نیوزیلندی

خرگوش نیوزیلندی یک نژاد کلان و اهلی است که در اوایل دهه ۱۹۰۰ میلادی در ایالات متحده امریکا به میان آمد. با آنکه نامش کشور نیوزیلند را به ذهن میآورد، این نژاد هیچ پیوندی با آنجا ندارد و به‌طور کامل در امریکا شکل گرفته است. این خرگوش برای تولید گوشت و پوست پرورش یافت و گونه سفید آن به یکی از پرکاربردترین خرگوش‌های شمال امریکا، هم برای تولید تجارتی و هم برای کارهای آزمایشگاهی، تبدیل شد.

خرگوش‌های بالغ این نژاد سنگین و عضله‌دار استند و معمولاً وزن آنها بین ۹ تا ۱۲ پوند میرسد. بدن آنها پهن و گرد با کرک متراکم است. این نژاد در چند رنگ دیده میشود، اما گونه سفید یکدست با چشمان صورتی شناخته‌شده‌ترین آن است. بسیاری از خریداران این خرگوش را به‌خاطر خلق آرامش برمیگزینند؛ این نژاد را معمولاً دوستانه، ملایم، آرام، خوش‌خلق و رام توصیف میکنند.

خرگوش نیوزیلندی فراتر از ریشه تجارتی‌اش، اکنون گزینه‌ای ثابت برای خانواده‌ها و پروژه‌های جوانان مانند برنامه ۴-H در امریکا شده است. اندازه کلانش نگهداری آنرا نسبت به نژادهای بسیار کوچک آسان‌تر میسازد، و خوی آرامش سبب میشود در صورت پرورش با تماس منظم، دست‌زدن روزمره را به خوبی بپذیرد.

این خرگوش برای چه کسانی مناسب است

خرگوش نیوزیلندی برای خانواده‌هایی مناسب است که بتوانند یک قفس کلان و دست‌زدن روزمره را فراهم کنند. خوی آرام آن زیر نظر بزرگ‌ترها آنرا برای اطفال بزرگ‌تر قابل مدیریت میسازد، و اندازه‌اش نشان میدهد که نسبت به نژادهای کوتوله شکننده‌تر نیست. کسانی که یک خرگوش کوچک برای بغل‌کردن یا یک اپارتمان تنگ میخواهند، شاید نژاد کوچک‌تری را ترجیح بدهند، زیرا یک نیوزیلندی بالغ به فضای کافی برای درازکشیدن و روی پا ایستادشدن نیاز دارد.

خرگوش نیوزیلندی با آنکه نامی گمراه‌کننده دارد، در اوایل سده بیستم میلادی در ایالات متحده امریکا پرورش یافت. نخستین گونه آن، نیوزیلندی سرخ، در حدود سالهای ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۶ پدیدار شد و بیشتر به پرورش‌دهندگان ایالت کالیفورنیا نسبت داده میشود. آمیزش‌های دقیق آن به‌طور کامل مستند نشده، اما نسل خرگوش بلژیکی (Belgian Hare) اغلب به‌عنوان یکی از منابع احتمالی رنگ سرخ و بدن گوشتالود آن یاد میشود.

این نژاد برای پاسخ به تقاضای خرگوشی رشدسریع که مقدار خوبی گوشت و پوست قابل استفاده تولید کند، ایجاد شد. در ظرف چند سال آنقدر جاافتاد که شناسایی رسمی گرفت و انجمن‌های پرورش‌دهندگان برای تعیین معیار نوع و وزن آن شکل گرفتند.

خرگوش نیوزیلندی سفید، گونه سفید یکدست با چشمان صورتی، اندکی پس از گونه سرخ پدید آمد و به گونه غالب بدل شد. پوست سفید و پاک آن در تجارت پوست ارزش داشت، و اندازه و خوی یکدست آن، آنرا به گزینه اصلی برای تولید تجارتی گوشت و بعدتر برای کارهای آزمایشگاهی و آموزشی ساخت.

در سراسر سده بیستم، خرگوش نیوزیلندی در سرتاسر امریکای شمالی و فراتر از آن گسترش یافت. این نژاد هنوز یکی از پرکاربردترین نژادهای کلان امروزی است که هم در تولید، هم در مسابقات نمایشی و هم به‌طور روزافزون به‌عنوان حیوان همدم ارزش دارد.

خرگوش نیوزیلندی ساختار بدنی سنگین و تجارتی دارد. بدنش پهن، عمیق و کاملاً گرد است، با نشیمن‌گاه پر و عضلات خوب روی کمر و شانه‌ها. سرش متوسط تا کلان با گونه‌های پر است و گوش‌هایش راست میایستند. به‌طور کلی این نژاد به‌جای استخوان‌بندی ظریف، تأثیر وزن سنگین و توازن را میدهد.

کرک و رنگ‌ها

کرک این نژاد کوتاه تا متوسط، متراکم و از نوع فلای‌بک است، یعنی وقتی برخلاف جهت آن دست کشیده شود، به زودی به حالت اولی برمیگردد. این کرک نیاز به مراقبت زیاد ندارد. شناخته‌شده‌ترین رنگ آن سفید یکدست با چشمان صورتی است، ولی گونه‌های شناسایی‌شده دیگر شامل سرخ، سیاه، آبی و خالدار (ترکیب سفید با یک رنگ دوم) نیز میشود. گونه‌های رنگی چشمان قهوه‌ای دارند. صرف‌نظر از رنگ، کرک باید یکدست باشد و در گونه‌های یکرنگ، لکه یا تیرگی نامتناسب نداشته باشد.

خرگوش نیوزیلندی به آسان‌گیری شهرت دارد. این نژاد را معمولاً دوستانه، ملایم، آرام، خوش‌خلق و رام توصیف میکنند، و خرگوش‌هایی که با دست‌زدن منظم پرورش یافته‌اند، نسبت به بسیاری نژادهای عصبی، بلندکردن و در بغل‌گرفتن را بهتر تحمل میکنند.

با اعضای خانواده، یک نیوزیلندی که به‌خوبی اجتماعی‌شده، آرام است و تماس روزمره را میپذیرد. با افراد غریبه معمولاً آرام است تا عصبی، هرچند هر خرگوشی به زمان نیاز دارد تا با آدم‌های تازه راحت شود. در کنار خرگوش‌های دیگر، خوی آن به‌شدت به عقیم‌بودن و روش معرفی‌کردن آنها بستگی دارد؛ خرگوش‌های بالغ عقیم‌نشده، به‌ویژه نرها، ممکن است قلمرو‌طلب شوند. این نژاد میتواند در کنار گربه و سگ آرام همزیستی کند، به شرطی که آن حیوان قابل اعتماد باشد و تماس آنها زیر نظارت انجام شود، اما خرگوش‌ها شکار طبیعی استند و هرگز نباید تنها با یک حیوان شکارچی گذاشته شوند.

مانند همه خرگوش‌ها، نیوزیلندی از نگه‌داشته‌شدن برخلاف میلش خوشش نمی‌آید و میتواند با پاهای عقبی نیرومندش لگد سختی بزند. حمایت درست از بدن هنگام بلندکردن، هم از آسیب و هم از ترس جلوگیری میکند. با دست‌زدن پیوسته و ملایم از سنین پایین، بیشتر نیوزیلندی‌ها به همدم‌هایی قابل‌اعتماد و باثبات بدل میشوند.

خرگوش نیوزیلندی از نگاه کرک، نژادی کم‌زحمت است، اما اندازه آن به معنای نیاز به فضا، خوراک و نظافت بیشتر از یک خرگوش کوچک است. مراقبت روزانه شامل نگه‌داشتن قفس پاک، آب و علف خشک تازه، زمان ورزش و یک بررسی سریع صحی میشود.

آراستگی

• هفته‌ای یک‌بار با برس سلیکر یا برس نرم، کرک اضافی را پاک کنید.
• در زمان ریزش فصلی مو، دفعات برس‌زدن را به چند بار در هفته افزایش بدهید تا از بلعیدن موی زیاد جلوگیری شود.
• هر ۴ تا ۶ هفته ناخن‌ها را بررسی و کوتاه کنید.
• گوش‌ها را از نگاه جمع‌شدن موم یا کنه بررسی کنید و غده‌های بویایی نزدیک اندام تناسلی را پاک نگهدارید.
• خرگوش را حمام ندهید؛ حمام با آب فشار روانی شدید ایجاد میکند و میتواند به شوک بینجامد. به‌جای آن، فقط بخش آلوده کرک را با پارچه نمدار پاک کنید.

ورزش

• روزانه دستکم ۳ تا ۴ ساعت زمان بیرون از قفس در یک فضای امن برای خرگوش فراهم کنید.
• فضایی برای دویدن، جهیدن و کاملاً روی‌پا ایستادن بدهید.
• تونل، جعبه و اسباب‌بازی‌های جویدنی اضافه کنید تا خرگوش فعال بماند و خسته نشود.

محیط

خرگوش نیوزیلندی را در یک قفس کلان، محوطه یا اتاق آزادگردش نگهداری کنید. به‌جای سیم خالی، یک سطح استراحت جامد فراهم کنید تا از زخم کف پا جلوگیری شود، مشکلی که خرگوش‌های کلان و سنگین بیشتر در معرض آن استند. خرگوش را از گرمای مستقیم دور نگهدارید: خرگوش‌ها عرق نمیکنند و بالاتر از حدود ۸۰ درجه فارنهایت (۲۷ درجه سلسیوس) در برابر گرمازدگی آسیب‌پذیر استند. یک فضای سایه‌دار، هوادار، بدون کوران و با دمای پایدار ایده‌آل است.

علف خشک پایه رژیم غذایی خرگوش است و باید تقریباً ۸۰ فیصد خوراک روزانه آنرا تشکیل بدهد. علف خشک نامحدود مانند تیموتی، اورچارد یا علف چمن، دستگاه گوارش را به حرکت نگه‌میدارد و دندان‌هایی را که پیوسته رشد میکنند، فرسوده میسازد. پیلیت و سبزیجات تازه مکمل علف خشک استند و مقدار آنها باید متناسب با اندازه و مرحله زندگی خرگوش باشد.

خوراکی‌های اضافی و مکمل‌ها

خوراکی‌های اضافی باید کم و کم‌دفعه باشند. گزینه‌های مناسب شامل یک توته نازک سیب یا کیله، چند دانه توت، یا یک شاخه گیاه معطر میشود. از قطره‌های ماست تجارتی و مخلوط‌های غله که پرشکر و پرنشاسته استند، پرهیز کنید. خرگوشی که علف خشک خوب و سبزیجات متنوع میخورد، به‌ندرت به مکمل نیاز دارد؛ آب پاک و تازه را همیشه در دسترس بگذارید و نمک یا لیسه معدنی را فقط با توصیه داکتر بدهید.

خرگوش نیوزیلندی نژادی قوی با طول عمر معمول ۵ تا ۸ سال است، و برخی از آنهایی که به‌خوبی به‌عنوان همدم نگهداری میشوند، به بالاترین حد این محدوده میرسند. اندازه‌اش چند نگرانی خاص به همراه دارد: خرگوش‌های سنگین بیشتر در معرض زخم کف پا، افزایش وزن و مشکلات گوارشی ناشی از خوراک نامناسب استند. بررسی منظم وزن، اشتها، فضله و پاها، بیشتر مشکلات را زود شناسایی میکند.

مراقبت پیشگیرانه

• سالانه یک معاینه با داکتری که در کار خرگوش تجربه دارد، ترتیب بدهید.
• خوراکی با محوریت علف خشک بدهید تا از دندان‌ها و گوارش پشتیبانی شود.
• خرگوش را عقیم کنید؛ این کار پرخاشگری هورمونی و نرخ بالای سرطان رحم در ماده‌های عقیم‌نشده را کاهش میدهد.
• قفس را پاک و پشت خرگوش را خشک نگهدارید، به‌ویژه در تابستان.
• خرگوش را به‌طور منظم وزن کنید تا افزایش یا کاهش وزن زود شناسایی شود.

چون این نژاد کلان است، خرگوش نیوزیلندی به فضایی بیشتر از آنچه برای خرگوش‌های کوچک توصیه میشود نیاز دارد. قفس باید اجازه بدهد خرگوش چند جهش کامل بزند، روی پاهای عقبی کاملاً بایستد و به‌طور کامل دراز بکشد. کف جامد از زخم کف پا جلوگیری میکند، و این فضا باید به یک محوطه ورزشی امن برای زمان روزانه بیرون از قفس وصل باشد. خواه در داخل خانه نگهداری شود خواه در بیرون، این خرگوش به پناهگاهی در برابر دماهای شدید و شکارچیان نیاز دارد.

فهرست آماده‌سازی

• قفس کلان با یک بخش استراحت جامد و بستر نرم
• ظرف جداگانه تشناب پر از خاکستر کاغذی
• منبع پیوسته علف خشک در یک قفسه یا توده
• کاسه یا بوتل آب سنگین که واژگون نشود
• جعبه یا پناهگاه برای احساس امنیت
• اسباب‌بازی جویدنی و تونل برای سرگرمی
• محوطه امن یا اتاق ایمن‌سازی‌شده برای ورزش روزانه

خرگوش نیوزیلندی نژادی پرثمر است و همین یکی از دلایلی است که به یک نژاد تجارتی معیار بدل شده. ماده‌ها معمولاً حدود ۵ تا ۸ ماهگی به بلوغ پرورشی میرسند، و اندازه کلان‌تر آنها به معنای بلوغ اندکی دیرتر نسبت به نژادهای کوچک است. خرگوش‌ها چرخه فحلی ثابتی ندارند؛ ماده را به قفس نر میبرند تا جفت‌گیری کنند، چون اگر نر به فضای ماده منتقل شود، ممکن است مورد حمله قرار بگیرد. جفت‌گیری کوتاه است، و ماده معمولاً پس از مدتی کوتاه دوباره برای جفت‌گیری دوم برگردانده میشود تا شانس آبستنی بیشتر شود.

دوره بارداری تقریباً ۳۱ روز طول میکشد. چند روز پیش از زایمان، باید به ماده یک جعبه لانه با بستر پاک داده شود، که او آنرا با موی کنده‌شده از بدن خودش میپوشاند. تعداد چوچه‌های نیوزیلندی زیاد است، اغلب ۸ تا ۱۰ چوچه و گاهی بیشتر. ماده فقط یک یا دو بار در روز شیر میدهد، که طبیعی است، پس اگر مادر ظاهراً غایب به‌نظر برسد، جای نگرانی نیست، تا زمانی که چوچه‌ها گرم و شکم‌پر باشند.

چوچه‌ها کور و بی‌مو به دنیا میایند. چشمانشان حدود روز دهم باز میشود، و آنها حدود هفته سوم شروع به چشیدن خوراک جامد میکنند. از شیرگیری معمولاً تا هفته ۶ تا ۸ کامل میشود. پرورش باید فقط توسط کسانی انجام شود که آماده‌اند یک چوچه‌آوری بزرگ را با مسئولیت جای بدهند، اجتماعی بسازند و خانه جدید برایشان پیدا کنند.