رکس

رکس یکی از نژادهای خرگوش اهلی با جثه متوسط است که به خاطر پوستینی شبیه مخمل بریده شده شهرت دارد. موی بدن آن به جای خوابیدن روی پوست، راست می ایستد و موهای محافظ همان اندازه موهای زیرین است، به همین دلیل سطح بدن یکدست و نرم به نظر می رسد. این بافت پوستین ویژگی اصلی نژاد است و از همین رو آن را خرگوش مخملی هم می نامند.

بیشتر خرگوش های بالغ رکس بین ۳.۵ الی ۴.۵ کیلوگرام وزن دارند و در رده متوسط جای می گیرند. بدن آن گرد و عضلانی است، گوش ها راست ایستاده و سر پهن دارد. این نژاد در رنگ های شناخته شده زیادی وجود دارد و گونه کوچک تری به نام مینی رکس نیز پرورش داده شده که همان پوستین را در جثه ای فشرده تر ارائه می کند.

خوی رکس نقطه قوت دیگر آن است. این نژاد دوستانه، مهربان، ملایم، آرام و رام است. بسیاری از افراد این نژاد دست زدن را خوب تحمل می کنند و به یک روال آرام عادت می گیرند، از همین رو برای خانواده هایی که یک حیوان خانگی آرام در داخل خانه می خواهند نه یک حیوان پرانرژی، گزینه مناسبی است.

این نژاد برای چه کسانی مناسب است

رکس برای نگهدارنده هایی مناسب است که یک خرگوش آرام و قابل دست زدن می خواهند و می توانند هر روز به آن توجه کنند و فضای کافی برای حرکت بدهند. پوستین نرم آن به مراقبت ملایم نیاز دارد و این نژاد با دست زدن محتاطانه و با احترام بهترین نتیجه را می دهد، بنابراین خانواده هایی با اطفال خیلی خردسال یا خشن باید تعامل آن ها را از نزدیک زیر نظر بگیرند. صاحبان تازه کار هم می توانند رکس را با موفقیت نگهداری کنند اگر به یک رژیم غذایی درست، محل نگهداری پاک و معاینات منظم صحی متعهد باشند.

خرگوش رکس ریشه در فرانسه دارد. این نژاد به اوایل دهه ۱۹۰۰ برمی گردد، زمانی که یک جهش ژنتیکی در پوستین بچه های خرگوش های معمولی مزرعه ای ظاهر شد. به جای ترکیب معمول موهای محافظ بلندتر روی موی زیرین کوتاه تر، خرگوش های دارای این جهش موهایی تقریبا هم اندازه داشتند که از بدن راست می ایستاد و مانند مخمل احساس می شد.

پرورش دهندگان فرانسوی در دهه های ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰ تلاش کردند این جهش را به یک نوع باثبات تبدیل کنند. ژن مغلوب مسئول این پوستین باید با دقت جفت گیری می شد تا بافت مخملی در نسل های بعدی یکسان بماند. کیفیت پوستین در گله های اولیه گاهی نامنظم بود و پرورش انتخابی با گذشت زمان تراکم و یکنواختی آن را بهتر ساخت.

این نژاد در نمایش های فرانسه توجه ها را جلب کرد و سپس به کشورهای دیگر صادر شد. در دهه ۱۹۲۰ به بریتانیا و ایالات متحده رسید، جایی که پرورش دهندگان آن را بیشتر توسعه دادند و طیفی از رنگ ها را استاندارد ساختند. پوستین ویژه رکس باعث شد این نژاد هم به عنوان حیوان نمایشی و هم، در گذشته، به خاطر پوستش ارزشمند شمرده شود.

گونه کوچک تر، مینی رکس، بعدها با آمیزش خرگوش های رکس با خرگوش های کوچک تر پرورش داده شد تا همان پوستین را در جثه ای کوچک تر به دست دهد. امروزه رکس معمولی و مینی رکس در سراسر جهان نگهداری می شوند، عمدتا به عنوان خرگوش همراهی و نمایشی.

بدن رکس گرد، عضلانی و نسبتا راست نگه داشته می شود، سر پهن و گوش ها راست ایستاده دارد. خرگوش های بالغ معمولا حدود ۳.۵ الی ۴.۵ کیلوگرام وزن دارند. نشان اصلی این نژاد پوستین آن است: کوتاه، متراکم و راست ایستاده، با موهای محافظ و موی زیرین تقریبا هم اندازه. نتیجه این ساختار سطحی صاف و فنری است که زیر دست مانند مخمل احساس می شود.

پوستین و رنگ ها

پوستین شناخته شده ترین ویژگی این نژاد است. از آنجا که موهای محافظ فراتر از موی زیرین نمی رود، موها به طور یکنواخت راست می ایستند و ظاهری نرم و صاف به بدن می دهند. رنگ های شناخته شده از رنگ های یکدست مانند سیاه، آبی، سفید و بنفش کمرنگ تا انواع طرح دار مانند کاستور، چینچیلا، اوپال و خال دار (سفید با نشان های رنگی) را در بر می گیرد. تراکم پوستین و یکنواختی بافت آن از نکات مهم در داوری نمایش هاست. سبیل ها اغلب کوتاه یا پیچیده اند که یک اثر جانبی طبیعی همان ژن پوستین است.

رکس به عنوان یکی از آرام ترین نژادهای خرگوش شهرت دارد. ویژگی های رایج آن دوستانه، مهربان، ملایم، آرام و رام بودن است. بسیاری از افراد این نژاد راضی اند که نزدیک صاحب خود بنشینند و نوازش ملایم را بپذیرند، و برخی یاد می گیرند وقتی به یک خانواده اعتماد کردند خودشان توجه بخواهند.

با اعضای خانواده این نژاد معمولا آرام است و دست زدن روزمره را تحمل می کند، به خصوص وقتی به آرامی با افراد آشنا شود. با افراد غریبه ممکن است رکس در آغاز کمی کناره گیر باشد و بعد از چند دیدار آرام و تکراری گرم بگیرد. مانند همه خرگوش ها، از حرکات ناگهانی یا صداهای بلند می ترسد، بنابراین یک محیط باثبات به آرام ماندنش کمک می کند.

در کنار حیوانات دیگر، رکس می تواند همراه با گربه ها یا سگ های آرامی که تعلیم دیده اند دنبالش نکنند زندگی کند، هرچند نظارت مهم است. دو خرگوش اگر عقیم شده باشند و به آرامی روی زمین خنثی به هم معرفی شوند، می توانند به یک جفت باثبات تبدیل شوند. هر خرگوش شخصیت خودش را دارد، بنابراین خوی از یک فرد به فرد دیگر فرق می کند.

آرایش پوستین

• تقریبا یک بار در هفته با یک برس نرم یا با دست آن را شانه کنید؛ پوستین کوتاهش به آرایش سنگین نیاز ندارد
• از برس زدن بیش از حد خودداری کنید چون می تواند بافت مخملی متراکم آن را خراب کند
• ناخن ها را هر ۶ الی ۸ هفته یک بار بررسی و کوتاه کنید
• در جریان آرایش، گوش ها و دندان ها را هم معاینه کنید
• پوستین کثیف را با یک پارچه نمدار پاک کنید نه با حمام کامل، چون حمام دادن برای خرگوش استرس زا است

ورزش

• روزانه دست کم ۳ الی ۴ ساعت وقت زیر نظر، بیرون از قفس برایش فراهم کنید
• یک محوطه یا اتاق امن و بدون خطر برای پریدن و کش و قوس دادن بدنش بگذارید
• تونل، جعبه و اسباب بازی های جویدنی اضافه کنید تا فعال بماند
• کف پاهای حساسش را در نظر بگیرید؛ زمین نرم و صاف بهتر از زمین سیمی است

محیط

رکس را در داخل خانه یا یک فضای سرپوشیده نگه دارید که دمای آن تقریبا بین ۱۰ الی ۲۱ درجه سانتی گراد بماند. خرگوش ها سرما را بهتر از گرما تحمل می کنند و در دماهای بالاتر از میانه ۲۰ ممکن است دچار مشکل شوند. سایه، تهویه و محافظت در برابر جریان هوا و رطوبت را فراهم کنید.

پایه خوراک رکس علف خشک است، مانند علف تیموتی یا علف چمنزار، که باید همیشه در دسترسش باشد. علف خشک به هضم غذا کمک می کند و دندان هایی را که پیوسته رشد می کنند فرسوده نگه می دارد. سبزیجات برگی تازه تنوع و رطوبت اضافه می کند و یک سهم روزانه کوچک از دانه های غذایی باکیفیت مواد مغذی اضافی می دهد. آب تازه باید همیشه در دسترس باشد.

خوراکی های اضافی و مکمل ها

از گیاهان تازه و تکه های کوچک میوه، مانند سیب بدون دانه، به عنوان خوراکی گاه به گاه استفاده کنید نه خوراک روزمره. خرگوشی که علف خشک نامحدود و سبزیجات متنوع می خورد معمولا به مکمل نیاز ندارد. پیش از افزودن هر مکملی از یک داکتر مسلط به خرگوش بپرسید و خوراکی های اضافی را بخش بسیار کوچکی از کل خوراک نگه دارید.

رکس به طور کل خرگوشی نیرومند با طول عمر حدود ۵ الی ۸ سال است و برخی از افراد آن با مراقبت دقیق عمر طولانی تری دارند. بیشتر مشکلات صحی با خوراک درست، محل نگهداری پاک و معاینات منظم در جریان دست زدن قابل پیشگیری است. پوستین کوتاه این نژاد آن را کمی بیشتر از خرگوش های پرپشت تر در معرض زخم فشاری روی پاها قرار می دهد.

مراقبت پیشگیرانه

• علف خشک نامحدود برای تقویت دندان ها و روده فراهم کنید
• از زمین نرم و صاف برای محافظت از پاها استفاده کنید
• اشتها و فضله را هر روز بررسی کنید
• قسمت عقبی بدن را به خصوص در هوای گرم پاک نگه دارید
• معاینات سالانه داکتر را برنامه ریزی کنید و در مورد واکسین در صورت لزوم مشوره بگیرید

رکس به قفسی نیاز دارد که به اندازه کافی بزرگ باشد تا بتواند کاملا راست بایستد، بدنش را کش بدهد و چند جهش بزند. کف صاف مهم است چون پاهای کم لایه این نژاد روی سیم مستعد زخم شدن است. محل نگهداری باید در یک فضای سرپوشیده داخلی یا زیرپوش قرار گیرد، دور از جریان هوا، رطوبت و گرمای مستقیم، همراه با دسترسی روزانه به یک محوطه بزرگ تر.

فهرست آماده سازی

• قفس یا محوطه با کف صاف و بستر نرم و جاذب رطوبت
• ظرف فضله در یک گوشه مشخص
• منبع دایمی علف خشک و یک کاسه یا بوتل سنگین آب
• جعبه پناهگاه، تونل و اسباب بازی های جویدنی امن
• محلی سایه دار، با تهویه و بدون جریان هوا

خرگوش های رکس تقریبا در ۵ الی ۸ ماهگی به بلوغ جنسی می رسند، و افراد کوچک تر کمی زودتر بالغ می شوند. برای جفت گیری، معمولا ماده را به قفس نر می برند نه برعکس. بارداری حدود ۳۱ روز طول می کشد و پس از آن ماده در یک جعبه لانه که با موی خودش پوشانده زایمان می کند.

به طور معمول هر زایمان ۴ الی ۸ بچه دارد که بدون مو و با چشمان بسته به دنیا می آیند. ماده یک یا دو بار در روز شیر می دهد، بنابراین دیده نشدن مادر در کنار بچه ها معمول است و جای نگرانی نیست. بچه ها حدود روز دهم چشمانشان را باز می کنند و کمی بعد شروع به گاز زدن خوراک جامد می کنند. از شیرگیری حدود ۶ الی ۸ هفتگی انجام می شود. پرورش مسئولانه به والدین صحتمند، توجه به کیفیت و رنگ پوستین و یک برنامه برای جا به جا کردن بچه ها نیاز دارد.