تیپلر

تیپلر یک نسل کبوتر اهلی است که در انگلستان به یک هدف مشخص پرورش یافته: پرواز پیوسته و تا حد امکان طولانی. پرندگان صبح رها می‌شوند و زمان آن‌ها تا لحظهٔ نشستن ثبت می‌گردد، و نتیجهٔ مسابقه به ساعت سنجیده می‌شود نه به مسافت. یک کبوتر تیپلر ورزیده و در حالت خوب می‌تواند بیش از دوازده ساعت در آسمان بماند، و پرندگان استثنایی گاهی نزدیک به بیست ساعت در یک روز پرواز کرده‌اند.

برخلاف کبوتران مسابقه‌ای که برای سرعت روی یک مسیر مشخص پرورش می‌یابند، تیپلر برای تحمل و تمایل به چرخیدن پیرامون کبوترخانهٔ خود پرورانده شده است. این نسل کوچک و سبک است و بدن فشرده‌اش برای پرواز پایدار مناسب می‌باشد. رنگ پرها گوناگون است، ولی ظاهر در درجهٔ دوم اهمیت قرار دارد و آنچه علاقه‌مندان بیشتر از همه به آن توجه می‌کنند، توان پروازی پرنده است.

نگهدارندگان این نسل را کوشا، متمرکز و ورزیده توصیف می‌کنند. تیپلرها در کبوترخانه‌های اختصاصی نگهداری و با دقت تمرین داده می‌شوند، زیرا هم آماده‌سازی برای پرواز و هم روال فراخواندن آن‌ها در پایان پرواز، بخش اصلی این ورزش را تشکیل می‌دهد.

چه کسانی با این نسل سازگارند

تیپلر برای نگهدارندگانی مناسب است که به‌دنبال یک سرگرمی فعال پروازی باشند، نه یک کبوتر تزئینی یا خانگی صرف. این نسل به تمرین پیوسته، روال ثابت کبوترخانه و توجه به وضعیت جسمی و خوراک پاسخ می‌دهد. کسانی که از سنجش زمان پرواز، آماده‌سازی یک گروه کوچک و کار درازمدت برای فراخواندن مطمئن پرندگان لذت می‌برند، بیشترین بهره را از آن خواهند برد. این نسل برای کسانی که صرف کبوتر نمایشی می‌خواهند یا نگهداری بدون پرواز منظم مدنظر دارند، کمتر مناسب است.

تیپلر در سدهٔ نزدهم در انگلستان پدید آمد و این نسل بیشتر با میدلندز و شهرهای صنعتی شمال، از جمله نواحی اطراف مکلسفیلد، پیوند دارد. این نسل از میان کبوتران کاری برخاسته که علاقه‌مندان آن را به‌خاطر پرواز طولانی، نه سرعت یا مسافت بازگشت به خانه، ارزشمند می‌دانستند.

ورزشی که این نسل را شکل داد، پرواز پرتحمل بود. یک گروه کوچک، که اغلب از سه پرنده تشکیل می‌شد، صبح زود رها می‌شد و زمان آن به‌طور پیوسته تا فرود پرندگان ثبت می‌گردید. چون نتیجه به مجموع ساعات پرواز بستگی داشت، گزینش به‌سوی پرندگانی می‌رفت که یک روز کامل را پیرامون کبوترخانه بچرخند، نه آن‌که در یک خط راست دور شوند.

نگهدارندگان طی نسل‌ها ذخیرهٔ کبوتران خود را همرای این هدف واحد آمیزش و اصلاح کردند. پرندگانی که طولانی‌تر پرواز می‌کردند برای تولیدمثل انتخاب می‌شدند و این کار به پیدایش کبوتر سبک، فشرده و متمرکز بر تحمل که امروز شناخته می‌شود، انجامید. شیوه‌های تمرین، برنامهٔ خوراک‌دهی و کاربرد یک کبوتر فراخوان یا نشانهٔ ویژه برای پایین آوردن گروه، همگام همرای خود نسل توسعه یافت.

تیپلر از بریتانیا فراتر رفت و به دست نگهدارندگان کشورهای دیگر رسید، جایی که کلوپ‌های پرواز پرتحمل قواعد مشابهی برای زمان‌سنجی پذیرفتند. این نسل هنوز هم یک نوع عملکردی است که پیش از هر چیز براساس مدت پروازش ارزش‌گذاری و داوری می‌گردد.

تیپلر کبوتری کوچک با ساختاری متناسب و متعادل است. بدن آن فشرده و بال‌هایش برای پرواز طولانی به‌خوبی متناسب است، که به پرنده ظاهری سبک و ورزیده می‌بخشد نه سنگین یا تزئینی. سر آن ظریف، چشم‌ها هوشیار و پاها بدون پرِ اضافی و تمیز است. چون این نسل براساس توان پروازی داوری می‌شود، تنوع ظاهری آن بیشتر از نسل‌های نمایشی است و شکل بدن از عملکرد پیروی می‌کند.

پوشش پر و رنگ‌ها

پرهای تیپلر کوتاه و محکم به بدن چسبیده‌اند که در پرواز طولانی کمک می‌کند. این نسل در طیف گسترده‌ای از رنگ‌ها و طرح‌ها دیده می‌شود، زیرا نگهدارندگان به‌جای رنگ ثابت استاندارد، توان پرواز را گزینش می‌کنند. رنگ‌های رایج شامل آبی‌راه‌دار، سیاه، سرخ، خاکستری و پرندگان خال‌دار یا یک‌دست‌رنگ است. برای کبوترپروازان، وضعیت پر بیشتر از رنگ اهمیت دارد، زیرا پرهای فرسوده یا در حال ریزش زمان پرواز پرنده را کاهش می‌دهد.

تیپلر پرانرژی و به‌شدت وابسته به کبوترخانه است. ویژگی‌هایی که این نسل را تعریف می‌کند، یعنی کوشایی، تمرکز، ورزیدگی و فعالیت، در تمایل آن به پرواز چند ساعته و بازگشت مطمئن به خانه دیده می‌شود. پرندگان به یک نگهدارنده و روال ثابت خو می‌گیرند و یک گروه به‌خوبی مدیریت‌شده در اطراف کبوترخانه آرام و قابل پیش‌بینی می‌گردد.

تیپلرها همرای انسان‌ها به دست‌گیری برای تمرین و آماده‌سازی عادت دارند، ولی حیوان خانگی در آغوش نیستند. آن‌ها با نگهدارنده‌ای که روال روزانهٔ ثابتی دارد بهترین نتیجه را می‌دهند. نسبت به کبوتران دیگر، در چارچوب گروه و کبوترخانهٔ خود اجتماعی‌اند، زیرا پرواز دسته‌جمعی بخشی از این ورزش است. حضور افراد ناآشنا یا برهم‌خوردن روال می‌تواند پرندگان را ناآرام کند، پس محیطی آرام و باثبات هم به خوی و هم به عملکرد آن‌ها کمک می‌کند.

آراستن پر

• آب استحمام به‌طور منظم فراهم کنید تا پرندگان بتوانند پرهای خود را پاک و در وضعیت پروازی نگه دارند
• کیفیت پر را مرتب بررسی کنید، زیرا پرهای بال فرسوده یا آسیب‌دیده زمان پرواز را کاهش می‌دهد
• ناخن و منقار را در حالت عادی نگه دارید و هنگام دست‌گیری منظم بررسی کنید
• در زمان ریزش پر، توقعات پروازی را متناسب تنظیم کنید

ورزش و تمرین

• گروه را به‌طور منظم پرواز دهید تا تحمل ساخته و حفظ شود
• تمرین ثابت برای بازگشت به کبوترخانه و پاسخ به نشانهٔ فرود یا کبوتر فراخوان انجام دهید
• زمان پرواز را کم‌کم افزایش دهید، نه آن‌که پرندگان تمرین‌ندیده را به پروازهای طولانی وادار کنید
• از پرواز در گرمای شدید، مه یا شرایطی که پرندگان قابل ردیابی نیستند خودداری کنید

محیط

تیپلر به کبوترخانه‌ای خشک، بدون کوران هوا، با تهویهٔ خوب، جای نشستن مطمئن و محافظت در برابر شکارچیان و جانوران موذی نیاز دارد. کبوترخانه باید برای محدود کردن بیماری پاک نگه داشته شود و فضای جداگانه برای آماده‌سازی داشته باشد. مکانی باثبات و کم‌مزاحمت به پرندگان کمک می‌کند روالی را که پرواز پرتحمل به آن نیاز دارد حفظ کنند.

خوراک تیپلر به‌شدت با عملکرد آن پیوند دارد. کبوترپروازان از یک مخلوط دانهٔ متعادل استفاده می‌کنند و نوع و مقدار آن را متناسب با تمرین و مسابقه تنظیم می‌کنند. خوراک سبک‌تر و کم‌چرب پیش از یک پرواز طولانی رایج است تا پرنده در وزن پروازی بماند، در حالی که یک جیرهٔ پرتر به بازیابی و دوران ریزش پر کمک می‌کند. سنگ‌ریزهٔ نامحلول و منابع معدنی باید همیشه در دسترس باشد تا هضم را پشتیبانی کند، و آب تازه و پاک، به‌ویژه پس از یک پرواز طولانی، ضروری است.

تشویقی‌ها و مکمل‌ها

مقدار کمی دانهٔ ریز می‌تواند به‌عنوان پاداش تمرینی استفاده شود، ولی باید کم داده شود تا تعادل خوراک برهم نخورد. سنگ‌ریزهٔ معدنی کبوتر، یک منبع کلسیم مانند صدف خردشده و یک مکمل ویتامین یا الکترولیت پس از پروازهای طولانی به حفظ وضعیت پرنده کمک می‌کند. هر تغییری در خوراک را به‌آرامی و کم‌کم وارد کنید.

تیپلر یک نسل مقاوم و کاری است و در شرایط پاک عموماً سالم می‌ماند. طول عمر معمول آن ۱۰ الی ۱۵ سال است. چون این پرندگان ساعت‌های طولانی پرواز می‌کنند، وضعیت جسمی، رطوبت بدن و نبود بیماری به‌طور مستقیم بر سلامت و عملکرد آن‌ها اثر می‌گذارد. نظافت کبوترخانه و کنترل انگل، اصلی‌ترین دفاع روزانه به شمار می‌رود.

مراقبت پیشگیرانه

• کبوترخانه را پاک، خشک و با تهویهٔ خوب نگه دارید
• برنامهٔ منظم ضدکرم و کنترل انگل را حفظ کنید
• پرندگان تازه‌وارد یا بازگشته را پیش از آمیختن همرای گروه قرنطینه کنید
• آب تازه، سنگ‌ریزه و مواد معدنی را همیشه در دسترس بگذارید
• وزن و مدفوع را به‌عنوان نشانه‌های زودهنگام بیماری زیر نظر داشته باشید

تیپلر برای تمرین‌پذیری پرورش یافته و به روال ثابت به‌خوبی پاسخ می‌دهد. تمرین دو بخش دارد: ساختن تحمل برای پرواز طولانی، و آموزش گروه برای فرود مطمئن با نشانه. هر دو بخش به‌آرامی توسعه می‌یابند، با شروع از پرندگان جوانی که کبوترخانه و پروازهای کوتاه را می‌آموزند و سپس گسترش زمان پرواز طی هفته‌ها. صبر و پیوستگی مهم‌تر از فشار است و پرندگان هرگز نباید فراتر از وضعیت جسمی‌شان وادار به پرواز شوند.

اصول کار

۱. پرندگان جوان را به کبوترخانه عادت دهید تا پیش از هر پرواز آزاد، خانه را بشناسند ۲. با پروازهای کوتاه و زیر نظر، نزدیک کبوترخانه آغاز کنید ۳. با افزایش آمادگی جسمی، زمان پرواز را به‌آرامی گسترش دهید ۴. یک روال فرود روشن را همرای کبوتر فراخوان، خوراک یا نشانه تمرین دهید ۵. بازگشت به کبوترخانه را پاداش دهید تا فراخوان قابل اعتماد بماند ۶. برای خوراک‌دهی و پرواز، برنامهٔ روزانهٔ ثابتی حفظ کنید

تیپلر در یک کبوترخانه زندگی می‌کند نه به‌صورت آزادگرد یا حیوان خانگی در قفس. یک کبوترخانهٔ خوب خشک، بدون کوران هوا و با تهویهٔ مناسب است، فضای کافی برای گروه، جای نشستن یا جعبهٔ لانه‌سازی جداگانه دارد و دسترسی آسان برای نظافت روزانه فراهم می‌کند. کبوترخانه باید در برابر شکارچیان و جانوران موذی ایمن باشد و در مکانی آرام قرار گیرد که پرندگان بتوانند در آن جا بگیرند و خانهٔ خود را بشناسند، که پیش از پرواز آزاد ضروری است.

فهرست آماده‌سازی

• کبوترخانهٔ خشک و باتهویه در مکانی آرام و باثبات
• جای نشستن یا جعبهٔ لانه‌سازی جداگانه برای هر پرنده
• ساختار ایمن در برابر شکارچی و تختهٔ فرود مطمئن
• ایستگاه آب تازه، سنگ‌ریزه و خوراک
• امکانات استحمام برای وضعیت پر
• دسترسی آسان برای نظافت و بازرسی روزانه

تیپلرها در سال نخست زندگی به بلوغ تولیدمثلی می‌رسند. پرندگان در کبوترخانه با هم جفت می‌شوند و ماده معمولاً دو تخم در هر دسته درون یک جعبهٔ لانه‌سازی می‌گذارد. هر دو والد در جوجه‌کشی سهیم‌اند و بعداً بچه‌ها را نخست با شیر چینه‌دان و سپس با دانهٔ نرم‌شده تغذیه می‌کنند. کبوترپروازان معمولاً از پرندگانی که تحمل اثبات‌شده دارند تولیدمثل می‌کنند، زیرا توان پروازی همان ویژگی‌ای است که این نسل برای آن گزینش می‌شود. پرندگان جوان پس از آن‌که پرواز را آغاز کردند، به‌آرامی به کبوترخانه عادت داده و تمرین می‌شوند.

مراحل جوجه‌کشی

۱. پرندگان مولد برگزیده را جفت کنید و یک جعبهٔ لانه‌سازی پاک فراهم کنید ۲. اجازه دهید ماده تخم بگذارد، معمولاً دو تخم در هر دسته ۳. بگذارید هر دو والد برای حدود ۱۷ الی ۱۹ روز به‌طور طبیعی جوجه‌کشی کنند ۴. کبوترخانه را در زمان جوجه‌کشی و پرورش بچه‌ها آرام و باثبات نگه دارید ۵. اجازه دهید والدین بچه‌ها را با شیر چینه‌دان و دانه تغذیه کنند ۶. پس از آن‌که پرندگان جوان پرواز را آغاز کردند، آن‌ها را به کبوترخانه عادت داده و تمرین دهید