چینچیلای آمریکایی

چینچیلای امریکایی یک خرگوش اهلی درشت‌جثه است که در ایالات متحده پرورش یافته. وزن خرگوش‌های بالغ معمولاً بین ۹ تا ۱۲ پوند است و همین وزن این نسل را در ردیف سنگین‌ترین خرگوش‌های چینچیلایی قرار می‌دهد. پوستش الگوی آگوتی دارد که نام گروه چینچیلا از همان گرفته شده؛ هر تار مو چند نوار رنگی دارد و از این رو ظاهر پوست را خاکستری و نمک‌وفلفلی نشان می‌دهد.

این نسل در آغاز برای گوشت و پوست پرورش یافته بود و هنوز همان بدنه عمیق و چهارگوش آن دوره را دارد. امروزه بیشتر به عنوان حیوان خانگی و خرگوش نمایشی نگهداری می‌شود. اندازه و وزنش به این معنی است که نسبت به نسل‌های کوچک به فضا و خوراک بیشتری نیاز دارد، اما خوی آرامش نگهداری آن را برای کسانی که این نیازها را برآورده می‌کنند ساده می‌سازد.

چینچیلای امریکایی نسلی کمیاب شمرده می‌شود. جمعیت آن اندک است و در فهرست نگهبانی نهادهای حفظ نسل‌های میراثی جای دارد؛ از این رو یافتن یک قطعه از آن ممکن است صبر و تماس با پرورش‌دهندگان متعهد را بطلبد.

این نسل به چه کسانی می‌سازد

چینچیلای امریکایی به کار نگهدارنده‌ای می‌آید که هم فضای کافی برای یک خرگوش بزرگ دارد و هم به حیوانی رام و متعادل علاقه‌مند است. خوی آرامش با خانه‌های ساکت و دست‌کاری ملایم سازگار است. علاقه‌مندان به نسل‌های کمیاب و میراثی اغلب همین ویژگی را دلیل انتخاب آن می‌دانند. برای کسی که حیوان خانگی کوچک و کم‌فضا یا خرگوشی که به آسانی و بی‌درنگ یافت شود می‌خواهد، این نسل گزینه چندان مناسبی نیست.

الگوی پوست چینچیلایی نخست در فرانسه پدید آمد، جایی که خرگوش چینچیلای استندرد در اوایل سده بیستم پرورش و به نمایش گذاشته شد. این طرح به دلیل شباهتش با پوست جانور چینچیلای امریکای جنوبی توجه سریع جلب کرد و خرگوش‌های چینچیلایی از آنجا به بریتانیا و سپس ایالات متحده راه یافتند.

در ایالات متحده، پرورش‌دهندگان تلاش کردند اندازه خرگوش‌های چینچیلایی وارداتی را افزایش دهند. گزینش برای جثه بزرگ‌تر، حیوانی سنگین‌تر و مناسب‌تر برای تولید گوشت و پوست به بار آورد که از نوع استندرد کوچک‌تر بهتر عمل می‌کرد. همین رگه بزرگ‌تر بعدها به چینچیلای امریکایی بدل شد.

این نسل در دهه ۱۹۲۰ از سوی انجمن پرورش‌دهندگان خرگوش امریکا (ARBA) به رسمیت شناخته شد. تقاضا برای پوست خرگوش‌های چینچیلایی در آن دوره زیاد بود و چینچیلای امریکایی تا زمانی که آن بازار دوام داشت، به تعداد فراوان پرورش می‌یافت.

با افت تقاضای پوست خرگوش، شمار پرورش نیز به شدت کاهش یافت. چینچیلای امریکایی اکنون نسلی کم‌یاب است و از سوی گروه‌های حفظ دام‌های میراثی که نگران بقای نسل‌های سنتی هستند، زیر نظر قرار دارد. بقای آن به گروه کوچکی از پرورش‌دهندگان وابسته است که همچنان آن را نگهداری و به نمایش می‌گذارند.

چینچیلای امریکایی بدنی سنگین و گرد با شانه‌ها و قسمت عقبی پهن دارد. شکل کلی بدن از نوع تجارتی است، یعنی ساختاری عمیق و پرگوشت به جای بدنی دراز یا باریک. گوش‌هایش ایستاده و با درازای متوسط است و سرش پر و متناسب با بدن به نظر می‌رسد. خرگوش‌های بالغ گوشت خوبی روی استخوان‌بندی خود دارند که بازتاب گذشته این نسل به عنوان خرگوش گوشتی است.

پوست و رنگ‌ها

پوست، ویژگی اصلی این نسل است. هر تار مویش نواری است: پایه آبی‌سربی، نوار میانی روشن‌تر، و نوک تیره؛ در نتیجه از دور، پوست به رنگ خاکستری آمیخته دیده می‌شود. زیر شکم روشن‌تر است و اغلب یک حلقه رنگ روشن‌تر، که به آن تیکینگ گفته می‌شود، هنگام دمیدن پوست به چشم می‌آید. بافت پوست انبوه است و وقتی خلاف جهت آن مالش داده شود، دوباره به حالت اولش برمی‌گردد. الگوی چینچیلایی تنها رنگ پذیرفته‌شده برای این نسل است.

چینچیلای امریکایی به عنوان یکی از باثبات‌ترین خرگوش‌های بزرگ شهرت دارد. معمولاً آرام است و دست‌کاری را خوب تحمل می‌کند؛ همین ویژگی باعث شده نگهداری آن به تعداد زیاد در گذشته عملی باشد و امروز هم به خوبی با زندگی در کنار انسان سازگار شود. بیشتر افراد این نسل ساکت و خوش‌خو هستند تا رمنده.

با اعضای خانواده، یک چینچیلای امریکایی که خوب اجتماعی شده باشد معمولاً آرام است و توجه ملایم را می‌پذیرد. با افراد ناآشنا معمولاً بی‌دردسر است، هرچند هر خرگوشی برای عادت کردن به آدم‌های تازه به زمان نیاز دارد. با خرگوش‌های دیگر، خوی آرامش کمک‌کننده است، اما آشناسازی همچنان باید با احتیاط انجام شود، و خرگوش‌های اخته‌نشده هم‌جنس ممکن است با هم کنار نیایند. خرگوش‌ها حیوان شکار هستند، پس صدای ناگهانی یا دست‌کاری خشن می‌تواند حتی خرگوشی آرام را بترساند.

این نسل چندان پرسروصدا نیست. بیشتر ارتباطش از راه زبان بدن است، مانند کوبیدن پای عقب هنگام هراس یا دراز کشیدن کامل به پهلو هنگام آرامش و رضایت.

نظافت پوست

• هفته‌ای یک بار پوست را برُس بزنید تا موهای شل پاک شود و پشم انبوهش منظم بماند.
• در زمان ریزش پشم که چند بار در سال رخ می‌دهد، برُس‌کشی را به دو یا سه بار در هفته افزایش دهید.
• ناخن‌ها را هر چند هفته یک بار بررسی کنید و در صورت درازشدن کوتاه کنید.
• گوش‌ها و دندان‌ها را به طور منظم بررسی کنید؛ دندان خرگوش پیوسته رشد می‌کند و باید زیر نظر باشد.
• از حمام کامل که برای خرگوش استرس‌زا است خودداری کنید؛ به جای آن، تنها بخش‌های آلوده را پاک کنید.

ورزش

• هر روز چند ساعت وقت بیرون از محوطه، در فضایی امن و آماده‌شده برای خرگوش، برایش فراهم کنید.
• فضای کافی برای جهیدن، دراز کشیدن، و راست ایستادن بدهید، زیرا یک خرگوش بزرگ به کف بیشتری نسبت به یک خرگوش کوچک نیاز دارد.
• تونل، باکس، و اشیای جویدنی بگذارید تا خرگوش فعال و مصروف بماند.
• زمان بیرون از محوطه را زیر نظر داشته باشید و آن را از شکارچی و فرار محافظت کنید.

محیط

چینچیلای امریکایی در فضایی پاک، خشک، و محافظت‌شده از کوران و گرما بهترین حالت را دارد. خرگوش‌ها سرما را بسیار بهتر از گرما تحمل می‌کنند و دمای بالاتر از میانه دهه ۸۰ فارنهایت می‌تواند خطرناک باشد. در هوای گرم محل زندگی‌اش را سایه‌دار و خوش‌تهویه نگه دارید و سطح‌های سخت برای استراحت فراهم کنید تا از پاهایش محافظت شود.

پایه خوراک هر خرگوش یونجه علفی است، مانند یونجه تیموتی یا چمنی، که باید همیشه در دسترس باشد. یونجه فایبری فراهم می‌کند که دستگاه گوارش را به حرکت نگه می‌دارد و به سایش دندان‌های پیوسته رشدکننده کمک می‌کند. مقدار معینی دانه غذایی ساده و سهم روزانه‌ای از سبزیجات برگی شسته‌شده، خوراک را کامل می‌سازد. آب تازه باید همیشه در دسترس باشد. چون چینچیلای امریکایی نسلی بزرگ است، هم مصرف یونجه و هم سهم دانه غذایی‌اش نسبت به یک خرگوش کوچک بیشتر است.

خوراکی‌های اضافی و مکمل‌ها

خوراکی‌های اضافی باید تنها بخش کوچکی از خوراک روزانه باشد. تکه‌های کوچک میوه بی‌خطر برای خرگوش، مانند سیب بدون دانه یا موز، گاه‌به‌گاه قابل دادن است. خرگوشی که خوراک متعادل یونجه و دانه غذایی می‌خورد، معمولاً به مکمل نیاز ندارد. هر خوراک تازه را به مقدار کم معرفی کنید و پیش از افزودن بیشتر، مدفوع را از نگاه شلی بررسی کنید.

چینچیلای امریکایی نسلی نسبتاً تنومند با طول عمر معمول ۵ تا ۸ سال است. صحت خوب آن بیشتر به خوراک، نظافت، و محافظت از گرما بستگی دارد. بیشتر مشکلات جدی در خرگوش‌ها از روده، دندان، یا شرایط محیطی سرچشمه می‌گیرد، نه از عیب‌های ویژه یک نسل خاص. عقیم‌سازی خطر سرطان‌های تناسلی را کاهش می‌دهد و می‌تواند به عادت‌های دفعی و رفتاری خرگوش نیز کمک کند.

مراقبت پیشگیرانه

• یونجه علفی نامحدود بدهید تا از روده و دندان‌ها پشتیبانی شود.
• آب پاک و محوطه پاک را همیشه در دسترس بگذارید.
• خرگوش را در هوای گرم خنک و سایه‌دار نگه دارید.
• دندان‌ها، ناخن‌ها، گوش‌ها، و پاها را به طور منظم بررسی کنید.
• پیش از بروز حالت اورجنسی، داکتری با تجربه در امور خرگوش پیدا کنید.

محل نگهداری یک خرگوش بزرگ باید فضایی بدهد که بتواند کاملاً دراز بکشد، بچرخد، و روی پاهای عقب بایستد بدون آنکه به سقف برخورد کند. کف سخت با بستر جاذب بهتر از سیم لخت است، زیرا سیم می‌تواند در یک خرگوش سنگین باعث زخم پاشنه شود. اگر بیرون نگهداری می‌شود، محوطه باید در برابر شکارچی امن و از کوران و آفتاب مستقیم دور باشد. چینچیلای امریکایی را می‌توان درون یا بیرون خانه نگهداری کرد، به شرطی که خنک، خشک، و محافظت‌شده بماند.

فهرست آماده‌سازی محل نگهداری

• محوطه بزرگ با کف سخت و بستردار
• ظرف‌های سنگین آب و خوراک یا یک بطری آب پاک
• یک ناحیه دستشویی با کتی‌لیتر امن برای خرگوش
• قفسه یونجه یا منبع پیوسته یونجه علفی
• یک باکس پناهگاه و اشیای جویدنی امن
• سایه و تهویه برای هوای گرم

چینچیلای امریکایی در چند ماهگی به سن تولیدمثل می‌رسد و نسل‌های بزرگ‌تر معمولاً کمی دیرتر از نسل‌های کوچک بالغ می‌شوند. خرگوش‌ها تخمک‌گذاری القایی دارند، از این رو خرگوش ماده را برای جفت‌گیری به محوطه خرگوش نر می‌برند، نه برعکس. بارداری تقریباً ۲۸ تا ۳۱ روز طول می‌کشد. خرگوش ماده کمی پیش از زایمان یک لانه می‌سازد و آن را با موهایی که از بدن خودش می‌کند می‌پوشاند.

دسته بچه‌ها اغلب متوسط تا بزرگ است. بچه‌های تازه‌متولد کور و بدون مو به دنیا می‌آیند و کاملاً به مادرشان وابسته‌اند. خرگوش ماده معمولاً یک یا دو بار در روز شیر می‌دهد که رفتار طبیعی خرگوش است، نه نشانه بی‌توجهی. چشمان بچه‌ها در حدود روز دهم باز می‌شود و اندکی پس از آن شروع به چشیدن خوراک جامد می‌کنند. از شیرگیری معمولاً بین شش تا هشت هفتگی رخ می‌دهد.

چون چینچیلای امریکایی نسلی کمیاب و میراثی است، پرورش آن بهتر است به افرادی سپرده شود که به حفظ نوع و دودمان این نسل متعهدند. جفت‌گیری دقیق و ثبت سوابق به حفظ نسل کمک می‌کند و از مشکلات پیوند به ذخیره ژنتیکی کوچک جلوگیری می‌کند.