هارلکین

خرگوش هارلکوین یک خرگوش اهلی با اندازهٔ متوسط است که بیشتر با نقش پوستینش شناخته می‌شود تا با یک رنگ واحد. این نژاد را غالباً «دلقک دنیای خرگوش‌ها» می‌نامند، زیرا دو رنگ به شکل نواری و پارچه‌ای در سراسر بدنش تقسیم می‌شود. هیچ دو خرگوش هارلکوین دقیقاً یک نقش ندارند و همین ویژگی، الگوی پوستین را نقطهٔ اصلی توجه در این نژاد ساخته است.

خرگوش‌های بالغ این نژاد معمولاً وزنی در حد متوسط دارند و طبیعتی فعال و کنجکاو دارند. این خرگوش‌ها با انسان‌ها معمولاً خوش‌رفتار هستند و نسبت به محیط اطراف خود کنجکاوی نشان می‌دهند، به همین دلیل به نگهداری ملایم و بازی‌های متقابل خوب پاسخ می‌دهند. این نژاد از فرانسه سرچشمه گرفته و هم به عنوان خرگوش نمایشی، جایی که الگوی پوستینش با دقت داوری می‌شود، و هم به عنوان یک حیوان همدم نگهداری شده است.

خرگوش هارلکوین گروه اندازهٔ جداگانه‌یی برای خودش نیست. نیازهای نگهداری آن مانند دیگر خرگوش‌های متوسط است: دسترسی روزانه به کاه علفی، فضای کافی برای حرکت و تماس منظم با انسان. خوی دوستانهٔ این نژاد یکی از دلایل اصلی است که نگهدارندگان آن را به جای نژادهایی که تنها برای پوستین یا گوشت انتخاب شده‌اند، ترجیح می‌دهند.

این خرگوش برای چه کسانی مناسب است

خرگوش هارلکوین برای نگهدارندگانی مناسب است که یک خرگوش فعال و اجتماعی می‌خواهند و می‌توانند هر روز با آن سر و کار داشته باشند و فضای کافی برای ورزش او فراهم کنند. خوی کنجکاو این خرگوش یعنی این‌که با غنی‌سازی محیط و نگهداری منظم بهترین حالت را پیدا می‌کند. خانواده‌هایی که به دنبال یک حیوان خانگی کم‌تماس و بدون دخالت هستند، شاید این نژاد را پرتوقع‌تر از آنچه انتظار داشتند بیابند.

خرگوش هارلکوین در دهه‌های ۱۸۸۰ میلادی در فرانسه پیدا شد. این خرگوش نخستین بار در اواخر سدهٔ نزدهم در پاریس به نمایش گذاشته شد، جایی که رنگ‌آمیزی غیرمعمول و دوبخشی‌اش توجه علاقه‌مندان به خرگوش‌های نمایشی را جلب کرد. نمونه‌های اولیه، دو رنگ متضاد را در الگویی ترکیب می‌کردند که از سر تا بدن، گوش‌ها و پاها ادامه داشت.

این نژاد به بخش‌های دیگر اروپا و بعدتر به جامعهٔ گسترده‌تر پرورش‌دهندگان خرگوش رسید، جایی که بیشتر بر اساس جایگاه و وضوح الگوی رنگش نگهداری و داوری می‌شد. از آن‌جا که الگوی پوستین ویژگی اصلی این نژاد است، پرورش‌دهندگان به جای انتخاب یک رنگ یکدست، به دنبال خط‌های رنگی روشن و پخش متوازن رنگ بودند.

در چارچوب این نژاد، دو گونهٔ اصلی بر پایهٔ رنگ‌های به‌کاررفته شناخته شده است. گونهٔ جاپانی رنگ نارنجی یا فون را با یک رنگ تیره‌تر جفت می‌کند. گونهٔ مگپای، به جای نارنجی، رنگ سفید را با یک رنگ تیره‌تر جفت می‌کند. هر دو گونه از یک آرایش نواری و پارچه‌ای مشابه پیروی می‌کنند، اما در رنگ‌های اصلی به‌کاررفته با هم فرق دارند.

با گذشت زمان، خرگوش هارلکوین هم در میدان نمایش و هم به عنوان حیوان همدم نگهداری شده است. خوی دوستانه‌اش کمک کرد تا به عنوان حیوان خانگی باقی بماند، در حالی که معیار سخت‌گیرانهٔ الگوی پوستینش، حضور آن را در نمایشگاه‌های خرگوش قابل شناسایی نگه داشت.

خرگوش هارلکوین بدنی متوسط و متناسب با پوستینی کوتاه و پرپشت دارد. اندام آن متعادل است نه سنگین، و گوش‌هایش راست نگه داشته می‌شوند. ویژگی اصلی این نژاد رنگ پوستین آن است که بدن را به بخش‌های متضاد تقسیم می‌کند و در حالت ایده‌آل به شکل یک آرایش منظم چهارخانه‌یی و نواری متناوب درمی‌آید.

پوستین و رنگ‌ها

دو رنگ باید بدن خرگوش را به شکل تمیز از هم جدا کنند. یک حالت رایج، صورت را به دو رنگ تقسیم می‌کند، در حالی که گوش‌ها، نوارهای بدن و پاها به گونه‌یی متناوب‌اند که رنگ در طرف‌های مقابل به ترتیبی منظم ظاهر می‌شود. در گونهٔ جاپانی، رنگ دوم نارنجی یا فون است. در گونهٔ مگپای، رنگ دوم سفید است. رنگ‌های تیره‌تری که با این‌ها جفت می‌شوند شامل سیاه، آبی، چاکلیتی و بنفش کم‌رنگ می‌شوند. خط‌های واضح میان رنگ‌ها و پخش یکنواخت آن‌ها بیشتر از سایهٔ دقیق رنگ اهمیت دارد. چون این الگو بسیار متغیر است، خرگوش‌های گوناگون در نزدیکی به حالت ایده‌آل تفاوت زیادی با هم دارند.

خرگوش هارلکوین به خوی دوستانه و خوش‌رفتاری‌اش شناخته شده است. این خرگوش معمولاً فعال و کنجکاو است و هر گاه فرصت پیدا کند، اشیای تازه را بررسی کرده و اطراف خود را می‌کاود. همین خوی کنجکاو نگهداری این نژاد را دلچسپ می‌سازد، اما در عین حال یعنی این‌که از اسباب‌بازی، تونل و تغییر در محیط زندگی‌اش بهره می‌برد تا سرگرم بماند.

با اعضای خانواده، خرگوش هارلکوین معمولاً اجتماعی است و نگهداری ملایم را می‌پذیرد، به‌ویژه اگر از سنین کم به‌طور منظم نگهداری شده باشد. مانند تمام خرگوش‌ها، اطفال باید زیر نظارت باشند و یاد بگیرند بدن حیوان را نگه دارند و از حرکت‌های ناگهانی بپرهیزند. این نژاد در برابر افراد ناآشنا معمولاً آرام است، اما ممکن است مدتی طول بکشد تا با آن‌ها انس بگیرد.

خرگوش‌های هارلکوین می‌توانند در کنار خرگوش‌های دیگر زندگی کنند و بسیاری از آن‌ها در جفت‌های پایدار خوب عمل می‌کنند، هرچند آشنایی نخست باید تدریجی باشد و جفت‌ها معمولاً زمانی پایدارتر‌اند که عقیم شده باشند. باید در برابر سگ، گربه و دیگر شکارچیان احتمالی احتیاط کرد، زیرا خرگوش‌ها حیوان شکار هستند و حتی بدون قصد آسیب‌رساندن، ممکن است از حضور آن‌ها دچار فشار روانی شوند.

آرایش پوستین

• پوستین کوتاه و پرپشت را تقریباً هفته‌یی یک بار برس بزنید تا موهای شل از بین برود.
• در فصل ریزش مو، تعداد دفعات برس زدن را به دو یا سه بار در هفته افزایش دهید.
• ناخن‌ها را هر چند هفته یک بار بررسی کنید و در صورت بلند شدن، آن‌ها را کوتاه کنید.
• گوش‌ها و دندان‌ها را به‌طور منظم معاینه کنید، زیرا بلند شدن بیش از حد دندان یک مشکل معمول در خرگوش‌هاست.
• عقب بدن و پاها را در صورت نیاز به شکل نقطه‌یی پاک کنید؛ هرگز خرگوش را با آب کامل حمام ندهید، زیرا این کار برایش فشار روانی ایجاد کرده و می‌تواند باعث مریضی شود.

تمرین و ورزش

• روزانه دست‌کم ۳ تا ۴ ساعت زمان زیر نظارت، بیرون از قفس به آن بدهید.
• یک محوطه یا اتاق امن و ایمن‌سازی‌شده در اختیارش بگذارید که در آن بتواند بجهد، خود را کش بدهد و روی پاهای عقب بایستد.
• تونل، جعبه‌های مقوایی و اسباب‌بازی‌های جویدنی برایش فراهم کنید تا کنجکاوی این نژاد ارضا شود.
• وسایل سرگرمی را هر از گاهی جابه‌جا یا تعویض کنید تا محیط برایش دلچسپ بماند.

محیط نگهداری

خرگوش هارلکوین را در فضایی پاک، خشک و بدون کوران با تهویهٔ خوب و سایه نگه دارید. خرگوش‌ها هوای خنک را بهتر از گرما تحمل می‌کنند و در دمای بالاتر از ۲۵ درجهٔ سلسیوس (۷۷ درجهٔ فارنهایت) ممکن است دچار مشکل شوند. قفس را هر روز به شکل نقطه‌یی پاک کنید و یک بار در هفته نظافت کامل انجام دهید. خرگوش را دور از صداهای بلند و خارج از دسترس شکارچیان نگه دارید.

کاه اساس خوراک خرگوش است و باید بخش بزرگ آنچه یک خرگوش هارلکوین می‌خورد را تشکیل دهد. دسترسی همیشگی به کاه علفی مانند کاه تیموتی، کاه اورچارد یا کاه چمنزار به هضم غذا کمک کرده و دندان‌هایی را که پیوسته رشد می‌کنند، فرسوده می‌سازد. سبزیجات برگی تازه تنوع و مواد غذایی اضافه می‌کنند، در حالی که یک مقدار کم دانهٔ ساده در روز، خوراک را کامل می‌سازد. آب پاک باید همیشه در دسترس باشد.

خوراکی‌های تشویقی و مکمل‌ها

خوراکی‌های تشویقی را با احتیاط و به مقدار کم بدهید. تکه‌های کوچک زردک، سیب یا موز مقدار زیادی قند دارند و باید گاه‌گاهی داده شوند نه هر روز. خرگوشی که کاه خوب و سبزیجات متنوع می‌خورد، به‌ندرت به مکمل نیاز دارد؛ مکمل‌ها را تنها با مشورهٔ داکتر بیطار اضافه کنید.

خرگوش هارلکوین به‌طور کلی نژادی قوی است که عمر معمول آن ۵ تا ۸ سال است، و برخی افراد با مراقبت خوب عمر طولانی‌تری دارند. بیشتر مشکلات صحی همان مشکلاتی هستند که در تمام خرگوش‌های اهلی دیده می‌شوند، نه مشکلاتی مخصوص این نژاد. تشخیص زودهنگام اهمیت زیادی دارد، زیرا خرگوش‌ها نشانه‌های مریضی را پنهان می‌کنند و پس از ظاهر شدن علائم، وضعیت‌شان می‌تواند به‌سرعت وخیم شود.

مراقبت پیشگیرانه

• کاه علفی نامحدود فراهم کنید تا صحت دندان و دستگاه هاضمه پشتیبانی شود.
• معاینات منظم را با یک داکتر بیطار که در کار با خرگوش تجربه دارد، تنظیم کنید.
• در بارهٔ واکسین‌های موجود در منطقه‌تان، مانند واکسین بیماری خونریزی‌دهندهٔ خرگوش و میکسوماتوز، پرسان کنید.
• عقیم کردن را در نظر بگیرید، زیرا برخی سرطان‌های تناسلی را کاهش داده و می‌تواند رفتار خرگوش را بهتر کند.
• خرگوش را به‌طور منظم وزن کنید و روزانه خوردن و مدفوعش را زیر نظر داشته باشید.

خرگوش هارلکوین به فضایی بیشتر از آنچه یک قفس کوچک فراهم می‌کند نیاز دارد. قفس باید طوری باشد که خرگوش بتواند چند جهش بزند، کاملاً روی پاهای عقبش راست بایستد و بدنش را کاملاً دراز کند. بسیاری از نگهدارندگان از یک محوطهٔ بزرگ یا فضای داخلی ایمن‌سازی‌شده برای خرگوش استفاده می‌کنند، همراه با یک بخش جداگانه برای خواب یا پنهان شدن. محل نگهداری بیرونی باید در برابر شکارچی، آب‌وهوا مقاوم و سایه‌دار باشد و خرگوش در گرما یا سرمای شدید باید به جای امن منتقل شود.

فهرست وسایل موردنیاز

• کف صاف و ضدلغزش برای محافظت از پاها
• یک پناهگاه یا بخش پوشیده که خرگوش بتواند در آن پنهان شود
• قفسهٔ کاه یا منبع همیشگی کاه
• کاسه‌های سنگین یا ثابت برای آب و غذا، یا یک بوتل آب پاک
• اسباب‌بازی‌های جویدنی و تونل برای سرگرمی
• سینی توالت در گوشه‌یی که خود خرگوش انتخاب کرده

خرگوش هارلکوین در سنین پایین، اغلب حدود ۴ تا ۶ ماهگی، به بلوغ تولیدمثلی می‌رسد، هرچند پرورش‌دهندگان مسئول معمولاً صبر می‌کنند تا خرگوش ماده بالغ و در وضعیت خوب باشد پیش از نخستین زایمانش. برای جفت‌گیری، خرگوش ماده به قفس خرگوش نر برده می‌شود، نه برعکس، زیرا ماده‌ها می‌توانند نسبت به قلمرو خود حساس باشند. حاملگی تقریباً ۲۸ تا ۳۲ روز طول می‌کشد.

خرگوش ماده باید چند روز پیش از زایمان یک جعبهٔ آشیانه با کاه نرم دریافت کند. او آشیانه را با موهای کنده‌شده از بدن خودش می‌پوشاند. اندازهٔ بچه‌ها معمولاً متوسط است. بچه‌های تازه‌متولد کور و بی‌مو به دنیا می‌آیند و به‌طور کامل به مادر وابسته‌اند، مادری که معمولاً یک یا دو بار در روز به آن‌ها شیر می‌دهد.

بچه‌ها حدود روز دهم چشمانشان را باز می‌کنند و در عرض چند هفته شروع به چشیدن کاه و دانه می‌کنند. از شیرگیری معمولاً بین ۶ و ۸ هفتگی اتفاق می‌افتد. از آن‌جا که خرگوش هارلکوین بر اساس الگوی پوستینش داوری می‌شود، پرورش‌دهندگان جفت‌ها را با توجه به خط‌های رنگی تمیز انتخاب می‌کنند، هرچند طبیعت متغیر این الگو باعث می‌شود نتیجه از یک زایش به زایش دیگر فرق کند.