روباه نقره‌ای

سیلور فاکس یک خرگوش اهلیِ بزرگ‌جثه است که در ایالات متحده امریکا پرورش یافته است. وزن خرگوش‌های بالغ این نژاد معمولاً بین ۹ تا ۱۲ پوند قرار دارد و از همین رو در شمار سنگین‌ترین خرگوش‌هایی است که به عنوان حیوان خانگی و برای نمایشگاه‌ها نگهداری می‌شوند. نام این نژاد برگرفته از پوستین آن است؛ موهای محافظِ نوک‌سفید به گونه‌ای یکدست روی زمینهٔ تیرهٔ کرک پخش شده‌اند و به آن نمایی یخ‌بسته و نقره‌فام می‌دهند.

ویژگی متمایز این نژاد بافت پوستین آن است. وقتی کرک از دم به سوی سر نوازش داده شود، راست می‌ایستد و برخلاف بیشتر خرگوش‌ها به حالت اول برنمی‌گردد؛ خاصیتی که تنها در چند نژاد دیگر خرگوش دیده می‌شود. پوستین این نژاد همچنین بلندتر و کلفت‌تر از کرک معمولی خرگوش است و به هیکل ستبر آن می‌افزاید.

سیلور فاکس به خوی رام و خوش‌رفتار شهرت دارد. نگهدارندگان این نژاد را دوستانه، ملایم و آرام توصیف می‌کنند؛ ویژگی‌هایی که نگهداری آن را ساده می‌سازد. برای خانواده‌هایی که به دنبال خرگوشی بزرگ و آرام‌اند، این نژاد گزینهٔ باثباتی به شمار می‌رود.

چه کسانی این نژاد را نگهداری کنند

سیلور فاکس برای نگهدارندگانی مناسب است که جای کافی برای خرگوشی بزرگ دارند و خواهان حیوانی آرام و قابل کنترل‌اند. خوی متعادل آن برای خانواده‌ها هم مناسب است و این نژاد به دست‌گیری منظم و ملایم واکنش خوبی نشان می‌دهد. از آنجا که این نژاد سنگین‌تر از بیشتر خرگوش‌هاست، به قفس یا محوطهٔ فراخ و نگهدارنده‌ای نیاز دارد که بتواند وزن آن را بلند و نگه‌داری کند. این نژاد کمیاب است، از این رو علاقه‌مندان معمولاً باید با پرورش‌دهندگان تخصصی تماس بگیرند، نه اینکه انتظار داشته باشند آن را به آسانی در بازار محلی پیدا کنند.

سیلور فاکس در اوایل سدهٔ بیستم در ایالات متحده امریکا پرورش یافت. این نژاد را والتر بی. گارلند، از باشندگان نورت کانتون در ایالت اوهایو، به وجود آورد؛ کسی که تلاش داشت خرگوشی بزرگ با پوستین نقره‌فام یگانه و کیفیت گوشت خوب پرورش دهد.

این نژاد نخستین‌بار در سال ۱۹۲۵ از سوی نهاد ملی پرورش خرگوش در ایالات متحده به رسمیت شناخته شد. در آغاز کار، این خرگوش با نام‌های دیگری از جمله «امریکن هوی‌ویت سیلور» شناخته می‌شد، پیش از آنکه نام سیلور فاکس رواج یابد. هدف اصلی، پرورش خرگوشی دوکاربردی بود که هم پوستین باکیفیت و هم گوشت فراوان می‌داد و در عین حال نگهداری آن ساده می‌ماند.

پوستین نقره‌فام و راست‌ایستا هدف اصلی گزینش نژادی بود. پرورش‌دهندگان این پوستین را ارزشمند می‌دانستند، زیرا کرک راست‌ایستادهٔ آن به پوستین روباه نقره‌ای قطب شباهت داشت و کرک کلفت آن در تجارت لباس‌های پوستی کاربرد عملی داشت. با کاهش تقاضا برای پوستین خرگوش در سرتاسر سدهٔ بیستم، شمار این نژاد به شدت کاهش یافت.

امروز سیلور فاکس نژادی کمیاب شمرده می‌شود و در فهرست‌های نگهداشت نژادهای میراثی خرگوش در ایالات متحده امریکا جای گرفته است. گروه کوچکی از پرورش‌دهندگان متعهد این نژاد را حفظ می‌کنند و همچنان به پوستین راست‌ایستا و خوی آرامی که از آغاز ویژگی اصلی این نژاد بوده، توجه دارند.

سیلور فاکس بدنی بزرگ، عضلانی و از نوع تجارتی دارد؛ با پشتی پهن و نشیمنگاهی ستبر. سر آن پر و گوش‌ها راست‌ایستاده‌اند. برداشت کلی از این نژاد، خرگوشی سنگین و استوار با هیکلی متوازن است.

پوستین ویژگی اصلی این نژاد است. کرک آن کلفت و بلندتر از کرک معمولی خرگوش است و وقتی برخلاف جهت طبیعی نوازش داده شود، راست می‌ایستد و به آرامی به حالت پیشین برمی‌گردد. نقره‌فامی از موهای محافظ نوک‌سفیدی می‌آید که به گونه‌ای یکدست در لابه‌لای کرک تیره‌تر پخش شده‌اند.

کرک و رنگ‌ها

رنگ سیاه رنگ اصلی و رایج‌ترین رنگ سیلور فاکس است که زمینهٔ تیره و نقره‌فامی یکدست را در سراسر بدن نشان می‌دهد. رنگ‌های آبی، شکلاتی و بنفش‌کم‌رنگ نیز وجود دارند و پرورش‌دهندگان روی آن‌ها کار کرده‌اند، هرچند رنگ سیاه هنوز پایهٔ معیار نژادی است. نقره‌فامی همراه با رشد بچه‌خرگوش پدید می‌آید، از این رو بچه‌ها با رنگ یکدست به دنیا می‌آیند و ظاهر یخ‌بسته را در هفته‌های بعد به دست می‌آورند. پخش یکدست و پیوستهٔ نقره‌فامی در سراسر بدن نسبت به رنگ‌آمیزی لکه‌دار برتری دارد.

سیلور فاکس به خوی رام و خوش‌رفتار شهرت دارد. این نژاد به طور کلی آرام است و دست‌گیری را تحمل می‌کند؛ بسیاری از افراد این نژاد وقتی به درستی بلند و نگه‌داشته شوند، به زودی آرام می‌گیرند. همین ثبات رفتاری یکی از دلایلی است که این نژاد اغلب برای خانواده‌ها و کسانی که نخستین‌بار خرگوشی بزرگ نگه می‌دارند، پیشنهاد می‌شود.

خرگوش‌های سیلور فاکس پس از آنکه به نگهدارندهٔ خود اعتماد کنند، معمولاً دوستانه و کنجکاو می‌شوند. دست‌گیری منظم و ملایم از سنین پایین به حفظ این آرامش کمک می‌کند. این نژاد در مقایسه با برخی خرگوش‌های سبک‌تر و حساس‌تر، کمتر عصبی یا رمنده است.

در کنار حیوانات دیگر، سیلور فاکس می‌تواند زیر نظارت در کنار سگ یا گربهٔ آرام زندگی کند، اما هیچ‌گاه نباید خرگوش بدون نظارت با حیوان شکارگر تنها گذاشته شود. جفت کردن آن با خرگوش دیگر پس از آشناسازی تدریجی و دقیق ممکن است، و عقیم‌سازی رفتار قلمروخواهانه را کاهش می‌دهد. از آنجا که خرگوش‌ها طعمهٔ طبیعی شمرده می‌شوند، حتی افراد آرام این نژاد از صدا یا حرکت ناگهانی می‌ترسند، پس محیطی آرام و قابل پیش‌بینی به رفتار خوب آن‌ها کمک می‌کند.

مراقبت از پوستین

• هفته‌ای یک‌بار کرک را شانه بزنید تا موهای اضافی از بین برود و پوستین کلفت آن مرتب بماند.
• در فصل ریزش کرک، شانه‌زدن را به چند بار در هفته افزایش دهید.
• ناخن‌ها را هر ۴ تا ۶ هفته یک‌بار بررسی کنید و در صورت نیاز کوتاه کنید.
• گوش‌ها و دندان‌ها را به‌طور منظم بررسی کنید؛ دندان‌های بلندشده به مراقبت داکتر حیوانات نیاز دارند.
• از حمام دادن خودداری کنید زیرا برای خرگوش فشار روانی ایجاد می‌کند؛ به جای آن، بخش کثیف کرک را به تنهایی پاک کنید.

ورزش

• هر روز دست‌کم ۳ تا ۴ ساعت وقت بیرون از قفس، در فضایی امن و آماده‌شده برای خرگوش فراهم کنید.
• تونل، سکو و وسایل جویدنی در اختیارش بگذارید تا فعال بماند.
• هنگام وقت‌گذرانی بیرون از قفس نظارت داشته باشید و آن را از شکارگران و فرار محافظت کنید.
• برای این خرگوش بزرگ فضای کف کافی فراهم کنید تا بتواند دراز بکشد، بپرد و راست بایستد.

محیط

سیلور فاکس به قفس یا محوطه‌ای فراخ و امن نیاز دارد که پاک و خشک نگه داشته شود. آن را دور از کوران هوا و گرمای مستقیم نگه دارید، زیرا پوستین کلفتش نسبت به گرمای زیاد حساس است. به جای سیم خام، سطح نشیمن سخت و هموار فراهم کنید تا از پاهایش محافظت شود، همراه با جای پناهی که در آن احساس امنیت کند.

پایهٔ خوراک سیلور فاکس علف خشکِ نامحدود است، مانند علف تیموتی یا علف چمنزار، که باید بخش بزرگ خوراک روزانه‌اش را تشکیل دهد. علف خشک به هضم غذا کمک می‌کند و دندان‌هایی را که پیوسته رشد می‌کنند، ساییده و کوتاه نگه می‌دارد. مقدار معینی دانهٔ فشردهٔ ساده و یک وعده سبزیجات برگی در روز، خوراک اصلی را تکمیل می‌کند. آب پاک و تازه باید همیشه در دسترس باشد.

خوراکی‌های اضافی و مکمل‌ها

خوراکی‌های اضافی باید کم و گاه‌به‌گاه داده شوند. گزینه‌های مناسب شامل یک تکه زردک، یک برش سیب بدون دانه، یا چند برگ سبزی معطر مانند جعفری یا گشنیز است. خرگوشی که خوراک متعادلی از علف خشک، سبزیجات و دانهٔ باکیفیت می‌خورد، معمولاً به مکمل نیاز ندارد. تغییر ناگهانی در خوراک می‌تواند مشکل گوارشی ایجاد کند، پس هر تغییری را در چند روز و به آرامی انجام دهید.

سیلور فاکس به طور کلی نژادی تنومند است و با مراقبت خوب معمولاً ۷ تا ۱۰ سال عمر می‌کند. بیشتر مشکلات سلامتی آن مربوط به خرگوش‌های اهلی به طور کلی است، نه ویژهٔ این نژاد، و خوراکی سرشار از علف خشک همراه با قفسی پاک و به اندازه، از بسیاری از آن‌ها جلوگیری می‌کند. پوستین کلفت این نژاد خطر ویژه‌ای از گرمازدگی در هوای گرم به آن می‌افزاید.

مراقبت پیشگیرانه

• علف خشک نامحدود بدهید تا سلامت دندان و گوارش تقویت شود.
• هر روز اشتها، مدفوع و هوشیاری خرگوش را بررسی کنید.
• در هوای گرم هر روز بخش پشتی بدنش را برای پیشگیری از فلای‌استرایک بررسی کنید.
• قفس را پاک و خشک نگه دارید.
• پیش از بروز مشکل، داکتری با تجربهٔ کار با خرگوش پیدا کنید.
• دربارهٔ واکسین‌های موجود در منطقهٔ خود پرس‌وجو کنید.

سیلور فاکس چون نژادی بزرگ است، به فضای بیشتری نسبت به خرگوش‌های کوچک‌تر نیاز دارد. قفس باید به گونه‌ای باشد که خرگوش بتواند چند پرش کامل بزند، به طور کامل روی پاهای عقبش بایستد و به طور کشیده دراز بکشد. کف سخت پاهایش را در برابر زخم پاشنه، که می‌تواند خرگوش‌های سنگین را روی سیم خام آزار دهد، محافظت می‌کند. جای نگهداری باید در برابر شکارگران و فرار امن باشد و تهویهٔ خوبی داشته باشد بدون آنکه کوران سرد به آن بخورد. چه در داخل خانه و چه در فضای بیرونی سرپوشیده نگهداری شود، این خرگوش هر روز به فضای بزرگ‌تری برای ورزش نیاز دارد.

فهرست آماده‌سازی

• قفس بزرگ با کف سخت و بستر نرم.
• قفسهٔ علف خشک و کاسه یا بطری آب و دانهٔ سنگین و مقاوم در برابر واژگون شدن.
• جای پناه یا سرپناه برای احساس امنیت.
• ظرف توالت، زیرا خرگوش را می‌توان به توالت‌رفتن در جای معین عادت داد.
• اسباب‌بازی جویدنی برای جلوگیری از خستگی و بی‌حوصلگی.
• سایه و وسایل خنک‌کننده برای هوای گرم.

خرگوش‌های سیلور فاکس معمولاً در حدود ۶ تا ۸ ماهگی به بلوغ تولیدمثلی می‌رسند و نژادهای بزرگ‌تر کمی دیرتر از نژادهای کوچک‌تر بالغ می‌شوند. در پرورش خرگوش، ماده را نزد نر می‌برند نه برعکس، و جفت‌گیری کوتاه است. دورهٔ حاملگی حدود ۲۸ تا ۳۱ روز طول می‌کشد. ماده اندکی پیش از زایمان، آشیانه‌ای از بستر و کرک خودش می‌سازد.

تعداد بچه در هر زایمان معمولاً زیاد است و ماده معمولاً یک یا دو بار در روز به بچه‌ها شیر می‌دهد. بچه‌های سیلور فاکس با رنگ یکدست به دنیا می‌آیند و موهای محافظ نقره‌فام خود را در هفته‌های بعد پیدا می‌کنند؛ الگوی پوستین بالغ هم زمانی که رشد می‌کنند، آشکارتر می‌شود. بچه‌ها معمولاً در حدود ۶ تا ۸ هفتگی از شیر جدا می‌شوند. چون این نژاد کمیاب است، تولیدمثل آن اغلب با توجه ویژه به حفظ نژاد و نگهداشت پوستین راست‌ایستا و خوی آرام آن انجام می‌شود. هرکس که خرگوش‌پروری می‌کند باید از پیش برای مراقبت از همهٔ بچه‌ها برنامه داشته باشد و دربارهٔ روش‌های مسئولانه با داکتر حیوانات مشورت کند.