مینی ساتن

مینی ساتین یک خرگوش اهلی کوچک‌اندام است که در ایالات متحده امریکا پرورش یافته. خرگوش‌های بالغ این نژاد معمولاً بین 3 الی 4.75 پوند وزن دارند و از این نگاه در بخش سبک‌وزن مقیاس اندازه خرگوش‌ها قرار می‌گیرند. ویژگی اصلی این نژاد کرک آن است. یک تفاوت جینتیکی در ساختار هر تار مو باعث می‌شود کرک حالت نیمه‌شفاف پیدا کند و نور را بازتاب دهد؛ همین ویژگی جلای ساتینی را که نام نژاد از آن گرفته شده ایجاد می‌کند.

مینی ساتین‌ها خوی آرام و خوش‌رفتار دارند. آن‌ها دست‌گرفتن را به خوبی تحمل می‌کنند و پس از آشنایی با یک شخص معمولاً زود آرام می‌گیرند، به همین دلیل برای خانواده‌هایی که به دنبال یک خرگوش خانگی کوچک هستند گزینه عملی است. این نژاد در رنگ‌های گوناگون کرک به رسمیت شناخته شده و جین ساتین روی همه آن‌ها اثر می‌گذارد، بنابراین جلا در سراسر فهرست رنگ‌ها دیده می‌شود، نه فقط در یک نوع خاص.

از آنجا که این نژاد فشرده است، به فضای کمتری نسبت به خرگوش‌های بزرگ نیاز دارد، هرچند باز هم به تمرین روزانه و زمانی بیرون از قفس نیاز دارد. مراقبت از کرک کوتاه آن در مقایسه با نژادهای پرمو ساده‌تر است.

مناسب چه کسانی است

خرگوش مینی ساتین برای کسانی مناسب است که یک خرگوش کوچک و خوش‌خو می‌خواهند، بدون دردسر نگهداری کرک بلند نژادهای پرمو. خوی رام و اندازه متوسط آن نگهداری‌اش را در آپارتمان‌ها و خانه‌های کوچک‌تر آسان می‌سازد، به شرطی که هر روز دست‌گرفتن و تمرین کافی داشته باشد. اطفال زیر نظر بزرگ‌سالان می‌توانند با این نژاد رابطه خوبی برقرار کنند، زیرا ستون فقرات خرگوش‌ها شکننده است و هنگام بلند کردن باید با دقت نگه‌داری شوند.

ویژگی کرک ساتینی نخستین بار در دهه 1930 میلادی در ایالات متحده امریکا ظاهر شد. پرورش‌دهندگانی که با خرگوش‌های هاوانا کار می‌کردند یک جهش ژنتیکی مغلوب را یافتند که ساختار مو را تغییر می‌داد و به کرک حالت براق و بازتاب‌دهنده نور می‌بخشید. این ویژگی در خرگوش ساتین با اندازه معیاری توسعه یافت که بعدها پایه نژادهای دیگر با کرک ساتینی شد.

مینی ساتین برای آوردن همین کرک به یک اندام کوچک‌تر ایجاد شد. پرورش‌دهندگان در ایالات متحده امریکا طی یک دوره پرورش انتخابی تلاش کردند ویژگی ساتین را در یک اندام فشرده ثابت نگه دارند و اندازه، شکل بدن و کیفیت کرک را در نسل‌های پی‌درپی بهبود بخشند.

انجمن پرورش‌دهندگان خرگوش امریکا مینی ساتین را در اوایل دهه 2000 میلادی پذیرفت؛ این پذیرش با یک رنگ محدود آغاز شد و بعداً رنگ‌های بیشتری از راه فرایند تایید اضافه گردید. با تایید رنگ‌های بیشتر، فهرست رسمی رنگ‌های این نژاد نیز گسترش یافت.

مینی ساتین همچنان در درجه اول یک نژاد نمایشی و همدم باقی مانده. این نژاد بیشتر در ایالات متحده امریکا، جایی که پرورش یافته، رایج است و از طریق کلوپ‌ها و نمایشگاه‌های خرگوش پرورش و به نمایش گذاشته می‌شود.

مینی ساتین اندامی کوتاه، فشرده و کاملاً گرد دارد، با نشیمنگاه پر و سری پهن که نزدیک به شانه‌ها قرار گرفته. گوش‌ها کوتاه تا متوسط هستند و به شکل ایستاده نگه داشته می‌شوند. تاثیر کلی آن خرگوشی کوچک و محکم با نمای متوازن و چهارگوش است.

کرک برجسته‌ترین ویژگی این نژاد است. تار موی آن نازک‌تر و نیمه‌شفاف‌تر از کرک خرگوش‌های معمولی است، به همین دلیل نور به داخل هر تار مو نفوذ کرده و بازتاب می‌یابد. این ویژگی به کرک جلایی می‌بخشد که در رنگ‌های یکدست بیشتر به چشم می‌خورد. کرک نزدیک به بدن می‌خوابد و حالت صاف و نرمی دارد.

کرک و رنگ‌ها

جین ساتین مغلوب است، بنابراین هر دو والد باید حامل آن باشند تا بچه‌ها جلای ساتینی داشته باشند. رنگ‌های شناخته‌شده شامل رنگ‌های یکدست مانند سیاه، شکلاتی و سرخ، همراه با طرح‌های خال‌خالی که رنگ سفید را با یک رنگ دیگر ترکیب می‌کنند، می‌شود. جلا در همه رنگ‌های شناخته‌شده دیده می‌شود، هرچند در رنگ‌های تیره و یکدست واضح‌تر است، زیرا بازتاب نور با رنگدانه تضاد بیشتری ایجاد می‌کند.

مینی ساتین به خوی رام و پایدار معروف است. این نژاد معمولاً دوستانه است و پس از آشنایی با کسانی که از او مراقبت می‌کنند زود آرام می‌گیرد. این نژاد در هنگام دست‌گرفتن آرام می‌ماند، به همین دلیل کارهای معمول مانند معاینه سلامتی و کوتاه کردن ناخن نسبت به یک خرگوش ترسو ساده‌تر انجام می‌شود.

با اعضای خانواده، یک مینی ساتین که به خوبی جامعه‌پذیر شده معمولاً آرام است و نوازش ملایم را می‌پذیرد. با افراد ناآشنا ممکن است در آغاز محتاط باشد و به زمان نیاز داشته باشد تا راحت شود. در کنار خرگوش‌های دیگر، افراد این نژاد می‌توانند در جفت‌ها یا گروه‌های همبسته زندگی کنند، اما آشنا کردن آن‌ها باید تدریجی باشد و هر دو خرگوش باید عقیم شده باشند تا رفتار قلمرویی کاهش یابد. در کنار حیوانات خانگی دیگر مانند پشک یا سگ، نظارت ضروری است، زیرا خرگوش‌ها طعمه محسوب می‌شوند و به سرعت دچار استرس می‌شوند.

مانند همه خرگوش‌ها، مینی ساتین از راه زبان بدن ارتباط برقرار می‌کند. یک خرگوش آرام دراز می‌کشد یا به پهلو می‌افتد. کوبیدن پای عقب نشانه هشدار است. صدای آرام سایش دندان معمولاً نشانه رضایت است، در حالی که سایش بلند می‌تواند نشانه درد باشد.

مراقبت از مینی ساتین ساده است. کرک کوتاه آن گره نمی‌خورد و اندازه کوچکش نیاز به فضا و دست‌گرفتن را کم نگه می‌دارد. نیازهای اصلی آن شانه زدن منظم، فعالیت روزانه و یک محیط زندگی باثبات است.

آرایش کرک

• هفته‌ای یک بار شانه بزنید تا موهای ریخته‌شده پاک شود و کرک تمیز بماند.
• در فصل ریزش مو، دو تا سه بار در هفته شانه بزنید.
• ناخن‌ها را هر چند هفته بررسی کنید و در صورت بلند شدن کوتاه کنید.
• گوش‌ها و دندان‌ها را به طور منظم بررسی کنید؛ دندان‌های بیش از حد رشد کرده نیاز به مراجعه به داکتر حیوانات دارند.
• خرگوش را در آب حمام ندهید، زیرا این کار استرس شدید ایجاد می‌کند و می‌تواند به شوک منجر شود. به جای آن، لکه‌های کثیف روی کرک را با دستمال نمناک پاک کنید.

تمرین

• هر روز دست‌کم سه تا چهار ساعت زمان تحت نظارت بیرون از قفس در نظر بگیرید.
• از یک اتاق ایمن‌شده یا محوطه محصور استفاده کنید که خرگوش بتواند در آن بجهد، دراز بکشد و کاوش کند.
• تونل، جعبه مقوایی و اسباب‌بازی‌های جویدنی بی‌خطر برای فعالیت و تحریک ذهنی فراهم کنید.
• محل تمرین را از سیم‌های برقی و گیاهان سمی دور نگه دارید.

محیط زندگی

مینی ساتین را در داخل خانه یا در جایی سرپوشیده با درجه حرارت معتدل نگه دارید. خرگوش‌ها سرما را بهتر از گرما تحمل می‌کنند و بالاتر از تقریباً 80 درجه فارنهایت در معرض استرس گرمایی قرار می‌گیرند. در هوای گرم سایه، جریان هوا و آب تازه فراهم کنید و محل زندگی را آرام و دور از سر و صدای بلند یا شکارچیان نگه دارید.

علف خشک اساس خوراک خرگوش است و باید بخش بزرگی از آنچه مینی ساتین می‌خورد را تشکیل دهد. علف خشک نامحدود، مانند تیموتی یا علف باغی، به هضم غذا کمک می‌کند و دندان‌هایی را که پیوسته رشد می‌کنند ساییده نگه می‌دارد. مقدار اندازه‌گیری‌شده پیلیت ساده و یک سهم روزانه سبزیجات برگ‌دار خوراک را کامل می‌کند. آب تازه باید همیشه در دسترس باشد.

خوراکی‌های اضافی و مکمل‌ها

یک خرگوش بالغ و سالم که علف خشک، سبزیجات و پیلیت خوب می‌خورد به مکمل معمولی نیاز ندارد. خوراکی‌های اضافی را کم بدهید: یک برش کوچک سیب، یک تکه گازر یا چند برگ گیاه دارویی یک یا دو بار در هفته کافی است. تغییر ناگهانی خوراک می‌تواند مشکلات معده ایجاد کند، بنابراین خوراک جدید را یکی یکی معرفی کنید و فضله خرگوش را برای نشانه‌های ناراحتی زیر نظر بگیرید.

مینی ساتین نژادی نسبتاً سالم با طول عمر معمول 5 الی 8 سال است. بیشتر مشکلات سلامتی آن به خرگوش‌ها به طور عموم مربوط می‌شود، نه به این نژاد به طور خاص. خوراک خوب، محل زندگی پاک و دست‌گرفتن منظم که به صاحب خرگوش امکان می‌دهد تغییرات را زود تشخیص دهد، بهترین راه پیشگیری است. چون خرگوش‌ها بیماری خود را پنهان می‌کنند، هر کاهش در اشتها یا فضله باید فوری جدی گرفته شود.

مراقبت پیشگیرانه

• علف خشک نامحدود فراهم کنید تا از سلامت گوارش و دندان پشتیبانی شود.
• هر سال توسط داکتر حیوانات آشنا با خرگوش معاینه شود.
• خرگوش را عقیم کنید؛ این کار خطر سرطان‌های تولیدمثلی را کاهش می‌دهد و رفتار را بهتر می‌سازد.
• درباره واکسن‌های موجود در منطقه خود، مانند واکسن‌های RHD و میکسوماتوز، از داکتر حیوانات بپرسید.
• محل زندگی را پاک و خشک نگه دارید تا از عفونت و حمله مگس جلوگیری شود.
• وزن، اشتها و فضله را هر روز بررسی کنید.

با آن‌که مینی ساتین کوچک است، به فضای زندگی بزرگی نیاز دارد. قفس باید آن‌قدر بزرگ باشد که خرگوش بتواند چند بار بجهد، کاملاً راست بایستد و به طور کامل دراز بکشد. کف سیمی باعث زخم پاشنه می‌شود، پس کف باید محکم یا به خوبی با بستر یا یک تشکچه استراحت پوشانده شده باشد. محل زندگی باید به یک محوطه تمرینی ایمن وصل باشد که خرگوش هر روز چند ساعت بیرون از قفس در آن بگذراند.

فهرست وسایل مورد نیاز

• کاسه آب سنگین یا یک بوتل که هر روز بررسی شود.
• یک قفسه یا توده علف خشک که همیشه پر نگه داشته شود.
• یک ظرف فضله با بستر کاغذی.
• دست‌کم یک جعبه پناه‌گاه برای احساس امنیت.
• اسباب‌بازی‌های جویدنی بی‌خطر برای ساییدن دندان و جلوگیری از خستگی.
• یک سطح محکم برای استراحت که از پاها محافظت کند.

مینی ساتین‌ها در حدود 5 الی 6 ماهگی به بلوغ جنسی می‌رسند، هرچند بسیاری از پرورش‌دهندگان صبر می‌کنند تا ماده به اندازه کامل خود نزدیک‌تر شود پیش از آن که نخستین زایمانش انجام شود. برای جفت‌گیری، خرگوش ماده را به قفس خرگوش نر منتقل می‌کنند، نه برعکس، زیرا ماده‌ها از قلمرو خود دفاع می‌کنند. خرگوش‌ها تخمک‌گذاری القایی دارند، یعنی خود عمل جفت‌گیری باعث تخمک‌گذاری می‌شود.

بارداری حدود 31 روز طول می‌کشد. نزدیک به پایان این دوره، ماده از علف خشک لانه می‌سازد و از بدن خودش مو می‌کند تا آن را بپوشاند. تعداد بچه در هر زایمان برای این نژاد کم است، اغلب بین دو تا پنج بچه، که با اندام فشرده این نژاد همخوانی دارد.

بچه‌ها کور، کر و بی‌مو به دنیا می‌آیند. ماده تنها یک یا دو بار در روز به بچه‌ها شیر می‌دهد که طبیعی است و به معنای بی‌توجهی او نیست. بچه‌ها در حدود روز دهم چشمانشان را باز می‌کنند، در حدود هفته سوم شروع به جویدن علف خشک و پیلیت می‌کنند و معمولاً تا هفته 6 الی 8 از شیر گرفته می‌شوند. از آنجا که ویژگی کرک ساتینی مغلوب است، هر دو والد باید حامل این جین باشند تا بچه‌ها جلای ساتینی داشته باشند.