اسپات انگلیسی

خرگوش انگلیسی خالدار نژادی میانه‌اندام است که بیشتر به‌خاطر نشانه‌های ویژه‌اش شناخته می‌شود: لکهٔ پروانه‌مانند روی بینی، پایهٔ رنگی گوش‌ها، حلقه‌های دور چشم، خط ستون فقرات و زنجیره‌ای از خال‌ها در امتداد هر دو پهلو. این نژاد کاملاً کمان‌شکل است، یعنی روی هر چهار پا می‌ایستد، زیر بدنش روشنی دیده می‌شود و پشتش قوس واضحی دارد.

خرگوش‌های بالغ معمولاً بین 2.5 تا 3.6 کیلوگرام (حدود 5.5 تا 8 پوند) وزن دارند. اندام آن باریک و ورزیده است، نه تنومند، و این نژاد بیشتر برای دویدن ساخته شده تا نشستن آرام. خرگوش انگلیسی خالدار را معمولاً دوستانه، خوش‌خو، کنجکاو و پرانرژی توصیف می‌کنند و این خرگوش‌ها تا بزرگسالی هم فعال باقی می‌مانند.

این نژاد در نمایشگاه‌ها محبوب است، چون نشانه‌هایش از الگوی دقیقی پیروی می‌کند، اما برای نگهدارندگانی که بتوانند ورزش و تعامل روزانه فراهم کنند، همدم خوبی هم به شمار می‌رود.

برای چه کسانی مناسب است

خرگوش انگلیسی خالدار به خانه‌ای نیاز دارد که جا و زمان کافی برایش فراهم کند. این حیوان فعال است و به فضایی برای دویدن و کاوش نیاز دارد، بنابراین اگر مدت طولانی محبوس بماند وضعیتش بد می‌شود. صاحبانی که از تعامل لذت می‌برند و می‌توانند ورزش روزانهٔ بیرون از قفس را زیر نظر داشته باشند، با این نژاد نتیجهٔ خوبی می‌گیرند. این نژاد برای کسانی که دنبال خرگوشی آرام و همیشه در یک‌جا نشسته هستند، کمتر مناسب است.

خرگوش انگلیسی خالدار در میانه تا اواخر سدهٔ نزدهم در انگلستان پرورش یافت. این نژاد از جملهٔ نژادهای قدیمی‌تر خرگوش نمایشی است و در دوره‌ای پدید آمد که پرورش‌دهندگان بریتانیایی بیشتر روی الگوی پوستین و نشانه‌ها گزینش می‌کردند تا صرفاً روی گوشت یا پوست.

پرورش‌دهندگان تلاش کردند الگوی نشانه‌دار را تثبیت کنند، از جمله لکهٔ پروانه‌ای روی بینی، حلقه‌های دور چشم، خال‌های گونه، رنگ گوش، خط پیوستهٔ ستون فقرات که هرینگ‌بون نامیده می‌شود، و زنجیرهٔ خال‌های پهلو. تولید خرگوش‌هایی با نشانه‌های درست در هر دو طرف بدن کار دشواری بود و همین دشواری بخشی از دلیلی است که این نژاد به حیوانی محترم در نمایشگاه‌ها بدل شد.

این نژاد از انگلستان به اروپای قاره‌ای و امریکای شمالی صادر شد. پرورش گزینشی در مناطق گوناگون به پیدایش نژادهای خالدار وابسته کمک کرد، اما خرگوش انگلیسی خالدار استاندارد خودش را به‌عنوان خرگوشی کاملاً کمان‌شکل و از نوع دونده حفظ کرد.

امروزه خرگوش انگلیسی خالدار همچنان نژادی جاافتاده در نمایشگاه‌هاست و در میان علاقه‌مندانی که به دقت نشانه‌هایش ارزش می‌دهند، طرفداران ثابتی دارد.

خرگوش انگلیسی خالدار اندامی باریک و کشیده دارد، با پاهای بلند و استخوان‌ظریف و قوسی نرم روی پشت. وقتی درست ایستاده باشد، روی نوک پنجه می‌ایستد و روشنی زیر بدنش دیده می‌شود. سرش درشت و خوش‌فرم است و گوش‌ها راست نگه داشته می‌شوند. پوستین کوتاه، متراکم و صاف روی بدن قرار می‌گیرد و نگهداری چندانی نمی‌خواهد.

پوستین و رنگ‌ها

رنگ زمینه سفید است و نشانه‌ها در هر خرگوش تنها به یک رنگ پذیرفته‌شده دیده می‌شوند. رنگ‌های شناخته‌شدهٔ نشانه شامل سیاه، آبی، شکلاتی، طلایی، خاکستری، بنفش‌کمرنگ و لاکپشتی است. خودِ الگو بسیار دقیق است: شکل پروانه روی بینی، حلقه‌هایی دور چشم‌ها، خال‌های رنگی روی گونه‌ها، رنگ در پایهٔ گوش‌ها، خط پیوسته روی ستون فقرات و زنجیره‌ای از خال‌های جدا که از پای جلو تا نشیمنگاه در هر پهلو کمان می‌زند. تقارن میان دو طرف بدن در نمایشگاه‌ها با دقت داوری می‌شود.

خرگوش انگلیسی خالدار حیوانی فعال و کنجکاو است. با کسانی که می‌شناسد معمولاً دوستانه و خوش‌خوست و اغلب به محیط اطرافش علاقهٔ واقعی نشان می‌دهد، هر وقت فرصتی بیابد کاوش می‌کند، زمین می‌کند و جابه‌جا می‌شود. این نژاد می‌خواهد همیشه سرگرم باشد.

با اعضای خانواده، خرگوش انگلیسی خالدار معمولاً اجتماعی و نسبت به دست‌گیری ملایم بردبار است، برای همین با خانواده‌هایی که هر روز با خرگوش تعامل دارند سازگاری خوبی نشان می‌دهد. در برابر غریبه‌ها معمولاً آرام است اما ممکن است تا احساس راحتی نکند هوشیار بماند. با خرگوش‌های دیگر، اگر معرفی‌ها به‌آرامی انجام شود و حیوانات عقیم شده باشند، می‌تواند در جفت یا گروه‌های سازگار زندگی کند، هرچند شخصیت هر خرگوش فرق دارد.

به‌خاطر انرژی‌اش، این نژاد با فضای کافی برای دویدن و فعالیت منظم بهترین حالت را دارد. خرگوش انگلیسی خالداری که خسته یا کم‌تحرک باشد ممکن است بی‌قرار شود. این نژاد برای کسانی که خرگوشی می‌خواهند که مدت طولانی آرام بنشیند، کمتر مناسب است.

نظافت پوستین

• هفته‌ای یک‌بار برس بزنید تا موی ریخته پاک شود؛ پوستین کوتاه فلای‌بک بیش از این نیاز ندارد.
• در فصل‌های ریزش موسمی، دفعات برس‌زدن را بیشتر کنید.
• ناخن‌ها را هر چند هفته بررسی و در صورت نیاز کوتاه کنید.
• گوش‌ها و دندان‌ها را مرتب معاینه کنید، چون دندان خرگوش پیوسته رشد می‌کند.
• خرگوش را حمام نکنید؛ شست‌وشو با آب باعث استرس و سردی بدن می‌شود. اگر پوستین کثیف شد، فقط همان نقطه را تمیز کنید.

ورزش

• هر روز چند ساعت ورزش زیر نظر، بیرون از قفس، فراهم کنید.
• محوطه‌ای امن یا اتاقی ایمن‌سازی‌شده در اختیارش بگذارید تا بتواند بدود، بپرد و کاوش کند.
• تونل، سکو و وسایل جویدنی امن اضافه کنید تا خرگوش سرگرم بماند.
• این یکی از فعال‌ترین نژادهای خرگوش است، پس تحرک روزانه یک نیاز است، نه یک امتیاز اضافی.

محیط زندگی

خرگوش را در قفسی بزرگ و ایمن با کف سخت نگه دارید و آن را از گرمای شدید، سرمای شدید، رطوبت و شکارچیان محفوظ نگه دارید. همیشه یک لانه، علف خشک تازه و آب پاک در دسترسش بگذارید. مکانی آرام و باثبات همراه با تماس روزانهٔ انسانی برای این نژاد مناسب است.

پایهٔ خوراک، علف خشک مانند تیموتی یا علف خشک مرغزار است که باید همیشه در دسترس باشد. علف خشک به هضم کمک می‌کند و دندان‌هایی را که پیوسته رشد می‌کنند، ساییده نگه می‌دارد. سهم سنجیده‌شده‌ای از پلت ساده و مقدار روزانه‌ای از سبزی‌های برگی، خوراک را کامل می‌کند. آب تازه و پاک باید همیشه در دسترس باشد.

خوراکی‌های اضافی و مکمل‌ها

از گیاهان تازه و تکه‌های کوچک سبزی یا میوه به‌عنوان خوراکی گاه‌به‌گاه استفاده کنید، اما آن را به بخش کوچکی از خوراک روزانه محدود نگه دارید. خرگوشی که خوراک خوب از علف خشک و سبزی داشته باشد، به‌ندرت به مکمل نیاز دارد؛ پیش از افزودن هر مکملی با داکتر حیوانات مشورت کنید.

خرگوش انگلیسی خالدار عموماً نژادی قوی‌بنیه با طول عمر معمول 5 تا 9 سال است. مانند همهٔ خرگوش‌ها، بیشتر مشکلات سلامتی به دستگاه گوارش، دندان‌های پیوسته‌رشد و شرایط نگهداری نامناسب برمی‌گردد. خوراک خوب و محل نگهداری پاکیزه از بسیاری از این مشکلات جلوگیری می‌کند.

مراقبت پیشگیرانه

• علف خشک نامحدود برای دندان و روده فراهم کنید.
• قفس را پاک و خشک نگه دارید تا از عفونت و فلای‌استرایک جلوگیری شود.
• هر روز خرگوش را از نظر خوردن، نوشیدن و مدفوع طبیعی بررسی کنید.
• معاینهٔ منظم را برنامه‌ریزی کنید و دربارهٔ واکسن‌های موجود در منطقهٔ خود بپرسید.
• برای کاهش خطر سرطان‌های تناسلی و بهبود رفتار، خرگوش را عقیم کنید.

جای‌دهی برای خرگوش انگلیسی خالدار باید سطح بالای فعالیتش را در نظر بگیرد. قفس باید تا حد ممکن بزرگ باشد، با کف سخت به‌جای توری سیمی برای محافظت از پاها، و باید هر روز به محوطهٔ ورزشی بسیار بزرگ‌تری وصل شود یا راه داشته باشد. این نژاد می‌تواند داخل یا بیرون خانه نگهداری شود، به‌شرطی که از گرمای شدید، سرمای شدید، رطوبت و شکارچیان محفوظ باشد.

فهرست آماده‌سازی

• قفس بزرگ با کف سخت و بستر نرم
• محوطهٔ ورزش روزانهٔ متصل یا در دسترس
• یک لانه یا پناهگاه داخل قفس
• منبع پیوستهٔ علف خشک و منبع آب سنگین یا ثابت
• بخشی برای آموزش توالت
• اسباب جویدنی امن و تونل برای سرگرمی

خرگوش انگلیسی خالدار در حدود 5 تا 8 ماهگی به بلوغ جنسی می‌رسد و ماده‌ها معمولاً کمی زودتر از نرها آماده می‌شوند. مانند بیشتر خرگوش‌ها، ماده را نزد نر می‌برند نه برعکس، چون ماده‌ها می‌توانند در قلمرو خودشان قلمروخواه باشند.

بارداری حدود 28 تا 31 روز طول می‌کشد. ماده پیش از زایمان از بستر و پشم بدن خودش لانه می‌سازد. اندازهٔ توله‌ها معمولاً متوسط است و بچه‌ها که کیت نامیده می‌شوند، بدون مو و با چشمان بسته به دنیا می‌آیند. چشمانشان در حدود روز دهم باز می‌شود و از حدود سه هفتگی شروع به بیرون‌آمدن از لانه می‌کنند. شیرگیری معمولاً در شش تا هشت هفتگی انجام می‌شود.

ویژگی خاص پرورش این نژاد، الگوی نشانه‌هاست. ژن خالدار به شکل ساده به ارث نمی‌رسد، پس بخشی از هر توله، حتی از دو والد با نشانه‌های خوب، نشانه‌های درست نمایشگاهی را نخواهد داشت. پرورش‌دهندگان جفت‌گیری‌ها را با در نظر داشتن همین نکته برنامه‌ریزی می‌کنند.