آمریکایی

خرگوش امریکایی یک نژاد کلان و اهلی است که در اوایل سدهٔ بیستم در ایالات متحده پرورش یافت. وزن خرگوش‌های بالغ معمولاً بین ۹ تا ۱۲ پوند است و ماده‌ها اندکی سنگین‌تر از نرها استند. این نژاد با بدن نیم‌کمانی‌اش شناخته می‌شود که غالباً آن را به شکل مندولین توصیف می‌کنند؛ پشت خرگوش از پشت شانه‌ها به شکل یک قوس نرم بالا می‌رود و در نزدیک باسن گرد می‌شود.

دو رنگ معیاری برای این نژاد وجود دارد: آبی تیره و سفید خالص. خرگوش امریکاییِ آبی یکی از معدود نژادهایی است که پوستِ آبیِ سنگ‌لوحی یک‌دست را در سراسر بدن دارد و همین ویژگی در زمان معرفی نخستین این نژاد نقش تعیین‌کننده داشت. نوع سفید چشمانی صورتی‌رنگ و پوستی متراکم و یک‌دست دارد.

امروزه از خرگوش امریکایی بیشتر به عنوان یک همدم آرام و یک نژاد میراثی در معرض حفاظت یاد می‌شود. این خرگوش ملایم و کم‌سروصدا است، دست‌گیری را خوب تحمل می‌کند و پس از عادت کردن به یک برنامهٔ روزمره زود آرام می‌گیرد. از آنجا که این خرگوش در مقایسه با نژادهای کوتوله یا کوچک به جای و خوراک بیشتری نیاز دارد، این نکته باید پیش از آوردنش به خانه در نظر گرفته شود.

مناسب چه کسانی است

خرگوش امریکایی برای صاحبانی مناسب است که بتوانند یک محل نگهداری فراخ و وقت روزانه برای گشت‌وگذار روی زمین فراهم کنند. خوی آرام و مطیع آن، این نژاد را برای کودکان بزرگ‌تری که با حیوانات به نرمی رفتار می‌کنند و برای بزرگ‌سالانی که به دنبال یک همدم بی‌دردسر استند، گزینهٔ خوبی می‌سازد. این خرگوش برای فضاهای بسیار کوچک یا برای کسانی که نمی‌توانند در طول عمری که تا ۸ سال می‌رسد مراقبت روزانه را ادامه دهند، چندان مناسب نیست.

خرگوش امریکایی در دههٔ ۱۹۱۰ در ایالت کالیفورنیای امریکا پرورش یافت. این کار را لوئیس سالزبری، باشندهٔ پسادینا، انجام داد که تلاش کرد رنگ آبی تیره و بدن مشخصِ نیم‌کمانی را در یک خرگوش کلانِ گوشتی و پوستی تثبیت کند.

این نژاد نخستین‌بار در سال ۱۹۱۷ به نمایش گذاشته شد و رسمیت یافت. در آغاز با نام «جرمن بلو وینا» معرفی شده بود، نامی که به نژادهای آبی‌رنگ اروپایی در پیشینهٔ آن اشاره داشت. اما با اوج گرفتن احساسات ضدآلمانی در جریان جنگ جهانی اول، نامش به «امریکایی» تغییر یافت؛ نامی که در آن زمان به پذیرش بهتر این نژاد کمک کرد.

رنگ آبی نخستین رنگ این نژاد بود و شهرت اولیهٔ آن را رقم زد، زیرا پوست آبیِ سنگ‌لوحیِ یک‌دست چندان معمول نبود. رنگ سفید بعدتر افزوده شد تا محبوبیت این نژاد برای تولید پوست و گوشت هر دو گسترش یابد. تا میانهٔ سدهٔ بیستم، خرگوش امریکایی در بسیاری از فارم‌ها به‌خاطر پوست متراکم و اندازهٔ خوب لاشه‌اش نگهداری می‌شد.

با گرایش پرورش تجاری خرگوش به سمت نژادهایی که سریع‌تر رشد می‌کنند، شمار خرگوش‌های امریکایی به‌شدت کاهش یافت. اکنون این نژاد به عنوان یک نژاد میراثی شناخته می‌شود و نامش در فهرست‌های زیر نظرِ حفاظت از نژادها آمده است؛ موضوعی که توجه دوبارهٔ پرورش‌دهندگان کوچکی را برانگیخته که برای زنده نگه‌داشتن این نسل تلاش می‌کنند.

خرگوش امریکایی بدنی دراز و عمیق در ردهٔ نیم‌کمانی دارد. اگر از پهلو نگاه شود، خط پشت آن به آرامی از شانه‌ها بالا می‌رود، بالاترین نقطه‌اش روی باسن قرار می‌گیرد و سپس در انتها گرد می‌شود؛ همین نیم‌رخ است که نام مندولین را برای آن به‌کار می‌برند. گوش‌ها راست ایستاده و متناسب با اندازهٔ سر و بدن استند. تأثیر کلی این نژاد، خرگوشی تنومند و پرعضله است، نه یک خرگوش جمع‌وجور.

پوست و رنگ‌ها

پوست این نژاد متراکم است و وقتی برخلاف جهت آن نوازش شود، به آرامی به جای خود برمی‌گردد؛ همین ویژگی است که ارزش پوست آن را بالا می‌برد. نوع آبی رنگی یک‌دست از آبیِ سنگ‌لوحیِ متوسط تا تیره را در سراسر بدن دارد و همین رنگ تا زیرپوست هم ادامه می‌یابد. نوع سفید، سفیدی خالص و پاک با چشمان صورتی دارد. در هر دو نوع باید رنگ یک‌دست باشد، بدون موهای پراکندهٔ ناهمرنگ، تابش مسی، یا لکه.

خرگوش امریکایی به خوی ثابت و خوش‌طبعی‌اش شناخته می‌شود. این نژاد به‌طور کلی مطیع است و در مقایسه با بسیاری از نژادهای عصبی، دست‌گیری و بغل‌گیری را بهتر تحمل می‌کند، به شرطی که این کار آرام و با پشتیبانی درست انجام شود. ماده‌های این نژاد به‌عنوان مادرانی توجه‌مند و آرام شهرت دارند، ویژگی‌ای که به تصویر بی‌دردسر این نژاد می‌افزاید.

این خرگوش معمولاً همرای اعضای فامیل آرام است و پس از آنکه به افراد اطرافش اعتماد کرد، از توجه ملایم آن‌ها لذت می‌برد. در برابر افراد ناآشنا بیشتر محتاط است تا ترسیده، و با آشنایی به صداها و برنامه‌های تازه کم‌کم صمیمی می‌شود. این خرگوش کم‌سروصدا است و به‌ندرت بدون دلیل پا می‌کوبد یا دست‌وپا می‌زند.

این نژاد می‌تواند همرای خرگوش‌های دیگر، در جفت‌ها یا گروه‌های سازگار زندگی کند، به شرطی که آشنایی آن‌ها به‌تدریج انجام شود و هر دو حیوان عقیم شده باشند. مانند هر خرگوش دیگر، حضور سگ و گربه باید تحت نظارت باشد، زیرا حتی یک خرگوش دوستانه هم می‌تواند از حضور یک حیوان شکارچی دچار استرس شود. صبر در هفته‌های نخست ارزشش را نشان می‌دهد، زیرا یک خرگوش امریکاییِ جاافتاده آرام و قابل پیش‌بینی است.

خرگوش امریکایی نژادی مقاوم است و مراقبت از آن ساده است، اما اندازهٔ کلانش به این معنا است که نسبت به خرگوش‌های کوچک، به جای بیشتر و تجهیزات بزرگ‌تری نیاز دارد.

نظافت و آرایش پوست

• هفته‌ای یک‌بار موهای آن را شانه کنید تا موهای اضافی برداشته شود و پوست متراکمش در وضعیت خوب بماند.
• در زمان ریزش فصلی مو، شانه‌زدن را بیشتر، هر چند روز یک‌بار، انجام دهید.
• ناخن‌ها را هر ۴-۶ هفته یک‌بار بررسی کنید و در صورت درازشدن کوتاه‌شان کنید.
• گوش‌ها و ناحیهٔ عقب بدن را به‌طور منظم از نظر پاکیزگی بررسی کنید، زیرا یک خرگوش کلان ممکن است به‌سختی به پشت بدنش برسد.
• از حمام کامل که برای خرگوش استرس‌زا است خودداری کنید؛ به‌جای آن فقط قسمت‌های آلودهٔ پوست را پاک کنید.

ورزش

• روزانه دست‌کم ۳-۴ ساعت وقت تحت نظارت در فضایی ایمن‌سازی‌شده بیرون از محل نگهداری در نظر بگیرید.
• جای کافی برای جهیدن، کش‌آمدن و دویدن فراهم کنید، چیزی که یک نژاد کلان برای حفظ تناسب اندام به آن نیاز دارد.
• تونل، جعبهٔ مقوایی، و اسباب‌بازی‌های جویدنیِ بی‌خطر برای تحریک ذهنی آن فراهم کنید.
• فضای بازی را از سیم‌های برقی و گیاهان زینتیِ زهرآگین دور نگه دارید.

محیط زندگی

خرگوش امریکایی را در یک محل نگهداری فراخ و خشک، دور از کوران هوا و نور مستقیم آفتاب نگهداری کنید. خرگوش‌ها سرما را خیلی بهتر از گرما تحمل می‌کنند، بنابراین سایه و تهویهٔ هوا در روزهای گرم اهمیت دارد. کف محل باید سخت و صاف یا دارای یک تخته برای استراحت باشد، زیرا کف سیمی می‌تواند در خرگوش‌های سنگین‌وزن باعث زخم پاشنه شود.

علف خشک باید بخش بزرگ رژیم غذایی را تشکیل دهد و همیشه در دسترس باشد. علف‌های تیموتی، اورچارد، یا علف چمنزار روده را فعال نگه می‌دارد و دندان‌هایی را که پیوسته رشد می‌کنند فرسوده می‌سازد. مقدار معینی دانهٔ باکیفیت همراه با یک وعدهٔ روزانه از سبزیجات تازه، رژیم غذایی را تکمیل می‌کند. آب تازه باید همیشه در دسترس باشد، در یک کاسهٔ سنگین یا بوتل پاک.

خوراکی‌های جایزه و مکمل‌ها

خوراکی‌های جایزه باید کم و گاه‌به‌گاه داده شوند. چند تکه زردک، سیب بدون دانه، یا سبزیجاتی مانند جعفری و گشنیز جایزه‌های مناسبی استند. هر سبزی تازهٔ جدید را به‌آرامی و در طول چند روز وارد رژیم کنید تا از نرمی مدفوع جلوگیری شود. خرگوشی که علف خشک نامحدود و سبزیجات تازه مصرف می‌کند، معمولاً به مکمل ویتامین اضافی نیاز ندارد.

خرگوش امریکایی یک نژاد میراثیِ قوی است و نقص خاصِ نژادیِ عمده‌ای ندارد. با نگهداری خوب، معمولاً ۵ تا ۸ سال زندگی می‌کند. بیشتر مشکلات صحی این نژاد همان‌هایی استند که خرگوش‌ها به‌طور کل با آن روبه‌رو استند و بیشترشان به رژیم غذایی، فرسایش دندان، و بهداشت ارتباط دارند.

مراقبت‌های پیشگیرانه

• برای محافظت از روده و دندان، علف خشک نامحدود بدهید.
• یک معاینهٔ سالانه، شامل بررسی دندان و وزن، انجام دهید.
• در برابر بیماری‌های خرگوشیِ منطقه‌ای، در صورت توصیهٔ داکتر حیوانات، واکسین بزنید.
• برای پیشگیری از سرطان‌های تولیدمثلی و کاهش رفتارهای هورمونی، خرگوش را عقیم کنید.
• محل نگهداری را پاک و خشک نگه دارید تا از مشکلات پوستی و تنفسی جلوگیری شود.

از آنجا که خرگوش امریکایی نژادی کلان است، محل نگهداری‌اش باید فراخ باشد. محل نگهداری باید به خرگوش اجازه دهد به‌طور کامل دراز بکشد، صاف بنشیند بدون آنکه گوش‌هایش به سقف بخورد، و چند جهش از یک سر تا سر دیگر بزند. یک راهنمای معمول برای خرگوش‌های کلان این است که محل نگهداری دست‌کم ۱۲ فوت مربع باشد و به یک فضای ورزش حدود ۲۴-۳۲ فوت مربع وصل باشد. کف سخت، همراه با یک تخته برای استراحت اگر کف سیمی است، از زخم پاشنه جلوگیری می‌کند.

فهرست تجهیزات

• یک محل نگهداریِ فراخ با یک بخش سخت برای استراحت.
• یک کاسهٔ آب سنگین یا بوتل قطره‌ای، که روزانه بررسی شود.
• یک قفسه یا تودهٔ علف خشک که همیشه پُر نگه داشته شود.
• یک سینیِ خاک در یک گوشه، همراه با خاکِ ایمن برای خرگوش.
• یک جعبهٔ پناه یا گوشهٔ سرپوشیده برای احساس امنیت.
• اسباب‌بازی‌های جویدنی و یک جعبهٔ کندن‌کاری برای سرگرمی.

از آنجا که خرگوش امریکایی تا حدی برای حفاظت از نسل نگهداری می‌شود، پرورش آن با هدف حفظ شکل بدن و دو رنگ معیاری‌اش انجام می‌گیرد. نر و ماده در نژادهای کلان کمی دیرتر از خرگوش‌های کوچک به بلوغ می‌رسند، به همین دلیل پرورش‌دهندگان معمولاً تا رسیدن خرگوش‌ها به بلوغ جسمی، اغلب حدود ۶-۸ ماهگی، صبر می‌کنند تا نخستین جفت‌گیری انجام شود. ماده را به محل نگهداری نر می‌برند، نه برعکس، زیرا ماده‌ها می‌توانند نسبت به قلمرو خود حساس باشند.

دورهٔ بارداری حدود ۳۱ روز طول می‌کشد. چند روز پیش از موعد زایمان، یک جعبهٔ لانه همراه با کاهِ پاک باید در محل نگهداری گذاشته شود، و ماده آن را با موهایی که از بدن خودش می‌کند می‌پوشاند. ماده‌های این نژاد مادرانی خوب و آرام دانسته می‌شوند، ویژگی‌ای که با شهرت ملایم این نژاد هم‌خوانی دارد. بچه‌ها کور و بی‌مو به دنیا می‌آیند و چشمانشان در حدود روز دهم باز می‌شود.

خرگوش‌های جوان از حدود هفتهٔ سوم شروع به خوردن کمی علف خشک و دانه می‌کنند و معمولاً تا هفتهٔ ۶-۸ از شیر گرفته می‌شوند. دست‌گیریِ ملایمِ بچه‌ها از سنین پایین کمک می‌کند تا به همان بزرگ‌سالانِ مطیعی تبدیل شوند که این نژاد به آن شهرت دارد. پرورش‌دهندگانی که با این نژاد کمیاب کار می‌کنند، اغلب با هم هماهنگ می‌شوند تا تنوع نسلی حفظ شود و این نژاد از بین نرود.