چینچیلای استاندارد

خرگوش چینچیلای معیاری یک خرگوش خانگی با اندازه متوسط است که به خاطر پوستینش که رنگ چینچیلای وحشی امریکای جنوبی را تقلید می‌کند، شناخته شده است. رنگ پوستین آن ترکیبی از خاکستری، سیاه و سفید است که زیر نور یک ظاهر نقره‌یی و درخشان به آن می‌دهد. خرگوش‌های بالغ معمولاً بین ۵ الی ۷.۵ پوند (تقریباً ۲.۳ الی ۳.۴ کیلوگرام) وزن دارند که این نسل را در بخش کوچک‌تر تا میانه رده متوسط قرار می‌دهد.

این نسل خوی آرام و متعادل دارد. دست زدن به آن را خوب تحمل می‌کند و پس از یاد گرفتن یک روتین معمولاً زود آرام می‌گیرد. این ویژگی‌ها همرای اندازه قابل کنترل آن، این خرگوش را برای خانواده‌هایی که یک همدم آرام می‌خواهند نه یک حیوان پرانرژی، گزینه عملی می‌سازد.

خرگوش چینچیلای معیاری همچنان اساس دو نسل بزرگ‌تر دیگر یعنی چینچیلای امریکایی و چینچیلای غول‌پیکر است که هردو از همین نژاد اصلی فرانسوی بزرگ‌تر پرورش داده شده‌اند.

چه کسانی با این نسل خرگوش سازگار استند

خرگوش چینچیلای معیاری برای نگهدارندگانی که یک خرگوش ملایم و آسان برای گرفتن می‌خواهند و انتظار فعالیت دایمی ندارند، مناسب است. خوی آن باعث می‌شود برای خانواده‌هایی که اطفال بزرگ‌تر دارند و به آن‌ها یاد داده شده چگونه بدن خرگوش را هنگام گرفتن نگه دارند، سازگار باشد. کسانی که به خاطر نمایش و مسابقه به این نسل علاقه‌مند استند، یک معیار مستند و روشن برای کار کردن پیدا می‌کنند، در حالی که آن‌هایی که تنها یک همدم می‌خواهند، حیوانی آرام و خوش‌خو به دست می‌آورند.

این نسل در فرانسه به میان آمد و به آقای ج. دیبوفسکی نسبت داده می‌شود که آن را از ترکیب خرگوش‌های خاکستری وحشی، هیمالیایی و بیورن پرورش داد. هدف رسیدن به خرگوشی بود که پوستینش به پوست چینچیلای وحشی شباهت داشته باشد، حیوانی که پوستش در تجارت پوستین آن دوره ارزش زیاد داشت.

خرگوش چینچیلای معیاری برای نخستین بار در سال ۱۹۱۳ میلادی در فرانسه به نمایش گذاشته شد. رنگ غیرمعمول آن فوراً توجه‌ها را جلب کرد و حیوانات پرورشی به زودی به کشورهای دیگر انتقال یافتند. این نسل در ظرف چند سال بعد از همان نمایش نخستین، به انگلستان و ایالات متحده امریکا رسید.

در ایالات متحده امریکا، حیوان اصلی فرانسوی به سادگی به نام چینچیلا یا چینچیلای معیاری شناخته شد. پرورش‌دهندگان در آنجا تلاش کردند اندازه بدن آن را برای بازارهای گوشت و پوستین بزرگ‌تر بسازند و همین تلاش‌ها باعث پیدایش دو نسل جداگانه چینچیلای امریکایی و بعدتر چینچیلای غول‌پیکر شد. نسل معیاری اندازه کوچک‌تر خود را حفظ کرد و نسخه اصلی و فشرده این گروه باقی ماند.

رنگ متمایز پوستینی که این نسل معرفی کرد، فراتر از خودش نیز تأثیرگذار ثابت شد. الگوی رنگ چینچیلا از راه دو رگه‌سازی‌های بعدی به چندین نسل دیگر خرگوش نیز منتقل شد.

خرگوش چینچیلای معیاری بدن کوتاه، گرد و فشرده دارد، سر آن گرد و گوش‌هایش راست ایستاده استند. ساختار بدن آن متعادل است نه کشیده، و برداشت کلی از آن یک خرگوش متوسط، منظم و محکم است. ویژگی اصلی آن پوستین است که نوارهای آگوتی دارد و همان ظاهر نقره‌یی-خاکستری چینچیلا را ایجاد می‌کند.

پوستین و رنگ‌ها

هر تار موی نگهبان در طول خود نواردار است. قسمت نزدیک به پوست به رنگ آبی تیره سنگی است، بعد یک نوار مروارید‌رنگ یا نزدیک به سفید می‌آید و نوک آن سیاه است. وقتی پوستین را باز می‌کنند، حلقه‌های واضح رنگ دیده می‌شوند و در سرتاسر بدن حیوان این نوارها با هم ترکیب شده و همان رنگ نقره‌یی درخشانی را می‌سازند که نام این نسل از آن گرفته شده است. شکم روشن‌تر است و دور چشم‌ها و زیر دم سفیدی دیده می‌شود. بافت پوستین از نوع رول‌بک است، یعنی وقتی برخلاف جهت آن نوازش شود، به آهستگی به جای اولش برمی‌گردد، نه اینکه مثل پوستین فلای‌بک راست بایستد.

خرگوش چینچیلای معیاری ملایم و خوش‌خو است. معمولاً در کنار انسان‌ها آرام است و خود را با یک روتین منظم غذا دادن و گرفتن، زود عیار می‌سازد. صدای ناگهانی یا برخورد خشن آن را می‌ترساند، همانند هر خرگوش دیگر، اما این نسل نسبت به بسیاری از نسل‌های دیگر کمتر رمنده است و معمولاً دوباره زود آرام می‌گیرد.

همرای اعضای فامیل، این خرگوش به شرط خودش محبت نشان می‌دهد و پس از آنکه به خانواده اعتماد کرد، اغلب آرام می‌نشیند تا نوازشش کنند. با افراد ناآشنا در ابتدا معمولاً محتاط است تا ترسیده. با خرگوش‌های دیگر می‌تواند در جفت یا گروه‌های همبسته زندگی کند، هرچند معرفی آن‌ها باید تدریجی باشد و خرگوش‌هایی که برای پرورش در نظر گرفته نشده‌اند باید عقیم شوند تا رفتار قلمرو‌خواهانه کاهش یابد. خوی آرام آن، این خرگوش را برای یک نگهدارنده صبور یکی از آسان‌ترین خرگوش‌ها برای نگهداری می‌سازد.

آرایش پوستین

• یک بار در هفته پوستینش را شانه کنید تا موهای اضافی دور شود و پوستین متراکم آن مرتب بماند.
• در فصل بهار و خزان که تعویض پوستین شدیدتر است، هر چند روز یک‌بار شانه کنید.
• ناخن‌هایش را تقریباً هر چهار الی شش هفته چک کنید و در صورت بلند شدن کوتاه کنید.
• خرگوش را حمام ندهید؛ به‌جای آن، فقط جای کثیف را پاک کنید و محل زندگی‌اش را همیشه پاک نگه دارید.

ورزش

• روزانه دست‌کم سه الی چهار ساعت وقت زیر نظارت بیرون از خانه، در یک فضای امن برای خرگوش، بدهید.
• تونل، تکه‌های چوب بدون رنگ و چیزهای دیگر برای جویدن و کاوش فراهم کنید.
• فضا را برای خرگوش امن بسازید؛ سیم‌های برق را بپوشانید یا دور کنید و دسترسی به گیاهان خانگی زهری را ببندید.

محیط

خرگوش را در جای بدون جریان هوا، سایه‌دار و با درجه حرارت ثابت نگه دارید. خرگوش‌ها هوای خنک را بهتر از گرما تحمل می‌کنند و پوستین متراکم خرگوش چینچیلای معیاری آن را نسبت به گرمای زیاد حساس می‌سازد. از تابش مستقیم آفتاب دوری کنید و در هوای گرم جریان هوای بیشتر و سطح‌های خنک فراهم کنید. بستر باید خشک و جاذب رطوبت باشد و به طور منظم تعویض شود.

علف خشک اساس خوراک است و باید تقریباً ۸۰ فیصد خوراک روزانه خرگوش را تشکیل بدهد. علف خشک نامحدود مانند تیموتی یا علف چمن، سیستم هاضمه را فعال نگه می‌دارد و دندان‌هایی را که پیوسته رشد می‌کنند، ساییده می‌سازد. یک سهم روزانه از سبزیجات برگ‌دار شسته شده اضافه کنید و مقدار معینی دانه‌های ساده بدهید تا مواد غذایی تکمیل شود. آب تازه باید همیشه در دسترس باشد.

چاشنی‌ها و مکمل‌ها

چاشنی‌ها باید کم و گاه‌گاهی باشند. گزینه‌های مناسب شامل یک پارچه گاجر، یک تکه کوچک سیب که دانه‌هایش دور شده، یا چند برگ سبزی مانند جعفری یا گشنیز است. خرگوشی که خوراک متعادل علف خشک و سبزیجات دارد معمولاً به مکمل ضرورت ندارد؛ به‌جای سنگ نمک یا مواد معدنی، یک تکه چوب سیب بدون رنگ برای ساییدن دندان‌ها بدهید.

خرگوش چینچیلای معیاری نسل قوی است و هیچ نقص خاص نسلی که به طور گسترده دیده شود، ندارد. با نگهداری خوب، معمولاً ۵ الی ۸ سال عمر می‌کند. مانند تمام خرگوش‌ها، بیشترین مشکلات صحی به دندان، هاضمه و انگل‌ها مربوط می‌شود نه به خود این نسل. خوراکی که علف خشک زیاد دارد، بیشترین کمک را برای جلوگیری از دو مشکل اصلی یعنی رشد بیش از حد دندان و کند شدن هاضمه می‌کند.

مراقبت پیشگیرانه

• علف خشک را به مقدار نامحدود بدهید تا دندان‌ها و کارکرد معده حمایت شوند.
• در جاهایی که امراضی مانند میکسوماتوز و تب خونریزی‌دهنده خرگوش وجود دارد، بر اساس مشوره داکتر محلی واکسین بزنید.
• خرگوش‌هایی که برای پرورش نگه‌داری نمی‌شوند را عقیم کنید تا خطر امراض تناسلی کم شود.
• دندان‌ها، چشم‌ها، گوش‌ها و قسمت عقب بدن را دست‌کم هفته‌وار چک کنید.
• هر سال یک معاینه با یک داکتر باتجربه در امور خرگوش تعیین کنید.

محل زندگی باید جای کافی بدهد تا خرگوش چند بار بجهد، کاملاً راست بایستد و کاملاً دراز بکشد. یک خرگوش متوسط به تنهایی به حداقل یک محل حدود ۱۲ فیت مربع ضرورت دارد، همرای یک محوطه ورزشی بزرگ‌تر حدود ۳۲ فیت مربع. این محل می‌تواند داخل خانه یا در یک جای پوشیده بیرون خانه باشد، اما باید همیشه خشک، سایه‌دار و بدون جریان هوا بماند. محافظت از حیوانات درنده برای هر نوع محل بیرون خانه ضروری است.

فهرست وسایل لازم

• یک محل با کف محکم یا لانه همرای یک بخش پوشیده و امن برای خوابیدن.
• یک قفسه علف خشک یا منبع همیشگی علف خشک.
• یک کاسه سنگین سرامیکی برای غذا و یک کاسه یا بوتل آب.
• یک ظرف فضله در گوشه‌یی که خود خرگوش انتخاب می‌کند.
• وسایل جویدنی و یک جای پنهان برای احساس امنیت.
• یک محوطه امن یا یک اتاق ایمن‌سازی‌شده برای ورزش روزانه.

خرگوش‌های چینچیلای معیاری در حدود پنج الی هشت ماهگی به بلوغ جنسی می‌رسند، و ماده‌ها معمولاً کمی زودتر از نرها به این مرحله می‌رسند. در پرورش خرگوش، ماده را به محل نر می‌برند برای جفت‌گیری، نه برعکس، چون ماده‌ها نسبت به قلمرو حساس استند. دوره حاملگی تقریباً ۳۱ روز طول می‌کشد. ماده در روزهای قبل از زایمان از علف خشک و موی شکم خودش یک آشیانه می‌سازد.

هر زایمان به طور اوسط چهار الی شش بچه دارد، هرچند می‌تواند بیشتر هم باشد. بچه‌ها بدون مو، کور و کاملاً وابسته به دنیا می‌آیند. چشمان‌شان در حدود ده روزگی باز می‌شود و از حدود سه هفتگی شروع به بیرون آمدن از آشیانه و چشیدن غذای جامد می‌کنند. از شیر گرفتن معمولاً تا شش الی هشت هفتگی کامل می‌شود. ماده تنها یک یا دو بار در روز به بچه‌ها شیر می‌دهد که طبیعی است و به معنای غفلت از بچه‌ها نیست. پرورش مسئولانه یعنی جفت کردن والدین سالم و قوی و پیدا کردن خانه مناسب برای هر بچه.