار بزرگ تر از آن چیزی باشد که اندازه بدنش نشان می دهد، زیرا این نژاد فعال است و هنگام حرکت مسافت زیادی را طی می کند. حداقل نیاز، یک قفس یا محوطه بزرگ همراه با یک فضای تمرین یا اتاق ایمن شده است که خرگوش چند ساعت از روز را در آن بگذراند. نگهداری در داخل یا بیرون خانه، هر دو مناسب است، به شرطی که فضا امن، خشک و سایه دار باشد.

یک کف محکم برای استراحت، بستر یا علف خشک عمیق در بخش خواب، یک قفسه علف، آب و وسایل جویدنی فراهم کنید. یک پناهگاه هم به خرگوش جایی برای عقب نشینی می دهد.

لیست وسایل ضروری

• قفس یا محوطه بزرگ همراه با فضای تمرین متصل.
• قفسه علف و آب تازه همیشگی.
• پناهگاه یا سرپناه برای عقب نشینی.
• سینی کثافات با بستر کاغذی.
• اسباب بازی های جویدنی و تونل برای سرگرمی.
• سایه و تهویه هوا برای روزهای گرم.

خرگوش های تن زود به بلوغ جنسی می رسند؛ خرگوش های ماده معمولاً از حدود چهار الی پنج ماهگی آماده جفت گیری اند و خرگوش های نر هم تقریباً در همین سن. بسیاری از پرورش دهندگان صبر می کنند تا خرگوش کاملاً رشد کند، پیش از این که جفت گیری اول صورت گیرد. خرگوش ماده را به محوطه خرگوش نر می برند، نه برعکس، زیرا خرگوش های ماده ممکن است نسبت به قلمرو خود حساس باشند.

دوره حاملگی تقریباً ۲۸ الی ۳۱ روز طول می کشد. خرگوش ماده کمی پیش از زایمان، از علف خشک و پشم خودش یک آشیانه می سازد. تعداد چوچه در هر بار زایمان معمولاً خرد تا متوسط است. چوچه ها بدون پشم و کور به دنیا می آیند و به سرعت رشد می کنند؛ چشمان شان در حدود روز دهم باز می شود و کمی بعد شروع به بیرون آمدن از آشیانه می کنند.

خرگوش ماده یک یا دو بار در روز به چوچه ها شیر می دهد که کاملاً عادی است و به این معنا نیست که از چوچه ها غفلت می کند. چوچه ها را می توان در حدود شش الی هشت هفتگی از شیر گرفت، زمانی که آن ها دیگر علف خشک، سبزی و دانه می خورند. از آن جا که کیفیت لکه های تن متفاوت است، پرورش دهندگان خرگوش های جوان را بر اساس عمق رنگ و وضوح الگو انتخاب می کنند.