مینی رکس

مینی رکس یک نژاد خرگوش کوچک‌اندام است که در ایالات متحده امریکا پرورش داده شده است. این خرگوش یکی از محبوب‌ترین نژادها برای نگهداری در خانه و همچنان برای نمایشگاه‌های خرگوش به شمار می‌رود و به‌خاطر پوست ضخیم و ایستاده‌اش که حس مخمل یا پرزدار می‌دهد، شناخته شده است. وزن خرگوش‌های بالغ معمولاً بین ۳ تا ۴.۵ پوند است که این نژاد را در رده خرگوش‌های کوچک قرار می‌دهد و نگهداری و جابه‌جایی آن را در خانه آسان می‌سازد.

خلق‌وخوی این خرگوش نکته اصلی جذابیت آن است. مینی رکس‌ها معمولاً دوست‌داشتنی، ملایم و آرام هستند و بسیاری از آن‌ها پس از اعتماد به صاحب‌شان، در برابر دست‌زدن و نگهداری صبر و تحمل نشان می‌دهند. این خرگوش‌ها به اندازه کافی بازیگوش‌اند که همرای اسباب‌بازی و وقت آزاد روی زمین سرگرم شوند، اما در عین حال آرام‌اند و در یک آپارتمان هم آرام می‌گیرند. عمر این نژاد با مراقبت خوب معمولاً بین ۷ تا ۱۰ سال است که برای یک حیوان کوچک، مدت طولانی به شمار می‌رود و صاحبان باید از پیش برای این تعهد آماده باشند.

پوست کوتاه این خرگوش نسبت به نژادهای پرمو کمتر به مراقبت نیاز دارد، اما با آن هم این حیوان به تغذیه درست، ورزش روزانه و یک محل زندگی پاک و امن نیاز دارد. مینی رکس حیوانی اجتماعی است و بهترین حالت برای آن، تعامل منظم با انسان یا در بسیاری موارد، همراهی یک خرگوش دیگر است.

چه کسانی مناسب این نژادند

مینی رکس برای صاحبانی مناسب است که به دنبال یک حیوان خانگی کوچک و ملایم اند و می‌توانند هر روز به آن وقت و فرصت بازی روی زمین بدهند. طبیعت آرام این خرگوش آن را برای آپارتمان و خانه‌های کوچک نیز مناسب می‌سازد. از آنجا که خرگوش‌ها حیوانات ظریفی‌اند و از دست‌زدن خشن ناراحت می‌شوند، این نژاد برای بزرگ‌سالان آرام و کودکان بزرگ‌تر که زیر نظر بزرگ‌ترها باشند مناسب‌تر است تا برای اطفال بسیار خرد‌سال. صاحبان باید برای یک تعهد ۷ تا ۱۰ ساله و هزینه علف خشک، سبزیجات تازه و مراقبت گاه‌به‌گاه داکتر حیوانات آماده باشند.

خرگوش مینی رکس از نسل خرگوش رکس است که در اوایل سده بیستم در فرانسه پیدا شد. رکس یک جهش طبیعی در پوست داشت که موی محافظ آن را تقریباً هم‌اندازه موی زیرین می‌ساخت و همین ویژگی پوست کوتاه، ایستاده و مخمل‌مانندی را به وجود آورد که این نژاد به آن شناخته می‌شود. خرگوش‌های رکس معیاری اندام بزرگ‌تری داشتند و بیشتر برای پوست، گوشت و نمایشگاه پرورش داده می‌شدند.

نسخه کوچک‌اندام آن در ایالات متحده امریکا ساخته شد. پرورش‌دهندگان خرگوش رکس معیاری را با خرگوش‌های کوچک‌تر ترکیب کردند تا اندام آن کوچک شود، اما پوست پرزدارش حفظ بماند. این کار در دهه ۱۹۸۰ میلادی به نتیجه رسید.

انجمن امریکایی پرورش‌دهندگان خرگوش (ARBA) این نژاد را در سال ۱۹۸۸ میلادی به رسمیت شناخت و معیار مکتوبی برای اندازه، شکل بدن و پوست آن تعیین کرد. این شناسایی رسمی به گسترش سریع نژاد در نمایشگاه‌های خرگوش کمک کرد.

از آن زمان تا کنون، مینی رکس یکی از پرطرفدارترین خرگوش‌های خانگی و نمایشی در امریکای شمالی شده است. اندام کوچک، پوست کم‌زحمت و خلق‌وخوی دوستانه‌اش سبب شده است که این نژاد برای تازه‌واردان به نگهداری خرگوش و همچنان پروژه‌های ۴-H انتخاب رایج باشد.

مینی رکس اندامی فشرده و گرد دارد، با سر کوتاه و پهن، گوش‌های ایستاده با اندازه متوسط و پاهای کوتاه. تأثیر کلی آن، خرگوشی کوچک و قوی است که نزدیک به زمین می‌نشیند. ویژگی اصلی این نژاد، پوست آن است: موی محافظ آن کوتاه شده و تقریباً هم‌اندازه موی زیرین است، به همین دلیل پرزها به‌صورت ایستاده قرار می‌گیرند و پوست حس صاف و ضخیمی مانند مخمل یا پارچه پرزدار می‌دهد.

پوست و رنگ‌ها

پوست، ویژگی شاخص این نژاد است. چون موی آن کوتاه و ایستاده است، هنگام دست کشیدن روی آن مقاومت کمی احساس می‌شود و پوست به‌شکل قابل‌توجهی نرم به نظر می‌رسد. مینی رکس در فهرست گسترده‌ای از رنگ‌ها و طرح‌های شناخته‌شده یافت می‌شود، از سیاه، آبی، سفید، شکلاتی و نیلی یک‌رنگ گرفته تا آتری، سیل و رنگ خال‌خالی (سفید با لکه‌های رنگی). رنگ پوست معمولاً رنگ چشم را نیز تعیین می‌کند؛ خرگوش‌های سفید (آلبینو) چشمان سرخ یاقوتی دارند. پوست کوتاه این نژاد در فصل‌های معین می‌ریزد، اما نسبت به نژادهای پرمو، به مراقبت بسیار کمتری نیاز دارد.

مینی رکس به خلق‌وخوی باثبات و ملایم شهرت دارد. بسیاری از این خرگوش‌ها مهربان‌اند و کنار شخصی که به او اعتماد کرده‌اند می‌نشینند و برخی پس از احساس امنیت، یاد می‌گیرند که خودشان توجه بخواهند. نسبت به معیار خرگوش‌ها، این نژاد آرام است و همین موضوع نگهداری آن را نسبت به نژادهای پرتحرک‌تر آسان‌تر می‌سازد، هرچند هر خرگوش شخصیت خودش را دارد و اجتماعی‌سازی زودهنگام اهمیت زیادی دارد.

در کنار خانواده، مینی رکسی که به‌درستی با آن رفتار شده باشد می‌تواند مطمئن و کنجکاو باشد. در برابر افراد غریبه، ممکن است در ابتدا محتاط باشد، چون خرگوش‌ها شکار طبیعی حیوانات دیگرند و برای احساس امنیت به آشنایی نیاز دارند. حرکت ناگهانی، صدای بلند یا گرفته‌شدن از بالای سر می‌تواند آن‌ها را وحشت‌زده کند. در کنار حیوانات دیگر، یک مینی رکس می‌تواند زیر نظر صاحبش، همرای یک سگ یا گربه آرام، در صلح زندگی کند و بسیاری از آن‌ها همرای یک خرگوش عقیم‌شده دیگر همدمی خوبی برقرار می‌کنند.

این نژاد به اندازه کافی بازیگوش است که از تونل، اسباب‌بازی جویدنی و وقت روزانه روی زمین لذت ببرد. بی‌حوصلگی یا کمبود فضا می‌تواند به جویدن و کندن زمین بینجامد، به همین دلیل غنی‌سازی محیط و ورزش بخشی از حفظ تعادل خلق‌وخوی این نژاد است.

مراقبت از پوست

• هفته‌ای یک‌بار برس بزنید تا موهای شل‌شده جدا شوند؛ در فصل ریزش مو، این کار را به دو یا سه بار در هفته برسانید.
• از یک برس نرم یا دست مرطوب استفاده کنید؛ پوست کوتاه این نژاد به شانه‌زدن سنگین نیاز ندارد.
• ناخن‌ها را هر ۴ تا ۶ هفته یک‌بار بررسی و کوتاه نمایید.
• گوش‌ها و دندان‌ها را به‌طور منظم بررسی نمایید، چون دندان خرگوش پیوسته رشد می‌کند.
• خرگوش را در آب حمام نکنید، چون این کار به آن فشار روانی وارد می‌کند؛ به‌جای آن، محل کثیف پوست را به‌صورت موضعی پاک کنید.

ورزش

• هر روز دست‌کم ۳ تا ۴ ساعت وقت زیر نظر خودتان، بیرون از قفس برای خرگوش فراهم نمایید.
• یک فضای امن و آماده برای خرگوش تهیه کنید تا در آن بجهد، زمین بکند و کاوش کند.
• برای غنی‌سازی محیط، تونل، پناهگاه مقوایی و اسباب‌بازی جویدنی اضافه کنید.
• پیش از وقت آزاد روی زمین، سیم‌های برق و گیاهان زینتی سمی را بردارید یا بپوشانید.

محیط زندگی

مینی رکس را در داخل خانه یا در فضایی سرپوشیده و امن از حیوانات درنده نگه دارید. خرگوش‌ها به گرما حساس‌اند و بهترین دمای محیط برای آن‌ها تقریباً ۶۰ تا ۷۰ فارنهایت (۱۶ تا ۲۱ سانتی‌گراد) است. از نور مستقیم آفتاب، کوران هوا و رطوبت پرهیز کنید. برای خرگوش یک محل توالت، بستر پاک و دسترسی همیشگی به آب تازه و علف خشک فراهم کنید.

پایه خوراک مینی رکس، علف خشک است، مانند علف تیموتی یا علف باغی، که باید همیشه در دسترس خرگوش باشد. علف خشک الیافی فراهم می‌کند که دستگاه گوارش را فعال نگه می‌دارد و دندان‌های پیوسته رشدکننده خرگوش را می‌ساید. دانه فشرده مواد غذایی متمرکز می‌دهد، اما باید مقدار آن محدود بماند تا خرگوش به‌اندازه کافی علف خشک بخورد. سبزیجات تازه برگی نیز خوراک را با ویتامین و رطوبت تکمیل می‌کنند.

خوراکی‌های اضافی و مکمل‌ها

توته‌های کوچک سبزیجات بی‌خطر و مقدار کمی میوه، مانند یک توته سیب یا چند دانه توت، به‌عنوان خوراکی گاه‌به‌گاه مناسب‌اند، اما به‌خاطر مقدار شکر باید کمتر از ۵ درصد کل خوراک خرگوش باقی بمانند. خرگوشی که خوراک متوازن علف خشک و سبزیجات دارد، معمولاً به مکمل نیاز ندارد. همیشه آب پاک و تازه در یک کاسه یا بوتل برای خرگوش فراهم کنید و هر روز آن را تازه کنید.

مینی رکس نژادی است که معمولاً از صحت خوبی برخوردار است و در صورت نگهداری و تغذیه درست، ۷ تا ۱۰ سال عمر می‌کند. مانند همه خرگوش‌ها، بیشتر مشکلات جدی آن به خوراک، صحت دندان و فشار روانی برمی‌گردد. چون خرگوش‌ها بیماری‌شان را پنهان می‌کنند، صاحبان باید تغییرات در خوردن و مدفوع را با دقت زیر نظر داشته باشند.

مراقبت پیشگیرانه

• علف خشک نامحدود بدهید تا از دندان و گوارش خرگوش پشتیبانی شود.
• هر سال یک معاینه با داکتری که با خرگوش کار کرده باشد، تنظیم نمایید.
• عقیم‌سازی خرگوش را در نظر بگیرید، چون خطر برخی سرطان‌ها را کم می‌کند و رفتار خرگوش را بهتر می‌سازد.
• قفس را پاک و خشک نگه دارید تا از مشکلات پا و پوست جلوگیری شود.
• اشتها، مدفوع و وزن خرگوش را هر روز بررسی کنید.

با آن‌که مینی رکس خرگوشی کوچک است، به فضایی بسیار بزرگ‌تر از قفس معمول فروشگاه حیوانات نیاز دارد. قفس، پایگاه خواب، خوردن و توالت خرگوش است، در حالی که خرگوش باید چند ساعت در روز را در یک فضای بزرگ‌تر و آماده‌شده برای ورزش بگذراند. کف سخت با بستر نرم از پای خرگوش محافظت می‌کند و یک محل آرام و بدون کوران هوا به احساس امنیت آن کمک می‌کند.

فهرست آماده‌سازی

• قفس بزرگ با کف سخت و دارای بستر
• ظرف توالت با خاک‌اره کاغذی یا بستر علفی
• منبع پیوسته علف خشک در قفسه یا توده
• کاسه یا بوتل آب که هر روز تازه شود
• پناهگاه یا سرپناه پوشیده برای احساس امنیت
• اسباب‌بازی جویدنی و جعبه کندن خاک برای غنی‌سازی

مینی رکس در حدود ۴ تا ۸ ماهگی به بلوغ جنسی می‌رسد و ماده‌های کوچک‌اندام‌تر معمولاً زودتر از خرگوش‌های بزرگ‌تر آماده زادآوری می‌شوند. پرورش مسئولانه، خرگوش‌هایی با صحت خوب، خلق‌وخوی مناسب و پوستی مطابق معیار نژاد را همرای هم جفت می‌کند و از جفت‌دهی ماده‌های بسیار خرد‌سال یا چاق خودداری می‌کند. خرگوش‌ها تخمک‌گذاری اجباری دارند، یعنی خود عمل جفت‌گیری باعث تخمک‌گذاری می‌شود؛ به همین دلیل معمولاً ماده را به قفس نر می‌برند، نه برعکس، تا از فشار روانی ناشی از قلمرو‌طلبی کاسته شود.

دوره بارداری تقریباً ۲۸ تا ۳۲ روز طول می‌کشد. چند روز پیش از زایمان باید یک جعبه لانه با بستر پاک در قفس گذاشته شود، چون ماده موی خودش را می‌کند تا لانه را با آن بپوشاند. هر زایمان معمولاً ۲ تا ۵ چوچه دارد که نسبت به نژادهای بزرگ، تعداد کمتری است. چوچه‌ها بدون مو و با چشمان بسته به دنیا می‌آیند و در آغاز کاملاً به مادر وابسته‌اند.

ماده معمولاً یک یا دو بار در روز به چوچه‌ها شیر می‌دهد. چشمان چوچه‌ها حدود روز دهم باز می‌شود، از حدود سه هفتگی به جویدن غذای جامد شروع می‌کنند و تا حدود ۶ تا ۸ هفتگی کاملاً از شیر گرفته می‌شوند. دست‌زدن ملایم به چوچه‌ها از سنین پایین، به شکل‌گیری همان خلق‌وخوی دوستانه‌ای که این نژاد به آن معروف است کمک می‌کند.