کالیفرنیایی

خرگوش کالیفورنیایی یک خرگوش اهلی بزرگ است که در ایالات متحده امریکا پرورش یافته است. پوستش سفید بوده و در بینی، گوش‌ها، پاها و دُم، نقطه‌های تیره‌رنگ دارد؛ نقشی که در برخی نژادهای گربه و سایر خرگوش‌ها نیز دیده می‌شود. خرگوش‌های بالغ این نژاد معمولاً بین ۸ تا ۱۰.۵ پوند (تقریباً ۳.۶ الی ۴.۸ کیلوگرام) وزن دارند که آن را در ردیف نژادهای بزرگ قرار می‌دهد.

این نژاد در اصل به هدف تولید گوشت و پوستِ تجارتی ایجاد شد و بدنِ ستبر و پوستِ ضخیمِ آن، همین هدف را نشان می‌دهد. با گذشت زمان، به دلیل خوی آرام خود، به عنوان حیوان نمایشی و همچنان حیوان خانگی نیز رواج یافت. خرگوش‌های کالیفورنیایی معمولاً خاموش و در برابر دست‌زدن صبور استند، از همین رو برای نگهدارانی که می‌توانند فضا و مراقبت لازم برای یک خرگوش بزرگ را فراهم کنند، مناسب استند.

صفاتی که بیشتر برای توصیف این نژاد به کار می‌روند عبارت اند از: ملایم، آرام، متعادل، خوش‌خو و مطیع. خرگوشی که از سنین پایین به گونه منظم دست‌زده شده باشد، معمولاً به یک روال عادت کرده و توجه را بدون دردسر زیاد می‌پذیرد.

این خرگوش به چه کسانی مناسب است

خرگوش کالیفورنیایی برای نگهدارانی مناسب است که بتوانند یک خرگوش‌خانه یا محوطه بزرگ و تماس روزانه فراهم کنند. خوی آرام آن، این نژاد را برای خانواده‌های دارای اطفال بزرگ‌تر که چگونگی نگهداشتن بدن خرگوش هنگام بلند کردن را می‌دانند، گزینه معقولی می‌سازد. این نژاد برای خانه‌هایی که فضای کف کافی برای یک خرگوش بزرگ ندارند یا به دنبال یک حیوان کوچک برای در آغوش گرفتن استند، کمتر مناسب است.

پرورش خرگوش کالیفورنیایی در ایالات متحده امریکا، از دهه ۱۹۲۰ آغاز شد. این کار به جورج وست، از ایالت کالیفورنیا نسبت داده می‌شود که هدفش ایجاد خرگوشی با بدن تجارتی ستبر و پوستی قابل استفاده بود.

وست در جریان این برنامه چندین نژاد را با هم دو رگه کرد. این دو رگه‌گیری خرگوش‌های هیمالیایی و چینچیلا را همرای هم ترکیب کرد و بعدتر نژاد نیوزیلندی سفید نیز به آن افزوده شد. سهم هیمالیایی، نقشِ رنگیِ نقطه‌دار را به این نژاد بخشید، در حالی که سهم نیوزیلندی، توده بدنی لازم برای تولید گوشت را افزود.

تثبیت این نژاد نزدیک به یک دهه وقت گرفت و در سال ۱۹۳۹ از سوی اتحادیه امریکایی پرورش‌دهندگان خرگوش (ARBA) به رسمیت شناخته شد. از همان زمان، این نژاد به سرعت در صنعت تجارتی خرگوش‌پروری امریکای شمالی گسترش یافت.

خرگوش کالیفورنیایی هنوز هم یکی از رایج‌ترین نژادهای تجارتی خرگوش است و اغلب با نژاد نیوزیلندی سفید دو رگه می‌شود تا خرگوش گوشتی تولید شود. این نژاد همچنان در مسابقات نمایشی نیز شرکت داده می‌شود و به عنوان حیوان خانگی نگهداری می‌گردد.

خرگوش کالیفورنیایی دارای بدنِ تجارتیِ پُر، سفت و عضلانی است که در ناحیه شانه‌ها و رانِ عقبی، عمق مناسب دارد. سر آن اندازه متوسط دارد و گوش‌ها راست ایستاده استند. تأثیر کلی آن، خرگوشی فشرده و ستبر است که برای تولید گوشت ساخته شده، نه برای درازی یا استخوان‌بندی ظریف.

ویژگی اصلی این نژاد، نقش رنگی آن است. بدن سفید بوده و نشانه‌های تیره، معمولاً سیاه‌رنگ، در بینی، گوش‌ها، پاها و دُم دیده می‌شود. این نقطه‌ها با افزایش سن بارزتر شده و از درجه حرارت متأثر می‌شوند، از همین رو در هوای سردتر ممکن است تیره‌تر به نظر برسند.

کرک و رنگ‌ها

کرک این نژاد کوتاه، ضخیم و دارای بافتِ «فلای‌بک» است؛ یعنی هرگاه برخلاف جهتِ رویش نوازش شود، به زودی به حالت اولی برمی‌گردد. رنگ شناخته‌شده این نژاد، سفید همرای نقطه‌های تیره است. این نقطه‌ها معمولاً سیاه استند، هرچند استندرد برخی اتحادیه‌ها رنگ‌های دیگر را نیز می‌پذیرد. چشمان صورتی، نتیجه ژنتیک پوستِ سفید بوده و برای این نژاد طبیعی است.

خرگوش کالیفورنیایی به خویِ آرام و ملایم خود شهرت دارد. این نژاد به طور کل مطیع و خوش‌خو است و هرگاه با تماس منظم و ملایم بزرگ شده باشد، دست‌زدن را خوب تحمل می‌کند. در مقایسه با برخی نژادهای پُرهیجان‌تر، معمولاً آرام و کم‌توقع است.

با اعضای خانواده معمولاً دوستانه بوده و توجه را می‌پذیرد. با افراد غریبه، بیشتر محتاط است تا ترسیده، و خرگوش کالیفورنیایی که به خوبی اجتماعی شده باشد، اغلب اجازه می‌دهد افرادی که نمی‌شناسد نیز با احتیاط او را نگه دارند. رفتار آن با سایر خرگوش‌ها به شخصیت هر خرگوش و اخته بودن آن‌ها بسته‌گی دارد، اما خوی متعادل این نژاد، هرگاه آشناسازی به آرامی صورت گیرد، در این کار کمک می‌کند.

خرگوش‌ها حیوانات شکار استند، از همین رو یک خرگوش کالیفورنیایی ممکن است هرگاه احساس ناامنی کند، بی‌حرکت بماند، با پا بکوبد یا تقلا کند. دست‌زدن آرام و یک روال قابل پیش‌بینی، فشار روانی را کم می‌کند. این نژاد چندان پرصدا نیست و بیشتر ارتباطش از راه زبان بدن صورت می‌گیرد.

مراقبت روزانه از خرگوش کالیفورنیایی بر محور محوطه پاک، خوراک و آب تازه، ورزش و بررسی منظم برای مشکلات صحی می‌چرخد. کرک کوتاه آن در بیشتر ایام سال کم‌زحمت است، اما در فصل ریزش کرک، توجه بیشتری لازم دارد.

آراستن کرک

• هفته‌یی یک بار کرک را برس بزنید تا موهای شل جدا شود؛ در دوران ریزش کرک، این کار را به چندین بار در هفته برسانید
• ناخن‌ها را هر چند هفته یک بار بررسی کنید و هرگاه دراز شده باشند، آن‌ها را کوتاه کنید
• گوش‌ها، چشمان و ناحیه عقبی بدن را از نگاه ترشح، آلودگی یا نشانه‌های عفونت وارسی کنید
• خرگوش را حمام ندهید؛ به جای آن، کرک آلوده را به صورت نقطه‌یی پاک کنید، چون حمام کامل فشار روانی شدید ایجاد می‌کند

ورزش

• روزانه چند ساعت وقت زیر نظارت، بیرون از خرگوش‌خانه و در یک فضای امن فراهم کنید
• فضایی برای جهیدن، کش‌آمدن و راست ایستادن بدهید که یک خرگوش بزرگ به آن نیاز دارد
• تونل، سکو و اشیای امن برای جویدن اضافه کنید تا خرگوش فعال بماند

محیط زیست

خرگوش را در یک خرگوش‌خانه یا محوطه بزرگ نگهدارید که از تابش مستقیم آفتاب و باد شدید دور باشد. خرگوش‌ها هوای سرد را بهتر از گرما تحمل می‌کنند، از همین رو در هوای گرم، سایه و جریان هوا اهمیت دارد. بستر را خشک نگهدارید و محوطه را به طور منظم پاک کنید تا از بوی بد و بیماری جلوگیری شود.

اساس خوراک خرگوش کالیفورنیایی، علف خشک نامحدود مانند تیموتی یا علف خشک چمن‌زار است. علف خشک، فایبری فراهم می‌کند که دستگاه گوارش را در حرکت نگه‌داشته و به ساییدن دندان‌های همیشه در حال رشد کمک می‌کند. در کنار علف خشک، مقدار اندازه‌گیری‌شده‌یی از پلیت ساده و یک وعده روزانه سبزیجات برگی، خوراک را کامل می‌سازد. آب پاک باید همیشه در دسترس باشد.

تنقلات و مکمل‌ها

تنقلات باید کم و گاه‌گاهی باشد. گزینه‌های مناسب شامل یک تکه هویج، یک قطعه کوچک سیب بدون دانه، یا گیاهان معطر تازه است. یک خوراک متعادل از علف خشک، پلیت و سبزیجات معمولاً مواد مغذی مورد نیاز یک خرگوش سالم را فراهم می‌کند، از همین رو مکمل‌های اضافی لازم نیست، مگر این که یک داکتر حیوانات آن را توصیه کند.

خرگوش کالیفورنیایی نژادی است که به طور کل قوی بوده و عمر معمولی آن بین ۵ تا ۱۰ سال است. مانند تمام خرگوش‌ها، صحت آن به شدت به خوراک، نظافت و توجه به‌موقع به نشانه‌های اولیه بسته‌گی دارد. هرگاه خرگوشی از خوردن دست بکشد یا مدفوع تولید نکند، این وضعیت یک حالت اورژانسی طبی است.

مراقبت پیشگیرانه

• علف خشک نامحدود بدهید تا صحت دندان و گوارش پشتیبانی شود
• محوطه را پاک و خشک نگهدارید و ناحیه‌های استراحتِ سخت برای محافظت از پاها فراهم کنید
• در هوای گرم، خرگوش را روزانه از نگاه آلودگی و نشانه‌های فلای‌سترایک بررسی کنید
• در باره واکسین‌های موجود در منطقه‌تان از یک داکتر باتجربه در امور خرگوش بپرسید
• خرگوش را به طور منظم وزن کنید تا کاهش تدریجی وزن زود شناسایی شود

چون این یک نژاد بزرگ است، خرگوش کالیفورنیایی به خانه‌یی گنجایش‌دار نیاز دارد. یک خرگوش‌خانه یا محوطه باید آن‌قدر بزرگ باشد که خرگوش بتواند چندین جهش پی‌هم بزند، کاملاً راست بایستد و برای استراحت کش بیاید. یک فضای ورزشیِ متصل یا زیر نظارت، فضای ورزش روزانه‌یی را که این نژاد نیاز دارد فراهم می‌کند. محوطه باید در برابر حیوانات درنده امن بوده و از تابش مستقیم آفتاب، باران و باد شدید محافظت شود.

فهرست آماده‌سازی

• خرگوش‌خانه یا محوطه بزرگ همرای یک بخش خواب سرپوشیده و محافظت‌شده
• فضای ورزش امن یا فضای کف امن برای چند ساعت ورزش روزانه
• قفسه علف خشک، کاسه سنگین خوراک و یک بوتل یا کاسه آب
• ناحیه یا حصیر سخت برای استراحت و محافظت از پاها
• تونل و اشیای امن برای جویدن جهت سرگرمی
• سایه و جریان هوا برای هوای گرم

خرگوش کالیفورنیایی نژادی پرتولید است و به طور گسترده در تولید تجارتی خرگوش استفاده می‌شود، اغلب همرای نژاد نیوزیلندی سفید دو رگه می‌شود. خرگوش‌های ماده معمولاً در حدود ۵ تا ۶ ماهگی به سن تولید مثل می‌رسند و نرها کمی دیرتر، هرچند بسیاری از پرورش‌دهنده‌گان منتظر می‌مانند تا حیوانات کاملاً رشد کنند. جفت‌گیری با گذاشتن ماده در محوطه نر صورت می‌گیرد، نه برعکس آن.

بارداری تقریباً ۳۱ روز طول می‌کشد. ماده پیش از زایمان، از علف خشک و کرک خودش یک آشیانه می‌سازد. تعداد بچه‌ها در هر زایمان معمولاً بین ۴ تا ۱۰ است، و بچه‌ها بدون مو و با چشمان بسته به دنیا می‌آیند. ماده یک یا دو بار در روز به بچه‌ها شیر می‌دهد، از همین رو نباید تصور شود که بچه‌ها را رها کرده، فقط به این دلیل که از آشیانه دور است.

بچه‌ها در حدود ۱۰ روزگی چشمانشان را باز می‌کنند و در سن ۲ تا ۳ هفته‌گی، خوراک سخت را امتحان می‌کنند. از شیر گرفتن معمولاً در حدود ۶ تا ۸ هفته‌گی صورت می‌گیرد. ماده در دوران شیردهی به یک محیط آرام، تغذیه خوب و آب همیشه‌گی نیاز دارد تا حالت بدنی‌اش حفظ شود.