ترامپتر

کبوتر بوقی یک کبوتر زینتی یا فانتزی است که به‌خاطر شکل ظاهری و آواز غیرمعمولش نگهداری می‌شود، نه برای مسابقه یا گوشت. این پرنده در شمار نژادهایی قرار دارد که ویژهٔ نمایش پرورش یافته‌اند. کبوترهای بالغ میان‌اندام هستند و ساختار بدنی‌شان شبیه کبوتر خانگی معمولی است، اما پرهای بسیار بیشتری دارند، به‌خصوص روی پا، دور چشم‌ها و بر فرق سر.

نام این نژاد از صدای آن گرفته شده است. برخلاف بیشتر کبوترها که صدای کوتاه و تکراری سر می‌دهند، کبوتر بوقی صدایی کشیده و غلتان تولید می‌کند که می‌تواند چندین ثانیه ادامه یابد و شبیه صدای خفهٔ طبل یا بوق است. همین آواز، مشخصهٔ اصلی نژاد است و در مسابقات نمایشی به‌دقت داوری می‌شود.

کبوتر بوقی آرام و رام است. این پرنده دست‌زدن را به خوبی تحمل می‌کند، زود در کبوترخانه جا می‌افتد و معمولاً با کبوترهای دیگر رابطهٔ صلح‌آمیزی دارد. پرهای زیاد روی پا باعث می‌شود این نژاد بیشتر مناسب جای خشک و پاک باشد و پرندهٔ پرواز قوی به‌شمار نرود.

این کبوتر برای چه کسانی مناسب است

کبوتر بوقی برای نگهدارنده‌ای مناسب است که به دنبال پرندهٔ آرام و ملایم در کبوترخانه باشد و از آواز خاص این نژاد لذت ببرد. پرهای پرپشت روی پا به شرایط خشک و پاک و بررسی منظم نیاز دارد، پس این نژاد برای کسانی که حاضرند بستره و آرایش پرها را مرتب نگه دارند مناسب‌تر است. این کبوتر گزینهٔ خوبی برای علاقه‌مندان نمایش و کسانی است که یک پرندهٔ آرام در کبوترخانه را بر کبوتر تندپرواز ترجیح می‌دهند.

گروه کبوتر بوقی خاستگاهش روسیه و منطقهٔ گسترده‌تر آسیای میانه است، جایی که کبوترهای پرپشت با آواز غیرمعمول نسل‌های زیادی نگهداری می‌شدند. پرندگانی از این گونه در سدهٔ نزدهم به اروپای غربی رسیدند، زمانی که علاقه به نگهداری کبوتر فانتزی رشد کرد و پرورش‌دهندگان شروع به وارد کردن و مبادلهٔ کبوتر میان کشورها نمودند.

پرورش‌دهندگان آلمانی به‌ویژه این گونه را با جدیت دنبال کردند. از کبوترهای وارداتی اولیه، چندین شکل جداگانه پدید آمد که از نگاه اندازهٔ کاکل، بزرگی پرهای پا و رنگ‌بندی با هم فرق داشتند. ویژگی مشترک همهٔ این‌ها آواز کشیده و غلتانی بود که نام گروه از آن گرفته شده است.

در اواخر سدهٔ نزدهم و سراسر سدهٔ بیستم، کبوتر بوقی گسترش بیشتری یافت و همرای مهاجران اروپایی و علاقه‌مندان کبوتر به امریکای شمالی راه پیدا کرد. کلوپ‌های نژاد و معیارهای نمایش برای تعریف شکل مطلوب و داوری کیفیت آواز، تهیه شدند.

امروزه کبوتر بوقی به‌صورت خانواده‌ای از نژادهای زینتی خویشاوند وجود دارد که بیشتر توسط هواداران و نمایش‌دهندگان نگهداری می‌شود. این پرنده دیگر کبوتر کاری یا مصرفی نیست و صرف به‌خاطر ظاهر و آواز مشخصش نگهداری می‌شود.

کبوتر بوقی بدنی گرد و میان‌اندام دارد و به‌خاطر پرهای فراوان روی ساق و پا، قد نسبتاً کوتاهی به نظر می‌رسد. برجسته‌ترین ویژگی‌های آن، ساقک‌ها هستند که پرهای بلندی روی پا و ساق پایین را می‌پوشانند، همرای زیورهای سر که در بسیاری از انواع شامل کاکل صدفی در پشت سر و حلقه‌ای از پر دور منقار و چشم‌ها می‌شود. این زیورها میان انواع گوناگون کبوتر بوقی فرق می‌کند، اما پرپشتی زیاد در همهٔ آن‌ها مشترک است.

حالت بدن این پرنده صاف و برابر است و ظاهری پهن و پُر دارد. چشم‌ها معمولاً تا حدی با پر پوشیده شده‌اند و منقار کوتاه تا میانه است. در کل، این پرنده تأثیر کبوتری نرم و پُرپَر می‌گذارد، نه کبوتری کشیده و مناسب پرواز.

پوشش پر و رنگ‌ها

پرها ویژگی اصلی ظاهری این نژاد است. ساقک‌های بلند روی پا را می‌پوشانند و بسیاری از انواع کاکل یا حلقه‌ای از پر دارند. رنگ پر دامنهٔ گسترده‌ای از رنگ‌های یک‌دست از جمله سفید، سیاه، آبی، سرخ و زرد را در بر می‌گیرد، همرای شکل‌های خالدار و نقش‌دار. معیارهای نمایش طول پر، شکل زیور سر و رنگ مورد انتظار برای هر نوع را مشخص می‌کنند، بنابراین شرایط در میان خانوادهٔ کبوتر بوقی فرق می‌کند.

کبوتر بوقی یکی از آرام‌ترین نژادهای کبوتر است. این پرنده رام است، زود جا می‌افتد و دست‌زدن را بهتر از بسیاری از نژادهای پرنده تحمل می‌کند، که همین موضوع آماده‌سازی برای نمایش و مراقبت روزمره را ساده می‌سازد. در کنار نگهدارنده، این کبوتر ملایم است و پس از خو گرفتن به روال کبوترخانه، به‌آسانی نمی‌ترسد.

این نژاد معمولاً با کبوترهای دیگر صلح‌آمیز است و فضای کبوترخانه را بدون درگیری چندانی شریک می‌سازد. این پرنده پرندهٔ پرواز قوی یا مشتاق نیست، بخشی از این امر به‌خاطر پرهای پرپشت روی پاست که حرکت را دشوار می‌کند، پس بیشتر وقتش را روی زمین یا روی چوکات‌های پایین می‌گذراند.

ویژگی پرسروصدای این نژاد، آوازش است. این کبوتر پرحرف است و آواز کشیده و غلتان خود را به‌کرات سر می‌دهد، به‌ویژه هنگام جفت‌طلبی و زمانی که در جمع دیگر کبوترها آرام گرفته باشد. نگهدارنده‌هایی که کبوترخانهٔ آرام می‌خواهند باید بدانند این صدا همیشگی است و در واقع همان ویژگی اصلی این نژاد است.

پرهای پرپشت پا باعث می‌شود پاکیزگی روزمره مهم‌ترین کار مراقبتی باشد. بستر خیس یا کثیف ساقک‌ها را کلاله می‌کند و می‌تواند به مشکلات پوستی بینجامد، پس کبوترخانه باید همیشه خشک بماند. جدا از این، این نژاد نگهداری آسان و کم‌توقعی دارد.

آرایش

• ساقک‌های پا را به‌طور منظم از نگاه گِل خشک‌شده، فضله یا کلاله بررسی کنید
• در صورت نیاز، پرهای آلودهٔ پا را با دقت کوتاه یا شست‌وشو دهید
• ناخن و منقار را در وضعیت عادی نگه دارید و از نگاه رشد زیاد بررسی کنید
• دو تا سه بار در هفته حوض کم‌عمقی برای شست‌وشوی پرها فراهم سازید

ورزش

• فضای کافی برای راه‌رفتن و پرواز کوتاه در داخل کبوترخانه یا حیاط پرنده فراهم کنید
• به پرواز آزاد تکیه نکنید، زیرا پرهای پای این نژاد توان پروازش را محدود می‌سازد
• چوکات‌های پایین و پهن که رسیدن و نشستن روی آن آسان باشد، فراهم کنید

محیط

کبوترخانه را خشک، خوش‌هوا و بدون بستر مرطوب نگه دارید. از بستر تازه و خشک استفاده کنید و پیش از آلوده‌شدن آن را تعویض نمایید. پرندگان را از گِل، آب راکد و کوران هوا محافظت کنید. کبوترخانهٔ ضدشکارچی بسیار مهم است، زیرا این نژاد پرندهٔ ضعیفی در پرواز است و نمی‌تواند به‌آسانی فرار کند.

کبوتر بوقی همان خوراک دیگر کبوترهای خانگی را می‌خورد. مخلوط متعادل دانه و غلهٔ تجارتی مخصوص کبوتر، پایهٔ خوراک آن است که با گراویل برای کمک به هضم و منبع همیشگی آب پاک تکمیل می‌شود. چون این نژاد چندان فعال نیست، مقدار خوراک باید کنترل شود تا پرنده اضافه‌وزن پیدا نکند.

گراویل و منبع مواد معدنی یا سنگ‌نمک، از هضم و شکل‌گیری پوستهٔ تخم در ماده‌های تخم‌گذار پشتیبانی می‌کند. آب پاک باید همیشه در دسترس باشد و هر روز تعویض شود.

خوراکی‌های اضافی و مکمل‌ها

مقدار کمی سبزی، حبوبات و دانه‌های بی‌خطر را می‌توان به‌عنوان خوراکی اضافی داد، اما باید بخش کمی از خوراک اصلی باقی بماند. گراویل را همیشه فراهم کنید و منبع کلسیم مانند صدف خرد‌شده یا بلوک معدنی نیز بدهید که برای ماده‌های تخم‌گذار به‌ویژه مهم است. مکمل‌های ویتامین‌دار در آب را می‌توان هنگام جفت‌گیری یا پرریزی استفاده کرد، اگر خوراک پایه کافی نباشد.

کبوتر بوقی یک کبوتر زینتی قوی‌بنیه است که با مراقبت خوب معمولاً ۸ الی ۱۲ سال عمر می‌کند. بیشتر مشکلات صحی آن به پرهای پرپشت پا و بیماری‌های عمومی مربوط به همهٔ کبوترهای خانگی مربوط می‌شود. کبوترخانهٔ پاک و خشک، بیشتر مشکلات ویژهٔ این نژاد را پیشگیری می‌کند.

مراقبت پیش‌گیرانه

• بستر را خشک و پاک نگه دارید تا از پاهای پرپشت محافظت شود
• گراویل، آب پاک و خوراک متعادل فراهم کنید
• پیش از افزودن پرندهٔ تازه به کبوترخانه، آن را قرنطین کنید
• به‌طور منظم برای انگل‌های داخلی و خارجی درمان انجام دهید
• کبوترخانه را خوب تهویه کنید تا بیماری تنفسی کاهش یابد

کبوتر بوقی رام است و دست‌زدن را بهتر از نژادهای پرنده و فعال می‌پذیرد، که رام‌سازی ابتدایی و آماده‌سازی برای نمایش را ساده می‌سازد. هدف آموزش معمولاً این است که پرنده به کبوترخانه عادت کند، به دست‌زدن و قرار گرفتن در حالت خاص خو بگیرد و در زمان داوری آرام بماند. این نژاد برای پرواز یا بازگشت به خانه آموزش داده نمی‌شود، چون پرهای پا توان پروازش را محدود می‌سازد.

نکات پایه

1. پیش از دست‌زدن، بگذارید پرنده در کبوترخانهٔ آرام و پاک جا بیفتد
2. با آرامش نزدیک شوید و با دست خوراک بدهید تا اعتماد پرنده جلب شود
3. بلند کردن و نگه‌داشتن ملایم را در جلسات کوتاه تمرین کنید
4. پیش از هر رویداد، پرنده را مدت‌ها زودتر با چوکات نمایش یا قفس تمرینی آشنا سازید
5. جلسات کوتاه و آرام را چندین بار تکرار کنید، به‌جای جلسات طولانی و پرفشار

کبوتر بوقی مانند دیگر کبوترهای خانگی در کبوترخانه یا حیاط پرنده نگهداری می‌شود، اما نگهداری باید خشکی و پاکی را در اولویت بگذارد تا از پاهای پرپشت محافظت شود. این نژاد بیشتر وقتش را روی زمین یا روی چوکات‌های پایین می‌گذراند و به فضای پرواز بلندی که نژادهای مسابقه‌ای نیاز دارند، نیازی ندارد. ساختمان محکم و ضدشکارچی مهم است، زیرا این نژاد پرواز ضعیفی دارد و نمی‌تواند به‌آسانی از تهدید فرار کند.

فهرست آماده‌سازی

• کبوترخانهٔ خشک و خوش‌هوا بدون گوشهٔ نمناک
• بستر پاک و برنامهٔ منظم نظافت
• چوکات‌های پایین و صندوق‌های آشیانهٔ جداگانه برای هر جفت
• جای خوراک و آب دور از زمین و همیشه پاک
• توری محکم و درهای سالم در برابر شکارچی و موش
• حوض کم‌عمق برای شست‌وشوی خود پرنده

کبوتر بوقی همانند دیگر کبوترهای خانگی جفت‌گیری می‌کند. یک جفت صندوق آشیانه را از آن خود می‌سازد، ماده معمولاً دو تخم را با فاصلهٔ چند روز می‌گذارد، و هر دو والد در جوجه‌کشی سهیم می‌شوند. تخم‌ها پس از تقریباً ۱۷ الی ۱۹ روز باز می‌شوند. چوچه‌های تازه‌بازشده در روزهای اول با شیر چینه‌دانی که هر دو والد تولید می‌کنند تغذیه می‌شوند، سپس با دانهٔ نرم‌شده و برگشت‌داده‌شده رشد می‌کنند.

در کبوتر بوقی، پرهای پرپشت دور مخرج و پا می‌تواند باروری را کاهش دهد و جفت‌گیری طبیعی را کم‌اعتمادتر بسازد. برخی پرورش‌دهندگان پیش از جفت‌گیری، پرهای دور مخرج را کوتاه می‌کنند تا باروری تخم بهبود یابد. به همین دلیل، سپردن تخم یا چوچه به کبوترهای پاصاف‌تر برای پرورش، روش رایجی نزد کسانی است که می‌خواهند نسل نمایشی با پرهای فراوان پرورش دهند.

گام‌های جوجه‌کشی

1. پرندگان را در صندوق آشیانهٔ پاک جفت کنید و مواد آشیانه‌سازی فراهم نمایید
2. اگر باروری مشکل بوده، پرهای دور مخرج را کوتاه کنید
3. بگذارید هر دو والد دو تخم را بدون مزاحمت جوجه‌کشی کنند
4. پس از حدود یک هفته، تخم‌ها را با شمع بررسی کنید تا رشد جنین معلوم شود
5. صندوق را در طول ۱۷ الی ۱۹ روز جوجه‌کشی خشک و آرام نگه دارید
6. بگذارید والدین با شیر چینه‌دان و دانه، چوچه را تا زمان پرواز اول تغذیه کنند