آنگورای غول‌پیکر

جاینت انگورا بزرگ‌ترین عضو گروه خرگوش‌های انگورا است؛ گروهی از نسل‌ها که به‌خاطر پشم انبوهی که بیشتر بدن‌شان را می‌پوشاند پرورش داده می‌شوند. خرگوش‌های بالغ معمولاً ۹ تا ۱۰ پوند یا بیشتر وزن دارند و همین ویژگی آن‌ها را از انگوراهای کوچک‌تر مانند انگلیسی، فرانسوی و ساتین جدا می‌کند. پشم این نسل از سه نوع تار ساخته شده و در سراسر سال رشد می‌کند، از همین‌رو خرگوش به قیچی‌کردن و شانه‌زدن منظم ضرورت دارد.

این نسل به‌طور مشخص در ایالات متحده و به‌هدف تولید تجارتی پشم به میان آمده است. برخلاف برخی انگوراها که به رنگ‌های گوناگون یافت می‌شوند، جاینت انگورا تنها در یک رنگ به رسمیت شناخته شده: سفید با چشمان یاقوتی. پشم سفید آن رنگ را به‌خوبی می‌گیرد و همین یکی از دلایلی است که تولیدکنندگان پشم به آن رغبت نشان داده‌اند.

خرگوش‌های جاینت انگورا آرام و خوش‌خوی‌اند. آن‌ها دست‌زدن و بلندکردن را خوب تحمل می‌کنند و این ویژگی مهم است، زیرا پشم‌شان به توجه مکرر ضرورت دارد. اندازهٔ بزرگ و کار زیاد شانه‌زدن این نسل را به یک مسئولیت جدی تبدیل می‌کند، اما خوی آرام آن‌ها این کار را برای یک نگهدارندهٔ دقیق قابل مدیریت می‌سازد.

این نسل به چه کسی می‌خورد

این نسل برای نگهدارنده‌ای مناسب است که بتواند چند بار در هفته پشم خرگوش را شانه بزند و هر چند ماه یک بار آن را بچیند. برای علاقه‌مندان به ریسندگی و کار با الیاف پشمی گزینهٔ خوبی است. برای کسی که یک حیوان خانگی کم‌زحمت می‌خواهد گزینهٔ ضعیفی است، زیرا پشمی که به آن رسیدگی نشود به‌زودی گره می‌خورد و می‌تواند مشکلات صحی ایجاد کند.

خرگوش‌های انگورا به‌عنوان یک گروه، سابقهٔ طولانی به‌مثابهٔ حیوانات پشم‌ده دارند و ثبت آن‌ها در اروپا مدت‌ها پیش از آنکه نسل‌های امروزی معیاری شوند وجود داشته است. با گذشت زمان، انواع جداگانهٔ انگورا بر بنیاد اندازه، ساختار پشم و کشور پرورش از هم متمایز شدند. انگوراهای انگلیسی، فرانسوی و ساتین هر کدام به نسل‌های مستقل با ویژگی‌های خاص خود بدل شدند.

جاینت انگورا در سدهٔ بیستم در ایالات متحدهٔ امریکا و با یک هدف روشن پرورش یافت: تولید پشم بیشتر از هر حیوان نسبت به انگوراهای موجود. پرورش‌دهندگان تلاش کردند خرگوشی بزرگ‌تر و سنگین‌تر با پشمی در سطح تجارتی به میان بیاورند که بشود آن را به مقدار زیاد برداشت کرد.

این نسل با درآمیختن خرگوش‌های بزرگ‌جثه با خطوط انگورا به میان آمد تا اندازهٔ بدن افزایش یابد و در همان حال پشم انبوه و روینده حفظ شود. نتیجهٔ این کار خرگوشی است که به‌روشنی از سایر انگوراها بزرگ‌تر است و پشمش از سه لایه ساخته شده: موی محافظ، کرک میانی و زیرپشم نرم.

انجمن پرورش‌دهندگان خرگوش امریکا (ARBA) جاینت انگورا را به‌عنوان یک نسل مستقل و در رنگ سفید با چشم یاقوتی به رسمیت شناخت. این نسل هنوز هم بزرگ‌ترین انگورا به شمار می‌رود و امروزه بیشتر توسط تولیدکنندگان پشم و علاقه‌مندان نگهداری می‌شود، نه به‌عنوان یک حیوان خانگی معمول.

جاینت انگورا هیکلی بزرگ و در سطح تجارتی دارد که زیر یک پشم ضخیم پنهان است و بیشتر بدن آن را می‌پوشاند. پشم روی تمام بدن رشد می‌کند و در سر، گوش‌ها و پاها نیز کرک ویژه دیده می‌شود. خوشه‌های پشم روی نوک گوش‌ها و ابروی پیشانی به چهرهٔ خرگوش قابی خاص می‌دهد. زیر این همه پشم، بدن خرگوش پهن و بیضی‌شکل است.

پشم و رنگ‌ها

آنچه این نسل را تعریف می‌کند، پشم آن است. پشم از سه نوع تار ساخته شده: زیرپشمی نرم، کرک میانی محکم‌تر و موی محافظی که به پشم ساختار می‌دهد. این پشم پیوسته رشد می‌کند و باید هر چند ماه یک بار، معمولاً با قیچی‌کردن، برداشت شود. رنگ پذیرفته‌شده برای نمایش، سفید با چشم یاقوتی است؛ یک پشم سفید آلبینو با چشمانی به رنگ سرخ‌صورتی. الیاف سفید این نسل ارزشمند است، زیرا پس از ریسیدن می‌توان آن را به هر رنگی رنگ کرد.

جاینت انگورا به خوی ثابت و رام معروف است. این خرگوش‌ها به‌طور کل آرام‌اند و بلند شدن و شانه‌زدن را تحمل می‌کنند، ویژگی‌ای که با توجه به رسیدگی مکرر پشم بسیار مهم است. آن‌ها معمولاً نسبت به کسانی که به‌طور منظم با آن‌ها کار می‌کنند مهربانی نشان می‌دهند و به‌ندرت پرخاشگری از خود بروز می‌دهند.

این نسل با اعضای خانواده ملایم و بی‌دردسر است. در برابر افراد ناآشنا معمولاً آرام است، نه ترسیده، اگرچه مانند هر خرگوش دیگر، برخورد آرام و قابل پیش‌بینی را به حرکت ناگهانی و صدای بلند ترجیح می‌دهد. در کنار خرگوش‌های دیگر، افراد سازگار می‌توانند به‌صورت جفت یا گروه زندگی کنند، اما آشناسازی باید تدریجی باشد و برای کاهش درگیری، خرگوش‌ها باید عقیم شوند.

به‌دلیل اندازهٔ بزرگ و کار روزمرهٔ شانه‌زدن، جاینت انگوراها با صاحبانی که مرتب با آن‌ها وقت می‌گذرانند بهترین حالت را دارند. دست‌زدن منظم و ملایم آن‌ها را رام نگه می‌دارد و مراقبت از پشم را به‌مراتب آسان‌تر می‌سازد.

مراقبت از این نسل بیشتر حول محور پشم می‌چرخد. پشم به‌طور پیوسته رشد می‌کند، از همین رو شانه‌زدن بزرگ‌ترین مسئولیت در نگهداری این نسل است.

شانه‌زدن

• چند بار در هفته، ترجیحاً هر روز، پشم را شانه بزنید تا از گره‌خوردن و تافته‌شدن آن جلوگیری شود
• از برس نرم‌کن (اسلیکر) و شانه‌ای مناسب پشم بلند استفاده کنید
• پشم را تقریباً هر ۹۰ روز یک بار یا زمانی که به درازای قابل‌استفاده رسید، با قیچی‌کردن برداشت کنید
• عقب بدن و پاها را از نگاه آلودگی یا گره‌خوردن پشم بررسی کنید و در صورت نیاز آن‌ها را کوتاه کنید
• ناخن‌ها را کوتاه نگه دارید و هنگام شانه‌زدن گوش‌ها را نیز معاینه کنید

فعالیت بدنی

• هر روز مدتی زمان در بیرون از قفس، در یک ساحهٔ امن و آماده‌شده برای خرگوش، در اختیار آن بگذارید
• فضای کافی برای جهیدن، کش‌آمدن و ایستادن روی پاهای عقب فراهم کنید
• اسباب‌بازی‌های ساده و چیزهایی برای جویدن در اختیارش بگذارید

محیط زندگی

خرگوش را در یک فضای پاک، خشک و دارای تهویهٔ خوب و دور از گرمای مستقیم نگه دارید. پشم انبوه این نسل خطر گرمازدگی را جدی می‌سازد، از همین‌رو این خرگوش به‌ویژه در تابستان به محیط خنک ضرورت دارد. برای محافظت از پاها، کف سخت یا فرش‌های استراحت فراهم کنید.

پایهٔ رژیم غذایی این نسل، علف خشک نامحدود مانند تیموتی یا اورچرد گراس است. علف خشک الیافی را فراهم می‌کند که دستگاه هاضمه را در حرکت نگه می‌دارد، موضوعی که برای یک نسل پشمی که در معرض بلعیدن الیاف آزاد قرار دارد اهمیت ویژه دارد. پلت و سبزیجات تازه مکمل علف خشک‌اند، نه جایگزین آن.

خوراکی‌های اضافی و مکمل‌ها

هر روز مقداری سبزی برگ‌دار تازه مانند کاهوی رومین، گشنیز و جعفری به‌عنوان بخشی از رژیم غذایی بدهید. خوراکی‌های شیرین و میوه را فقط در مقدار بسیار کم و گاه‌گاهی بدهید. همیشه آب پاک در دسترس خرگوش باشد. رژیمی با الیاف زیاد هم به هضم غذا و هم به کیفیت پشم کمک می‌کند، از همین‌رو علف خشک باید همیشه بزرگ‌ترین بخش خوراک خرگوش باشد.

با مراقبت خوب، یک جاینت انگورا معمولاً ۵ تا ۸ سال عمر می‌کند. بیشتر نگرانی‌های صحی ویژهٔ این نسل به پشم آن و به فزیولوژی عمومی خرگوش برمی‌گردد. مشاهدهٔ روزانهٔ خوردن غذا، فضله و فعالیت خرگوش بهترین سیستم هشداردهی زودهنگام است.

مراقبت پیشگیرانه

• علف خشک نامحدود بدهید تا حرکت روده و ساییده‌شدن دندان‌ها پشتیبانی شود
• به‌طور مرتب شانه بزنید و پشم را طبق برنامه برداشت کنید
• محل زندگی را خنک و دارای تهویهٔ خوب نگه دارید
• هر روز، به‌ویژه در ماه‌های گرم، عقب بدن را از نگاه آلودگی بررسی کنید
• پیش از بروز مشکل، یک داکتر ویترنری با تجربه در کار خرگوش پیدا کنید

به‌دلیل اندازهٔ بزرگش، جاینت انگورا نسبت به خرگوش‌های کوچک‌تر به فضای بیشتری ضرورت دارد. قفس باید طوری باشد که خرگوش بتواند به‌طور کامل دراز بکشد، به‌راحتی بچرخد و روی پاهای عقب بایستد. کف سخت یا دارای فرش از پاهای خرگوش محافظت می‌کند، زیرا سیم تنها می‌تواند در یک خرگوش سنگین و پرپشم باعث زخم پاشنه شود. تهویهٔ خوب و محل خنک اهمیت دارد، چون پشم انبوه گرما را به خطری جدی تبدیل می‌کند.

فهرست آماده‌سازی

• قفس فراخ با یک سطح سخت برای استراحت
• قفسهٔ علف خشک یا تأمین همیشگی آن
• کاسه یا بوتل سنگین آب که همیشه پاک نگه داشته شود
• ساحهٔ تشناب با بستر امن برای خرگوش
• یک گوشهٔ پنهان یا سرپناه داخل قفس
• جای خنک و سایه‌دار، دور از آفتاب بعد از ظهر

جفت‌گیری جاینت انگورا بیشتر در چوکات برنامه‌های تولید پشم و نمایش انجام می‌شود. این نسل، مانند سایر خرگوش‌های بزرگ، کمی دیرتر از نسل‌های کوچک به بلوغ می‌رسد و معمولاً به ماده‌ها زمان داده می‌شود تا پیش از جفت‌گیری به اندازهٔ کامل برسند. برای جفت‌گیری، ماده را به قفس نر می‌برند، نه برعکس آن. ماده هرچه به زمان زایمان نزدیک‌تر می‌شود، از علف خشک و پشم خود آشیانه‌ای می‌سازد.

دورهٔ آبستنی در خرگوش‌ها حدود ۲۸ تا ۳۱ روز است. ماده در یک بکس آشیانه بچه‌های خود را به دنیا می‌آورد و معمولاً یک یا دو بار در روز به آن‌ها شیر می‌دهد. بچه‌ها بدون پشم و با چشمان بسته به دنیا می‌آیند و پس از تقریباً ۱۰ روز چشمان‌شان باز می‌شود. از شیر گرفتن معمولاً در حدود ۶ تا ۸ هفتگی صورت می‌گیرد.

پرورش‌دهندگان از همان روزهای نخست با بچه‌های انگورا با ملایمت رفتار می‌کنند تا آن‌ها به شانه‌زدن مکرری که این نسل به آن ضرورت دارد عادت کنند. رشد پشم از نزدیک زیر نظر گرفته می‌شود، زیرا کیفیت الیاف یکی از دلایل اصلی پرورش این نسل است.