پالومینو

پالومینو یک خرگوش بزرگ از نوع گوشتی است که در ایالات متحده امریکا پرورش یافته و به‌سبب پوست طلایی و گرمش شناخته می‌شود. خرگوش‌های بالغ معمولاً ۸ تا ۱۰ پوند وزن دارند و اندامی محکم، گرد و از نوع تجارتی دارند. این نژاد دو رنگ دارد: طلایی و لینکس، که هر دو از رنگ اسب پالومینو نام گرفته‌اند.

پالومینوها در اصل برای تولید گوشت و پوست پرورش داده شده‌اند، از همین رو جسم آن‌ها حجیم و رشدشان سریع و یکنواخت است. با وجود این خاستگاه عملی، این نژاد به‌دلیل آرامش هنگام گرفتن به‌دست و خلق‌وخوی باثبات، در میان علاقه‌مندان و شرکت‌کنندگان نمایشگاه‌های خرگوش جایگاه ثابتی پیدا کرده است. پوست آن کوتاه و متراکم است و نیاز به مراقبت زیاد ندارد.

پرورش‌دهندگان پالومینو را دوستانه، ملایم و آسان در نگهداری توصیف می‌کنند. این خرگوش‌ها به‌خوبی در برابر گرفتن به‌دست تحمل نشان می‌دهند، از همین رو برای خانواده‌ها و کسانی که تازه به نگهداری خرگوش روی می‌آورند گزینه مناسبی هستند، به شرط آن‌که نگهدارنده بتواند جای کافی برای یک حیوان بزرگ فراهم کند.

چه کسی برای نگهداری پالومینو مناسب است

پالومینو برای کسی مناسب است که جای کافی برای یک خرگوش بزرگ داشته باشد و حیوانی آرام و بی‌دردسر بخواهد. خلق‌وخوی باثبات و نیاز کم آن به مراقبت از پوست، نگهداری‌اش را برای خانواده‌هایی که اطفال‌شان به‌اندازه کافی بزرگ شده‌اند تا خرگوش را با ملایمت در دست بگیرند، آسان می‌سازد. این نژاد برای کسانی که حیوان خانگی کوچک و در بغل‌گیر می‌خواهند یا جای نگهداری بسیار محدود دارند، گزینه مناسبی نیست.

پالومینو در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ میلادی در ایالات متحده امریکا پرورش یافت. پرورش‌دهندگانی که در مناطق گوناگون و به‌گونه جداگانه کار می‌کردند، خرگوش‌های طلایی‌رنگ را از نسل‌های ترکیبی تجارتی به‌دست آوردند، نه از یک خط نژادی واحد. هدف این بود که حیوانی عملی برای گوشت و پوست به‌دست آید که رنگ پوست خوشایندی هم داشته باشد.

مارک یانگز، از ولایت واشنگتن، معمولاً به‌عنوان کسی شناخته می‌شود که بیشترین نقش را در کار اولیه روی گونه طلایی داشته است. پیش از آن‌که نام پالومینو پذیرفته شود، این نژاد با نام‌های دیگری شناخته می‌شد؛ این نام از رنگ اسب پالومینو گرفته شده که پوست طلایی این خرگوش به آن شباهت دارد.

انجمن پرورش‌دهندگان خرگوش امریکا در سال ۱۹۵۷ پالومینو را به‌رسمیت شناخت. گونه رنگی دوم، یعنی لینکس، اندکی پس از طلایی پذیرفته شد و بدین‌گونه این نژاد دو رنگ معیاری پیدا کرد.

از زمان به‌رسمیت شناخته شدن تا کنون، پالومینو نژادی تجارتی و کاری باقی مانده و به‌خاطر رشد سریع و نسبت خوب گوشت به استخوان ارزش دارد. این خرگوش در میزهای نمایش و خرگوش‌داری‌های خانگی نیز جایگاه دارد، جایی که خلق‌وخوی ملایمش آن را نزد پرورش‌دهندگان کوچک محبوب نگه داشته است.

پالومینو اندامی از نوع تجارتی دارد: پر، عضلانی و گرد در ناحیه کفل و شانه. سرش متناسب است و گوش‌های راست و با اندازه متوسط دارد. ماده‌ها معمولاً کمی سنگین‌تر از نرها هستند و ممکن است چین کوچکی زیر گلو داشته باشند. برداشت کلی از آن، خرگوشی گوشتی، محکم و متوازن است، نه نژادی ظریف یا کوچک‌اندام.

پوست و رنگ‌ها

پوست این خرگوش کوتاه، متراکم و از نوع فلای‌بک است، یعنی وقتی برخلاف جهت رشد آن نوازش شود، به‌زودی به حالت اول برمی‌گردد. گونه طلایی رنگ بدنی نارنجی‌طلایی گرم دارد، شکمش کرمی یا سفیدمایل به‌روشن است و زیرموی روشن‌تری دارد. گونه لینکس روشن‌تر است و سطح آن رنگ نقره‌ای یا حنایی کم‌رنگ مایل به صورتی دارد که روی زمینه‌ای روشن‌تر قرار گرفته و ظاهری نرم و یخ‌زده‌مانند به آن می‌دهد. هر دو رنگ چشمان قهوه‌ای دارند.

پالومینو به خلق‌وخوی باثبات و آرام معروف است. این نژاد نسبت به نگهدارندگانش دوستانه است و معمولاً در برابر بلند شدن و گرفتن به‌دست تحمل نشان می‌دهد، که یکی از دلایل محبوبیت آن فراتر از کاربرد تجارتی است. بیشتر افراد این نژاد در جریان مراقبت‌های روزمره آرام می‌مانند.

پالومینو با اعضای خانواده معمولاً اجتماعی و ملایم است. با اطفال بزرگ‌تر که یاد گرفته‌اند بدن یک خرگوش بزرگ را درست نگه دارند، به‌خوبی کنار می‌آید. با افراد ناآشنا نیز معمولاً آرام است تا ترسیده، هرچند هر خرگوشی به زمان نیاز دارد تا با افراد تازه خو بگیرد.

در کنار حیوانات دیگر، پالومینو معمولاً آرام است. می‌تواند فضا را با حیوانات خانگی آرام و آشنا به خرگوش شریک شود، اما آشناسازی آن با خرگوش‌های دیگر باید آهسته و در صورت لزوم پس از عقیم‌سازی انجام شود، زیرا رفتار قلمروطلبانه در این گونه رایج است. این نژاد آرام است و تمایل زیادی به فعالیت بیش‌ازحد یا سروصدا ندارد.

پالومینو از نگاه مراقبت از پوست نژادی کم‌زحمت است، اما اندازه بزرگش به این معنی است که به جای کافی و گرفتن منظم به‌دست نیاز دارد تا سالم و آرام بماند.

آرایش پوست

• هفته‌ای یک‌بار با برس اسلیکر یا برس لاستیکی موهای اضافی را پاک کنید
• در فصل ریزش مو، دفعات برس زدن را به چند بار در هفته افزایش دهید
• ناخن‌ها را هر ۴ تا ۶ هفته بررسی و کوتاه کنید
• گوش‌ها و دندان‌ها را هنگام گرفتن هفتگی معاینه کنید
• حمام ندهید، تنها در صورت آلوده شدن پوست، همان قسمت را پاک کنید

ورزش

• روزانه دست‌کم ۳ تا ۴ ساعت وقت بیرون از قفس، در فضایی امن و آماده‌شده برای خرگوش بدهید
• جای کافی برای جهیدن، کش‌آمدن کامل و ایستادن روی پاهای عقب فراهم کنید
• تونل، جعبه و اسباب‌بازی جویدنی برای فعالیت و سرگرمی بگذارید
• هنگام رهاسازی خرگوش در خانه، به‌ویژه نزدیک سیم‌ها و اثاثیه، آن را زیر نظر بگیرید

محیط نگهداری

پالومینو را در قفسی بزرگ نگه دارید که از نور مستقیم آفتاب، کوران هوا و رطوبت دور باشد. چون نژادی بزرگ است، در گرما به‌سختی می‌افتد، پس دمای محیط را معتدل نگه دارید و در هوای گرم سایه و تهویه فراهم کنید. کف سخت و صاف از زخم پاشنه جلوگیری می‌کند که برای خرگوش‌های سنگین‌تر روی سیم خطر بیشتری دارد.

پایه خوراک پالومینو علف خشک نامحدود مانند تیموتی یا علف باغی است که دستگاه گوارش را فعال نگه می‌دارد و دندان‌های همیشه در حال رشد آن را ساییده می‌کند. علف خشک باید بخش بزرگ خوراک روزانه را تشکیل دهد. پیلیت و سبزیجات مکمل آن هستند، نه جایگزین آن.

خوراکی‌های اضافی و مکمل‌ها

هر روز سبزیجات برگی تازه مانند کاهوی رومی، گشنیز و جعفری بدهید و هر خوراک تازه را یکی‌یکی معرفی کنید. خوراکی‌هایی مانند تکه‌های کوچک گاجر یا سیب باید به‌خاطر مقدار شکر، گاه‌گاهی باشند. یک پالومینوی سالم که خوراکش بر پایه علف خشک است، به‌ندرت به مکمل نیاز دارد، به‌جای آن همیشه آب پاک در دسترسش بگذارید.

پالومینو نژادی به‌طورکلی قوی‌بنیه با عمر معمول ۵ تا ۸ سال است. بیشتر مشکلات صحی آن به‌جای مربوط بودن به این نژاد به‌طور خاص، در میان خرگوش‌ها به‌عنوان یک گونه رایج است، هرچند اندازه بزرگش خطر مشکلات مربوط به وزن مانند زخم پاشنه را بیشتر می‌کند. خوراک بر پایه علف خشک، محیط پاک و گرفتن منظم به‌دست، بیشتر مشکلات را زود شناسایی می‌کند.

مراقبت پیشگیرانه

• علف خشک نامحدود برای صحت دندان و دستگاه گوارش بدهید
• محل نگهداری را پاک، خشک و با تهویه خوب نگه دارید
• در هوای گرم، هر روز قسمت پشت بدن را برای آلودگی و خطر فلای‌استرایک بررسی کنید
• وزن و خوراک را زیر نظر بگیرید تا از فربهی جلوگیری شود
• پیش از پیش‌آمدن حالت اضطراری، یک داکتر حیوانات با تجربه در خرگوش پیدا کنید

پالومینو به‌عنوان نژادی بزرگ، به جای بیشتری نسبت به خرگوش‌های کوچک‌تر نیاز دارد. قفس باید طوری باشد که خرگوش بتواند چند جهش کامل بزند، کاملاً کش بیاید و روی پاهای عقبش بایستد بدون این‌که سرش به سقف بخورد. چه در داخل خانه نگهداری شود و چه در یک آشیانه بیرونی محافظت‌شده، فضا باید خشک، سایه‌دار و با تهویه خوب بماند. آشیانه بیرونی باید در برابر حیوانات درنده امن و در برابر گرما و سرمای شدید عایق‌بندی‌شده باشد.

فهرست آماده‌سازی

• قفس بزرگ با کف صاف و بالشتک‌دار
• جعبه پناهگاه یا گوشه‌ای سرپوشیده
• کاسه غذای سرامیکی سنگین و منبع آب پاک
• قفسه علف یا مقدار کافی علف خشک روزانه
• سینی توالت با بستر کاغذی
• اسباب‌بازی جویدنی و تونل برای سرگرمی
• یک فضای جداگانه و آماده‌شده برای ورزش روزانه

پالومینو به‌عنوان نژادی تجارتی پرورش یافته، از همین رو زاداوری خوب و پرثمر دارد و غریزه مادری‌اش قوی است. نرها و ماده‌ها معمولاً بین ۶ تا ۸ ماهگی به بلوغ باروری می‌رسند، و در نژادهای بزرگ‌تر این زمان به سمت انتهای بازه نزدیک‌تر است. مانند همه خرگوش‌ها، ماده را برای جفت‌گیری به قفس نر می‌برند، نه برعکس، تا رفتار قلمروطلبانه کاهش یابد.

دوره آبستنی تقریباً ۲۸ تا ۳۱ روز طول می‌کشد. چند روز پیش از زایمان مورد انتظار، باید یک جعبه لانه گذاشته شود که با علف خشک و موی کنده‌شده خود ماده پوشانده شده باشد. هر بار به‌طور معمول ۶ تا ۹ چوچه متولد می‌شود که نشان‌دهنده باروری تجارتی این نژاد است.

چوچه‌ها بی‌مو و کور به دنیا می‌آیند و کاملاً به ماده وابسته‌اند. چشمان‌شان در حدود روز دهم باز می‌شود و از حدود هفته سوم شروع به چشیدن خوراک جامد می‌کنند. شیرگیری معمولاً تا هفته ۶ تا ۸ کامل می‌شود. به‌خاطر رشد سریع و یکنواخت‌شان، چوچه‌های پالومینو زود به وزن بازار یا خانه‌دهی می‌رسند. پرورش نسل تنها باید توسط نگهدارندگانی انجام شود که آماده‌اند بچه‌های به‌دنیاآمده را به‌درستی جای دهند و مسئولانه واگذار کنند.