آنگورای انگلیسی

آنگورای انگلیسی یک خرگوش اهلی با جثه متوسط است که بیشتر به‌خاطر پشم‌اش نگهداری می‌شود. کرک تقریباً سراسر بدن، از جمله گوش ها و صورت، را می‌پوشاند و شکلی گرد و پرکرک به حیوان می‌دهد. خرگوش های بالغ معمولاً بین ۲ تا ۳.۵ کیلوگرام (حدود ۴.۴ تا ۷.۷ پوند) وزن دارند. پشم آن به‌گونهٔ پیوسته رشد می‌کند و به رسیده‌گی منظم نیاز دارد، پس این خرگوش یک حیوان خانگی کم‌زحمت نیست.

خُلق و خوی این نژاد یکی از ویژگی های اصلی آن است. خرگوش های آنگورای انگلیسی مهربان، آرام و دلبسته اند و بسیاری از آن ها تا زمانی که با محیط خو نگیرند، در برابر افراد ناآشنا محتاط می‌مانند. اگر از سنین خردسالی به دست گرفته شدن عادت کنند، رسیده‌گی و مراقبت را به آسانی می‌پذیرند، و این نکته اهمیت دارد زیرا این خرگوش باید به کرات شانه و پاک‌کاری شود. طبیعت آرام آن با یک خانهٔ ساکت سازگارتر است تا با محیطی پرسر و صدا و شلوغ.

خرگوش آنگورای انگلیسی با عمری میان ۷ تا ۱۲ سال، یک تعهد دراز مدت است. ترکیب رسیده‌گی مکرر به کرک، رژیم غذایی سنجیده برای پیشگیری از گیر ماندن پشم در معده، و محیط زندگی آرام، به این معنی است که این نژاد به صاحبانی پاداش می‌دهد که بتوانند مراقبت روزمره و پیوسته ارائه کنند.

این خرگوش به چه کسانی می‌سازد

آنگورای انگلیسی به درد کسی می‌خورد که از شانه کردن کرک لذت می‌برد و می‌تواند چند بار در هفته، و در زمان ریزش شدید پشم هر روز، وقت بگذارد. این خرگوش برای کسی مناسب است که یک حیوان آرام و دلبسته می‌خواهد، نه یک خرگوش پرجنب‌وجوش. برای کسی که نمی‌تواند به رسیده‌گی منظم کرک متعهد بماند گزینه خوبی نیست، زیرا پشم رها شده به زودی گره می‌خورد و می‌تواند به مشکلات صحی بیانجامد.

خرگوش های آنگورا یک نوع پشمی کهن اند که به ترکیه پیوند دارند. این نام از انقره، که در گذشته آنگورا نامیده می‌شد، گرفته شده است؛ همان ساحه ای که بز آنگورا و پشک آنگورا نیز به آن نسبت داده می‌شوند. خرگوش های پرکرک این منطقه، مدت ها پیش از آن که معیارهای رسمی نژاد وضع شوند، به‌خاطر الیاف نرم‌شان ارزش داشتند.

خرگوش های آنگورا در سده های بعدی به سراسر اروپا رسیدند و در آنجا به‌خاطر پشم‌شان پرورش داده می‌شدند. کشورهای گوناگون نسل های خاص خود را به وجود آوردند که با گذشت زمان آن‌قدر از هم جدا شدند که به‌عنوان نژادهای جداگانهٔ آنگورا شناخته شوند. آنگورای انگلیسی یکی از این نوع های متمایز بود که به سوی جثه ای خردتر و کرک متراکم روی صورت پرورش داده شد.

آنگورای انگلیسی خردترین نژاد از میان نژادهای شناخته‌شدهٔ آنگورا است. کرک متراکم روی صورت و گوش هایش آن را از نوع های فرانسوی و غول‌پیکر که جثهٔ کلان‌تر و صورت ساده‌تر دارند، جدا می‌سازد. گزینش نسل به سوی حیوانی فشرده و پرپشم با خُلقی ملایم و آماده برای شانه‌کاری دستی پیش رفته است.

امروز این نژاد هم توسط علاقه‌مندانی که پشم آن را می‌ریسند و هم توسط کسانی که یک خرگوش همدم می‌خواهند، نگهداری می‌شود. گذشتهٔ آن به‌عنوان یک حیوان تولیدکنندهٔ الیاف هنوز نیازهای مراقبتی‌اش را شکل می‌دهد، زیرا همان کرکی که آن را با ارزش ساخته، رسیده‌گی پیوسته را نیز می‌طلبد.

آنگورای انگلیسی بدنی کوتاه و فشرده دارد که زیر پشم انبوه تقریباً پنهان می‌ماند. برجسته‌ترین ویژگی آن، پشمی است که گوش ها و بخش بزرگی از صورت را می‌پوشاند و تنها جلوی صورت و بینی نسبتاً باز می‌ماند. همین ویژگی به خرگوش شکلی نرم و کروی مانند یک توپ می‌دهد. گوش ها کوتاه اند و اغلب در نوک‌شان خوشه هایی از پشم دارند.

کرک و رنگ ها

پشم این خرگوش نرم و ابریشمی است و الیاف آن به‌جای رسیدن به یک درازای معین و متوقف شدن، پیوسته رشد می‌کند. رنگ و طرح های آن گسترده اند، از سفید یک‌دست تا سیاه، آبی، قهوه‌ای و فَون. حیوانات سفید معمول اند و بسته به نسل‌شان ممکن است چشم یاقوتی (آلبینو) یا رنگ چشم دیگری داشته باشند. از آن‌جایی که پشم پیوسته رشد می‌کند، باید به‌طور منظم برداشت یا شانه شود تا در وضعیت خوب بماند.

آنگورای انگلیسی خُلقی آرام و رام دارد. این خرگوش ها به‌طور کلی آرام و دلبسته اند و اغلب همرای نگهدارنده ای که به‌طور منظم آن ها را دست می‌گیرد، پیوندی پایدار برقرار می‌کنند. بسیاری از آن ها در برابر افراد تازه یا محیط ناآشنا محتاط اند و یک روال قابل پیش‌بینی را به تغییر ناگهانی ترجیح می‌دهند.

این نژاد با اعضای خانواده مهربان و بردبار است، از این‌رو برای خانواده هایی با کودکان بزرگ‌تر که زیر نظارت بزرگسالان اند و می‌دانند چگونه خرگوش را با احتیاط بگیرند، مناسب است. در برابر افراد ناآشنا، آنگورای انگلیسی ممکن است ساکت بنشیند یا کنار برود، به‌جای این که نزدیک شود. با حیوانات خانگی دیگر می‌تواند همرای همراهانی آرام و آشنا به خرگوش زندگی کند، اما آشناسازی باید آهسته و زیر نظارت باشد، و باید از سگ ها یا پشک هایی که ممکن است آن را طعمه بپندارند، محافظت شود.

از آن‌جایی که این نژاد به رسیده‌گی مکرر نیاز دارد، خُلق بردبار آن بخشی از ارزش عملی‌اش است. خرگوش هایی که از سنین خرد به دست گرفته شدن عادت می‌کنند، نگهداری‌شان به مراتب آسان‌تر است. وقتی که به آهستگی صرف عادت دادن یک آنگورای خرد به بغل شدن و شانه شدن می‌شود، در سراسر عمر دراز آن نتیجه می‌دهد.

شانه‌کاری اصلی‌ترین بخش رسیده‌گی به آنگورای انگلیسی است. پشمی که پیوسته رشد می‌کند، بدون توجه منظم گره می‌خورد و به هم می‌پیچد؛ پشم گره‌خورده می‌تواند رطوبت را در خود نگه دارد، مشکلات پوستی ایجاد کند، و اگر خرگوش هنگام پاک‌کاری خودش الیاف رها شده را ببلعد، به گیر ماندن پشم در معده بیانجامد.

شانه‌کاری

• کرک را چند بار در هفته و در زمان ریزش شدید، هر روز شانه کنید
• از برس اسلیکر یا شانهٔ دندانه‌درشت برای بلند کردن و باز کردن پشم تا نزدیک پوست استفاده کنید
• ساحهٔ پشت، شکم و پشت گوش ها را که پشم نخست در آنجا گره می‌خورد، مرتب بررسی کنید
• هر چند ماه یک‌بار پشم را برداشت یا کوتاه کنید تا کرک قابل کنترل بماند
• ناخن ها را کوتاه نگه دارید و دندان ها را بررسی کنید، زیرا دندان خرگوش پیوسته رشد می‌کند

ورزش

• هر روز چند ساعت وقت بیرون از قفس، زیر نظارت و در یک ساحهٔ محافظت‌شده به آن بدهید
• فضایی برای جهیدن، دراز کشیدن و ایستاد شدن فراهم کنید
• از تونل ها و وسایل بی‌خطر برای جویدن استفاده کنید تا خرگوش فعال بماند
• از زمین خیس یا گِل‌آلود دوری کنید، زیرا پشم را کثیف و گره‌دار می‌سازد

محیط

خرگوش را در جایی پاک، خشک، بدون کوران هوا و با تهویهٔ خوب نگهداری کنید. گرمی برای حیوانی با این همه پشم خطر جدی است، پس آن را از آفتاب مستقیم و اتاق های گرم دور نگه دارید. بستر باید خشک و بدون گَرد باشد، و قفس باید به‌کرات پاک‌کاری شود تا پشم مدفوع و ادرار را در خود نگیرد.

پایهٔ خوراک، علف خشک نامحدود مانند علف تیموتی یا علف چمنزار است که باید بخش بزرگی از خوراک روزانه را تشکیل دهد. علف خشک فایبری فراهم می‌کند که روده را به حرکت نگه می‌دارد، دندان های پیوسته‌رشد را می‌ساید، و به بیرون راندن پشم بلعیده‌شده از روده کمک می‌کند. مقدار سنجیده‌شده‌ای از پیلیت سادهٔ خرگوش و یک سهم روزانهٔ سبزیجات برگ‌دار، خوراک را کامل می‌سازد. آب تازه باید همیشه در دسترس باشد.

خوراکی های اضافی و مکمل ها

خوراکی های اضافی را خرد و گاه‌به‌گاه نگه دارید. گزینه های مناسب یک تکه خرد زردک، سیب بدون دانه، یا گیاهان تازه اند. یک رژیم غذایی پرفایبر مهم‌ترین دفاع در برابر گیر ماندن پشم است، پس علف خشک را بر خوراکی های اضافی برتری دهید. هرگونه مکمل، مانند محصول ضد گلولهٔ مو یا پاپایا، را به‌جای افزودن به‌طور منظم، با یک داکتر حیوانات باتجربه در کار خرگوش در میان بگذارید.

با رسیده‌گی، خوراک و جای زندگی درست، آنگورای انگلیسی خرگوشی کم‌عمر نیست و معمولاً به ۷ تا ۱۲ سال می‌رسد. بیشتر خطرهای صحی ویژهٔ این نژاد به کرک آن بر می‌گردد. پشم بلعیده‌شده می‌تواند در روده جمع شود، و پشم گره‌خورده یا کثیف می‌تواند به عفونت پوستی یا فلای‌استرایک (حملهٔ مگس) بیانجامد. خرگوش ها همچنان خطرهای عمومی دیگری از جمله رشد بیش از حد دندان و کندی گوارش را نیز دارند.

مراقبت پیشگیرانه

• به‌طور منظم شانه کنید تا از گره خوردن پشم و بلعیدن آن جلوگیری شود
• رژیم غذایی را با علف خشک در اولویت نگه دارید تا روده به حرکت بماند
• قسمت عقبی را هر روز بررسی کنید و آن را پاک و خشک نگه دارید، به‌ویژه در هوای گرم
• اشتها و مدفوع را زیر نظر داشته باشید، زیرا تغییر در آن ها اغلب نخستین نشانهٔ هشدار است
• بررسی های منظم را با یک داکتر حیوانات باتجربه در کار خرگوش برنامه‌ریزی کنید و در بارهٔ واکسین های موجود در ساحهٔ خودتان بپرسید

قفسی فراهم کنید که به اندازهٔ کافی فراخ باشد تا خرگوش بتواند دراز بکشد، بایستد و چند جهش بزند. یک محوطهٔ بسته یا قفس بزرگ داخل خانه همراه با دسترسی روزانه به یک ساحهٔ محافظت‌شده برای دویدن، به خوبی کار می‌کند. چون پشم به آسانی کثیف و گره‌دار می‌شود، ساحهٔ زندگی باید همیشه پاک و خشک بماند. از کف سیمی دوری کنید، زیرا می‌تواند پا را زخم کند و پشم را در خود گیر بیندازد؛ در عوض از کف صاف همرای بستر خشک و بدون گَرد استفاده کنید.

لیست آماده‌سازی

• قفس یا محوطهٔ کف‌صاف همرای یک قفل مطمئن
• بستر خشک و بدون گَرد و یک ساحهٔ جداگانه برای مدفوع
• عرضهٔ پیوستهٔ علف خشک و آب پاک
• جای سایه‌دار و خنک، دور از آفتاب مستقیم و رادیاتور
• ساحهٔ محافظت‌شدهٔ بی‌خطر برای ورزش روزانه

آنگورای انگلیسی در سنین خرد به بلوغ جنسی می‌رسد، اغلب در حدود ۴ تا ۶ ماهگی، هرچند پرورش‌دهنده های مسوول معمولاً صبر می‌کنند تا خرگوش ماده کاملاً رشد کند پیش از نخستین جفت‌گیری. خرگوش ها تخمک‌ریزی القایی دارند، یعنی خود عمل جفت‌گیری باعث آزاد شدن تخمک می‌شود. خرگوش ماده برای جفت‌گیری به قفس خرگوش نر برده می‌شود، نه برعکس، که این کار درگیری قلمرویی را کاهش می‌دهد.

آبستنی تقریباً ۲۸ تا ۳۲ روز طول می‌کشد. با نزدیک شدن روز زایمان، خرگوش ماده با استفاده از بستر و کرکی که از بدن خودش می‌کند، یک لانه می‌سازد. اندازهٔ هر لانه معمولاً بین ۴ تا ۸ چوچه است که کور، کر و بدون پشم به دنیا می‌آیند. خرگوش ماده معمولاً یک یا دو بار در روز به آن ها شیر می‌دهد و چوچه ها به‌سرعت رشد می‌کنند.

چوچه ها در حدود روز دهم چشم باز می‌کنند و در عرض چند هفته شروع به بیرون رفتن از لانه و چشیدن خوراک جامد می‌کنند. از شیر گرفتن معمولاً در حدود هفتهٔ ششم تا هشتم انجام می‌شود. از آن‌جایی که کرک با رشد چوچه ها شکل می‌گیرد، پرورش‌دهنده ها هنگام گزینش حیواناتی که نگه می‌دارند، کیفیت کرک و خُلق را زیر نظر می‌گیرند. زادآوری باید تنها توسط کسانی انجام شود که آماده اند از چوچه ها مراقبت کنند و آن ها را به‌گونهٔ مسوولانه به صاحبان جدید بسپارند.